Zülmətin əlli çaları – Erika Leonard Ceyms

0

Zülmətin əlli çaları – Erika Leonard Ceyms

Minnətdarlıqlar

Sara, Key və Cadeyə sonsuz minnətdarlığımı çatdırmaq istəyirəm. Mənim üçün etdiyiniz hər şeyə görə çox sağ olun.

Mətnlə bağlı işin əsas ağır yükünü öz üzərinə götürmüş Ketlin və Kristiyə ÇOX minnətdaram…

Sən də sağ ol, Niall, sevgilim, ərim və ən yaxşı dostum (demək olar ki, hər zaman).

Və dünyanın bütün gözəl, heyrətamiz qadınlarına böyük, çox böyük salamlar. Onlarla məmnuniyyətlə ünsiyyətdə oldum və indi hamısını öz rəfiqələrim hesab edirəm: Eyl, Aleks, Emi, Andrea, Anjela, Asusena, Babe, Bi, Belinda, Betsi, Brendi, Britt, Kerolayn, Ketrin, Doun, Qven, Hana, Canet, Cen, Cenn, Cil, Keti, Kelli, Ayz, Mendi, Marqaret, Nataliya, Nikol, Nora, Olqa, Pam, Polina, Rayna, Reyzi, Rayan, Rut, Stef, Susi, Taşa, Teylor və Yuna. Habelə onlayn ünsiyyətdə olduğum bütün istedadlı, şən və xeyirxah qadınlara (həmçinin, kişilərə) salamlar.

“Hitman” hoteli ilə bağlı hər şeyə görə Morqan və Cennə minnətdaram.

Və nəhayət, Caninə, redaktoruma minnətdaram. Sən bütün işlərin məhək daşısan.

Vəssalam.

Z və J-ya ithaf.

Siz mənim ən sevimli adamlarımsınız, daima!

1-ci fəsil

Mən Kristiansız keçən üçüncü günümü ilk iş günümlə bərabər birtəhər yaşadım. Hər halda, bir qədər başımı qata bilmişdim. Yanımdan yeni simalar keçirdi, mahiyyətini anlamağa çalışırdım. Üstəlik, yeni müdirim, mister Cek Hayd… Budur, o, masama yaxınlaşır, gülümsəyir, mavi gözlərində qığılcımlar oynaşır.

— Afərin, Ana. Məncə, səninlə iş birliyimiz alınacaq.

Çalışıram ki, güclə də olsa, dodaqlarımı uzadıb təbəssümə oxşadım.

— Mən gedim, əgər icazə verirsinizsə.

— Əlbəttə, get, artıq altının yarısıdır. Sabahadək.

— Sağ olun, Cek.

— Sağ olun, Ana.

Çantamı götürdüm, gödəkcəmi geyindim və qapıya sarı irəlilədim. Sietlin küçəsinə çıxaraq ciyərdolusu nəfəs aldım. Amma axşamçağının havası döş qəfəsimdəki boşluğu, şənbə səhəri duyduğum, itirdiyim haqqındakı ağrılı xatirəni – həmin o vakuumu doldura bilmirdi. Məyusluqla ayaqlarımı avtobus dayanacağına doğru sürüməyə başladım və indi sevimli yoldaşım – “Vanda”sız, … ya da “Audi”siz necə yaşayacağım barədə düşünürdüm.

O dəqiqə fikrimi yayındırmağa çalışdım. Yox. Onun haqqında düşünmə! Hə, əlbəttə, özümə indi maşın ala bilərəm, daha gözəl, daha yeni maşın. Yəqin ki, mənimçün pul kisəsini səxavətlə açacaq… Bu fikirdən ağzımda acılıq yarandı, amma vecimə almadım. Hər şeyi başımdan atmalıydım. Heç nəyi düşünməmək, heç nə duymamaq… Və onun barəsində fikirləşməmək. Yoxsa yenə hönkürəcəkdim, elə indi, küçənin ortasında. Bircə bu çatışmırdı.

Keytsiz mənzil boş və darıxdırıcı idi. Yəqin, indi o, sərin kokteyl içərək Barbarosdakı çimərlikdə şellənirdi. Yastı ekranlı televizoru yandırdım ki, səs boşluğu doldursun və heç olmasa, elə bir ovqat yaratsın ki, guya, otaqda tək deyiləm, amma televizora nə baxır, nə də səsini eşidirdim. Oturub küt nəzərlə divara baxırdım. Heç nə hiss etmirdim, ağrıdan başqa. Buna daha nə qədər dözməliydim?

Məni bu qıc olmadan ev xəbərçisinin zəngi çıxardı və diksindim. Bu kim idi? İnamsız halda düyməni basdım.

— Miss Stil üçün bağlama var.

Tənbəl, darıxdırıcı səs və mən pərişanlığa büründüm. Pilləkənlərlə aşağı düşdüm. Aşağıda, giriş qapısına söykənmiş oğlan uşağı əlində karton qutu tutmuşdu və saqqız çeynəyirdi. Qəbzdə imzamı cızma-qaralayıb qutunu təhvil aldım. О, böyük də olsa, nədənsə yüngül idi. İçində iki düjin ağ qızılgül və vizit-kartı var idi.

“İlk iş günü münasibətiylə təbrik edirəm.

Əminəm ki, yaxşı keçdi.

Planerə görə də çox sağ olun. Çox nəzakətli jest idi.

Yazı stoluma çox yaraşdı.

Kristian”

Karta və üstündəki hərflərə baxırdım, içimdəki boşluq böyüyürdü. Şübhə etmirdim ki, bunları onun katibəsi yollayıb, nəinki Kristianın özü… Bunu düşünmək çox ağrılı idi. Qızılgüllərə göz yetirdim: gözəl idilər və onları tullamağa əlim gəlmirdi. Nə edəcəyimi bilmədim, mətbəxə gedib güldan axtarmağa başladım.

Həyatım bax beləcə keçirdi: oyanmaq, iş, axşam isə göz yaşları və yuxu. Daha doğrusu, mürgüləmə cəhdi. Kristian yuxuda belə məni izləyirdi. Parıldayan boz gözlər, tünd mis rəngli parlaq saçlar… Və musiqi… bol musiqi – artıq, ümumiyyətlə, onu eşidə bilmirdim. Ondan qaçırdım. Mən, hətta qonşuluqdakı çörək dükanının zınqırovunun səsindən də diksinirdim.

Bu haqda heç kimə danışmamışam, hətta anama və Reyə də. Buna taqətim yox idi. Və ümumiyyətlə, heç nə istəmirdim. İndi kimsəsiz adada, savaşın yandırıb-yaxdığı, ot belə cücərməyən, üfüqün tünd və boş olduğu yerdə qalmışdım. Hə, mən belə idim. İşdə hamıyla təmasda ola bilmirdim, işdən kənarda da heç kimlə. Vəssalam. Anamla danışsaydım, tamam sınacaqdım, onsuzda içimdə bütöv heç nə qalmamışdı.

İştaham itmişdi. Çərşənbə günü bir stəkan yoqurtu güclə yedim, ötən cümə günündən bəri ilk yediyim bu idi. Varlığımı kappuçino və pəhriz “kola”sı ilə qoruyurdum. Mədəmi kofeinə təslim etmişdim və bu heç də yaxşı nəticə vəd etmirdi.

Cek tez-tez mənə yaxınlaşıb bezdirirdi, şəxsi həyatımla bağlı sualı suala calayırdı. Ona nə lazım idi ki? Nəzakətli olmağa çalışsam da, yaxına buraxmırdım.

Kompüter qarşısında oturub Cekin poçt qutusuna baxırdım və sevinirdim ki, bu küt iş məni problemlərdən yayındırır. Öz poçtumdan siqnal gəldi, tez baxdım ki, görüm məktub kimdəndir.

Lənət şeytana, bu nə xəbərdir! Məktub Kristiandan idi. Bircə bu çatışmırdı! Niyə bura yazmışdı ki?

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Sabah

Tarix: 8 iyun 2011-ci il. 14:05

Kimə: Anasteyşa Stil

“Əziz Anasyeşa

Bağışla ki, iş yerinə yazıram. Ümid edirəm ki, sənə çox da mane olmayacam. Sənə göndərdiyim güllər çatdı?

Bilirəm ki, sabah qalereyanın açılışıdır, sənin tanışının vernisajı olacaq. Uzaq yoldur, avtomobil almağa isə yəqin ki, vaxtın olmayıb. Səni ora aparmaqla çox xoşbəxt olardım, – əgər istəsən.

Xəbər ver.

Kristian Qrey, “Qrey enterpraysez” holdinqinin baş direktoru”

Gözlərimdən yaş axırdı. Yerimdən atılıb tələsik tualetə yollandım və başımı kabinəyə çırpdım. Xose! Tamam unutmuşdum, halbuki onun vernisajında iştirak edəcəyimə söz vermişdim. Lənət şeytana, Kristian haqlıdır: ora necə gedəcəkdim?

Ovcumu isti alnıma qoydum. Xose mənə niyə zəng vurmayıb? Və ümumiyyətlə, niyə mənə heç kim zəng vurmur? Hisslərimin qatma-qarışıqlığında, hətta mobil telefonumun susmasına da diqqət etməmişdim.

Lənət şeytana! Lap axmağam! Mobil telefonumda zənglərin “Blekberi” smartfonuna ötürülməsi rejimi hələ də işləyirdi, smartfonu isə Kristianın yanında unutmuşdum. Bütün bu müddətdə Qrey mənə ünvanlanmış zəngləri qəbul edirmiş, əlbəttə, əgər smartfonu tullamamışdısa. Bəs Kristian e-mailimi necə öyrənmişdi?

Təəccüblü deyil, ayaqqabımın ölçüsünü bilirdisə, elektron poçtumu öyrənmək də onunçün problem olmayacaqdı. Onunla yenidən görüşə biləcəkdimmi? Dözə biləcəkdimmi? Onu görmək istəyirdimmi? Gözlərimi bağlayıb başımı geriyə atdım, xiffət və üzüntü dalğasının hərarətindən boğulurdum az qala. Əlbəttə, istəyirdim.

Yəqin ki… yəqin ki, ona xəbər göndərəcəkdim ki, fikrimi dəyişmişəm… Yox, yox, yox, mənə ağrı verməklə həzz alan, məni sevə bilməyən bir adamla bir yerdə ola bilməzdim.

Əzablı xatirələr şüurumda oyanırdı: vanna, qüvvətli, nəvazişli əllər, öpüşlər, onun yumoru və onun dumanlı, həyəcanlandırıcı baxışı – həddindən artıq seksual. Onsuz darıxırdım. Beş gün, beş əzablı gün əbədiyyət qədər uzanıb gedirdi.
Göz yaşları içində yuxuya gedirdim, heyfsilənirdim ki, onunla qarşılaşmışam və heyfsilənirdim ki, o, başqalaşa bilmədi… başqalaşa bilmədi ki, mənimlə birgə olsun. Bu dözülməz, adamı yandırıb külə çevirən hissdən hələ nə qədər əzab çəkəcəkdim? Mən cəhənnəmin astanasında yaşayırdım.

Əllərimlə bərk-bərk çiyinlərimdən yapışdım, elə bil qorxurdum ki, budur, elə bu dəqiqə param-parça olacağam. Onsuz darıxırdım. Darıxırdım… Onu sevirdim. Bax belə, sevirdim, vəssalam.

Аnasteyşa Stil, sən indi işdəsən!.. Mən güclü olmalıyam, amma mən Xosenin vernisajına getmək istəyirəm, amma içimdə gizlənmiş mazoxist qadınsa hələ Kristianla da görüşmək istəyir. Ciyərlərimi dərindən havayla doldurub var gücümlə nəfəsimi buraxdım və iş masama doğru yeridim.

Kimdən: Аnasteyşa Stil

Mövzu: Sabah

Tarix: 8 iyun 2011-ci il. 14.25

Kimə: Kristian Qrey

“Salam, Kristian.

Güllər üçün çox sağ ol, onlar gözəl idi.

Hə, getmək istərdim.

Minnətdaram”.

Anasteyşa Stil, Cek Haydın katibi, redaktorun, SİP

Mobil telefonuma göz gəzdirdim: hə, zənglərin ünvanını dəyişmə rejimi işə salınıbmış. Cek danışıqlara getmişdi və mən dərhal Xoseyə zəng vurdum.

— Salam, Xose. Bu mənəm, Ana.

— Salam, avara — onun səsində o qədər hərarət və şəfqət vardı ki, yenidən ağlamaq istəyirdim.

— Uzun-uzadı danışa bilmirəm. Vernisaj neçədə başlayır?

— Deməli, gələcəksən? — səsində sevinc duyulurdu.

— Hə, əlbəttə — fikrən onun simasını görürdüm, özündənrazı təbəssümünü. Beş gün ərzində mən də ilk dəfə səmimi gülümsəyirdim.

— Səkkizin yarısında.

— Onda görüşənədək. Hələlik, Xose.

— Hələlik, Аnа.

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Sabah

Tarix: 8 iyun 2011-ci il. 14.27

Kimə: Аnasteyşa Stil

“Əziz Anasteyşa

Saat neçədə ardınca gəlim?”

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin baş direktoru

Kimdən: Аnasteyşa Stil

Mövzu: Sabah

Tarix: 8 iyun 2011-ci il. 14.32

Kimə: Kristian Qrey

“Xosenin vernisajı 7:30-da başlayacaq. Necə fikirləşirsən, haçan gəlməlisən?”

Anasteyşa Stil, Cek Haydın katibi, redaktorun, SİP

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Sabah

Tarix: 8 iyun 2011-ci il. 14.34

Kimə: Аnasteyşa Stil

“Əziz Anasteyşa

Portlendə qədər olan məsafə çox uzaqdır. Ardınca 5:45-də gələcəm.

Görüşümüzü gözləyirəm”.

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin baş direktoru

Kimdən: Аnasteyşa Stil

Mövzu: Sabah

Tarix: 8 iyun 2011-ci il. 14.38

Kimə: Kristian Qrey

“Onda görüşənədək”.

Anasteyşa Stil, Cek Haydın katibi, redaktorun, SİP

İlahi, tezliklə Kristianı görəcəkdim! Bu beş gündə ilk dəfə əhvalım azacıq yaxşılaşırdı. Özümə onun barəsində açıq düşünmək izni vermişdim.

Məndən ötrü darıxmışdımı? Güman ki, mənim qədər deyil. Bəlkə o özünə yeni itaətkar oyuncaq tapıb? Fikrin özü o qədər dözülməz idi ki, dərhal ağlımdan çıxardım. Qalaq-qalaq yığılmış poçta baxdım, məktubları qruplaşdırdım və Kristianı beynimdən çıxarmağa çalışdım.

Bu axşam mən yataqda hey qurcalanırdım, yatmağa çalışırdım və son günlərdə ağlamırdım.

Onu atıb gedərkən Kristianın əzabdan əyilmiş siması gözümün önünə gəlirdi. Xatırlayıram, o məni buraxmaq istəmirdi, bax, bu qəribədir. Hər şey dalana dirənmişdisə, axı niyə qalmalıydım? Hər birimiz üçün maneə vardı: mənə – ağrı qorxusu, bəs ona? Sevgi?

Böyrü üstə çevrildim və balışı qucaqladım. Qəlbim hüdudsuz qüssəylə dolu idi. O düşünürdü ki, sevgiyə layiq deyil. Niyə? Bəlkə səbəb uşaqlığında gizlənirdi? Anasında, o şortu fahişədə? Bu sayaq fikirlər məni uzun-uzadı incidirdi, ta ki narahat mürgüyə gedənədək.

Gün saqqız kimi uzanırdı, Cek isə mənə qarşı yaman diqqətli davranırdı. Şübhəm var idi; ola bilsin ki, hər şey Keytin qarderobundan götürdüyüm (mənə verdiyi) gavalı rəngli don və qara, hündürdaban ayaqqabılarla bağlı idi. Amma bu məni narahat eləmirdi. İlk maaşımda mütləq özümə layiqli bir şey alacaqdım. Don əynimə rahat, gen-bol otururdu, amma özümü elə göstərirdim ki, guya bu, düşünülmüş bir şeydir.

Nəhayət, əqrəblər altının yarısını göstərirdi. Ürəyim dəlicəsinə döyünə-döyünə gödəkcəmi geyinib çantamı götürdüm. İndi onu görəcəkdim!

— Görüşə gedirsən? — masamın yanından çıxışa tərəf gedərkən Cek soruşdu.

— Hə. Yox. Elə deyil.

O, qaşlarını qaldırdı. Üzündən açıqcasına maraq oxunurdu.

— Boyfrend?

Xəcalətdən qızardım.

— Yox, sadəcə, dost. Keçmiş boyfrend.

— Аnа, gəl sabah işdən sonra harasa gedək. İlk həftəni əla işləmisən. Bunu qeyd eləmək lazımdır.

Cek gülümsədi və onun siması bir anlıq bəlli olmayan ifadə aldı. Azacıq özümü itirdim. O, əllərini cibinə salaraq ikiqat qapılardan keçdi. Arxasınca kədərlə baxırdım. Müdirlə içki içmək ədəbli idimi? Başımı yellədim. Hələ Kristian Qreylə axşamı yola vermək lazım idi. Bunu bacaracaqdımmı?

Tualetə dəydim, özümü qaydaya salmalıydım. Böyük güzgünün qarşısında dayandım, uzun-uzadı və tərəddüdlə üzümə baxdım. Sifətim həmişəki kimi solğun idi, iri gözlərimin altında da qara ləkələr var idi. Kəsəsi, görünüşüm əzgin və qorxunc idi.

Eh, heyf ki, kosmetikadan istifadə eləyə bilmirdim! Kirpiklərimi rənglədim, gözlərimin altını və yanaqlarımı yüngülcə şapalaqladım ki, bir qədər qızarsın. Saçlarımı darayıb düzən verdim ki, kürəyimdə qəşəngcə sürüşsün. Dərindən nəfəs aldım: hə, indi elə də pis deyildim.

Getdikcə daha çox həyəcanlanaraq təbəssümlə vestibülə doğru addımladım, qəbul otağında oturmuş Klerə əl yellədim. Deyəsən, onunla tezliklə dostlaşacaqdıq. Çıxışın astanasında Cek Elizabetlə söhbət edirdi. Üzündə fərəhli təbəssümlə, mənimçün qapı açmağa tələsirdi.

— Yalnız səndən sonra, Аnа, — donquldandı.

— Çox sağ olun, — utanaraq gülümsədim.

Səkidə məni Teylor gözləyirdi. О, avtomobilin arxa qapısını mənimçün açdı. Tərəddüdlə çevrilib Cekə sarı baxdım, o mənim arxamca çölə çıxmışdı, müdirim isə narahatlıqla “Аudi SUV”-una nəzər yetirirdi.

Yaxınlaşıb arxa oturacaqda əyləşdim. Orda isə o oturmuşdu – Kristian Qrey; boz kostyumda, qalstuksuz, ağ köynəyinin yaxası açıq. Boz gözlər işıq saçırdı.

Anidən ağzım qurudu. О, əla görünürdü, amma nədənsə mənə baxarkən üz-gözünü turşutdu. Niyə?

— Sonuncu dəfə nə vaxt yemək yemisən? — Teylor qapını örtərkən o, acıqlı halda məndən soruşdu.

Suala bax!

— Xoş gördük, Kristian. Hə, mən də səni görməyimə şadam.

— Nala-mıxa vurma. Cavab ver, — onun gözlərində qəzəb oynaşırdı.

Əclaf!

— Hə… səhər yoqurt yemişəm. Hə, bir də banan.

— Sonuncu dəfə haçan normal yemisən? — kinayəylə soruşdu.

Teylor sükan arxasına keçdi, “Аudi” yerindən tərpəndi və avtomobil axınına qarışdı.

Üzümü pəncərəyə çevirmişdim. Cek mənə əl yelləyirdi, ancaq bilmirdim, tünd şüşənin arxasından o məni necə görürdü? Mən də ona əl yelləyirdim.

— O kimdir? — Kristian kəskin şəkildə soruşdu.

— Müdirim, — gözucu yanımda oturmuş yaraşıqlı kişiyə baxırdım. Dodaqları kip sıxılmışdı.

— Hə? Sənin son normal yeməyin nə idi?

— Kristian, bunun sənə dəxli yoxdur, düz sözümdü, — donquldandım və özümü bu zaman cəsarətli hiss edirdim.

— Elədiyin hər şeyin mənə dəxli var. Cavab ver!

Bu nə deməkdir! Pərtlikdən ah çəkib gözlərimi süzdürdüm, Kristian isə acıqlı halda gözlərini qıydı. Və bu neçə gündə ilk dəfə qəfildən məni gülmək tutdu. Var gücümlə pırtlayıb çıxmaqla məni təhdid edən gülüşümü boğmaq istəyirdim. Kristianın siması yumşaldı və təbəssümün kölgəsi onun füsunkar dodaqlarını bəzədi.

— Hə? — o artıq incə tərzdə inad edirdi.

— Ötən cümə, balıqqulağılı tort, — pıçıltıyla cavab verdim.

O, gözlərini örtdü. Üzündən qəzəb və yəqin ki, təəssüf kölgəsi keçirdi.

— Aydındır, — sakit səslə dedi. — Bir neçə funt, bəlkə də daha çox arıqlamış görünürsən. Xahiş edirəm, yemək ye, Аnasteyşa.

Baxışlarımı endirib dolaşmış barmaqlarıma baxırdım. Niyə onun yanında özümü səfeh və fərsiz uşaq kimi hiss edirdim?

О mənə sarı çevrildi.

— İşlər necədir? — incə tərzdə soruşdu.

Hə, ümumiyyətlə, dəhşət idi… Boğazımdakı bəlğəmi uddum.

— Yaxşıdır desəm, yalan danışmış olaram.

О, kəsik-kəsik nəfəsini buraxırdı.

— Elə mənim işlərim də, — donquldandı və əlimi sıxdı. — Sənsiz darıxırdım.

Оy, yox! Dərimdə barmaqlarının hərarətini duyurdum.

— Kristian, mən…

— Аnа, xahiş edirəm, biz danışmalıyıq.

Az qala ağlayacaqdım. Yox!

— Kristian, mən… lazım deyil… o qədər ağlamışam ki, — hisslərimi cilovlamağa çalışaraq pıçıldadım.

— Lazım deyil, balaca! — О, əlimi dartdı və özümə gəlməmiş onun dizlərinə çökdüm. Məni qucaqladı və burnuyla saçlarıma toxundu: — Səndən ötrü elə darıxmışdım ki, Аnasteyşa, — güclə eşidiləcək tərzdə dedi.

Onun qolları arasından qurtulmaq, məsafə saxlamaq istəyirdim, amma alınmırdı. О məni bağrına basdı. Fərəhdən donub-qalmışdım. Аh, kaş həmişə belə olaydı!

Başımı onun çiyninə qoydum, o isə saçlarımı öpüşlərə qərq edirdi. Halım yaxşı idi, sanki evdə idim. Ondan təmizlik, alt paltarı üçün kondisioner və bədən gelinin ətri gəlirdi, üstəlik, Kristian ətri – və bu mənim ən sevimli ətrim idi. Bir anlıq özümə “hər şey yaxşı olacaq” illüziyasına inanmaq izni verdim. О, məlhəm kimi bütün əldən düşmüş ruhumdan keçib gedirdi.

Bir neçə dəqiqədən sonra Teylor “Audi”ni səkinin kənarında əylədi, amma biz hələ də şəhərdəydik.

— Gedək, — Kristian astaca məni qaldırdı, — çatmışıq.

Nə, nə?

— Orda helikopter meydançası var — evin damında. — Kristian başını geriyə atıb əlini yellədi.

Hə, əlbəttə, “Çarli Tanqo”. Teylor mənimçün qapını açdı və mənə hərarətli, himayəedici təbəssümlə baxdı. Qarşılığında mən də gülümsədim.

— Sizə cib dəsmalınızı qaytarmalıyam.

— Özünüzə saxlayın, miss Stil, ən xoş istəklərimlə.

Mənə elə gəldi ki, başdan-ayağa pörtdüm. Kristian maşından çıxdı və əlimdən tutdu. О, sual dolu nəzərlə Teylora baxdı, o isə sakit tərzli baxışla cavab verdi.

— Doqquzda? — Kristian soruşdu.

— Bəli, ser.

Kristian məni ikiqat qapılardan nəhəng foyeyə keçirdi. Əlimi sıxan uzun, şəhvani barmaqların hərarətindən xoşhallanırdım, onlarda həyəcanverici cərəyan var idi. Bu olmadan da Kristian məni özünə doğru çəkdi – Günəş İkarı özünə cəzb elədiyi kimi. Mən artıq yanıb kül olmuşdum, bununla belə, yenidən onun işığına doğru uçurdum.

Liftə yaxınlaşırdıq, o, çağırış düyməsini basdı. Gözucu baxıb onun dodaqlarında sirli yarıtəbəssüm gördüm. Qapılar aralandı. О, əlimi buraxdı və yüngülcə məni kabinəyə itələdi. Liftin qapıları bağlandı. Bir daha baxışlarımı Kristiana tuşlamaq riskinə girişdim.
О, boyu bərabərində mənə boylandı və sanki hava elektriklə doldu, ağırlaşdı, aramızda nəbz vurmağa başladı. İstəyirsən ona toxun, istəyirsən ye. Bizim aramızda qarşılıqlı cazibə var idi.

— İlahi, — köks ötürdüm, bu instinktiv, həyat kimi qədim-qaim cazibə qüvvəsindən qurtula bilmirdim.

— Mən də bunu hiss edirəm, — o dedi. Onun gözləri ehtirasdan dumanlanmışdı.

İstək tünd, ölümcül plazmayla qarnımı doldururdu. Kristian əlimi, baş barmağı ilə çeçələ barmağımın donqarını sıxdı və bədənimin bütün əzələləri şirin ürpəntiylə yığıldı.

Mənim üzərimdə bu qədər hakimiyyət onda hardan idi?

— Аnasteyşa, dodağını dişləmək lazım deyil, — pıçıldadı.

Mən dişlərimi qıcayıb yalvarışlı nəzərlə ona baxdım. Onu istəyirdim, dərhal, burda, elə liftdə. Başqa cür ola bilərdimi?

— Mənimçün nə demək olduğunu özün bilirsən.

Оoo, deməli, mən ona lazım idim! Daxili ilahəm, özümü dəyərləndirməyim, beş günlük ümidsizlikdən sonra yuxudan oyanırdı.

Qəfildən liftin qapayıcı xətti aralandı, biz sehri dağıdaraq dama çıxırdıq. Bura küləkli idi. Əynimdəki qara gödəkcəyə baxmayaraq donurdum. Kristian çiyinlərimi qucaqlayıb məni özünə sıxdı və biz tələsik helikopter meydançasının ortasına keçdik. Orda “Çarli Tanqo” dayanmışdı və pərləri asta-asta fırlanırdı.

Kabinədən ucaboy, sarışın, kvadrat çənəli biri əyilərək bizə doğru qaçırdı. Kristianla bir-birlərinin əllərini möhkəm sıxaraq rotorların səs-küyü arasından qışqırdı:

— Maşın hazırdır, ser. İxtiyarınızdadır!

— Hər şeyi yoxladın?

— Bəli, ser.

— Təxminən, saat doqquzun yarısında onu götürə bilərsən?

— Bəli, ser.

— Teylor səni girişdə gözləyir.

— Minnətdaram, mister Qrey. Portlendə uğurlu uçuş. Mem… — o, nəzakətlə mənə baxıb gülümsədi.

Kristian əlimi buraxmadan pilota başıyla razılıq bildirdi və əyilərək məni helikopterin qapılarına doğru apardı. İçəridə kəmərlərimi bərkidib qayışları möhkəm sıxdı. Çoxmənalı, sirli təbəssümlə.

— Bax indi heç yerə qaça bilməzsən, — mızıldandı. — Etiraf etməliyəm ki, bu bondajın xoşuma gəlir. Hə, heç nəyə toxunma.

Yenə başdan-ayağa pörtdüyümü hiss elədim, çünki o, şəhadət barmağını yanağımda gəzdirirdi. Sonra qulaqcıqları mənə uzatdı. “Mən də sənə toxunmaq istərdim, amma sən icazə vermirsən…” Qaşlarımı çatdım. Həm də o, kəmərləri elə möhkəm sıxmışdı ki, güclə qımıldanırdım.

Kristian pilotun kürsüsünə oturub kəmərlərini bağladı, sonra uçuşöncəsi yoxlamaların hamısını yerinə yetirdi. İnamlı və sürətli hərəkət edirdi. Mən ovsunlanmış kimi seyr edirdim. О, qulaqcıqları taxdı, tumbleri çıqqıldatdı və pərlər fırlanmanı sürətləndirərək uğultusuyla qulaqlarımı doldurdu.

О mənə sarı çevrildi.

— Hazırsan, balaca? — səs qulaqcıqlarda əks-səda verirdi.

— Ihı.

Onun dodaqlarında təbəssüm var idi, dəcəl uşaq təbəssümü. Gör neçə vaxtdı bunu görmürdüm!

— Sitak qülləsi, bu “Çarli Tanqo”nun göyərtəsidir, hotel “Qolf-Əks-səda” (А1), PDX-dən Portlendə reysə hazıram. Məni necə eşidirsiniz? Qəbul.

Aviadispetçerin hissiz səsi cavab verib təlimatlandırdı.

— Rocer, qüllə, “Çarli Tanqo”nun göyərtəsi danışır, əlaqənin sonu.

Kristian iki tumbleri çıqqıldadıb idarəetmə dəstəyindən tutdu və parlaq axşam səmasına baş vurdu.

Sietl və mədəm aşağı enirdi, ildırım sürətiylə bizdən uzaqlaşaraq.

— Nə vaxtsa şəfəqin ardınca qaçırdıq, o isə bizdən qaçırdı, indisə zülməti qovuruq, — qulaqcıqda onun səsi eşidilirdi.

Heyrətdən gözlərimi bərəltdim. Bu nə deməkdir? Qulaqlarıma inanmırdım. Doğrudanmı, o bu cür romantikaya qabil idi? О gülümsəyirdi və mən də çəkinə-çəkinə təbəssümünə cavab verdim.

— Bu dəfə, qürub günəşində hər şey daha gözəl görünəcək, — dedi.

Ötən dəfə, biz Sietlə uçarkən hava qaralmışdı. Bu axşamsa görünüş möhtəşəm idi, demək olar ki, ilahi. Biz daha hündürə qalxırdıq, yonulmuş qayalara oxşayan göydələnlər arasından uçurduq.

– “Mənim “Esklala”m bax ordadır, – o, başının hərəkətiylə binaya işarə etdi, – “Boinq” ordadır, indisə “Speys Nidl”ə yaxınlaşırıq.

— Heç vaxt orda olmamışam, — ah çəkib boynumu uzatdım.

— Onu sənə göstərəcəyəm, orda şam yeməyi yeyərik.

— Kristian, biz ayrılmışıq.

— Bilirəm. Amma mən yenə də səni ora aparacağam və yedirdəcəyəm, — o acıqlandı.

Başımı yellədim və anladım ki, mübahisə eləməsək, yaxşıdır.

— Bura çox gözəldir, minnətdaram.

— Möhtəşəmdir, elə deyil?

— Bütün bunları mənə göstərməyin…

— Kobud tərif, hə, miss Stil? Amma mənim, həqiqətən, bəzi qabiliyyətlərim var.

— Çox gözəl görürəm, mister Qrey.

O, başını çevirib gülümsədi. Beş gündə ilk dəfə mən bir qədər sərbəstləşmişdim. Bəlkə hər şey o qədər də pis deyildi.

— Yeni işin necədir?

— Sağ ol, yaxşıdır. Maraqlı işdir.

— Bəs yeni müdirin?

— Belə də, normal.

Axı deyə bilməzdim ki, məni Cekin diqqəti narahat edir. Kristian gözlərini qıydı.

— Nəsə problemin var?

— Yox, hər şey qaydasındadır, üzdə olanları saymasaq.

— Üzdə olanlar?

— Eh, Kristian, düz sözümdü, bəzən məni bezdirirsən.

— Bezdirirəm? Mən? Səsinizin tonu nəsə xoşuma gəlmir, miss Stil.

— Gəlmir, gəlməsin.

Onun dodaqları təbəssümdən əyildi.

— Sənin doğma pozğun ağzın üçün darıxmışdım, Аnasteyşa.

Qışqırmaq istəyirdim: “Səninçün darıxırdım, başdan-ayağa səninçün, təkcə səsin, dodaqların üçün yox!..” Amma mən, sadəcə, “Çarli Tanqo”nun akvariumun şişərək əyilmiş divarına oxşar ön şüşəsindən sakitcə baxırdım. — Biz cənuba uçmaqda davam edirdik. Üfüqün üzərində günəş asılmışdı – böyük, narıncı, təhlükəli, – və mən yenidən özümü odda yanmaqla təhlükəyə atılan İkar sanırdım.

Zülmət Sietl tərəfdən arxamızca sürünürdü. Səma opal rəngli, tünd yaşıl akvamarin dalğalara bələnmişdi, onlar ahəngdar tərzdə bir-birini əvəzləyirdi, bunu isə yalnız Ana-Təbiət etməyə qabildir. Axşam havası təmiz və şəffaf idi.

Portlendin işıqları parıldayır və göz vurur, Kristian helikopteri meydançaya endirərkən bizi salamlayırdı. Yenidən qəribə kərpic tikilinin üstündəydik, təxminən üç həftə öncə də burdan uçmuşduq.

İlk baxışdan üç həftə nə idi ki? Belə də, az-maz. Bununla belə, mənə elə gəlirdi ki, Kristianı bütün həyatım boyu tanımışam. O, “Çarli Tanqo”nun mühərrikini söndürmək üçün müxtəlif dəstəkləri şaqqıldadırdı.
Pərlər asta-asta fırlanmağını dayandırırdı və tezliklə qulaqcıqlarda yalnız tənəffüsümü eşidirdim. Hmm. Qəfildən nədənsə mənə heyrətamiz təsir göstərmiş Tomas Tallisin orqan messaları xatırladım. Nəbzim sürətləndi. Burdan heç yerə getmək istəmirdim.

Kristian kəmərləri açdı və çevrildi ki, məni öz kəmərimdən azad eləsin. Onun gözlərində qığılcımlar oynaşırdı.

— Uçuş xoşunuza gəldi, miss Stil? — nəvazişli səslə soruşdu.

— Hə, minnətdaram, mister Qrey, — mən də nəzakətlə cavab verdim.

— Yaxşı, indi də gedək tanışının fotolarına baxaq.

O, əlini mənə uzatdı və mən də ona söykəndim ki, “Çarli Tanqo”dan enə bilim.

Ağsaqqal bir kişi bizə sarı gəlirdi və ürəklə gülümsəyirdi. Onu tanıdım, keçən dəfə görmüşdüm.

— Xoş gördük, Coy, — Kristian əlimi buraxaraq onunla dostcasına görüşüb əlini sıxdı.

— Maşından göz-qulaq ol. Stiven onu saat səkkizdən sonra götürəcək.

— Oldu, mister Qrey. Mem, — о, nəzakətli baş hərəkətilə məni salamladı, — Avtomobiliniz aşağıda sizin ixtiyarınızdadır, ser. Hə, lift işləmir. Piyada düşməli olacaqsınız.

— Çox sağ ol, Coy.

Kristian əlimdən tutdu, pilləkənə doğru getməyə başladıq.

— Yaxşı ki burda cəmi üç mərtəbə var. Ayaqqabılarının dabanına da söz ola bilməz, — o, narazılıqla bildirdi.

Zarafatsız.

— Bu batilyonlar xoşuna gəlmir?

— Çox xoşuma gəlir, Аnasteyşa. — О gözlərini qıydı və məncə, nəsə demək istəyirdi, amma susurdu. — Yaxşı. Tələsmədən gedək. Bircə o çatışmır ki, ayağın burxulsun və yıxılıb boynunu qırasan.

Sürücü bizi qalereyaya aparırdı. Biz susaraq oturmuşduq; həyəcanım qayıtmışdı və mənə əvvəlki qüvvəylə əzab verirdi, mən anlayırdım ki, “Çarli Tanqo”dakı uçuş vaxtı mövcud olan sükut “tufanın nəzəri” idi. Kristian pəncərəyə baxırdı; o, sakit və düşüncəli, hətta məyus idi; əvvəlki şən əhval-ruhiyyəmiz yox olmuşdu. Deyiləsi o qədər sözüm var idi ki. Amma səfər çox qısa idi.

— Xose, sadəcə, dostumdur, — mızıldandım.

Kristian çevrildi; onun baxışlarında qorxu var idi. Ağzı – ah, o məndə şirin xatirələr oyadırdı. Onu bütün dərimlə, bütün bədənimlə, hər yerimdə xatırlayırdım. Kristian qüssələnmişdi.

— Üzündə gözəl gözlərindən başqa heç nə qalmayıb, Аnasteyşa. Xahiş edirəm, söz ver ki, yemək yeyəcəksən.

— Hə, Kristian, mən yemək yeyəcəm, — robot kimi avtomatik cavab verdim.

— Ciddi deyirəm.

— Yox a?

Səsimdəki kinayəni yığışdıra bilirdim. Sözün düzü, son günlərdə məni cəhənnəmdən keçməyə məcbur eləmiş bu adamın səsinə mat qalmışdım. Yox, burda nəsə düz deyildi… Mən özüm özümü cəhənnəmdən keçirmişdim. Yox, hər halda o… Tamam dolaşdım və başımı itirdim.

— Səninlə savaşmaq istəmirəm, Аnasteyşa. İstəyirəm ki, qayıdasan və istəyirəm ki, sağlam olasan.

— Axı heç nə dəyişməyib.

“Nahaq yerə Əlli Çalar adı qazanmamısan ki…” – düşündüm.

— Gəl bu haqda geri qayıdarkən danışaq. Artıq çatmışıq.

Biz qalereyanın yanında dayandıq və Kristian məni susdurub maşından çıxdı. Qapını açıb əlini mənə uzatdı.
— Niyə belə edirsən? — Səsim istədiyimdən də bərk çıxdı.

— Nə edirəm ki? — Kristian heç nə anlamırdı.

— Belə şeylər deyirsən, sonra da…

— Аnasteyşa, biz istədiyin yerə gəlmişik. Gəl qalereyaya gedək. Sonra danışarıq. Mən küçədə tamaşa göstərmək istəmirəm.

Ətrafa göz gəzdirdim. O haqlı idi. Yan-yörədə o qədər adam var idi ki. Dodaqlarımı kip sıxdım, o isə qəzəblə mənə baxırdı.

— Yaxşı, — köntöy şəkildə mızıldandım.

Əlimdən tutaraq məni binaya doğru aparırdı.

Biz pakqauza – anbara döndərilmiş hissəyə daxil olduq: kərpic divarlar, tünd taxta döşəmə, ağ tavan və su borularının ağ rəngli şəbəkəsi. Müasir, geniş. Qalereyada tamaşaçılar dolaşır, şərab içir və Xosenin fotolarını seyr edirdilər. Bir anlığa həyəcanım yoxa çıxdı və dərk etdim ki, dostum arzusunu həyata keçirib.

Uğurlar, Xose!

— Axşamınız xeyir, Xose Rodrigesin vernisajına xoş gəlmişsiniz.

Qara paltarlı gənc qadın bizi salamladı; qısa şabalıdı saçları var idi, dodağında parlaq qırmızı pomada, qulaqlarında da iri sırğalar. О, gözucu mənə baxırdı, sonra lazım olduğundan çox Kristiana, sonra yenə mənə və tez-tez gözlərini döyürdü.

Heyrətlə qaşlarımı qaldırdım. O – mənimdir, ya da mənim olub. Var-gücümü toplayıb düşmən baxışımı kənara çəkməyə çalışdım. Qadının gözləri mənə tuşlandıqda kirpikləri yenidən çırpınmağa başladı.

— А, bu sənsən, Аnа. İstəyirik ki, sən də bütün bunlarda iştirak edəsən…

Qadın dodaqlarını təbəssümlə uzadaraq broşüranı mənə uzatdı, özü isə üstünə yemək və içki düzülmüş masaya yönəldi.

— Onu tanıyırsan? — qaş-qabaqla maraqlandı Kristian.

Başımı yellədim, heç də ondan az qayğılanmamışdım.

О çiyinlərini çəkdi və mövzunu dəyişdi.

— Nə içəcəksən?

— Bir qədəh ağ şərab pis olmaz.

О alnını qırışdırdı, heç nə deməyib bara sarı getdi.

— Аnа!

Xose tünlük arasından özünə yol açırdı.

Aman Tanrım! Nə yaraşıqlıdır! Kostyumda! Başdan-ayağa işıq saçaraq məni qucaqladı və özünə möhkəm sıxdı, mənsə var-gücümlə özümü ələ aldım ki, ağlamayım. О dostum idi, Keytin gedişindən sonra yeganə dost. İstər-istəməz göz yaşları baxışımı dumanlandırırdı.

— Аnа, gəlişinə o qədər sevindim ki, — Xose qulağıma pıçıldadı. Sonra qəfildən geri çəkildi və çiyinlərimdən tutaraq məni nəzərdən keçirdi.

— Nədi?

— Ey, nəsə olub? Hərgah çox yaxşı görünürsən. Dios mio, arıqlamısan?

Bacardığım qədər göz yaşlarımı qovmağa çalışıram: bunun ona da dəxli yox idi.

— Хose hər şey yaxşıdı. Səninçün çox sevindim! Sərgi münasibətilə təbrik edirəm.

Səsim titrəyirdi, onun mənə yaxşı tanış olan simasında qayğı sezilirdi, amma nəyin bahasına olursa-olsun özümü şax tutmalıydım.

— Rahat gəldin? — o soruşdu.

— Məni Kristian gətirdi, — qəfildən həyəcanlanaraq cavab verdim.

— А-а, — Xose simasını turşutdu və əllərimi geniş açdı. — O hardadı?

— Bax orda, şərab gətirməyə gedib.

Başımı Kristiana sarı çevirdim və onun kimləsə dilxoşluq elədiyini gördüm. Kristian çevrildi və baxışlarımız toqquşdu. Və qısa bir anda iflic etdi: dayanmışdım və gözəlliyi tərifə sığmayan kişiyə baxırdım, o da ün yetməz bir duyğuyla mənə sarı boylanırdı. Onun baxışı məni odlayıb yandırırdı və budur, biz artıq ətrafda baş verən hər şeyi unutmuşduq və yalnız bir-birimizi görürdük.

Lənət şeytana… Bu yaraşıqlı kişi mənim qayıtmağımı istəyirdi. Ürəyimin dərinliyində işıqlı sevinc asta-asta bütün bədənimə axıb yayılırdı, sanki şəfəq kimi.

— Аnа! — Хоse məni səslədi və mən istəksiz də olsa, gerçəkliyə qayıtdım. — Sənin gəlişinə o qədər sevinirəm ki! Qulaq as, səni xəbərdar eləməliyəm…

Qəfildən miss Qısa Saç-Qırmızı Pomada yanımızda peyda oldu.

— Xose, “Portlend Prins”dən olan jurnalist səninlə danışmaq istəyir. Gedək. — Qadın mənə nəzakətli təbəssüm bəxş etdi.

— Populyarlıq bax budur. Necədi? — Хоse gülümsədi və mən də ixtiyarsız olaraq gülümsədim: axı o, çox xoşbəxt idi. — Səni axtarıb tapacam, Аnа.

Dostum yanağımdan öpdü və ucaboy olmayan, yöndəmsiz fotoqrafla yanaşı dayanmış o biri fotoqrafa sarı tələsdi.

Xosenin fotoları bütün zal boyu sərgilənirdi, bəzi fotolar çox böyüdülmüşdü və iri çərçivələrə salınmışdı. Ağ-qara və rəngli fotolar. Peyzajların əksəri füsunkar gözəlliyi ilə seçilirdi. Məsələn, Vankuver gölü: alatoran öncəsi, al-qırmızıya çalan buludlar suda əksini tapmışdı. Və mən yenidən bir anlıq hər şeyi unudub təbiətin hüzuruna baş vururdum. Ecazkar idi!

Kristian mənə yaxınlaşdı və ağ şərabla dolu qədəhi mənə uzatdı.

— Nədi, bitir? — Səsi demək olar ki, normal idi.

О qaşlarını qaldıraraq sanki sual işarəsi verirdi.

— Mən şərabdan danışıram.

— Yox. Bu cür tədbirlərdə belə şey nadir hallarda baş verir. Bu dostunsa, doğrudan da istedadlıdır, — Kristian gölün fotolarını seyr edərək dedi.

— Necə fikirləşirsən, niyə mən ondan xahiş elədim ki, sənin portretini çəksin? — Səsimdə açıq-aşkar qürur duyulurdu. О, baxışını göldən mənə doğru çevirdi.

— Kristian Qrey? — “Portlend Prins”dən olan fotoqraf ona yaxınlaşdı. — Fotonuzu çəkmək olarmı, ser?

— Əlbəttə.

Kristian üzündəki qüssəni qovdu. Kənara çəkildim, amma o, əlimdən yapışıb özünə doğru çəkdi. Fotoqraf hər ikimizə baxırdı və heyrətini gizlədə bilmirdi.

— Minnətdaram, mister Qrey, — o, bir neçə dəfə fotoaparatın çaxmağını şaqqıldatdı. — Miss?.. — deyə soruşdu.

— Аnа Stil, — cavab verdim.

— Minnətdaram, miss Stil, — fotoqraf tələsik uzaqlaşdı.

— İnternetdə sənin qızlarla fotolarını axtarmışam. Bircəsini də tapmadım. Məhz buna görə Keyt sənin gey olduğunu düşünüb.

Kristianın dodaqları təbəssümdən əyildi.

— İndi sənin səfeh sualın mənə aydındır. Yox, mən heç kimə görüş təyin eləmirəm, Аnasteyşa, sən istisna olmaqla. Amma özün də bunu bilirsən, — onun səsi sakit və səmimi çıxırdı.

— Deməli belə, heç yerdə özünün… peyda olmamısan… — mən əsəbi şəkildə ətrafa boylandım, əmin olmaq istəyirdim ki, bizi kimsə eşitmir, — …kölələrinlə?

— Bəzən peyda olmuşam. Amma görüş təyin eləməmişəm. Bu şopinqdir, başa düşürsən? — О, baxışlarını məndən ayırmadan çiyinlərini çəkdi.

Оо, deməli belə, hə, hər şey oyun otağında baş verib – mənzilindəki Qırmızı ağrı otağında. Düzü, bilmirdim heç nə fikirləşim.

— Yalnız səninlə, Аnasteyşa, — pıçıldadı.

Üzüm pörtdü və mən baxışlarımı endirdim. Özünəməxsus tərzdə o, doğrudan da mənə bağlı idi.

— Dostun, deyəsən, daha çox portret deyil, peyzaj çəkməyi xoşlayır. Gəl onun işlərinə baxaq, — o, əlini mənə uzatdı.

Biz tələsmədən Xosenin fotolarına baxırdıq və mən sezirdim ki, hansısa cütlük məni başının hərəkətilə salamlayır, gülümsəyir, sanki tanışdılar. Ola bilsin ki, Kristianla birgə olduğuma görə. Amma hansısa sarışın oğlan açıq-aşkar gözünü məndən çəkmirdi. Qəribə idi…

Bizi tinə döndük və bu an qəribə baxışları anladım. Uzaq divarda yeddi iri portret sərgilənirdi və onların hamısında mən əks olunmuşdum.

Mən portretlərdən zala baxırdım. Burda dodağımı şişirmişdim, o biri fotoda gülürdüm, digərində qüssəliydim, heyrətlənirdim… Hər şey müəyyən məsafədən çəkilmişdi, bütün fotolar da ağ-qara idi.

Əclafa bax da! Xosenin qarşımda fotoaparatla necə var-gəl elədiyini xatırlayıram, evdə olduqda və onu həm sürücü, həm də köməkçi kimi özümlə apardıqda. Mənsə fikirləşirdim ki, o, sadəcə, dəcəllik eləyir. Heç ağlıma da gəlməzdi ki, o, fotolarımı çəkir.

Kristian ovsunlanmış kimi uzun-uzadı hər bir portretə baxırdı.

— Deyəsən, təkcə mən… — sirli şəkildə mızıldanırdı. Onun dodaqları möhkəm bir xətdə birləşmişdi.

Məncə, o hirslənmişdi.

— Bağışla, — iti baxışları ilə üzümü dələrək dedi və inzibatçının masasına doğru yönəldi.

Noolub? Mən ovsunlanmış kimi onun miss Qısa Saç-Qırmızı Pomada ilə necə coşqun söhbətini müşahidə edirdim. O, pulqabından kredit kartını çıxartdı.

Aha! Ola bilsin ki, o, portretlərdən birini satın alırdı.

— Ey, deməli, ilham pərisi sənsən? Əla fotodur.

Gur sarışın saçlı oğlan yenidən gözünü mənə zilləmişdi. Biləyimdə isti ovucu duyurdum. Kristian qayıtmışdı.

— Sən bəxtəvərsən, — sarışın oğlan ona dedi və cavab olaraq buz kimi baxışlarla qarşılaşdı.

— Əlbəttə, bəxtəvərəm, — Kristian qaşqabaqlı halda donquldandı və məni kənara çəkdi.

— Portretlərdən birini aldın?

— Birini? –fotolardan gözünü çəkməyərək fınxırdı.

— Birdən çox almısan?

О, qaşlarını qaldırdı.

— Hamısını aldım, Аnasteyşa. İstəmirəm ki, əcaib tiplər sənin fotona göz zilləsinlər, bircə bu qalıb ki, onları alıb evlərinin divarlarından assınlar.

Az qala güləcəkdim.

— Bunu özün eləmək fikrindəsən? — gülümsədim.

О, acıqlı halda mənə baxdı, ola bilsin ki, kobudluqdan özünü itirmişdi, amma heyrətini gizləməyə çalışırdı.

— Sözün düzü, hə.

— Pozğun, — gülməməkdən ötrü dodağımı dişlədim.

Onun ağzı açıla qaldı və indi heyrətlənməyi açıq-aşkar idi. O, düşüncəli halda çənəsini ovuşdururdu.

— Bu cür dəyərləndirməyə etiraz edə bilmərəm, Аnasteyşa, — o, başını yana əydi, gözlərində gülüş oynaşırdı.

— Sonra səninlə bu haqda danışarıq, mən tam məxfilik vəd edirəm.

О, köks ötürdü və uzun-uzadı mənə baxdı.

— Və sənin əziz, kobud ağzını neyləmək barədə, — güclə eşidiləcək tərzdə mızıldandı.

Nəyi nəzərdə tutduğunu düşünərək ürkdüm.

— Çox kobudsan, — üzümə dəhşət ifadəsi verməyə çalışdım və bu alındı. Doğrudanmı onun üçün icazə verilən hədd anlayışı yoxdur?

О gülümsədi, sonra qaşlarını çatdı.

— Bu fotolarda çox sərbəstsən. Səni həmişə belə görmürəm.
Nə? Aha! Mövzu dəyişkənliyi: oynaqdan ciddiyə.

Qızardım və baxışlarımı yerə dikdim. О, çənəmdən tutdu və başımı qaldırmağa məcbur elədi. Onun toxunuşundan həyəcanlanırdım, havam çatmırdı.

— İstəyirəm ki, mənimlə də bu cür sərbəst olasan, — pıçıldadı. Bütün yumor işartıları yox olmuşdu.

İçimin dərinliyində yenidən sevinc qımıldanırdı. Amma bu mümkün idimi? Axı problemlərimiz vardı.

— Bunu istəyirsənsə, bəsdi məni qorxutdun, — dişlərimi qıcadım.

— Sənsə mənimlə ünsiyyətdə olmağı və nə duyduğunu mənə deməyi öyrən, — dişlərini qıcayıb gözləri parıldayaraq cavab verdi.

Ah çəkdim.

— Kristian, məni öz kölən, cariyən kimi görmək istəyirsən. Problem bundadır. Budur “sabmissiv qadın” ifadəsinin tərifi, bunu mənə haçansa poçtla da göndərmişdin, — susdum, onun ismarışını sözbəsöz xatırlatdım. — Deyəsən, sinonimlər bu idi, sitat gətirirəm: “həlim, üzüyola, güzəştçi, passiv, itaətkar, dözümlü, mülayim, iradəsiz…” Mən baxışlarımı sənə zilləyə bilmərəm. İcazən olmadan danışa bilmərəm. Başqa nə gözləyirdin ki? — kinayəylə maraqlandım.

О, getdikcə daha çox kədərlənirdi, mənsə davam edirdim:

— Mən ümumiyyətlə başa düşmürəm ki, sən nə istəyirsən. Gah xoşuna gəlmir ki, səninlə mübahisə edirəm, gah da mənim “kobud ağzımı” tərifləyirsən. Məndən itaət gözləyirsən ki, sözündən çıxdıqda cəzalandıra biləsən. Mən heç bilmirəm səninlə birgə olsam, bu iş nəylə bitəcək.

Onun gözləri qəzəbli dəliklərə çevrilmişdi.

— Noolar, miss Stil, məntiqiniz güclüdür, — buz kimi səs ahəngiylə yavaşca dedi. — İndi səninlə şam yeməyi yeyərik.

— Axı burda cəmi yarım saat olmuşuq.

— Fotolara baxdın, oğlanla söhbət elədin.

— Onun adı Xosedir.

— Xoseylə söhbət elədin. Yeri gəlmişkən, onu sonuncu dəfə gördükdə sərxoş idin, o isə dilini sənin ağzına soxmağa cəhd eləyirdi.

— O bircə dəfə də olsun məni vurmayıb, — zərbəni qaytardım.

Kristian qaşlarını düyünlədi, qəzəb burun dəliklərindən sıçrayırdı.

— Bu qadağan olunmuş zərbədir, Аnasteyşa, — deyə o pıçıldadı.

Rəngim ağardı, Kristian isə güclə boğulan qəzəbindən dimdik qalxmış kəkilini sığallayırdı. Amma mən təslim olmağa hazırlaşmırdım və döyüşə hazır vəziyyətdə ona baxırdım.

— Sən təcili olaraq nəsə yeməlisən. Göz qabağında solursan. Oğlanı tap və onunla sağollaş.

— Xahiş edirəm, gəl bir azca da burda qalaq.

— Yox. Get. Dərhal. Sağollaş.

Mən hirslənirdim, qanım coşurdu. Lənətə gəlmiş axmaq, ona kim əmr eləmək hüququ vermişdi? Qəzəb yaxşı şey idi. Qəzəb göz yaşından yaxşı idi.

Baxışlarımı Kristiandan güclə ayırıb Xoseni axtardım. О, bir qrup qızla söhbət edirdi. Ona doğru getdim. Axı niyə Kristianın sözüylə oturub-durmalıydım? Yalnız ona görə ki, məni bura o gətirmişdi? Lənət şeytana! Ümumiyyətlə, o özünü nə hesab edirdi?

Qızlar Xosenin hər sözünü havadaca tuturdu. Onlardan biri, sözsüz ki, portretlərə əsasən məni tanıyırdı və heyrətdən ağzı açıla qalmışdı.

— Хоse!

— Аnа! Bağışlayın, qızlar.

Xose onlara gülümsədi və çiynimi qucaqladı. Bax a, Хоse – köhnə tanışım belə kübar, lütfkar olmuşdu, artıq qadınlarda təəssürat oyadırdı.

— Sən olduqca füsunkar görünürsən, — dedi.

— Getmək vaxtıdır, — mızıldandım.

— Axı elə indicə gəlmişdin.

— Hə, amma Kristian qayıtmalıdır. Хоse, fotoların fantastikadır. Sən çox istedadlısan.

О işıq saçırdı.

— Yaxşı ki səni gördüm.

О, ayı kimi məni qucaqlayır və mənimlə birgə fırlanırdı. Gözümün ucuyla Kristianı görürdüm. О hirslənmişdi, aydın idi, çünki Xosenin qolları arasındaydım. Lap yaxşı, əsəbiləş, dostum! Mən bilərəkdən Xosenin boynunu qucaqladım. İndi Kristian hirsindən partlayacaqdı. Gözlərində şimşək çaxırdı. О, asta-asta bizə doğru gəlirdi.

— Sağ ol ki, məni portretlərə görə xəbərdar elədin, — kinayəylə dedim.

— Оy, bağışla, Аnа. Mən, doğrudan da səni xəbərdar eləməliydim. Necəydi, xoşuna gəldimi?

— Hm… bilmirəm, — düzünü dedim, sualla ani olaraq özünü itirmiş halda.

— Hə, onların hamısı artıq satılıb, yəni artıq kiminsə xoşuna gəlmisən. Əladı, hə? Sən — posterdəki qız.

Хоse məni daha möhkəm qucaqladı. Özündən çıxmış Kristian bizə yaxınlaşırdı. Xoşbəxtlikdən Хоse onun simasını görmürdü.

— Gözdən itmə, Аnа, — Хоse məni buraxdı. — Оo, mister Qrey, axşamınız xeyir.

— Mister Rodriges, çox mütəəssir oldum, — Kristian buz kimi soyuq ahənglə danışırdı. — Təəssüf ki, burda qala bilmərik, çünki biz Sietlə qayıtmalıyıq. Аnasteyşa? — О, “biz” sözünü xüsusi vurğuyla tələffüz etdi və əlimdən tutdu.

— Hələlik, Хоse. Bir daha təbrik edirəm.

Mən tələsik onun yanağından öpdüm və özümə gələ bilməmiş Kristian məni binadan az qala sürüyərək çıxardı. Bilirəm, o, hüdudsuz qəzəbindən deyinirdi, amma mən də ona görə hirsliydim.

О, cəld küçəyə göz gəzdirdi və sola doğru istiqamətləndi, sonra qəfildən məni yandakı kiçik küçəylə aparmağa başladı və kəskin hərəkətlə divara dirədi.

Ovucları ilə sifətimdən tutur, özünün od saçan, qərarlı gözlərinə baxmağa məcbur eləyir.

Mən ürpənmiş halda ağzımla havanı tuturdum, Kristian isə çılğınlıqla məni öpürdü. Hansısa anda dişlərimiz bir-birini taqqıldadırdı, sonra onun dili ağzıma girirdi.

İstək bədənimdə milli bayram şərəfinə açılan atəşfəşanlıq kimi partlayırdı. Mən də onu öpürdüm, eyni ehtirasla. Onun saçlarından tutmuşdum və rəhmsizcə dartırdım. О inləyirdi. Bu asta səs çox seksual idi; о, udlağın dərinliyində yaranırdı və bədənimdə ürpənti yaradırdı. Kristianın əli ombalarıma endi, barmaqları donumdan bədənimə yapışdı.

Öpüşümüzə son günlərin bütün ağrı-acısını boşaldırdım, Kristianı özümə bağlayırdım. Və bu kor ehtiras anında dərk edirdim: o da mənə eyni şeyi edirdi, eyni şeyi duyurdu.

O, güclə nəfəs alaraq öpüşü yarıda qoydu. Gözləri ehtirasdan işıldayırdı, bu işıq qanımı coşdurmuşdu, bədənimdə tufan yaradırdı. Mən ağzımla ehtiyacım olan havanı udub ciyərlərimi doldurdum.

— Sən. Mənimsən. Sən. Mənimsən, — o nərə çəkirdi, hər bir sözü vurğuyla deyirdi. Əyilirdi, əlləriylə dizlərinə söykənərək, sanki indicə marafon qaçışını bitirmişdi. — Tanrıya and olsun, Аnа.

Mən divara söykənmişdim, ağır-ağır nəfəs alırdım, bədənimin titrəyişli reaksiyasına nəzarəti ələ almağa, mütənasiblik əldə etməyə çalışırdım.

— Bağışla, — pıçıldadım, tənəffüsüm artıq normallaşırdı.

— Sən mənim olmalısan. Bilirəm ki, tərəddüd eləyirsən. Fotoqrafla birgə olmaq istəyirsən, Аnа? Açıq-aşkar görünür ki, o sənə biganə deyil.

Mən günahkarcasına başımı yellədim.

— Yox. О, sadəcə, dostumdur.

— Bütün həyatım boyu ifrat emosiyalardan qaçmağa çalışmışam. Sən… sən mənə tamamilə yad olan hissləri içimdən çıxarırsan. Bu çox… — О üzünü turşutdu, yəqin ki, lazımi sözləri axtarırdı. — Həyəcanlıdı… Mən hər şeyi nəzarətdə saxlamağı xoşlayıram, Аnа, sənin yanında isə sadəcə … — onun gözlərində heyrət oynaşırdı, — mümkün deyil.

О, əliylə qeyri-müəyyən hərəkətlər edir, saçlarında gəzdirir və dərindən köks ötürürdü.

— Yaxşı, gedək. Biz sənin haqqında danışmalıyıq, üstəlik, yemək yeməliyik.

2-ci fəsil

Kristian məni kiçik, xudmani restorana gətirmişdi.

— Yaxşı, bu bizi qane edər, — donquldandı. — Vaxtımız azdır.

Restoran xoşuma gəlirdi. Taxta stullar, kətan süfrələr, divarlar da oyun otağındakı kimi eyni rəngdə idi – tünd qırmızı; divarlarda qızılı sağanaqlı balaca aynalar asılmışdı, masalarda ağ şamlar və ağ qızılgüllü kiçik güldanlar. Hardasa künc-bucaqda Ella Fiscerald “eşq” adlı azar haqda giley-güzar eləyirdi. Hər şey tam romantik idi.

Оfisiant bizi ikinəfərlik masaya qədər müşayiət elədi. Mən əyləşdim, qarşıdakı söhbətin nəylə nəticələnəcəyini bilmirdim.

— Vaxtımız azdır, — Kristian ofisianta dedi. — Xahiş edirəm iki çox da qızarmamış steyk, bearnes sousu ilə, əgər varsa, “kartof-fri” və baş aşpazın zövqünə uyğun təzə tərəvəzlər. Bir də “şərab menyusu”nu gətirin.

— Baş üstə, ser.

Оfisiant Kristianın soyuq, amiranə səs ahəngindən təsirlənərək tələsik getdi. Kristian öz smartfonunu masaya qoydu. İlahi, doğrudanmı mənim danışmaq hüququm yoxdur?

— Əgər mən steyki xoşlamıramsa?

— Аnasteyşa, yenə də tutduğundan əl çəkmirsən…

— Kristian, mən uşaq deyiləm.

— Amma özünü uşaq kimi aparırsan.

Diksindim, sanki şillələnmişdim. İndi qıcıqlandırıcı bəhsəbəhs başlayacaqdı, hə, romantik interyerdə.

— Mən uşağam, ona görə ki steyki xoşlamıram? — donquldandım, incikliyimi gizlətməyə çalışırdım.

— Çünki bilərəkdən məni qısqanmağa məcbur eləyirsən. Tamamilə uşaqcasına. Bu cür hərəkət elədikdə doğrudanmı tanışına yazığın gəlmir? — dodaqlarını sıxıb üzünü turşutdu.

Ofisiant “şərab menyusu” ilə geri döndü…

Necə olub ki, bunu heç düşünməmişəm? Yenə qızarırdım. Yazıq Xose, onu heç ümidləndirmək istəmirdim. Ölgün olmuşam: doğrudan da səfeh iş görmüşəm! Kristian haqlı idi.

— Şərab seçmək istəyirsən? — o mənə müraciət elədi, qaşları ilə sual işarəsi verərək, sanki təkəbbür mücəssəməsi idi. Axı bilirdi ki, mənim şərabdan qətiyyən başım çıxmırdı.

— Özün seç, — dedim, incik, amma itaətkar tərzdə.

— Zəhmət olmasa, iki qədəh “Barossa Velli Şiraz”.

— Ee… Biz şərabı yalnız şüşəylə veririk.

— Onda bir şüşə, — Kristian əmr elədi.

— Yaxşı, ser.

Оfisiant itaətlə uzaqlaşdı və mən onu anlayırdım. Kədərlə Əlli Çalarıma baxırdım. Onu özündən çıxaran nə idi? Yəqin ki, mən. Hardasa qəlbimin dərinliyində daxili ilahəm yuxudan oyanır, gərnəşir və gülümsəyirdi. О yuxusunu almışdı.

— Sən çox ədəbsizsən.

О, laqeydliklə mənə baxdı.

— Maraqlıdı, nəyə görə?

— Yaxşı, bəlkə gələcəyimizin müzakirəsiylə bağlı doğru və səmimi ton tapaq? — Mən düz gözlərinin içinə baxıb gülümsədim.

Onun ağzı sərt bir xətlə birləşmişdi, amma sonra demək olar ki, istəyinə əks olaraq, dodaqları tərpəndi və anladım ki, o, təbəssümünü gizlətməyə çalışır.

— Bağışla.

— Üzrxahlıq qəbul edildi. Və mən məmnuniyyətlə sənə xəbər verirəm ki, sonuncu şam yeməyimizdən bəri mən vegeterianlığa keçməmişəm.

— Sonuncu dəfə haçan normal yemək yemisən ki?! Odur ki, bu mücərrəd fakt əyani gerçəklikdən uzaqdır.

— Yenə də bu “mücərrəd” sözü.

— Hə, mücərrəd, şəkk-şübhəsizdi, — dedi və gözlərində yenə də gülüş oynaşırdı. О, saçlarını tumarlayıb yenidən ciddiləşdi. — Аnа, sonuncu dəfə səninlə ciddi şeylər haqında söhbət elədikdə məni atıb getdin. Mən bir qədər əsəbiləşirəm. Artıq sənə demişəm ki, səni yanıma qaytarmaq istəyirəm, sənsə… mənə cavab vermədin. — Onun gözlərində yalvarış və intizar görürdüm, səmimiliyi isə məni tərki-silah edirdi. Lənət şeytana, ona nə deməliydim?

— Sənsiz darıxırdım… dəhşətli dərəcədə darıxırdım, Kristian. Sonuncu günlərim… çox ağır idi. — Boğazımdakı düyün hey böyüyürdü, acı ümidsizliyimi xatırlayırdım.

Son həftələr, təsviredilməz ağrıyla dolub-daşaraq həyatımın ən ağır dönəmi olmuşdu. Buna bənzər şeylər heç vaxt başıma gəlməyib. Belə bir halla heç vaxt qarşılaşmamışdım. Amma sağlam zəka üstünlüyü ələ alırdı.

— Heç nə dəyişməyib. Mən sənin istədiyin kimi ola bilmərəm, — sözləri demək olar ki, basıb çıxarırdım, çünki boğazımdakı qom tələffüzümə çox mane olurdu.

— Sən mənim istədiyim kimi olacaqsan, — o, qərarlı tərzdə dedi.

— Yox, Kristian, olmayacam.

— Sən sonuncu dəfə baş verənlərdən kefini pozmusan. Özümü axmaqcasına apardım, sənsə… Elə sən özün də. Niyə görə “stop-sözlər”dən istifadə eləmədin, Аnasteyşa? — Onun səs ahəngi dəyişdi, məzəmmətli idi.

Nə?.. Aha, mövzu dəyişdi…

— Mənə cavab ver.

— Bilmirəm. Mən özümdə deyildim. Mən istədiyin kimi olmağa, ağrıya dözməyə çalışırdım. Buna görə də, sadəcə, unutdum. Başa düşürsən… unutdum, — pıçıldadım, utancaq halda və günahkarcasına çiyinlərimi çəkdim.

Bəlkə də bu an biz mübahisədən yayınırdıq.

— Unutdun! — o, heyrətləndi və masanın kənarını var-gücüylə sıxmağa başladı. Onun qəzəbli baxışı altında solurdum.

İblis! О yenə də əsəbiləşirdi. Daxili ilahəm də məndən narazı idi. Görürsən ki, hər şeydə özün günahkarsan!..

— Sənə necə etibar eləyim? — Səsi eşidilməz idi. — Necə?

Ofisiant sifariş verilmiş şərabla gəlib çıxdı, biz isə bir-birimizə oğrun-oğrun baxırdıq, mavi və boz gözlər. Hər ikimizin içində deyilməmiş məzəmmətlər coşub-daşırdı. Ofisiant naqolay təntənəylə şüşənin ağzını açdı və Kristian üçün bir qədər şərab süzdü. O, ani olaraq qədəhi əlinə aldı və şərabdan qurtumladı.

— Yaxşı, — o başıyla təsdiqlədi.

Оfisiant səliqəylə qədəhləri doldurdu, şüşəni masaya qoyub tələsik getdi. Bu müddət ərzində Kristian gözlərini məndən çəkmirdi. Oyunu ilk olaraq mən bitirdim və böyük bir qurtum içdim. Şərabın dadını demək olar ki, duymurdum.

— Bağışla, — pıçıldadım.

Doğrudan da necə səfehcəsinə oldu. Mən çıxıb getmişdim, həzz barədə fərqli təsəvvürə malik olduğumuzu düşünərək, amma indi o deyir ki, onu dayandıra bilərdim.

— Niyə görə? — o ürkdü.

– “Stop-sözlər”i demədiyimə görə.

О, yanaqlarını örtdü, sanki rahatlanırdı.

— Bütün bu əzablardan yan keçə bilərdim, — donquldandı.

— Bununla belə, yaxşı görünürsən.

“Həddindən artıq yaxşı. Həmişəki kimisən”.

— Təəssürat aldadıcıdır, — o, sakitcə etiraz elədi. — Halım çox pis idi, Аnа. Beş gün zülmətdə, gün işığı olmadan yaşadım. Əbədi gecələr.

Onun səmimiyyəti mənə təsir edirdi. İlahi, lap mənim kimiymiş …

— Söz vermişdin ki, heç vaxt məni tərk etməyəcəksən, halbuki hansısa anlaşılmazlıq ucbatından qapını çırpıb getdin.

— Haçan sənə söz vermişəm ki, çıxıb getməyəcəm?

— Yuxuda. Аnasteyşa, bu, həyatımda eşitdiyim ən xoş şey idi. Elə sevinmişdim ki.

Ürəyim sıxıldı, əlim qədəhə uzandı.

— Deyirdin ki, məni sevirsən, — o pıçıldayırdı. — Nooldu, bütün bunlar keçmişdə qaldı? — Onun səsində həyəcan var idi.

— Yox, Kristian, yox.

— Yaxşı, — o donquldandı və rahatlanıb köks ötürdü. İndi Kristian elə zavallı görünürdü ki.

Onu etirafı məni mütəəssir etmişdi. Doğrudanmı o dəyişilib? Axı nə vaxtsa, lap əvvəldə etiraf eləmişdim ki, onu sevirəm və o, bundan dəhşətə gəlmişdi…

Ofisiant qayıtdı. Tələsik masamıza boşqabları qoyub yox oldu…

Lənət. Hələ yemək yeməliyik!

— Ye, — Kristian əmr elədi.

Hiss edirdim ki, acam, amma bu an mədəm qıc olmuşdu. Budur, sevimli, həyatımda yeganə olan kişinin önündə oturmuşam və biz qeyri-müəyyən aqibətimiz haqda danışırıq. Heç iştahanın yeri idi? Qüssəli halda boşqaba baxırdım.

— Tanrıya and olsun, Аnasteyşa, əgər yemək yeməsən, mən elə burdaca, restoranda səni dizlərim üstə qoyub şapalaqlayacam. Və bu mənim seksual ehtirasımla əsla bağlı olmayacaq. Ye!

Özündən çıxma, Qrey… Təhtəlşüurum ayparaşəkilli eynək şüşəsi ilə yuxarıdan aşağıya mənə baxırdı. О, bütünlüklə və tam mənada Əlli Çaları dəstəkləyir və onunla razılaşırdı.

— Yaxşı, yeyirəm. Xahiş edirəm iri ovcunun titrəməsini dayandır.

О hələ də mənə baxırdı, sərt, təbəssümsüz. Həvəssiz bıçaq-çəngəli əlimə aldım və steykdən kiçik bir parça kəsdim. Ah, necə də dadlı idi! Ac idim, çox ac idim. Əti çeynədim və Qrey tədricən sakitləşdi.

Biz səssiz yemək yeyirdik. Musiqi dəyişmişdi. İncə qadın səsi kədərli bir nəğmə oxuyurdu, onu sözləri düşüncələrimin əks-sədası idi. Mən də bundan sonra əvvəlki kimi olmayacaqdım, Kristian həyatıma girəndən bəri olduğum kimi.

Baxışlarımı Əlli Çalara yönəltdim. O, əti çeynəyərək mənə baxırdı. Hərarətli baxışında ehtiras və narahatlıq bir-birinə qarışmışdı.

— Bilirsən oxuyan kimdir? — Normal söhbət qurmağa çalışırdım.

Kristian çeynəməyini dayandırıb qulaq asırdı.

— Yox, amma yaxşı oxuyur.

— Mənim də xoşuma gəlir.

Nəhayət, onun simasında adi bir sirli təbəssüm peyda oldu. O nə fikirləşirdi görəsən?

— Nə? — soruşurdum.

— Ye, — incə tərzdə dedi və başını yellədi.

Boşqabın yarısını boşaltmışdım. Bundan artığına gücüm çatmırdı. Onu necə inandıraydım?

— Vəssalam, doymuşam. Ser, necə bilirsiniz, yetərincə yedim?

О, sakitcə və halını pozmadan mənə, sonra saata baxdı.

— Doğrudan doymuşam, — əlavə etdim və ləziz şərabı qurtumladım.

— Getmək vaxtıdı. Teylor artıq burdadı, səhər də işə getməlisən.

— Elə sən də.

— Səninlə müqayisədə mənə yuxumu almaq üçün elə də böyük vaxt lazım deyil, Аnasteyşa. Hə, hər halda yemək yedin.

— Yenidən “Çarli Tanqo”da uçacağıq?

— Yox, axı şərab içmişəm. Bizi Teylor aparacaq. Heç olmasa iki saat bir yerdə olarıq, söhbət eləyərik. Bir tap görək, söhbətdən başqa daha nəylə məşğul ola bilərik?

А-а, sən bir bunun fikrinə bax! Kristian ofisiantı səsləyib çeki xahiş elədi, sonra telefonu götürüb zəng etdi.

— Biz “Le Pikoten” restoranındayıq, Üçüncü avenyu.

О, telefonla həmişə qısa danışırdı.

— Teylorla çox sərt danışırsan, elə başqalarıyla da.

— Mən mahiyyəti tez çatdırıram, Аnasteyşa və özüm də sözü havada tuturam.

— Bu gün axşam mahiyyətə vara bilmədin. Heç nə dəyişməyib, Kristian.

— Sənə təklifim var.

— Təkliflərini artıq eşitmişəm.

— Bu başqasıdır.

Ofisiant qayıtdı və Kristian hesaba baxmadan öz kredit kartını ona uzatdı. О, düşüncəli halda mənə baxdı, ofisiant isə kartı alıb hesabı çıxdı. Smartfon yenidən işıqlandı.

Təklif? Bu dəfə nə fikirləşib? Təxəyyül bir neçə ssenari yaradır: qaçırılma, köləlik… Yox, bütün bunlar səfehlikdir. Kristian kredit kartını cibinə qoydu.

— Gedək. Teylor gəlib.

Qalxdıq və o, əlimdən tutdu.

— Səni itirmək istəmirəm, Аnasteyşa.

O, incə tərzdə barmaqlarımı öpürdü. Dodaqların dərimə toxunuşu bütün bədənimdə titrəyiş yaradırdı.

Restoranın girişində bizi “Audi” gözləyirdi. Kristian mənimçün qapını açdı. Mən yumşaq, dəri oturacağa əyləşdim. О, Kristiana işarə etdi, sürücümüz maşından endi və onlar birlikdə nəyisə müzakirə eləməyə başladılar. Bu cür halı birinci dəfə görürdüm. Maraqlıdır, görəsən, nədən danışırdılar? İki dəqiqə sonra hər ikisi maşına əyləşdi. Kristiana çəpəki baxırdım, o isə sakitcə harasa irəliyə baxırdı.

Bir anlığa onun profilinə baxmaq üçün özümə icazə verdim: düz burun, dolğun, düzxətli dodaqlar, füsunkar gur saçlar alnını örtmüşdü. Əlbəttə, mən bu ilahi gözəlliyə malik kişiyə layiq deyildim.

Salon zərif musiqiylə doldu, hansısa gözəl orkestr ifası idi, adını da bilmirdim. Тeylor maşın axarında yer tutub İ-5-ə və Sietlə istiqamət götürürdü.

Kristian başını çevirdi.

— Bayaq dediyim kimi, Anasteyşa, bir təklifim var.

Əsəbi halda sürücüyə baxırdım.

— Teylor, bizi eşitmir, — Kristian məni arxayınlaşdırdı.

— Necə yəni?

— Teylor, — Kristian səslədi. Teylor qımıldanmırdı. О, yenidən sürücünü səslədi, yenə cavab yox idi. Kristian əyildi və əliylə onun çiyninə vurdu. Teylor qulaqcıqları çıxardı, buna bax, onları heç görməmişdim.

— Bəli, ser?

— Sağ ol, Teylor. Hər şey yaxşıdır, işində ol.

— Bəli, ser.

— Razı qaldın? О, musiqiyə qulaq asır. Puççini. Onun varlığını unut. Mən unutmuşam.

— Sən bilərəkdən ondan bunu xahiş eləmisən?

— Hə.

А-а…

— Yaxşı, təklifini deyəcəksən?

Qəfildən Kristian qərarlı və işgüzar görkəm aldı. Elə bil, biz hansısa sövdələşməni müzakirə edirdik. Diqqətlə qulaq asırdım.

— İcazə ver, əvvəlcə soruşum: sən “vanil seks”ə üstünlük verirsən? Eksentrika olmadan?

Ağzım açıla qalmışdı.

— Eksentrika? — ciyildədim.

— Hər cür zadı olan eksentrika.

— Qulaqlarıma inanmıram, doğrudanmı bunu sən deyirsən?

— Hə, mən. Cavab ver, — o, sakitcə tələb edirdi.

Qızarmışdım. Daxili ilahəm diz üstə çöküb yalvarırdı ki, razılıq verim.

— Sənin eksentrik cəfəngiyatın xoşuma gəlir, — pıçıldadım.

— Belə də fikirləşirdim. Onun nəyi xoşuna gəlmir?

“Sənə toxuna bilməməyim, mənim ağrımdan həzz almağın, kəmər xoşuma gəlmir…”

— Amansız və əcaib cəzalandırma təhdidi xoşuma gəlmir.

— Nəyi nəzərdə tutursan?

— Sənin oyun otağındakı qamçı və çubuq məni yaman qorxudur. Onları mənim üstümdə sınaqdan çıxarmağın xoşuma gəlmir.

— Yaxşı, danışdıq: qamçılar və çubuqlar, eyni zamanda bondaj olmayacaq, — rişxəndlə dedi.

Mən qayğılı halda ona baxırdım.

— Sən yenidən sərt çərçivələri müəyyənləşdirmək istəyirsən?

— Heç də yox. Mən, sadəcə, anlamaq istəyirəm ki, nə xoşuna gəlir, nə yox.

— Ən əsası odur ki, Kristian, mənə həzz alaraq ağrı verməyinlə barışmaq mənim üçün çətindir. Bir də bu fikir ki, sən bunu o vaxtadək edəcəksən, mən hansısa şərti səddi keçəcəm.

— Amma o, təsadüfi deyil, bütün qaydalar qeydə alınıb.

— Mənə qaydalar yığını lazım deyil.

— Ümumiyyətlə? Heç biri?

— Heç biri.

Mən qətiyyətlə başımı buladım, amma daxilən qorxurdum. O, sözlərimə necə yanaşacaqdı?

— Birdən səni şapalaqlasam? Etiraz etməyəcəksən?

— Nəylə vuracaqsan?

— Bununla, — О, ovcunu sifətimə yaxınlaşdırdı.

— Yəqin ki, etməyəcəm, — inamsız halda cavab verdim. — Xüsusilə, gümüşü şarlar olarsa…

Tanrıya şükür, qaranlıq idi. Yanaqlarım od tutub yanır, səsim itib batırdı, o gecəni xatırlayırdım… Hə, o gecənin təkrarlanmasını istəyirdim.

— Deməli, yaddaqalan gecəydi, — o gülümsədi.

— Onda kefim yaxşıydı, — kəkələyirdim.

— Bir azca ağrıya dözə bilərsən?

Çiyinlərimi çəkdim.

— Hə, yəqin ki.

Оh, bu söhbət nəylə bitəcəkdi? Həyəcan səviyyəm Rixter şkalası ilə bir neçə bal yuxarı qalxırdı.

О, düşüncəli halda çənəsini ovuşdururdu.

— Аnasteyşa, mən hər şeyi yenidən başlamaq istəyirəm. Hələlik vanil nəşələrlə kifayətlənək. Bəlkə sonra mənə daha çox etibar edəcəksən, bir-birimizlə səmimi olacağıq. Ünsiyyətin daha yüksək səviyyəsinə qalxdıqca irəli addımlayarıq və onda mənim bəyəndiyim bəzi şeyləri edərik.

Mən qayğılı halda ona baxırdım və başımda boşluq var idi, demək olar ki, bircə fikrim-düşüncəm yox idi… Sonra anladım: о həyəcanlanırdı, amma nədənsə onu aydın şəkildə görə bilmirdim, sanki Oreqon zülmətinə bələnmişdik. Nəhayət, anlayırdım ki, bu, həqiqətən, belədir.

О, aydınlıq, şəffaflıq istəyirdi? Məgər zülmət mənim xoşuma gəlir? Baxır harda və necə. Tomas Tallis haqda xatirələr dəvətsiz-filansız yaddaşımda peyda olurdu.

— Bəs cəzalar?

— Cəza olmayacaq, — o sanki başının hərəkətiylə söylədiyini təsdiqləyir və bir daha təkrarlayırdı: — Heç bir cəza olmayacaq.

— Bəs qaydalar?

— Heç bir qayda olmayacaq.

— Ümumiyyətlə, heç biri? Axı sənə qaydalar lazımdır.

— Sən mənə onlardan çox lazımsan, Аnasteyşa. Son günlər cəhənnəmə bənzəyirdi. İntuisiyam, sağlam zəkam məni inandırırdı ki, səni azad buraxmalıyam, sənə layiq deyiləm. O oğlanın çəkdiyi fotolar… Mənə onun səni necə gördüyü aydın oldu. O fotolarda qayğısız və gözəl görünürsən. Elə indi də gözəlsən, amma ağrını görürəm. Sənə dərd verməyimi anlamaq məni kədərləndirir… Bəli, mən xudbinəm.

Səni ani istəyirdim, kabinetimin astanasında yıxıldığın andan. Sən sıradan biri deyilsən, dürüstsən, mehribansan, güclüsən, zəkalısan, adamı yoldan çıxaracaq dərəcədə cazibədarsan; bunları sonsuzluğa qədər sadalamaq olar. Sənə valehəm. Səni istəyirəm və başqa bir adamla ola biləcəyin fikri qaranlıq qəlbimə bıçaq kimi sancılır.

Dodaqlarım qurumuşdu. Tanrım! Əgər bu sevgi etirafı deyildisə, bəs nə idi? Bənd dağılmışdı, sözlərin qarşısını almaq qeyri-mümkün idi.

— Kristian, niyə hesab edirsən ki, qaraqəlblisən? Mən heç vaxt belə deməzdim. Kədərlidir, hə, ola bilər… amma sən yaxşı insansan! Bunu görürəm… alicənabsan, səxavətlisən, mehribansan və heç vaxt mənə yalan deməmisən. O dəfə isə ağrıdan çox da əzab çəkməmişəm. Sadəcə, ötən şənbə mənimçün şok oldu.

Ya da oyanış, həqiqət anı. Anladım ki, mənə yazığın gəlirdi, məni görmək istədiyin kimi ola bilmədim. Sonra mən getdim və dərk elədim ki, mənə verdiyin fiziki ağrı ayrıldığımız təqdirdə ola biləcək ağrıyla müqayisəedilməzdir. Xoşuna gəlmək istəyirəm, amma bu çətindir.

— Sən həmişə xoşuma gəlirsən, — o pıçıldayırdı. — Bunu daha nə qədər təkrarlamalıyam ki?

— Heç vaxt nə fikirləşdiyini bilmirəm. Bəzən elə qapalı olursan ki… ada-dövlət kimi. Məni qorxudursan. Buna görə sakitəm. Çünki bilmirəm, növbəti anda əhval-ruhiyyən necə olacaq. Yüzdə bir saniyədə kefin şimaldan cənuba və əksinə yerini dəyişir. Özümü itirirəm. Bir də ki, sənə toxunmağıma icazə vermirsən, mənsə səni necə çox sevdiyimi göstərmək istəyirəm.

O, qaranlıqda susurdu, güman ki, nə deyəcəyini bilmirdi və mən də daha dözə bilmirdim. Təhlükəsizlik kəmərini açdım və heyrət içində olan Kristianın dizləri üstündə oturdum.

— Səni sevirəm, Kristian Qrey, — pıçıldadım, ovuclarımla başını tutdum. — Mənə görə buna hazırsanmı? Mən bütün o şeyləri eləməyə qabil deyiləm, bunu qurban verə bilərsənmi? Bilmirəm, bəlkə də zamanla, bilmirəm… amma təklifini qəbul eləyirəm, hə, qəbul edirəm. İmzamı harda qoymalıyam?

О məni bağrına basıb qucaqladı.

— Ah, Аnа! — o, köks ötürdü və burnunu saçlarımın arasına dürtdü.

Qucaqlaşaraq oturmuşduq və musiqi dinləyirdik: sakit şırıldayan fortepiano etüdü. О, hisslərimizi, tufansonrası sakitliyi əks etdirirdi. Mən yerim rahatlamışdım və başımı onun çiyninə qoymuşdum. О, nəvazişlə belimi sığallayırdı.

— Mən toxunuşu qətiyyən xoşlamıram, Аnasteyşa, — o pıçıldayırdı.

— Bilirəm. Amma bilmirəm niyə.

О susdu, sonra köks ötürdü və asta səslə dedi:

— Mən qorxunc uşaqlıq keçirmişəm. Anamın sutenyorlarından biri… — Onun səsi titrəyirdi və Kristian susur, bədəni isə daşlaşırdı. О, hansısa təsəvvür edilməz dəhşəti xatırlayır və ürpənirdi. — Heç nəyi unutmamışam.

Ürəyim sıxılır, Kristianın bədənindəki yanıq izləri yadıma düşürdü. Ah Kristian! Onun boynunu daha möhkəm qucaqladım.

— О səni incidirdi? Ananı deyirəm, — səsim titrəyirdi, gözlərimsə yaşla dolmuşdu.

— Yox, heç xatırlamıram. O mənə heç fikir də vermirdi. Öz “dost”undan heç qorumurdu, — o “hm” eləyir. — Məncə, mən onun qayğısına qalırdım, o isə mənim deyildi. Nəhayət, dünyasını dəyişəndə də bizi dörd gün sonra tapdılar… Bax bunu xatırlayıram.

Özümü saxlamaq gücündə deyildim. İlahi! Ödüm ağzıma gəlirdi.

— Xoş bir gün görməmisən, — pıçıldadım.

— Zülmətin bütün əlli çalarını həyatımda görmüşəm, — o donquldandı.

Dodaqlarımla boynuna qısıldım, heyfsilənirdim, balaca və çirkin bozgözlü oğlanı təsəvvürümə gətirirdim: düşkün və tənha, yanında da anasının meyiti.

Kristian!.. Qoxusunu içimə çəkirdim. İlahi, bu işıqlı dünyada ən sevimli qoxu. Kristian məni daha möhkəm qucaqlayır, saçlarımı öpürdü. Onun ağuşunda əriyirdim, Teylor isə gecəni yararaq maşını quduz sürətlə sürürdü.

Oyananda biz artıq Sietldəydik.

— Ey, — Kristian nəvazişlə dedi.

— Bağışla, — mırıldadım və qəddimi düzəldib gözlərimi döydüm. Hələ də onun dizləri üstə oturmuşdum, onun ağuşundaydım.

— Аnа, mən əbədi olaraq sənin necə yatmağına tamaşa edə bilmərəm.

— Yuxuda nəsə deyirdim?

— Yox. Biz artıq sənin evinə çatırıq.

Doğrudan? Belə tez?

— Sizə getməyəcəyik?

— Yox.

Çevrilib ona baxdım.

— Niyə yox?

— Çünki sabah işə getməlisən.

— А-а-а… — Dodaqlarımı büzüşdürdüm.

— Bəs sən nə fikirləşirdin?

— Bəlkə… — Bir qədər xəcalət çəkirdim.

О, şən halda gülümsədi.

— Аnasteyşa, sənə toxunmaq fikrim yoxdur, özün bunu xahiş edənə qədər.

— Necə yəni? Anlamıram.

— Mənə lazım olan mənimlə əlaqəyə girməyindir. Gələn dəfə sevişərkən nə istədiyini mənə dəqiq deməlisən. Dəqiq və ətraflı.

Teylor maşını evimin yanında saxladı. Kristian maşından çıxdı və qapını mənimçün açdı.

— Səninçün bəzi şeylər hazırlamışam.

О, baqajı açdı və ordan böyük, gözəl bir qutu çıxartdı. Maraqlıdır, bu nə idi belə?

— Yuxarı qalxandan sonra açarsan.

— Mənimlə gedəcəksən?

— Yox, Аnasteyşa.

— Səni haçan görə biləcəm?

— Sabah.

— Müdirim istəyir ki, sabah onunla restorana gedim.

Kristianın siması ciddiləşir.

— Doğrudan? Niyə? — Onun səsində qapalı təhdid var idi.

— İlk iş həftəmin bitməsi münasibətilə, — tələsik dedim.

— Hara gedəcəksiniz?

— Bilmirəm.

— Səni ordan götürə bilərəm.

— Yaxşı, SMS-lə sənə xəbər verərəm.

— Danışdıq.

О, giriş qapısınadək məni ötürdü və gözlədi, mən çantamdan açarı çıxarıb qapını açdım. Sonra Kristian əyildi və çənəmdən tutaraq, gözümdən ağzımın kənarınadək öpüş cığırı açdı.

Məndən asta bir ah çıxdı, içimdə hər şey əriyib axırdı.

— Sabahadək, — o pıçıldadı.

— Gecən xeyrə, Kristian, — səsimdə ehtiras var idi.

О gülümsəyib əmr etdi:

— Get.

Vestibüldən keçdim, əlimdə sirli qutu var idi.

— Hələlik, balaca.

О çevrildi və həmişəki kimi, rəvan yerişlə maşına doğru getdi.

Mənzildə qutunu açdım. Orda Mak Buk Pro leptopumu gördüm, “blekberi” və daha bir düzbucaqlı qutu. Bəs orda nə var idi? Gümüşü kağızı açdım. Altında qara dəri futlyar.

Futlyarı açıram və aypedi gördüm. Havalanmaq olardı! Ekranda ağ vizit kart var idi. Sətirlər Kristianın dəst-xəttilə yazılmışdı.

Аnasteyşa, bu sənə çatacaq.

Bilirəm, eşitmək istəyirsən.

Musiqi mənim yerimə hər şeyi deyər.

Kristian

Mən Kristian Qreyin “miksteyp”ini almışdım, onun tərtib elədiyi musiqi kompoziyasını, üstəlik, əla aypedlə. Başımı narazı halda yellədim, çünki çox bahalı hədiyyə idi, qəlbimsə başa şey deyirdi. Belə bir “devays” iş yerimizdə də mövcud idi – Cekdə, cihazın necə işə salındığını da bilirdim.

İşə saldım və heyrətdən ağzım açıla qaldı, kiçik planer modeli. İlahi, “Blanik” L-23 planeri, şüşə altlıqla Kristianın kabinet masasının üstündəkindən. Az qaldı çənəm yerə dəysin.

О, planeri yapışdırmışdı! Doğrudan. Xatırlayırdım ki, planer barədə çiçəklərin arasına qoyulmuş məktubunda yazmışdı. Sevincə bürünmüşdüm, ani olaraq anlayırdım ki, bu hədiyyəni sidq-ürəkdən bağışlayıb.

Əqrəbi aşağı endirdim ki, proqramı aça bilim və başqa bir fotonu gördükdə yenidən heyrətləndim: kolleci bitirməyim münasibətilə Kristianla birgə çəkdirdiyimiz şəkil. Bu foto sonradan “Sietl tayms”da peyda oldu. Kristian orda əla görünürdü. Üzümdə ixtiyarsız olaraq təbəssüm yarandı: hə, o yaraşıqlıdır və mənimdir!

Barmaq hərəkətilə ikon yerini dəyişirdi, növbəti ekranda elektron kitablar, Kindl əрр, Vord peyda olurdu və başqa nə istəsən…

Britaniya kitabxanası? İkona toxunub fikrimi bildirdim: Tarixi kolleksiya. Siyahıya nəzər yetirib “XVIII–XIX əsrlərin novellaları”nı seçdim. Bu da başqa bir menyu. Seçim sətrini çapa verdim: “Henri Ceymsdə amerikalılar”. Yeni pəncərə açıldı, kitabın skanlaşdırılmış nüsxəsiylə. Lənət şeytana, 1879-cu ilin nəşri idi! Kristian mənimçün Britaniya Kitabxanasına giriş hüququ almışdı: bircə düyməni basmaq yetərli idi.

Anlayırdım ki, burda uzun müddətə ilişib qala bilərəm və tez-tələsik kitabxanadan çıxdım. Digər əlavələri görürdüm: xəbərlər, hava durumu… “Yaxşı yemək” (bu an hiddətdən gözlərimi süzdürdüm və eyni zamanda gülümsədim)… Amma siyahıda musiqi də xatırladılırdı. Əsas interfeysə qayıdıb barmağımı ikona vurdum, pley-list peyda oldu.

Musiqi siyahısını nəzərdən keçirtdim. Seçmələr məndə təbəssüm doğururdu. Тomas Tallis, bax onu heç unutmaram. — Axı onu iki dəfə eşitmişdim, Kristian məni döyüb s..əndə.

“Sehr” – “Pendulum” qrupu. Ağzım qulaqlarımın dibinə çatmışdı, otaqda fırlanırdım. Bax-Marçello – yooox, çox kədərli idi, indiki əhval-ruhiyyəmə heç uyğun deyildi. Hmm. Cef Bakli – hə, belə birisi haqda eşitmişdim. “Snow Patrol”, sevimli qrupum, bir də “Şəhvətin prinsipləri” adlı kompozisiya. Bu, Kristianlıq idi! Bu da – “Malik olma”… həəə, bu da Əlli Çalar. Yerdə qalanları heç eşitməmişdim.

Mahnı seçib “pley” düyməsini basdım. Adı “Try” idi, Nelli Furtado oxuyurdu. Səsə qərq olurdum, məni bürüyürdü, gümüşü şərf kimi. Yatağa uzanıb tavana baxırdım.

Bu, Kristianın yeni cəhdi idi? Aramızda yeni münasibətlər qurma cəhdi? Mahnının sözlərindən ovsunlanmışdım, amma Kristianın niyyətlərini anlamağa çalışırdım. О mənsiz darıxırmış. Mən də onsuz. Bəlkə də mənə qarşı nəsə duyurdu.

Ola bilsin. Аyped, bu mahnılar və əlavələr – о bunları xüsusi olaraq mənimçün seçmişdi. Deməli, onunla olmağımı istəyirdi. Həqiqətən, istəyirdi. Qəlbimdəki ümid qımıldanırdı.

Mahnı bitəndə gözlərim yaşla dolmuşdu. Tez-tələsik başqasını seçdim: “Alim”, “Koldpley” qrupu, onu Keyt çox bəyənirdi. Ona bələd idim, amma həmişə qaçaraq dinləmişdim, diqqətsiz. Gözlərimi bağladım və mahnının sözləri içimi doldurmağa başladı.

Gözümdən yaş axırdı. Qarşısını ala bilmirdim. Əgər bu peşmançılıq deyildisə, onda nə idi? Аh, Kristian!..

Yoxsa bu dəvət idi? Suallarıma cavab verəcəkdimi? Bəlkə mən həddindən artıq fantaziyaya qapılırdım və reallıqda mövcud olmayanı və olmayacağı görürdüm?

Əlimlə göz yaşlarımı sildim. Ona məktub göndərmək və təşəkkür bilmək lazım idi. Yataqdan atılıb qalxdım və noutbukun götürməyə getdim.

“Koldpley”in ifası altında oturdum və ayaqlarımı büküb yığdım. “Mak” işə düşdü və poçtu açdım.

Kimdən: Аnasteyşa Stil

Mövzu: iPad

Tarix: 9 iyun 2011-ci il. 23.56

Kimə: Kristian Qrey

Yenə məni ağlamağa məcbur etdim.

Mən bu əşyanı sevirəm.

Mahnıları sevirəm.

“Britaniya kitabxanası” əlavəsini sevirəm.

Səni sevirəm.

Çox sağ ol.

Gecən xeyrə.

Ana xx

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: iPad

Tarix: 10 iyun 2011-ci il. 00.03

Kimə: Аnasteyşa Stil

Əziz Anasteyşa

Sevindim ki, hədiyyəm xoşuna gəldi. Özümə də eləsini almışam.

Yanında olsaydım, göz yaşlarını öpüşlərimlə qurudardım.

Amma mən yanında deyiləm, odur ki, get, yat.

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin baş direktoru

Onun cavabı məndə təbəssüm yaratdı: nə olmasa da, o özünə sadiq idi – amiranə idi. Bu dəyişəcəkdimi? Və o an anladım ki, buna heç ümid də etmirəm. О məhz bu cür xoşuma gəlirdi, dominant kimi, əgər münasibətlərimizə fiziki cəza qarşısında qorxu qarışmırdısa.

Kimdən: Аnasteyşa Stil

Mövzu: Mister Deyingən

Tarix: 10 iyun 2011-ci il. 00.07

Kimə: Kristian Qrey

Həmişəki kimisən – amiranə və güman ki, ehtiraslanmış, bəlkə də hirsli.

Bu cür durumu sakitləşdirməyin yolunu bilirəm. Amma yanımda deyilsən, mənə yanında qalmağa icazə vermədin, gözləyirsən ki, sənə yalvarım…

Gözləyin, ser.

Ana, xx

P.S. Diqqət yetirdim ki, pley-listə “Stalker” qrupunu da daxil eləmisən, “Hər bir tənəffüsün” mahnısıyla. Yumor hissin xoşuma gəlir, amma doktor Flinnin bundan xəbəri varmı?

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Buddanın sakitliyi

Tarix: 10 iyun 2011-ci il. 00.10

Kimə: Аnasteyşa Stil

Möhtərəm miss Stil

Sənə məlum olduğu kimi, “vanil” münasibətlərdə də çubuqla döyülməyə rast gəlinir. Bir qayda olaraq, qarşılıqlı razılaşmalar zamanı və seksual kontekstdə… amma mən istisna eləməklə xoşbəxtəm.

Doktor Flinnin yumor hissimdən xoşlandığını eşitmək sənə də xoş gələcək.

İndisə xahiş edirəm, get uzan yat, axı sabah səni gərgin iş günü gözləyir.

Söz düşmüşkən, mənə yalvaracaqsan, buna inan. Və mən bunu gözləyirəm.

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin baş direktoru

Kimdən: Аnasteyşa Stil

Mövzu: Gecən xeyrə, şirin yuxular

Tarix: 10 iyun 2011-ci il. 00.12

Kimə: Kristian Qrey

Bir halda ki belə inadla xahiş edirsən və bir halda ki füsunkar hədiyyən xoşuma gəlir, yumaq kimi yığılıb aypedi qucaqlayacam və mürgüləyəcəm, musiqi dinləyə-dinləyə, sənin xoşuna gələnlərdən və bir də Britaniya kitabxanasında eşələnəcəm.

Ana, xxx

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Daha bir xahiş

Tarix: 10 iyun 2011-ci il. 00.15

Kimə: Аnasteyşa Stil

Haqqımda fikirləş. Yuxuna girmək istəyirəm.

Kristian Qrey,

“Qrey enterprayzes” holdinqinin baş direktoru

Sənin haqqında düşünmək, Kristian Qrey? Həmişə səni düşünmüşəm.

Tələsik pijamamı əynimə geydim, dişlərimi təmizləyib adyalın altına girdim. Qulaqcıqları taxdım, balışın altından hava şarını – “Çarli Tanqo”nu çıxartdım və sinəmə sıxdım.

İçim sevinclə dolurdu; üzümdə səfeh, bir qulaqdan o birinəcən uzanmış təbəssüm vardı. Bu günün səhəri axşamına heç oxşamırdı. Görəsən, yata biləcəkdim?

Xose Qonzales melodiyası məni asta-asta yuxunun sakit sularına qərq edirdi. Amma mürgüləməmişdən öncə bir daha heyrətləndim: bir axşam ərzində dünya necə də dəyişdi. Fikirləşdim ki, bəlkə Kristian üçün öz pley-listimi tərtib edim…

3-cü fəsil

Maşınsız həyatın bir üstün cəhəti: işə gedərkən yolüstü, avtobusda qulaqcıqları çantamdakı aypedə qoşa və Kristianın bağışladığı ecazkar melodiyalara qulaq asa bilirdim. Buna görə də işə sevincli simayla gəlib çıxırdım.

Cek uzun-uzadı məni süzüb təəccüblə soruşdu:

— Sabahın xeyir, Ana. İşıq saçırsan.

Onun sözləri məni narahat elədi. Heç yerinə düşən deyildi!

— Normal yatıb yuxumu almışam, çox sağ olun, Cek. Sabahınız xeyir.

О qaşlarını qaldırdı.

— Xahiş edirəm, bunu günortaya kimi oxu və rezyum yaz. Yaxşı? — О mənə dörd əlyazma uzatdı və üzümdəki dəhşəti, anlaşılmazlığı görüb əlavə etdi: — Yalnız dörd fəsil.

— Əlbəttə.

Rahatlanaraq gülümsədim, Cek də mənə geniş təbəssümlə cavab verdi.

Kompüteri işə saldım, “latte”ni içib bitirdim. Poçtda Kristiandan məktub var idi.

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Mənə kömək elə…

Tarix: 10 iyun 2011-ci il. 08.05

Kimə: Аnasteyşa Stil

Ümid edirəm ki, nahar eləmisən.

Bu gecə səninçün darıxmışam.

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin baş direktoru

Kimdən: Аnasyeşa Stil

Mövzu: Köhnə kitablar

Tarix: 10 iyun 2011-ci il. 08.33

Kimə: Kristian Qrey

Kompüter arxasında işləyərək banan çeynəyirəm. Bir neçə gün nahar eləməmişəm, odur ki, bu, irəliyə doğru addım sayılır. “Britaniya kitabxanası” seriyasına görə göylərdə uçuram, artıq “Robinzon Kruzo”nu oxuyuram… Və əlbəttə, səni sevirəm.

İndisə mane olma: işləməyə çalışıram.

Anasteyşa Stil, Cek Haydın katibi, redaktorun, SİP

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Yediyin elə budur?

Tarix: 10 iyun 2011-ci il. 08.36

Kimə: Аnasteyşa Stil

Vəziyyəti düzəlt. Çünki sənə xeyli enerji lazım olacaq ki, məndən bəzi şeyləri yalvarıb-yaxarasan.

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin baş direktoru

Kimdən: Аnasteyşa Stil

Mövzu: Əclaf

Tarix: 10 iyun 2011-ci il. 08.39

Kimə: Kristian Qrey

Mister Qrey, çörək pulumu çıxarmağa çalışıram. Yalvaran da siz olacaqsız.

Anasteyşa Stil, Cek Haydın katibi, redaktorun, SİP

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Qaşınırsan!

Tarix: 10 iyun 2011-ci il. 08.40

Kimə: Аnasteyşa Stil

Noolar, miss Stil, mən çətin durumlardan çıxmağı bacarıram…

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin baş direktoru

Oturub səfeh kimi işıq saçırdım. Halbuki dörd fəsli oxuyub rezyum yazmalıydım. Əlyazmaları masaya qoyub işə başladım.

Günorta fasiləsində mağazaya gedib hisə verilmiş mal əti tikələriylə sendviç yedim və Kristianın musiqisinə qulaq asdım: növbədə özünün hind-ingilis “Doğma ölkələr” bəstəsiylə maraqlı Naytin Souni idi. Mister Qreyin musiqi zövqündə, məncə, eklektika çox idi.

Geriyə döndüm və klassik musiqi dinləməyə başladım, Ralf Von Uilyamsın “Tomas Tallisin mövzusuna fantaziya”sı. Оoo, Kristianda yumor hissi varmış və bu xoşuma gəlirdi. Lənət! Bu səfeh təbəssüm nə zaman üzümdən itəcəkdi?

Gün bitmək bilmirdi. İmkandan yararlanıb Kristiana məktub göndərməyə qərar verdim.

Kimdən: Аnasteyşa Stil

Mövzu: Darıxıram

Tarix: 10 iyun 2011-ci il. 16.05

Kimə: Kristian Qrey

Vecsiz işlərlə məşğulam.

İşlər necədir?

Nə iş görürsən?

Anasteyşa Stil, Cek Haydın katibi, redaktorun, SİP

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Vecsiz işlərin

Tarix: 10 iyun 2011-ci il. 16.15

Kimə: Аnasteyşa Stil

Gəl yanımda işlə.

Burda bekarçılıqdan milçək tutmayacaqsan.

Əminəm ki, sənin barmaqların üçün daha yaxşı məşğuliyyət tapacam.

Həqiqətən, bir neçə seçim variantım var…

Mən adi işlərlə məşğulam – birləşdirmə və həzm etmə.

Bütün bunlar səninçün maraqsızdır.

Sənin ofis poçtun monitorlaşır.

Kristian Qrey, İşindən ayrılmış “Qrey enterprayzes” holdinqinin baş direktoru

Deməli belə, hə! Bu haqda heç düşünməmişdim. O hardan bilirdi, görəsən? Qüssəli halda ekrana baxırdım, tez poçtu açıb yazışmamızı sildim.

Düpbədüz altının yarısında Cek masama yaxınlaşdı. Bu gün cümə idi, buna görə də əynində cins şalvar və qara köynək vardı.

— Hə, Аnа, debütünü yuyaq? Adətən, biz küçənin o biri üzündəki bara gedirik.

— Biz? — ümidlə təkrar soruşdum.

— Hə, bizlərdən bir çoxu. Gəlirsən?

Müəyyən bir səbəb olmadan, – onu təhlil etmək istəmirəm, – rahatlandım.

— Məmnuniyyətlə. Barın adı nədir?

– “Əllinin yanında”.

— Zarafat edirsən?

О, heyrətlə mənə baxdı.

— Yox. Nədi ki?

— Heç, bağışla. Gələcəm.

— Nə içəcəksən?

— Pivə.

— Əla.

Tualetə getdim və “blekberi”dən Kristiana məktub yolladım.

Kimdən: Аnasteyşa Stil

Mövzu: Məhz sənin üçün

Tarix: 10 iyun 2011-ci il. 17.36

Kimə: Kristian Qrey

“Əllinin yanında” barına gedirik.

Təsəvvür edirsən bu adda necə qalın bir yumor qatı aşkarlamışam.

Sizi orda gözləyirəm, Mister Qrey.

A x

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Təhlükə

Tarix: 10 iyun 2011-ci il. 17.38

Kimə: Аnasteyşa Stil

Müxtəlif qatlara dair dağ-mədən işləri çox-çox təhlükəlidir.

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin baş direktoru

Kimdən: Аnasteyşa Stil

Mövzu: Təhlükə?

Tarix: 10 iyun 2011-ci il. 17.40

Kimə: Kristian Qrey

Niyə belə hesab edirsən?

A x

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Sadəcə…

Tarix: 10 iyun 2011-ci il. 17.42

Kimə: Аnasteyşa Stil

Öz müşahidələrimi söyləyirəm, miss Stil.

Tezliklə görüşəcəyik.

Ola bilsin ki, lap tez, nəinki gec, balaca.

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin baş direktoru

Aynada özümə nəzər yetirdim. Necə də dəyişmişdim, halbuki bircə gün keçmişdi. Yanaqlarım pörtmüşdü, gözlərimsə parıldayırdı. Bu, Kristian Qrey və onunla birgə poçt sparrinqinin nəticəsi idi. Öz əksimə baxıb gülümsədim və solğun-mavi köynəyimə – Teylorun aldığına sığal çəkdim. Bu gün sevimli cins şalvarımı geymişdim.
Ofisin qadın əməkdaşlarının əksəri ya cins geyirdi, ya da nazik ətək. Gərək mən də özümə bir cüt bu cür ətək alım. Bununla bazar günü məşğul olaram və Kristianın verdiyi çeki nağdlaşdıraram, böcəyimin – “Vanda”nın satışından əldə olunan vəsaiti xərcləyərəm.

Binanın çıxışında kimsə məni səslədi.

— Miss Stil?

Çevrildim və gənc bir qız gördüm. О, kabusa oxşayırdı: solğun, qəribə simalı, maskaya oxşar.

— Miss Anasteyşa Stil? — o təkrarladı, siması tərpənmirdi, hətta danışarkən belə.

— Hə, nədi ki?

О, səkidə dayandı, məndən bir metrlik məsafədə və gözlərimə baxdı. Mən də özümü itirmiş halda ona baxırdım. Kim idi bu? Ona nə lazım idi?

— Nə məsələdir? — maraqlandım. Adımı hardan bilirdi?

— Yox… sadəcə, sizə baxmaq istəyirdim.

Səsi çox incə idi. Mənimki kimi, saçları tünd və dərisi isə ağ idi. Gözləri sarımtıl-ala, burbon viskisi kimi, amma cansız və sönük idi. Gözəl üzündə – kədər möhürü.

— Bağışlayın, biz qeyri-bərabər durumdayıq, — dedim, bədənimin ürpənməsinə əhəmiyyət verməməyə çalışdım.

İndi fikir verdim ki, onun qəribə görünüşü varmış, səliqə-sahmansız və əzik-üzük. Paltarı özündən iki dəfə böyük idi, o cümlədən eleqant plaş-trençkot.

Qız gülürdü, bu da qəribə, qeyri-təbii idi və onun gülüşü narahatlığımı daha da artırır.

— O nədir ki, səndə var, məndə yoxdur? — kədərlə soruşdu.

Narahatlığım qorxuya çevrilirdi.

— Bağışlayın siz kimsiz?

— Mən? Mən — heç kim.

O, əlini qaldırdı və ovcunu uzun, çiyinlərinə tökülən saçlarında gəzdirdi. Plaşın qolu aşağı enirdi, biləyi çılpaqlaşdıraraq və çirkli binti göstərərək.

Aman Tanrım!

— Salamat qalın, miss Stil.

О çevrildi və küçəylə üzüyuxarı getdi, mənsə elə bil yerə mıxlanmışdım və müxtəlif ofislərdən çıxan insanların kütləsində qızın necə itməsini izləyirdim.

Bütün bunlar nə demək idi?..

Narahatlıqla küçəni adlayıb bara üz tutdum, baş verənləri dərk eləməyə çalışırdım. Təhtəlşüurum nifrətamiz başını qaldırır və ilan kimi fısıldayırdı: “O qızın Kristianla hansısa əlaqəsi var?”

“Əllinin yanında” barı parlaqlığı olmayan, mağaraya bənzər məkan idi. Divarlarda beyzbol atributları və posterlər asılmışdı. Cek piştaxtanın yanında dayanmışdı, onunla yanaşı Elizabet, Kortni, başqa bir redaktor, maliyyə şöbəsindən iki oğlan və qəbul otağındakı Kler. Həmişəki kimi qulağında gümüşü halqalar vardı.

— Ey, Аnа! — Cek mənə “Bad” şüşəsini uzatdı.

— Sizin sağlığınıza… sağ olun, — mızıldandım, qadın qiyafəli kabusla qarşılaşmağımdan sonra hələ də özümə gəlməmişdim.

— Sağlığımıza…

Pivə şüşələrini toqquşdurduq və o, Elizabetlə söhbətini davam etdirdi. Kler səmimi gülümsəyirdi.

— Hə, ilk həftə necə keçdi?

— Sağ ol, yaxşı. Məncə, hamı gülərüzdür.

— Bu gün çox şən görünürsən.

— Çünki cümədir, — dərhal dedim. — Bazar günləri üçün nə planların var?

Sınanmış yayındırıcı fənd kara gəldi, xilas oldum. Sən demə, Kler çoxuşaqlı ailədənmiş, altı qardaşı və bacısı varmış və ailəvi görüş üçün Takomaya gedəcəkmişlər. О, dərhal canlandı, mənsə qəfildən anladım ki, Keyt Barbadosa gedəndən bəri yaşıdlarımdan heç kimlə ünsiyyətdə olmamışam.

Mən dağınıq şəkildə fikirləşdim ki, görəsən, orda Keytin… və Eliotun halı necədir. Gərək Kristiandan soruşmağı unutmayam ki, Eliotdan nə xəbər var. Ah, gələn çərşənbə axşamı İtan qayıdacaqdı, Keytin qardaşı və o bizim mənzilimizdə yaşayacaqdı. Düşünmürdüm ki, Kristian bu xəbərdən sevinər. Kabus-qızla qarşılaşmağım getdikcə unudulmaq üzrə idi.

Klerlə söhbətimiz zamanı Elizabet mənə daha bir şüşə pivə uzatdı.

— Sağ ol, — təbəssümlə minnətdarlıq etdim.

Klerlə söhbət çox rahat idi, ünsiyyətcil biri idi. Özümə gəlməmiş maliyyə şöbəsindən olan oğlan üçüncü pivə şüşəsini mənə uzatdı.

Elizabet və Kortni çıxıb getdilər; Cek mənimlə Klerə yanaşdı. Kristian harda qaldı? Maliyyə şöbəsindən olan oğlanlardan biri Klerlə söhbətə başladı.

— Аnа, bizə gəldiyin üçün heyfsilənmirsən ki?

Cek sakitcə danışırdı, mənə çox yaxın dayanmışdı. Doğrudur, artıq fikir vermişdim ki, o həmişə belə söhbət edir, hətta ofisdə də.

— Sağ ol, Cek, bu həftə özüm özümdən razıyam. Hə, əlbəttə, məncə, iş yerimi düz seçmişəm.

— Çox ağıllısan, Аnа. Böyük gələcəyin var.

Onun komplimentindən qızarmışdım.

— Sağ ol, — mızıldandım, daha nə deyəcəyimi bilmirdim.

— Uzaqda yaşayırsan?

— Payk-Market bazarının yaxınlığında.

— Оo, biz demək olar ki, qonşuyuq, — gülümsəyərək mənə bir az da yaxın dayandı və piştaxtaya söykəndi. Tələyə düşmüşdüm. — Bazar günlərinə nə planların var?

— Mənim…

Mən onu görmədən duyurdum. Sanki bütün bədənim onun varlığına incəliklə köklənmişdi. Ondan gələn qəribə, nəbzli elektrik cərəyanını hiss edirdim. Bu məni eyni zamanda həm sakitləşdirir, həm də ehtiraslandırırdı – daxili ziddiyyət.

Kristian çiyinlərimdən yapışaraq məni qucaqladı. Bu jest deyəsən, naqolay və dostyana idi, amma mən onun mənasını anlayırdım. О öz hüquqlarını bəyan edirdi və bu durumda mən sevinirdim. Kristian nəvazişlə məni öpdü.

— Salam, balaca.

Mən rahatlıq və heyranlıq hiss edirdim, baxışlarımı ondan çəkə bilmirdim. Kristian məni kənara çəkdi, özü isə biganə ifadəylə Cekə baxdı. Sonra gözlərini mənə zilləyərək, riyakarcasına gülümsədi və yanağımı öpüb marçıldatdı. Kristian cins şalvar, nazik zolaqlı pencək və açıq yaxalıqlı ağ köynək geyinmişdi. Həmişəki kimi hamıdan yaraşıqlı görünürdü.

Cek ixtiyarsız geri çəkildi.

— Cek, bu Kristiandır, — günahkarcasına mızıldanırdım. Niyə özümə bəraət qazandırırdım? — Kristian, bu Cekdir.

— Mən boyfrendəm, — deyə Kristian soyuq təbəssümlə elan elədi və bircə gözlərində bu soyuqluq görünmürdü. Kristian Cekin əlini sıxdı və o, fikrən qarşısındakı ecazkar cəsarət obrazını qiymətləndirirdi.

— Mən müdirəm, — Cek təkəbbürlə dilləndi. — Аnа mənə öz keçmiş dostu haqda nəsə demişdi.

Оh, nahaq yerə! Kristian Qreylə belə oyunlar oynamaq olmazdı.

— Hə, amma mən artıq keçmiş deyiləm, — Kristian cavab verdi. — Gedək, balaca, vaxtdır.

— Bizimlə qalın. Birlikdə içərik, — Cek dərhal təklif elədi.

Fikir uğurlu görünmürdü. Bu naqolaylıq necə peyda oldu? Çəpəki Klerə baxdım. Əlbəttə, onun ağzı açıla qalmışdı və məftunluqla Kristiana baxırdı.

Görəsən, mən haçan Kristianın başqa qadınlarda yaratdığı effektə görə daha qayğılanmayacaqdım?

— Bizim öz planlarımız var, — Kristian sirli təbəssümlə cavab verdi.

Planlar? Bədənimdən intizar ürpəntisi keçib gedirdi.

— Bəlkə başqa bir vaxt, — o əlavə etdi. — Gedək, — dedi və əlimdən tutdu.

— Bazar ertəsinədək.

Cekə, Klerə, maliyyə şöbəsindən olan oğlanlara baxaraq gülümsədim, müdirin narazı simasını var gücümlə görməzliyə vurmağa çalışdım və Kristianın ardınca bardan çıxdım.

Teylor “Audi”nin sükanı arxasında oturaraq gözləyirdi.

— Lap “kim daha uzağa işəyər” deyə sidik yarışmasına çıxmış oğlanlara bənzəyirdiniz. Niyə? — Kristiandan soruşdum, o isə mənimçün maşının qapısını açdı.

— Çünki elə sən deyən kimiydi, — o donquldandı və mənə öz sirli təbəssümünü bəxş elədi.

— Salam, Теylor, — salamlaşdım və arxa görünüş güzgüsündə baxışlarımız toqquşdu.

— Günaydın, miss Stil, –Teylor nəzakətlə başını tərpətdi.

Kristian yanımda əyləşdi, əlimi sıxdı və nəvazişlə barmaqlarımı öpdü.

— Xoş gördük, — sakitcə dedi.

Qızardım yenə: başa düşürdüm ki, Teylor bizi eşidir və sevincliydim ki, o, Kristianın mənə yönəltdiyi ehtiraslı, adamı odlayıb-yaxan baxışlarını görmür.

Bütün iradəmi topladım ki, elə burda, maşının arxa oturacağında onun üstünə atılmayım.

Ah, arxa oturacaq… hmm.

— Xoş gördük, — qurumuş dodaqlarımla güclə eşidiləcək tərzdə cavab verdim.

— Bu axşam nəylə məşğul olaq?

— Məncə, hansısa planlardan danışırdın.

— О-о, Аnasteyşa, mən bilirəm, nə istəyirəm. Soruşuram ki, sən nə istəyirsən.

Gülümsəyirdim.

— Aydındı, — utanmaz təbəssümlə bildirdi. — Onda nə vaxt məndən xahiş edəcəyini gözləyim. Bu harda baş verəcək, mənim, yoxsa sənin mənzilində?

Başını yana əyərək gülümsəyirdi, ah, necə də seksual idi!

— Çox lovğalanırsınız, mister Qrey. Amma fərqli olsun deyə bizə gedə bilərik.

Bilərəkdən dodağımı dişlədim və onun siması tündləşdi.

— Teylor, zəhmət olmasa, miss Stilin evinə.

— Oldu, ser, — Teylor cavab verdi və “Audi” maşın axarında yerini tutdu.

— Günün necə keçdi? — Kristian maraqlandı.

— Yaxşı. Bəs sənin?

— Sağ ol, yaxşı.

Onun komizmə qədər geniş gülüşü mənim təbəssümümü əks etdirdi. Kristian yenidən barmaqlarımı öpdü.

— Çox əla görünürsən, — dedi.

— Sən də.

— Müdirin, Cek Hayd… yaxşı işçidir?

Оhо! Mövzunun qəfil dəyişməsi. Kədərləndim.

— Nədi ki? Bunun bir əhəmiyyəti var? Sidiyin məsafəsinə təsir edir?

Kristian fınxırdı.

— Oğlan tumanının içinə girmək istəyir, Аnasteyşa.

Ağzım açıla qaldı. Qızardım və əsəbi halda Teylora çəpəki baxdım.

— Çox da ki istəyir… Niyə bu haqda danışırıq ki? Axı bilirsən, o mənimçün maraqlı adam deyil. Sadəcə, müdirimdir.

— Elə məsələ də bundadır. О mənə məxsus olana əl uzadır. Onun yaxşı peşəkar olub-olmadığını bilməliyəm.

— Yəqin ki, hə.

Çiyinlərimi çəkdim. Bu onun nəyinə lazım idi?

— Qoy səni rahat buraxsın, yoxsa dərhal çölə atılacaq.

— Оo, Kristian, nə danışırsan? О, pis bir hərəkət eləməyib…

Yox, o, sadəcə, mənə çox yaxın dayanmışdı.

— Əgər bircə dəfə nəsə eləməyə cəhd göstərsə, mənə de. Bu, ictimai əxlaqın kobud şəkildə pozulması, ya da seksual qısnamadır.

— Biz, sadəcə, işdən sonra pivə içirdik.

— Zarafat eləmirəm. Bircə cəhd və o çölə atılacaq.

— Sənin elə səlahiyyətin yoxdur, — düz sözümdür, belə də dedim. Amma bu ifadə yük maşınının sürətilə dərhal beynimə vurdu. — Yoxsa var, Kristian?

Cavab əvəzinə Kristian yenidən sirli tərzdə gülümsədi.

— Firmanı satın alırsan, — dəhşətlə pıçıldadım.

— Heç də yox, — təbəssümlə cavab verdi.

— Artıq onu satın almısan. Artıq.
— Ola bilər, — qeyri-müəyyən şəkildə dedi.

— Almısan, ya yox?

— Hə.

Lənət şeytana, haçan? Bu lap ağ oldu.

— Niyə? — sarsılmış halda soruşdum.

— Çünki buna yol verə bilmərəm, Аnasteyşa. Sənin təhlükəsizliyin naminə.

— Axı sən dedin ki, mənim karyerama müdaxilə etməyəcəksən!

— Etməyəcəm də.

Əlimi onun ovcundan çıxardım.

— Kristian… — deməyə söz tapmırdım.

— Mənə acıqlanırsan?

— Hə. Əlbəttə. Hirslənirəm. Məgər ciddi biznesdə belə iş görürlər? Məgər qərarlar bu cür qəbul edilir? S..işmənin təsiri altında?

Yenidən əsəbi halda Teylora çəpəki baxdım, o bizə qətiyyən əhəmiyyət vermirdi.

Hmmm, beynimlə dilim arasında filtr qoymağın əsl vaxtı idi.

Kristian ağzını açdı, amma qəfil də bağladı və üz-gözünü turşutdu. Biz baxışlarımızı hirsli şəkildə bir-birimizə zilləmişdik. Salondakı, – bir az əvvəl hərarətli və sevincli, – atmosfer deyilməmiş sözlər və fərdi ittihamlardan buzlaşmışdı.

Xoşbəxtlikdən yol tez bitdi. Teylor evimin yanında əyləci basdı. Salondan güllə kimi çıxdım, kiminsə mənimçün qapı açmasını gözləmədim.

Kristianın astaca Teylora dediyini eşitdim:

— Xahiş edirəm, məni burda gözlə.

Çantamda eşələnib açarları axtarırdım. О yaxınlaşıb arxamda dayandı.

— Аnasteyşa, — ehtiyatla, sakitləşdirici ahənglə dedi, sanki küncə sıxışdırılmış kiçik, vəhşi heyvan idim.

Köks ötürərək ona tərəf çevrildim. Amma elə acıqlıydım ki, qəzəbimin üzə çıxması üçün bir çırtma vurmaq kifayət idi – qəzəbim boğazımdan yapışmış nəhəng kabus idi.

— Birincisi, səni çoxdandır s..məmişəm, artıq xeyli müddət keçib. İkincisi, mən çoxdan nəşriyyat biznesinə girişmək istəyirdim. Sietldə bu yönlü dörd şirkət var, SİP onların ən gəlirlisidir, amma indi o, durğunluğun astanasındadır. Onu genişləndirmək lazımdır.

Soyuq baxışlarla ona baxıb gözümü qıydım. Onun baxışları nüfuzedici idi, hətta qəzəbli, amma adamın ağlını başından alacaq qədər seksual. Mən bu baxışların hüdudsuz dərinliyində boğulub batırdım.

— Deməli, indi mənim müdirimsən, — bağırdım.

— Texniki olaraq müdirinin müdiriyəm.

— Və texniki olaraq bu, ictimai əxlaqı kobud saymazlıqdır: fakt budur ki, mən müdirimin müdiriylə s..işirəm.

— Hal-hazırda sən onunla söz güləşdirirsən, — Kristian gülümsədi.

— Çünki o eşşəkdir.

Kristian yana sıçradı. Lənət şeytana… çoxmu səfehlədim?

— Eşşək? — donquldandı və qəfildən Kristianın simasında şən təəccüb peyda oldu.

Lənət! Axı sənə hirslənmişdim, gülmək istəmirdim!

— Hə, — qəzəbimin qalıqlarından ikiəlli yapışdım.

— Eşşək? — Kristian təkrarladı. Bu dəfə onun dodaqları boğulan gülüşdən atılıb-düşürdü.

— Sənə hirsləndikdə məni güldürmə! — qışqırdım.

O isə gülümsəyirdi, amerikalı oğlanın məftunedici, füsunkar təbəssümü ilə və mən təslim oldum. Mən də gülümsəyirdim, — əvvəlcə həvəssiz, sonra ürəkdən. Bu cür təbəssümün qarşısında özünü necə saxlayasan?

— Mənim səfeh gülüşümə əhəmiyyət vermə, onsuz da hirsimdən cinə dönmüşəm, — hırıldamamaqdan ötrü donquldandım. Amma mən öz yaşıdlarım kimi ürəkdən gülməyi də heç vaxt bacarmamışam, bu fikri anidən beynimdən keçirdim.

O mənə sarı əyildi və məni nə zaman öpəcəyini gözləməyə başladım. Amma Kristian, sadəcə, burnunu saçlarıma dayadı və ehtirasla onların qoxusunu içinə çəkdi.

— Siz həmişəki kimi gözlənilməzsiniz, miss Stil, — geriyə çəkilərək mənə baxdı; gözlərində gülüş qaynayırdı. — Məni içəri dəvət edəcəksən? Yoxsa sahibkar və istehlakçı kimi ağlıma gələn istənilən şeyi almaq üçün amerikalı vətəndaşa məxsus demokratik hüququnu gerçəkləşdirməkdən ötrü çıxıb gedim?

— Bu haqda doktor Flinnlə söhbət eləmisən?

О güldü.

— Məni içəri buraxacaqsan, ya yox?

Mən qaşlarımı çatıb dodağımı dişlədim, amma sonra gülümsəyib qapını açdım. Kristian çevrilib Teylora əl yellədi və “Audi” çıxıb getdi.

Mənzilimdə Kristian özünü necə də qəribə aparırdı.

Elə bil bura ona dar gəlirdi.

Mən hələ hirsliydim, onun fəallığı isə sərhəd tanımırdı. İndi başa düşürdüm ki, o, SİP-dəki elektron poçtumun izlənməsini haradan bilir. Hər halda o, SİP haqda məndən çox bilirdi. Bu fikir məni sevindirmədi.

Nə edə bilərdim? Məni himayə eləmək nəyinə lazım idi? Tanrıya şükür ki, böyük adam idim, ya da ona bənzər. Onu buna necə inandıraydım?

Sifətinə baxırdım, o isə qəfəsdəki pələngtək otaqda gəzişirdi. Və hirsim soyudu. Onu burda, evimdə görmək mənə çox xoş idi, axı hələ dünən axşam onunla biryolluq ayrılmışdıq. Xoşdur nə idi! Mən onu sevirdim və qəlbim fərəhlə dolub daşırdı. Kristian otağa göz gəzdirərək, yaşayış məskənimi dəyərləndirirdi.

— Yaxşı mənzildi.

— Bu mənzili Keytçün valideynləri alıb.

О, dalğın halda başını tərpətdi, özünəarxayın baxışı mənə zillənmişdi.

— Ee… nəsə içmək istəyirsən? — mızıldandım, qızararaq və narahatlıqla.

— Yox, çox sağ ol, Аnasteyşa, — gözləri tündləşmişdi.

Niyə narahat idim?

— Nəylə məşğul olmaq istəyirsən, Аnasteyşa? — o, sakitcə soruşdu və mənə doğru addımladı — vəhşi, əhliləşdirilməmiş pələng. Və sakitcə əlavə etdi: — Mən nə istədiyi bilirəm.

Geriyə addımladım, “mətbəx adacığı”na dirənənə qədər.

— Nə olursa-olsun, sənə əsəbiləşmişəm.

— Bilirəm.

О gülümsəyirdi, əyri, təqsirkarcasına və əriyirdim… Hə, ola bilsin ki, tam yox, amma bir qədər yumşalmışdım.

— Yemək istəyirsən? — soruşdum.

О, astaca başıyla təsdiqlədi.

— Hə. Səni, — mırıldadı.

Qurşağımdan aşağıda hər nə vardısa, yəni ondan aşağı, şirin əzginliyə bələnmişdi. Məni bircə səsin özü belə ehtiraslandırırdı, buna baxışı da əlavə etsəydik, ac-yalavac, acgöz – səni elə bu dəqiqə istəyirəm… – aman Tanrım!

O, qarşımda dayanıb, toxunmadan mənə baxırdı və hündürboy — olduğu üçün yuxarıdan aşağı baxışlarını gözümün içinə zilləmişdi. Mən onun bədəninin yaydığı hərarətə bələnmişdim. Bütün varlığımla alışıb yanırdım, ayaqlarım yerdən üzülürdü, bədənimə dolmuş ehtirasdan nəşələnmişdim. Onu istəyirdim.

— Bu gün bir şey yemisən? — mızıldandı.

— Qəlyanaltı vaxtı sendviç, — pıçıldadım. İndi yemək haqda heç danışmaq istəmirdim.

О, gözlərini qıydı.

— Yemək lazımdır.

— Düz sözümdü, indi istəmirəm… yemək.

— Bəs nə istəyirsiniz, miss Stil?

— Yəqin ki, hiss eləyirsiniz, mister Qrey.

О əyildi və yenə də fikirləşdim ki, məni öpəcək. Amma yox.

— Səni öpməyimi istəyirsən, Аnasteyşa? — qulağıma pıçıldadı.

— Hə, — nəfəsimi buraxaraq dedim.

— Haranı?

— Hər yeri.

— Konkret de. Axı sənə demişəm, bunu məndən xahiş etməyənə, yaxud özün nə eləməli olduğumu deməyənə qədər sənə toxunmayacam.

Bütünlüklə ərimişdim; o, cığallıq edirdi.

— Xahiş edirəm, — pıçıldadım.

— Xahiş edirəm nə?

— Mənə toxun.

— Harana, balaca?

О, adamı yoldan çıxaracaq dərəcədə yaxın dayanmışdı, onun ətri ağlımı başımdan alırdı. Əlimi uzatdım, o isə dərhal geri çəkildi.

— Yox, yox! — Gözlərində qəfil həyəcan peyda oldu.

— Nə? — “Yox… qayıt…”

— Yox, — o başını yellədi.

— Heç? — Səsimdəki kədərdən xilas ola bilmirdim.

О, qərarsız halda mənə baxırdı və onun qətiyyətsizliyindən cəsarətlənib yaxınlaşdım. Kristian geri çəkildi, özünümüdafiə — üçün əllərini önə qoyaraq. Amma gülümsəyirdi.

— Bax, Ana, — bu xəbərdarlıq idi və o, məyus halda saçlarını sığallayırdı.

— Axı hərdən buna qarşı olmursan, — yalvarışla xatırlatdım. — Bəlkə markeri götürüm və biz toxunmamalı yerləri qeydə alaq?

О, qaşlarını qaldırdı.

— Maraqlı ideyadır. Yataq otağın hardadır?

Mən başımın hərəkətiylə otağımı nişan verdim. О, mövzunu bilərəkdən dəyişirdi?

— Həb qəbul eləmisən?

Ah, zibil! Həb!

Özümü itirdiyimi gördükdə o qaş-qabağını tökdü.

— Yox, — mızıldandım.

— Aydındı, — dedi və dodaqlarını kip sıxdı. — Yaxşı, gəl nəsə yeyək.

— Fikirləşirdim ki, biz yatağa uzanacağıq! Mən istəyirəm!

— Bilirəm, balaca, — o gülümsədi və qəfildən mənə sarı atılaraq biləyimdən tutdu, məni qucaqlayıb bütün bədəniylə bağrına basdı.

— Sən yemək yeməlisən, elə mən də, — o mızıldandı, məni gözləriylə yeyirdi. — Həm də intizar tovlanmağa açardır və indi mən ləngimiş ehtirasdan həzz alırdım.

Hm, haçandan belə?

— Mən artıq ehtiraslanmışam və dərhal həzz almaq istəyirəm. Di xahiş edirəm, — səsim yalvarışlı çıxırdı.

O, incə tərzdə gülümsəyirdi.

— Ye. Çox arıqsan, — o, alnımı öpdü və əllərimi araladı.

Deməli, bu oyun idi, hansısa məkrli planın bir hissəsi. Acıqlı-acıqlı ona baxdım.

— Mən onsuz da nəşriyyatı satın aldığına görə sənə hirsliyəm, indi üstünə bu əlavə olunur ki, məni gözləməyə məcbur eləyirsən, — burunaltı dedim, dodaqlarımı şişirərək.

— Balaca, zalım madam, sən mehribanlaşacaqsan, yaxşıca yemək yedikdən sonra.

— Mən bilirəm nədən sonra mehribanlaşacağam.

— Аnasteyşa Stil, mən şokdayam, — onun səs ahəngində kinayə duyulurdu.

— Bəsdir məni cırnatdın. Bu cığallıqdır.

О, alt dodağını dişləyərək təbəssümünü boğurdu. Özü isə görünüşcə adamın ağlını başından alırdı… mənim seksual ehtirasımla manipulyasiya edən dəcəl Kristian. Mən bir azca təcrübəli işvəkar qadın olsaydım, nə edəcəyimi bilərdim. Amma indi ona toxuna bilməməyim məni dəli edirdi.

Daxili ilahəm gözlərini qıyıb fikrə dalmışdı. Bu haqda düşünmək lazım idi.

Hələlik biz Kristianla bir-birimizə baxırdıq (mən – qızmış, məyus halda və yalvarışla, o isə – sakit təbəssümlə), xatırlayırdım ki, evdə yeməyə heç nə yoxdur.

— Mən yeməyə bir şey hazırlaya bilərəm, amma bazarlıq eləmək lazım gələcək…

— Bazarlıq?

— Hə, nəsə almalıyıq.

— Ümumiyyətlə heç nə yoxdur? — o dəhşətə gəldi.

Başımı yellədim. Bax a, deyəsən, o hirslənirdi.

— Onda supermarketə gedək, — o, kəskin şəkildə çevrildi və qapıya sarı gedərək açdı.

— Sonuncu dəfə supermarketdə haçan olmusan?

Kristian burada gəlmə, özgə aləmin sakini kimi görünürdü, amma metal zənbili götürərək itaətkarlıqla ardımca gəldi.

— Xatırlamıram.

— Ərzağı missis Cons alır?

— Deyəsən, ona Teylor kömək edir. Amma dəqiq xatırlamıram.

— Qarışdırılmaqla qızardılan yeməklər xoşuna gəlirmi? Onlar tez bişir.

— Qarışdırılmaqla qızartma? Maraqlıdır.

Kristian gülümsədi. Şəksiz, o mənim yeməklə bağlı məsələni tez-tələsik bitirmək istəyimdən duyuq idi.

— Onlar çoxdan sənə xidmət edirlər?

— Teylor dörd ildir, deyəsən. Missis Cons də elə o qədər təxminən. Niyə evində bu cür yiyəsizlikdir?

— Bilirsən niyə, — utanaraq mızıldandım.

— Axı məni yalqız qoymusan, — təqdir etmədən xatırlatdı.

— Bilirəm, — həvəssiz cavab verdim.

Kassalara yaxınlaşdıq və susaraq növbəyə durduq.

“Əgər səni atıb getməsəydim, mənə “vanil alternativi” təklif eləyərdin? – başımı qataraq düşündüm.

— Nə içəcəyik? Evdə içməyə bir şey var? — Onun sualı məni reallığa qaytardı.

— Pivə olmalıdı… deyəsən…

— Mən şərab alacam.

Aman Tanrım, əmin deyildim ki, “Erninin yanında” supermarketində yaxşı şərab tapılsın. Kristian əliboş və narazı simayla qayıdırdı.

— Yaxşı şərab bura yaxın bir yerdə satılır, — tələsik dedim.

— Baxarıq onlarda nə var.

Bəlkə elə əvvəldən onun mənzilinə getmək lazım idi; bütün bu gərəksiz vurnuxma da olmazdı. Cəld, təbii ahənglə o, çıxışa doğru getdi. Hansısa iki qadın mat-məəttəl qalaraq gözlərini ona zilləmişdi. Hə, hə, mənim Qreyimə göz zilləmişdilər!.. İçim qəzəbdən yanıb-yaxılırdı.

Mən tezliklə onunla bir yataqda olmaq istəyirdim, amma o sivişib əlimdən çıxırdı. Bəlkə mən də özümü belə aparaydım? Daxili ilahəm sürəklə məni dəstəkləyirdi. Kassa qarşısında durduğum müddətdə daxili ilahəmlə bir planımız yarandı. Hmm…

Biz aldıqlarımızla geri dönürdük. Kristian paketləri daşıyırdı. Necə də qeyri-adi idi və o özünə – böyük müdirə qətiyyən oxşamırdı.

— Sən tamamilə… evdar görünürsən.

— Bu vaxtacan heç kim məni bunda ittiham etməyib, — quru tərzdə cavab verdi və çantaları “mətbəx adacığı”na qoydu.

Mən ərzaqları paketlərdən çıxartdım. О, şərab şüşəsini çıxartdı və tıxacaçanı tapmaqçün yan-yörəyə nəzər saldı.

— Mən burda təzəyəm və çox şeyi bilmirəm. Ola bilsin ki, tıxacaçan bax ordakı yeşikdədi.

Sanki hər şey qaydasında idi. İki adam tanış olmuşdu və indi də şam yeməyi hazırlayırdılar. Bununla belə, hər şey qəribə bir axar düşmüşdü. Onun varlığında daim hiss elədiyim qorxu buxarlanmışdı. Biz artıq bir yerdə çox şeylə məşğul olmuşduq, hətta xatırlamaq belə utandırıcı idi. Bununla belə, mən bu kişini çox az tanıyırdım.

— Nə fikirləşirsən? — Kristian pencəyini soyunaraq divana qoydu.

— Səni necə də az tanımağım haqda.

Onun gözlərindən mehribanlıq oxunurdu.

— Sən məni hamıdan çox tanıyırsan.

— İnanmıram ki, bu həqiqətən belədir, — qəfildən, yersiz halda missis Robinsonu xatırladım.

— Belədir, məhz belə, Аnasteyşa. Mən çox, çox qapalıyam.

О, ağ şərab qədəhini mənə uzatdı.

— Bizim sağlığımıza…

— Bizim sağlığımıza… — əks-səda kimi təkrarladım və bir qurtum içdim. O, şüşəni soyuducuya qoydu.

— Kömək eləyim?

— Yox, ehtiyac yoxdu, sən otur.

— Məmnuniyyətlə kömək edərəm, — səmimi şəkildə bildirdi.

— Onda tərəvəzi doğra.

— Mən yemək bişirə bilmirəm, — etiraf elədi, ehtiyatlanmadan ona verdiyim bıçağı nəzərdən keçirtdi.

— Buna ehtiyacın da yoxdur.

Qabağına taxta və bir cüt qırmızı, şirin bibər qoydum. О, qayğılı halda tərəvəzə baxırdı.

— Heç vaxt tərəvəz doğramamısan?

— Heç vaxt.

Gülümsədim.

— Gülməlidir?

— Sən demə, elə şeylər varmış ki, mən eləyə bilirəm, sən yox. Razılaş, Kristian, bu gülməlidir. Bax, göstərim necə eləmək lazımdır.

Çiynimlə ona qısıldım. O, kənara çəkildi. Daxili ilahəm Kristianın bu hərəkətini yaddaşına yazırdı.

— Bax belə, — bibəri iki yerə böldüm və səylə toxumlardan təmizlədim.

— Hm, sən demə, hər şey bu qədər sadəymiş, — o heyrətləndi.

— Sənin çətinliyin olmamalıdı, — kinayəylə dedim.

О, uzun-uzadı mənə baxıb sonra işə başladı, mənsə toyuq ətini kiçik kublar şəklində doğramağa davam elədim. О, bibəri saman çöpü kimi tutur, asta-asta və səylə doğrayırdı. Ohooo, belə getsə bütün gecəni ocaqbaşında eşələnəcəkdik!

Əllərimi yaxalayıb qab-qacağın arasında tavanı, habelə, zeytun yağını və s. lazımi şeyləri axtarırdım. Əlüstü Kristiana toxunmağa çalışırdım, ya ombamla, ya əlimlə, ya da kürəyimlə. Sanki təsadüfən. Asta, demək olar ki, xəfif toxunuşlar. Və hər dəfə o, bu toxunuşlara reaksiya vermirdi və hələ də ilk bibəri doğramaqla məşğul idi.

— Mən bilirəm neyləmək lazımdı, Аnasteyşa, — qaş-qabaqla mızıldandı.

— Deyəsən, bu, şam yeməyinin hazırlanması adlanır, — günahsız görkəmlə cavab verdim.

Başqa bir bıçaqdan yapışıb Kristianın yanında dayandım: sarımsağı, şalot soğanını və yaşıl lobyaları təmizləyib doğradım. Və yenidən, sanki təsadüfən ona toxundum.

— Əldən zirəksən, — donquldandı və ikinci bibəri doğramağa başladı.

— Zirəkəm? — kirpiklərim qalxdı. — Çoxillik təcrübəm var. — Yenidən ona sürtündüm, bu dəfə ombamla.

— Аnasteyşa, əgər bu fırıldaq fəndi bir daha eləsən, sənin işini elə burda, mətbəx döşəməsində bitirəcəm.

Aha, işə yaradı!

— Əvvəlcə sən bunu məndən xahiş eləməlisən.

— Bu təhdiddir?

— Ola bilər.

О, bıçağı taxtaya qoydu və yavaş-yavaş mənə sarı çevrildi. Gözləri od saçırdı. Əlini mənə tərəf uzatdı və qazı söndürdü. Tavadakı yağ daha cızıldamırdı.

— Deyəsən, yeməyi bir az gec yeməli olacağıq. Toyuğu soyuducuya qoy.

Bax a, Kristian Qreydən bu cür sözləri eşitməyi heç gözləməzdim və yalnız o, sözlərlə adamı ovsunlayan bu qədər inanılmaz seksual çalar verə bilərdi. Mən toyuq ətinin doğrandığı qabın üstünü necə gəldi örtüb masadan yığışdırdım. Kristian artıq yanımda dayanmışdı.

— Məndən bunu necə xahiş edəcəksən? — pıçıldadım və cəsarətlə onun tündləşmiş gözlərinə baxdım.

— Yox, Anasteyşa, — o başını yellədi və incə, ehtiraslı tərzdə dedi. — Eləməyəcəm.

Və budur, biz üzbəüz dayanaraq gözlərimizlə bir-birimizi yeyirdik. Aramızdakı hava tədricən elektriklə yüklənir, qığılcımlar yaranırdı. Susurduq və sadəcə, bir-birimizə baxırdıq. Dodağımı dişləyirdim, içim ehtirasla dolub-daşır, qanımı cuşa gətirir, tənəffüsüm sürətlənir, bədənimin aşağı hissəsinə axın duyulurdu. Vəziyyətimin onun gözlərində, duruşunda necə əks olunduğunu görürdüm.

Bir andaca ombamdan yapışıb məni özünə sıxdı, əllərim onun saçlarına uzandı, dodaqları isə dodaqlarıma qondu. О məni soyuducuya tərəf itələdi, toqquşan şüşə və bankaların toqquşmasını eşidirdim, Kristianın dili dilimi oxşayırdı. Əlləriylə saçlarımdan yapışıb başımı geri atdı və biz coşquyla öpüşməyə başladıq.

— Nə istəyirsən, Аnasteyşa? — güclə eşidiləcək tərzdə soruşdu.

— Səni, — pıçıldadım.

— Harda?

— Yataqda.

О, əlimdən tutaraq məni yataq otağıma apardı, tez-tələsik və asanlıqla. Orda məni çarpayının yanında saxlayıb- işığı söndürdü. Tez otağa göz gəzdirdi və tələsik solğunkrem rəngli pərdələri örtdü.

— Bəs indi?

— Seviş.

— Necə?

İlahi!

— Bunu mənə deməlisən, balaca.

Lənət şeytana!..

— Məni soyundur, — ehtirasdan artıq boğulurdum.

O gülümsədi, qarmaq kimi qatlanmış şəhadət barmağını bluz köynəyimin kəsik yerinə saldı və məni özünə tərəf çəkdi.

— Afərin, — mızıldandı və öz odlu-alovlu gözlərini gözlərimdən — çəkmədən yavaş-yavaş bluz köynəyimin düymələrini açmağa başladı.

Yıxılmamaqdan ötrü qətiyyətsiz halda onun əllərindən yapışdım. О etiraz eləmədi. Kristianın əlləri təhlükəsiz sahə idi. Düymələrlə vurnuxmağını tamamlayaraq o, bluz köynəyimi çiynimin üstündən çıxardı, mənsə onun əllərini buraxdım və köynək döşəməyə düşdü. О, cins şalvarımdan yapışıb düyməni açdı.

— Mənə nə istədiyini de, Аnasteyşa, nə istəyirsən, — onun gözləri ehtirasdan dumanlanmışdı, dodaqlarından sürətlənmiş nəfəsi çıxır.

— Məni burdan buracan öp, — pıçıldayıram və barmağımı qulağımdan boğazımın çökəyinədək aparıram.

О, ayrıc xəttindən saçlarımı yığışdırır, əyilir və cızdığım cığır boyu, sonra da əksinə şirin və zərif öpüş izləri buraxır.

— Cins şalvar və tuman, — mızıldanıram.

Boğazıma çatdıqda gülümsəyir və qarşımda diz çökür. Оoo, özümü elə amiranə hiss edirəm ki! Böyük barmaqlarını cins şalvarıma soxaraq onu səliqəylə aşağı endirir, sonra da tumanı. Yastı ayaqqabıları ayağımdan çıxarıb kənara atıram, paltarın üstündən keçirəm və yalnız büsthalterlə qalıram. O, donub qalır və sual dolu nəzərlərlə mənə baxır, amma yerdən qalxmır.

— İndi nə, Аnasteyşa?

— Öp məni, — pıçıldayıram.

— Haranı?

— Özün bilirsən.

— Haranı? Başa düşmürəm.

İşə bax a! Utanaraq bədənimin mübhəm yerimi ona göstərirəm və o gülümsəyir. Gözlərimi qapadıram və utandığımdan yanıb-tökülürəm, eyni zamanda dəhşətli dərəcədə ehtiraslanmışam.

— Böyük məmnuniyyətlə, — o gülür.

Sonra o məni öpür və dilini işə salır, özünün təcrübəli dilini, adama hüdudsuz həzz verən dilini. Qışqırıram və onun saçlarından yapışıram. О dayanmır, Kristianın dili klitorumun ətrafında dolaşır, ağlımı əlimdən alır, yenidən və bir daha. Аhhh… bu necə də… hələ nə qədər?.. А…

— Kristian, xahiş edirəm! — yalvarıram. Ayaq üstə qurtarmaq istəmirəm. Taqətim yoxdur.

— Nə xahiş edirsən, Аnasteyşa?

— Mənimlə seviş.

— Mən elə sevişirəm, — o mırıldayır.

— Yox, istəyirəm ki, içimə girəsən.

— Dəqiq?

— Xahiş edirəm.

О, şirin, ecazkar işgəncəni bitirmir. Ucadan inləyirəm.

— Kristian… xahiş eləyirəm!

О, ayağa qalxır və yuxarıdan aşağıya mənə baxır; dodaqlarında ehtiraslanmamın sübutu parlayır.

Belə bir ehtiras…

— Hə? — o soruşur.

— Nəyi deyirsən? — Ağır-ağır nəfəs alıram və şiddətli yalvarışla baxıram.

— Mən hələ paltarımı soyunmamışam.

Utanaraq ağzımı açıram.

Onu soyundurum? Hə, eləyə bilərəm. Əlimi onun köynəyinə atıram, amma o, geri çəkilir.

— Yox, yox, — lənət şeytana, istəyir ki, cins şalvarını çıxarım!

Оо, ideyam var. Daxili ilahəm şadyanalıq edir. Diz üstə çökürəm. Naqolay, titrək barmaqlarımla kəməri və düyməni açıram, cins şalvarı və bokser-tumanı aşağı çəkirəm. Оhо!

Kirpiklərimin arasından Kristiana baxıram, osa mənə… necə? Həyəcanla? İntizarla? Heyrətlə?

О, cins şalvarın üstündən adlayır, corablarını çıxarır və mən onun köynəyinin qollarından tutaraq möhkəm yapışır və geri çəkirəm, özü mənə ötən həftə göstərdiyi kimi. Kristian inləyir və gərilir, nəfəsi fısıltıyla qıcırdılmış dişləri arasından çıxır. Bir qədər tərəddüd edərək, ağzıma alıram və bərkdən soruram. M-m-m, dadı xoşdur.

— Аhh… Аnа… оy, bir az yavaş.

О, nəvazişlə boynumdan tutub, mənsə daha dərindən ağzıma alıram, dodaqlarımı kip sıxıram və var gücümlə soruram.

— Bəsdi, — fısıldayır o və pis söyüş söyür.

Оо, bu yaxşıdı, seksualdı, ilhamlandırır… Və mən bir daha edirəm, penisini daha dərin uduram, dilimi başında oynadıram. Hmm… özümü Afrodita kimi hiss eləyirəm.

— Аnа, bəsdi. Daha lazım deyil.

Hər şeyi yenidən edirəm: yalvar, Qrey, yalvar!

— Аnа, sən ağ elədin, — o, dişlərinin arasından nərildəyir. — Belə getsə, məni bütünlüklə udacaqsan.

Bir daha. О əyilir, çiyinlərimdən tutur və yatağa atır. Köynəyi başı üstündən çıxarır, əlini cins şalvarına ataraq ordan paketi çıxarır. Ağır-ağır nəfəs alır.

— Lifçiyini çıxar.

Oturub onun əmrini yerinə yetirirəm.

— Uzan. Sənə baxmaq istəyirəm.

Uzanıb prezervativi necə yavaş-yavaş taxmasına baxıram. Onu dəhşətli dərəcədə istəyirəm. О, yuxarıdan mənə baxır və dodaqlarını yalayır.

— Gözəl görünürsən, Аnasteyşa Stil.

О, çarpayının üstündən əyilir və məni öpür. Döşlərimi növbəylə öpərək gilələri diliylə qıdıqlayır. Ehtirasdan odlanıram, onun əzələli bədəninin altında vəcdə gəlirəm, amma o dayanmaq bilmir.

Yox… Bəsdi… Səni istəyirəm…

— Kristian, xahiş edirəm!

— Nəyi xahiş edirsən? — mızıldanır, sinəmə çökür.

— İstəyirəm ki, içimdə olasan.

— Elə indi?

— Hə-hə, xahiş eləyirəm.

Gözlərimin içinə baxaraq o, dizləriylə ayaqlarımı aralayır və asta templə içimə girir.

Gözübağlı halda ucadan inləyirəm, həzz alır və instinktiv olaraq çanaqlarımı ona doğru qaldırıram. О, içimə girir və asta-asta irəliləyir. Barmaqlarımla onun ipək, sürüşkən saçlarını darayıram, osa içimdə elə yavaş-yavaş hərəkət edir ki!

— Cəld ol, Kristian, cəld… xahiş eləyirəm.

О, təntənəylə mənə baxır, uzadılmış əllərin hündürlüyündən, sonra məni öpür, ritmi sürətləndirir, amansızcasına, qisas alaraq, lənət şeytana, artıq bilirəm ki, bu, çox davam etməyəcək. Daha sürətli ritmə keçir. Mən də hərəkətlərimi sürətləndirirəm, ayaqlarım gərilir.

— Hə, balaca, — xahiş eləyir, ağzıyla havanı udur. — Mənə kömək elə.

Onun sözləri mənə yardımçı olur və mən partlayıram, ağlımı itirərək, milyon hissəciyə bölünürəm. Kristian da adımı ucadan söyləyərək qurtarır.

— Аnа! Ah, Аnа!

Onun bədəni boşalır, öz ağırlığı ilə məni əzir, başı çiynimə düşür.

4-cü fəsil

Özümə gəlib diqqətimi toplayanda gözlərimi açıb sevimli kişimin üzünə baxıram. О nəvazişli və zərifdir. Kristian burnunun ucuyla burnumu ovuşdurur, dizlərinə dayaqlanaraq əllərimi sıxır və başımın yanında saxlayır. Ola bilsin ki, ona toxunmamışam. Kədərliyəm. Kristian nəvazişlə dodaqlarımı öpür və içimdən çıxır.

— Bu yaxınlığımız üçün darıxırdım, — pıçıldayır o.

— Mən də, — təkrarlayıram.

О, çənəmdən tutub öpür, ehtirasla, sanki nəyisə yalvarıb-yaxarmaq istəyir məndən. İstədiyi nədi? Bilmirəm. İntizarla gözləyirəm.

— Məni atma, — o gözlərimə baxır, dərinliyinədək və ciddi tərzdə.

— Yaxşı, — pıçıldayır və gülümsəyirəm. Onun cavab təbəssümü ecazkardır; rahatlanma, fərəh və uşaq heyranlığı füsunkar bir nöqtədə birləşir və o, ən soyuq qəlbi belə yumşaltmaq gücündədir. — Ayped üçün sağ ol.

— Çox sevinirəm ki, o, xoşuna gəlib, Аnasteyşa.

— Seçimdəki ən sevimli mahnın hansıdır?

— Hə, bu mənim sirrimdir, — o gülümsəyir. — Gedək, qızcığaz! Mənə yemək hazırla. Acından ölürəm.

О, çarpayıdan atılaraq məni özüylə aparır.

— Qızcığaz? — gülürəm.

— Qızcığaz. Tez mənə yemək ver, zəhmət olmasa.

— Hə, bir halda ki, belə xahiş eləyirsiniz, ser, dərhal işə başlayıram.

Yerimdən durarkən balışın tərpədirəm. Balışın altından “Çarli Tanqo” yazılı şar çıxır. Kristian onu əlinə götürür və qayğılı halda mənə baxır.

— Bu mənim şarımdır, — deyirəm, xələti geyinir və qurşağı bağlayıram (Lənət şeytana… bu şar hardan çıxdı belə qəfil?).

— Sənin yatağında?

— Hə, — qızarıram. — O mənimlə gecələyib.

— Xoşbəxt “Çarli Tanqo”, — Kristian təəccüblənir. Onun simasında geniş təbəssüm peyda olur, o qulağından bu qulağınadək.

Hə, Qrey, mən sentimental qızcığazam, çünki səni sevirəm.

— Bu mənim şarımdır, — təkrarlayır, çevrilir və mətbəxə gedirəm.

Biz Kristianla İran xalçası üstündə oturmuşuq, çubuqlarla ağ çini qablardan içinə toyuq əti qarışdırılmış əriştə yeyir və soyudulmuş ağ “Pino Qrico” şərabı içirik. Kristian kürəyini divana söykəyir, ayaqlarını qabağa uzadır.
Əynində cins şalvar və köynək var. Vəssalam. Otağın uzaq küncündə aypedimdən “Buena Vista soşal klab”ın musiqisi yayılır.

— Ləzzətlidi, — çubuqları sürətlə hərəkət etdirərək yeməyi tərifləyir.

Mən onunla yanaşı oturmuşam, ayaqlarımı yığmışam, acgözlüklə yeyirəm, qəfildən dərk edirəm ki, necə də acmışam və onun çılpaq pəncələrimlə tamaşa eləyirəm.

— Adətən, yeməyi mən bişirirəm. Keyt mətbəx işlərinə baş qoşmağı xoşlamır.

— Bunu sənə anan öyrədib?

— Heç də yox, — gülümsəyirəm. — Yemək işlərinə marağım oyandıqda anam Üç saylı əri ilə Texasda yaşayırdı. Reysə, mənsiz yalnız tost və “fəst fud”la qidalanmalı olacaqdı.

— Niyə Texasda ananla birgə qalmadın?

— Onun əri Stiv və mən… yola getmirdik. Reysiz darıxardım. Anam Stivlə uzun müddət yaşamadı. Görünür, ağlı başına qayıtdı. Stivlə bağlı danışmağı xoşlamır, — sakitcə əlavə edirəm. Bu onun həyatında xoşagəlməz zolaq idi, bunu anamla heç vaxt müzakirə etməmişik.

— Odur ki, Vaşinqtonda atalığının yanında qaldın?

— Texasda çox az yaşamışam. Sonra Reyin yanına qayıtdım.

— Görünür, onun qayğısına qalmısan, — Kristian incə tərzdə deyir.

— Yəqin ki, — çiyinlərimi çəkirəm.

— Başqalarının qayğısını çəkməyə alışmısan.

Onun səsində aydın şəkildə narazı ton var.

— Noolub? — heyrətlə maraqlanıram. — Nədənsə narazısan?

— Sənin qayğına qalmaq istəyirəm, — hansısa anlaşılmaz hisslərdən onun gözləri işıldayır.

Ürəyim çırpındı.

— Mən artıq bunu görmüşəm, — pıçıldayıram. — Yalnız sən bunu qəribə tərzdə edirsən.

О alnını qırışdırır.

— Bu, malik olduğum yeganə tərzdir.

— SİP-i satın aldığına görə hələ də sənə hirsliyəm.

— Bilirəm, balaca, amma qəzəbin qabağımı kəsə bilməz, — o gülümsəyir.

— Həmkarlarıma, Cekə nə deyəcəm?

О, qaş-qabağını tökür və acıqlı halda gözlərini qıyır.

— O hərifin payını hələ verəcəyəm.

— Kristian! О mənim müdirimdir.

О, dodaqlarını sıxır və tərs məktəb şagirdinə oxşamağa başlayır.

— Onlara demə.

— Nəyi deməyim?

— Satın aldığımı. Niyyət müqaviləsi dünən imzalanıb. Sövdələşmə dörd həftə sonra, SİP rəhbərliyi bəzi şərtləri yerinə yetirdikdən və nəşriyyat siyasətinə düzəlişlər etdikdən sonra açıqlanacaq.

— Оо… mən işsiz qala bilərəm? — həyəcanlanmışam.

— Bunu səmimi şəkildə şübhə edirəm, — Kristian gülüşünü gizlədərək cavab verir.

— Əgər başqa bir iş tapsam, o şirkəti də satın alacaqsan?

— Amma sən işdən getməyə hazırlaşmırsan, düzdü? — О ehtiyat edir.

— Ola bilər. Əmin deyiləm ki, mənə seçim imkanı buraxasan.

— Hə, mən o şirkəti də satın alacam. — О sarsılmazdır.

Qüssələnirəm, çıxış yolu görməyərək.

— Sənə elə gəlmir ki, bütün məntiqi hədləri adlayırsan?

— Hə. Mən baş verənlərlə bağlı özümə tam hesabat verirəm.

— Doktor Flinnə minnətdaram, — mızıldanıram.

О, içiboş çini dayaz qabı yerə qoyur və laqeydliklə mənə baxır. Köks ötürürəm. Onunla dalaşmaq istəmirəm. Ayağa qalxır və boşqabları yığışdırıram.

— Çərəz istəyirsən?

— Əlbəttə! Nəsə təklif edə bilərsən? — ovsunlayıcı təbəssümü ilə soruşur.

— Məni yox, — niyə də mən olmayım?.. Daxili ilahəm mürgüdən oyanır və oturub söhbətə diqqətlə qulaq asır. — Dondurmam var. Yeri gəlmişkən, vanil, — gülürəm.

— Doğrudan? — Təbəssümü genişlənir. — Məncə, maraqlı bir şey fikirləşə bilərik.

Nə?.. Qayğılı halda ona baxıram, osa ahənglə yerdən qalxır.

— Qala bilərəm?

— Nəyi nəzərdə tutursan?

— Burda, gecə?

— Məncə, bu əvvəldən nəzərdə tutulmuşdu.

— Yaxşı. Dondurma hardadır?

— Plitədə, — nəvazişlə gülümsəyirəm.

О, başını yana əyir və kinayəylə deyir:

— Sarkazm — hazırcavablığın ən aşağı formasıdır, miss Stil.

Onun gözlərində ehtiraslı parıltı peyda olur.

Lənət şeytana! Ağlında nə var görən?..

— Axı səni şapalaqlaya bilərəm.

Boşqabı çanağa qoyuram.

— Özünlə gümüş şarları götürmüsən?

О, əlini ciblərinə vurur və əllərini yelləyir.

— Bilirsənmi, bu heç də gülməli deyil, amma özümlə ehtiyat komplekti gəzdirmirəm. Ofisdə ona ehtiyacım yoxdur.

— Bunu eşitməyə çox şadam, mister Qrey. Həm də deyəsən, siz dediniz ki, sarkazm hazırcavablığın ən aşağı formasıdır.

— Аnasteyşa, yeni devizim belədir: “Əgər kiminsə öhdəsindən gələ bilmirsənsə, onunla müttəfiq ol”.

Ağzım açıla qalır, qulaqlarıma inanmıram, amma o, özündənrazı görünür və gülümsəyir. Sonra buz dolabını açır və “Bеn & Cerri” vanil dondurmasını çıxarır.

— Bu işimizə yarayar, — o, tündləşmiş gözləriylə mənə baxır. — “Ben & Cerri & Аnа”. — Hər bir sözü asta və aydın tələffüz eləyir.

İşə bir bax!.. Çənəm düz yerə dəyir. Kristian masanın çəkməcəsini açır və qaşığı götürür. O, baxışlarını mənə sarı qaldırdıqda, gözləri ehtiras şölələri saçır, dilisə üst dişlərin kənarlarına toxunur. Аh, bu dil!

İntizardayam. İstək – qatı və şirin – isti dalğayla damarlarıma axır. İndi şənlik başlayacaq.

— Məncə, çox istidi, — o pıçıldayır. — Sən yetərindən artıq qızışmısan. Səni soyudacam. Gedək.

Kristian əlini mənə uzadır və mən itaətkarlıqla onun ardınca gedirəm.

Yataq otağında o, dondurmanı gecə masasına qoyur, çarpayıdan pərqu adyalı və hər iki balışı götürür, onları topayla yerə qoyur.

— Sənin ehtiyat dəyişik mələfən var, deyilmi?

Başımın hərəkətiylə təsdiqləyir, ovsunlanmış halda onun davranışını izləyirəm. О, “Çarli Tanqo”nu əlinə götürür.

— Şarımı batırma! — sərt şəkildə xəbərdarlıq edirəm.

Dodaqların kənarları dəcəl gülüşlə dartılır.

— Elə bir fikrim də yoxdur, balaca. Mən səni və bu mələfələri batıracam.

Bədənim demək olar ki, qıc olur.

— Əl-ayağını bağlayacam, razısan?

Оy… Nələr olacaq …

— Di yaxşı, — pıçıldayıram.

— Ancaq əllərini. Çarpayıya. Belə lazımdı.

— Yaxşı, — yenə pıçıldayıram, başqa bir sözü tələffüz eləməyə taqətim yoxdur.

О yaxınlaşır, düz gözlərimə baxır.

— Biz bax bunu götürəcəyik, — o, xələtimin qurşağından tutur və çox asta, sanki məni cırnadaraq, onun düyününü açır və səliqəylə ilgəyi çıxarır.

Хələt açılır və mən iflic olmuş kimi onun hərarətli baxışları altında dayanmışam. Kristian bir andaca xələti çiyinlərimdən çıxarır. Xələt yerə düşərək ayaqlarımın yanında qalır, mənsə tam çılpağam. Kristian barmaqlarının kiçik sümükləriylə üzümü oxşayır, toxunuşlar qarnımın dərinliyində şirin əks-səda verir. Əyilərək cəld dodaqlarımı öpür.

— Belin üstə uzan, — mızıldanır. Onun tündləşmiş gözləri bərq vurur.

İtaətlə onun dediyi hər şeyi yerinə yetirirəm. Otağım yarızülmətə qərq olub, yalnız gecə lampasından xəfif işıq yayılır.

Ümumiyyətlə, mən enerji qənaətedici lampalara nifrət edirəm, onlar elə sönükdür ki. Amma indi solğun işığa sevinirəm. Kristian çarpayının yanında dayanır və mənə baxır.

— Sənə bütün günü baxa bilərəm, Аnasteyşa, — deyir və elə o dəm çarpayıya çıxır, üstümdə oturur.

— Əllərini başının arxasına qoy, — əmr eləyir.

İtaət edirəm və o, qurşağın ucuyla sol biləyimi bağlayır və qurşağı çarpayının baş tərəfindəki metal çubuqlara keçirir. Bərkdən dartır onu, əlim uzanır. Elə sağ biləyimi də eyni qaydada düyünlənir.

İndi, əllərim bağlı olduqda, o, yetərincə sakitdir. Bu, istəyinə uyğundur. Axı indi ona toxuna bilməyəcəm. Ağlıma gəlib ki, onun əvvəlki tərəfdaşlarından heç biri ona toxunmaq fürsətinə malik olmayıb. Kristian həmişə onların davranışına nəzarət eləyib və onlarla məsafə saxlayıb. Bax buna görə də öz qaydalarını belə sevir.

О, üstümdən qalxır və əyilərək tez-tələsik dodaqlarımı — öpüb-marçıldadır. Qəddini düzəldir və köynəyini başı üstündən çıxarır. Cins şalvarını da çıxararaq döşəməyə atır.

Çılpaq və füsunkardır. Daxili ilahəm üçqat aksel yerinə yetirir, mənimsə qəfildən dodaqlarım quruyur. Onun bədən quruluşu sanki klassik ehkamlara uyğun yaradılıb: geniş, əzələli çiyinlər, nazik omba – tərsinə çevrilmiş üçbucaq.
Aydın görünür ki, o, məşqlərlə formasını qoruyur. Səhərdən axşamacan onu seyr etməkdən doymazdım. Bu arada Kristian çarpayının ayaq tərəfinə yaxınlaşır, topuqlarımdan tutur və kəskin hərəkətlə özünə sarı çəkir. İndi əllərim sonadək dartılıb və onları tərpədə bilmirəm.

— Belə daha yaxşıdı, — o donquldanır.

Dondurmanı götürərək o, çarpayıya sarı qayıdır və yenidən bədənimin üstündə oturur. Qapağı yavaş-yavaş açır və qaşığı vanil kütləyə batırır.

— Hmm… hələdə bərkdir, — qaşlarını qaldıraraq deyir. Qaşıqla siyirib ağzına qoyur. Şirin tərzdə üzünü qırışdırır, dodaqlarını yalayır. — Təəccüblüdü, sadə vanilli dondurma necə də dadlı olarmış. — Hiyləgər baxış mənə baxır. — Dadmaq istəyirsən?

Üstümdə oturub və dondurmanı dadır: gənc, qayğısız, gözləri nəşəli, siması nur saçır. Mənimlə neyləmək istəyir? Ürkək halda başımı tərpədirəm, sanki danışa bilmirəm.

Qaşıqla yenə dondurma siyirib mənə uzadır. Ağzımı açıram, osa dondurmanı öz ağzına qoyub udur.

— Çox dadlıdı, bölüşə bilmərəm, — əyri təbəssümlə deyir.

— Ey! — etiraz eləyirəm.

— Miss Stil, vanil dondurmanı xoşlayırsınız?

— Hə, — süni qəzəblə deyirəm və uğursuz halda onu üstümdən düşürməyə cəhd eləyirəm.

О gülür.

— Bax a, hirslənirik! Sənin yerində olsaydım, bundan çəkinərdim.

— Dondurma istəyirəm!

— Yaxşı, miss Stil, axı bu gün məni sevindirmişsiniz, — o, dondurmayla dolu qaşığı dodaqlarıma yaxınlaşdırır və mənə yemək imkanı verir.

Mən də gülmək istəyirəm. О, ürəkdən şənlənir və nəşəli kefi yoluxdurucudur. Kristian qabdan bir az da dondurma siyirib mənə uzadır, sonra yenə… Yaxşı, bəsdir.

— Aha, səni bu cür yedizdirmək olar — icbari yedizdirməylə. Bunu nəzərə almaq lazımdır.

Daha bir qaşıq dondurma siyirir və mənə təklif eləyir. Bu dəfə dodaqlarımı kip birləşdirir və başımı bulayıram. Onda Kristian gözləyir, qaşığı başım üzərində tutaraq. Əriyən dondurma boğazıma, körpücük sümüklərinə damcılayır. О, yavaş-yavaş damcıları yalayır. Bədənim şəhvətlə dolur.

— Hmm. Miss Stil, sən demə, dondurma belə daha dadlıdır.

Qeyzlə əllərimi çıxarmağa çalışıram; çarpayı xoşagəlməz formada cırıldayır, mənimsə vecimə deyil: ehtirasdan alışıb yanıram, şəhvət məni yeyib bitirir. О, daha bir qaşıq dondurma siyirir və ərimiş kütləni döşlərimə tökür. Sonra qaşıqla hər bir döşümü və gilələrini bulaşdırır.

Оy… soyuqdu! Dondurmadan gilələr gərilir.

— Soyuqdu? — Kristian mərhəmətlə soruşur və yenidən kremi üstümdən yalayır. Dodaqları soyuq vanil kütləyə baxanda mənə isti görünür.

Bu, işgəncədir. Dondurma əriyir və öz cızığıyla mələfəyə axır. Kristianın dodaqları asta işgəncə verməni davam etdirir, gah qüvvətlə sorur, gah da nəvazişlə dərimi sığallayır.

— Xahiş edirəm… — Nəfəsim kəsilir.

— Səninlə yarı bölüm?

Mən “hə”, ya da “yox” deməyə macal tapmamış onun dili ağzıma daxil olur, soyuq, bacarıqlı; dadına görə o indi Kristianı və vanilli dondurmanı xatırladır. Əla!

Buna alışar-alışmaz, o oturur və ərimiş dondurmanı nazik — zolaqla döşlərimdən aşağı axıdır və göbəyimin üstündə böyük bir dondurma parçası qoyur. О hələ də soyuqdur, bəs niyə bədənimi yandırır…

— Hə, sakit uzan, yoxsa dondurma yatağına axıb töküləcək.

Onun gözləri parlayır. Kristian hər iki döşümü öpür, gilələrimi bərkdən əmir, sonra bədənimdəki dondurma zolağını yalayır.

Tərpənmədən uzanmağa çalışıram, soyuq və isti toxunuşların — başgicəlləndirici cilasına baxmayaraq. Amma ombalarım özü-özünə hərəkət eləməyə başlayır, öz ritmiylə, soyuq vanil magiyanın təsiriylə. Kristian aşağıya doğru yer dəyişir və dondurmanı qarnımdan yeyir, dilini göbəyimdə oynadır.

Boğazımdan uca səslə iniltilər çıxır. İlahi! Mənə soyuqdur və eyni zamanda istidir, Kristian məni halsızlığa çatdırır, amma dayanmaq bilmir. О, dondurmanı aşağı axıdır, qasığa, klitora. Bərkdən qışqırıram.

— Sakit, sakit, — Kristian deyir.

Onun sehrli dili dondurmanı yalamağa davam edir. İndi ehtirasımı sakit tərzdə büruzə verirəm.

— Оh… xahiş edirəm… Kristian…

— Bilirəm, balaca, bilirəm, — o pıçıldayır, dilisə öz işindədir.

Kristian dayanmaq nə olduğunu bilmir, heç belə bir fikri də yoxdur və bədənim yuxarıya doğru əyilir. Kristian bir barmağını içimə soxur, sonra o birini və əzabverici astagəlliklə barmaqlarını irəli və geri aparır.

— Bax belə, — mızıldanır, ahəngdar şəkildə vaginamın ön divarını oxşayır, özü isə vanilli dondurmanı yalayıb sormağa davam edir.

Qəfildən adamın ağlını başından alan orqazmda boğulub-batıram, iniltilərimə bələnirəm; o, bütün hisslərimi keyləşdirir, bədənimdən kənarda olan hər şeyi məndən uzaqlaşdırır. Lənət şeytana, bu, elə tez oldu ki!

Kristianın öz manipulyasiyalarını bitirdiyini güclə görər-görməz o başım üstündə peyda olur, rezini penisinə taxır. Budur artıq o içimdədir, sərt və sürətlə.

— Həəə! — o inləyir, içimə soxur.

О, tam yapışqandır: dondurmanın qalıqları aramızı bulaşdırıb. Bu qəribə duyğu məni yayındırır, amma bir neçə saniyəlik, çünki Kristian qəfildən məni qarnıüstə çevirir.

— Bax belə, — o donquldanır və yenidən kəskin şəkildə içimə soxur, amma özünün cəzaverici hərəkətlərini başlamağa tələsmir.

Kristian əllərimi açır və məni yuxarıya qaldırır, odur ki, indi onun dizləri üstündə oturmuşam. Onun ovucları döşlərimdən yapışır, yumşaq şəkildə gilələrimi oynadır. Mən iniltilərlə başımı geri atıram, onun çiyinlərinə. О məni əlləyir, boynumu dişləyir və eyni zamanda ombalarını hərəkət elətdirir, ecazkar astagəlliklə, yenə və bir daha içimi doldurur.

— Heç bilirsən mənə necə əzizsən? — qulağıma pıçıldayır.

— Yox, — pıçıldayıram.

О gülür və bir anlıq barmaqları ilə boğazımı sıxır.

— Bilirsən, bilirsən. Səni heç yerə buraxmayacam.

Cavab vermək əvəzinə inləyirəm, osa tempi artırır.

— Sən mənimsən, Anasteyşa.

— Hə, mən səninəm, — güclə nəfəs alaraq etiraf eləyirəm.

— Mənə məxsus olan hər şeyin qayğısına qalıram, — fısıldayır və qulağımı dişləyir.

Qışqırıram.

— Doğrudur, balaca, səsini eşitmək istəyirəm.

Bir əliylə qurşağımdan yapışır, o biriylə ombamdan tutub və içimə daha bərkdən soxur, məni bir daha qışqırmağa məcbur eləyir. Onun tənəffüsü xırıltılı olur, rəvanlığını itirir, elə mənimki də. İçimin dərinliyində artıq mənə tanış olan nəbzi duyuram. Yenə!..

Duyğularda əriyib gedirəm. Gör mənimlə nə edir: bədənimə elə sahib olub ki, heç nə düşünə bilmirəm. Qüvvətli, yoluxdurucu magiya. Kəpənək kimiyəm, toruna düşmüş kəpənək, uçmaq iqtidarı olmayan, heç yerə uçmaq istəməyən kəpənək. Onunam… bütövlüklə onun…

— Hə, balaca, bir az da, — qıcırdılmış dişləri arasından bağırır və bundan sonra sehrbazın şəyirdi kimi partlayıram və hər ikimiz ecazkar aqoniyaya bələnirik.

Onun qolları arasındayam, yapışqan mələfə üstündə uzanmışam. Kristian sinəsini və qarnını kürəyimə dayayıb və burnu saçlarımın arasına batıb.

— Sənə olan məhəbbətim məni qorxudur, — pıçıldayıram.

— Elə mən də, — sakitcə deyir o.

— Birdən məni atsan? — Bu haqda fikirləşmək belə ürküdücüdür.

— Heç yerə itən deyiləm, Аnasteyşa. Məncə, səndən heç vaxt doya bilməyəcəm.

Çevrilib ona baxıram. Kristianın siması ciddi və səmimidir. İncə tərzdə onu öpürəm. О gülümsəyir və bir ovuc telimi qulağımın arxasına keçirir.

— Dalaşmamıza, ayrılmağımıza qədər hələ heç vaxt belə pis olmamışdım, Аnasteyşa. Mən nə desən edərəm, dağları yerindən oynadaram, bircə o dəfəki kimi yenidən əzab çəkməyim.

Onun sözlərində qüssə və hətta heyrət var.

Yenidən Kristianı öpürəm. Nəşəli əhvalımızı yerinə qaytarmaq istəyirəm. Mənim yerimə bunu Kristian edir.

— Sabah mənimlə atamın yanına, təntənəli yay qəbuluna gedərsən? Bu, illik xeyriyyə aksiyasıdır. Mən artıq söz vermişəm ki, gələcəm.

Gülümsəyirəm, azca gözlənilməz utancaqlıq duyuram.

— Əlbəttə, gedərəm. — “Ah, lənət şeytana! Geyməyə heç bir mərasim paltarım yoxdur”.

— Sənə nooldu?

— Heç, elə-belə.

— De görək, — inad edir.

— Ora geyməyə bir şeyim yoxdur.

Kristian azca qaş-qabağını tökür.

— Xətrinə dəyməsin və hirslənmə, amma səninçün aldıqlarım şeylər evimdə qalmaqdadır. Əminəm, orda səninçün bir cüt paltar tapılar.

Narazı halda dodaqlarımı şişirirəm.

— Ola bilməz?

Amma bu gün mübahisə eləmək istəmirəm. Yaxşı olar ki, duş qəbul eləyim.

Mənə oxşar qız SİP-in qarşısında durub. Mat qalmalıdır. Elə bil bir almanı yarı bölüblər. Sanki bu mənəm, solğun və pinti, ölçümə uyğun olmayan paltarda, dayanıb baxıram ona, başqasına, sapsağlam və həyatdan razı qıza.

— Səndə məndə olmayan nə var ki? — ondan soruşuram.

Narahatlığım qorxuya çevrilir.

— Sən kimsən?

— Mən? Mən heç kim… Bəs sən kimsən? Sən də heç kim?

— Onda səninlə eyniyik, amma heç kimə demə, оnlar bizi qovarlar, başa düşürsən?..

Qız gülümsəyir; acıqlı sima yavaş-yavaş bütün üzünə yayılır. Bu o qədər ürküdücüdür ki, mən ixtiyarsız olaraq qışqırıram.

— Sənə noolub, Аnа? — Kristian çiynimdən tutaraq məni silkələyir.

Harda olduğumu o dəm anlamıram. Evdəyəm, qaranlıqda, Kristianla yataqda… Başımı yelləyirəm ki, tamamilə yuxudan oyanım.

— Hə, özünə gəldinmi? Pis yuxu görmüsən.

— А-а.

О, lampanı yandırır və biz solğun işıq üstümüzə axır. Kristian qayğılı simasıyla mənə baxır.

— O qız, — pıçıldayıram.

— Nə, nə? Hansı qız? — mərhəmətlə maraqlanır.

— Bu gün işdən çıxarkən SİP-in yanında bir qız dayanmışdı. О düz mənim kimi idi… doğrudur, o qədər də yox.

Kristianın donub qalır və lampanın işığı daha parlaq olduqda görürəm ki, onun sifəti kül rəngindədir. О, yataqda oturur və üzünü məndən kənarda qoyur.

— Bu nə vaxt olub?

— Bu gün axşam, mən işdən çıxarkən, — təkrarlayıram. — Sən onu tanıyırsan?

— Hə, — əlini kəkilinə çəkir.

— O qız kim idi?

Kristian susur. Ağzı kim sıxılıb.

— O qız kimdir? — inad edirəm. — De!

— Leyla.

Boğazımdakı qomu uduram. Onun keçmiş köləsi! Kristianın bunu əvvəllər də mənə dediyini xatırlayıram. Qəfildən görürəm ki, o çox gərilib. Onunla nəsə baş verir.

– “Toksik”i1 pleyerə yazmış qız?

Kristian həyəcanla mənə baxır.

— Hə. O sənə nəsə dedi?

— Dedi ki, “Səndə məndə olmayan nə var ki?”. Mən soruşanda ki, kimsən, dedi ki, “Heç kim”.

Kristian gözlərini qapadır, sanki ağrı çəkir. Nə baş verib? O qız onun üçün hansı əhəmiyyətə malikdir?

Bədənim adrenalinlə dolub-daşır, hətta tüklərim tərpənir. О qız Kristian üçün çox əzizdir? Bəlkə Kristian onsuz əzab çəkir? Onun keçmişini elə pis bilirəm ki… hm, əlaqələrini? Maraqlarını? Ola bilsin, onlar müqavilə imzalayıblar, müqaviləyə əsasən, qız ona istədiyini verməliymiş və qız ona sevinc hissiylə hər şeyi verirmiş.

Yoox, belə olmaz, bacarmaram… Bunu fikirləşdikdə halım pisləşir.

Çarpayıdan atılaraq Kristian cins şalvarı və qonaq otağına gedir. Zəngli saata göz yetirirəm: sübh saat beşdir. Onun ağ köynəyini çiynimə atıram və Kristianın arxasınca gedirəm.

İlahi, o, telefonla zəng edir!

— Hə, SİP-in yanında, dünən… alatoran vaxtı, — sakitcə məlumat verir. Sonra mənə sarı çevrilir və sərt şəkildə tələb edir: — Dəqiq vaxtı de.

— Təxminən altıya beş dəqiqə qalmış, — donquldanır.

Belə erkəndən kimə zəng eləyir? Leyla nə edib ki? O bu informasiyanı naməlum ünvançıya verir, gözünü də məndən çəkmir. Sifəti sərt və ciddidir.

— Aydınlaşdır necə… Hə… Mən belə deməzdim, amma axı o vaxtda fikirləşmirdim ki, o bunu eləməyə qadirdir-, — üzündə acılı ifadə var. — Məlum deyil, hər şey necə bitəcək. Hə, danışaram… Hə… Bilirəm… Aydınlaşdır və mənə xəbər elə. Onu mütləq tap, Uelç, o bəlaya düşüb. Tap onu. — Söhbət bitdi.

— Çay istəyirsən? — soruşuram. Rey üçün çay istənilən böhranın həlli deməkdir və mətbəxdə eləyə bildiyi yeganə yaxşı işdir. Suyu çaydana tökürəm.

— Ümumiyyətlə mən yatağa qayıtmaq istəyirəm, — Kristianın baxışlarına əsasən aydındır ki, o, yatmaq həvəsində deyil.

— Bilirsənmi, bir fincan çay içməyim lazımdı. İstəməzsən?

Mən nə baş verdiyini bilmək istəyirəm. Və mənə yayındırıcı manevrlər gərəkdir.

O, həyəcanlanmış halda saçlarını sığallayır.

— Hə, içsəm yaxşıdı, — razılaşır, amma qıcıqlandığını da görürəm.

Çaydanı ocağa qoyur, fincanlar və dəm çaydanı ilə başımı qatıram. Mənim həyəcan səviyyəm bir nömrəli hazırlıq dərəcəsinədək yüksəlir. Onun bu problem haqda mənimlə danışmaq niyyəti varmı? Yoxsa özüm eşələməli olacam?

Üzümdə onun baxışlarını duyuram, onun inamsızlıq, qəzəb hissini. Başımı qaldırıram və ehtiyatlı nəzərilə qarşılaşıram.

— Noolub? — sakitcə soruşuram.

О başını yelləyir.

— Mənə demək istəmirsən?

— Yox, — o, köks ötürür və gözlərini qapadır.

— Niyə?

— Çünki bunun sənə dəxli yoxdu. Səni bu məsələyə qatmaq istəmirəm.

— Artıq mənə dəxli var. Həm də o məhz məni tapıb və iş yerimin yanında gözləyib. Mənim haqqımda hardan xəbər tutub? İş yerimi hardan bilir? Buna görə də baş verənlərlə bağlı səndən izahat istəməyə haqqım çatır.

Kristian yenə də qıcıq halda ovcunu saçlarında gəzdirir, sanki özünün hansısa iç mübahisəsinə qulaq kəsdirib.

— Xahiş edirəm, — nəvazişlə deyirəm.

Onun dodaqları kip sıxılır. Qaşlarını çatır.

— Ümumiyyətlə, heç təsəvvürüm yoxdur ki, səni necə tapıb. Bəlkə Portlenddə çəkdirdiyimiz fotonu görüb, bilmirəm, — o, yenidən ah çəkir və mənə aydındır ki, Kristian özü-özünə hirslənir.

О var-gəl edir. Səbirlə gözləyirəm və qaynar suyu çaydana süzürəm. Pauzadan sonra Kristian sözünə davam edir:

— Səninlə Corciyada olduqda, Leyla xəbərdarlıqsız evimə gəlmiş və Geyllə dalaşıb.

— Geyl?

— Missiz Cons.

— Necə yəni dalaşıb?

О, məyusluqla üzünü qırışdırır.

— De. Nəyi gizlədirsən, — mən cəsarətsizliyə güc gəlirəm və səsimə qərarlılıq verirəm.

О, heyrətlə kirpiklərini döyür.

— Аnа, mən…

— Hə?

О, pərişan halda ah çəkir.

— О, damarlarını kəsməyə cəhd göstərib.

— Ola bilməz! – İndi biləyindəki sarğının mənasını anladım.

— Geyl onu xəstəxanaya çatdırıb. Amma Leyla mənim qayıdışıma qədər ordan qaçıb.

İlahi! Bu nə deməkdir? İntihar cəhdi? Niyə?

— Onu müalicə eləyən həkim Leylanın bu hərəkətini kömək haqqında tipik çağırışı kimi dəyərləndirib. О, qızın risk etməsinə inanmır və hesab edir ki, Leyla yalnız suitsid düşüncənin astanasındadır. Amma mən buna əmin deyiləm. Onu tapmağa və nə cürsə kömək eləməyə çalışıram.

— Leyla missis Consa nəsə deyib?

Kristian uzun-uzadı mənə baxır. Görürəm ki, halı pisdir.

— Heç, bir-iki söz, — nəhayət, o cavab verir, amma mən başa düşürəm: о nəyisə məndən gizlədir.

Fincanlara çay süzürəm və durumu fikirləşirəm. Beləliklə, Leyla Kristianın həyatına qayıtmaq istəyir və son işə əl atır ki, onun diqqətini cəlb eləsin. Оhо, qorxulu üsuldur… Amma səmərəlidir. Kristian Leylaya görə Corciyadan çıxıb getdi, amma qız Kristian özünü çatdırmazdan öncə gizlənib? Çox qəribədir.

— Onu tapa bilmirsən? Bəlkə ailəsi vasitəsilə axtarasan?

— Onlar Leylanın harda olduğunu bilmirlər. Hətta əri də bilmir.

— Əri?

— Hə, — xəcalətlə deyir o, — iki ildi ki, ərdədir.

Nə?

— Ərli qadın səninlə birgə necə ola bilərdi? — Mat qalmalıdır! O, doğrudan da heç bir əxlaq çərçivəsi tanımır.

— Yox! İlahi, yox. О, üç il əvvəl mənimlə olub. Sonra biz ayrıldıq və Leyla o oğlana ərə getdi.

А-а…

— Bəs indi niyə sənin diqqətini cəlb etməyə çalışıb?

О, kədərlə başını yelləyir.

— Bilmirəm. Ancaq onu öyrənə bildik ki, Leyla dörd ay əvvəl ərindən qaçıb.

— Bir dayan, deməli, üç il əvvəl o sənin kölən olmayıb?

— İki il yarım

— O, nikahlı arvad olmaq istəməyib.

— Hə.

— Sən də…

— Özün anlayırsan.

— Onda Leyla səni atıb.

— Hə.

— Bəs niyə yenidən yanına qayıdıb?

— Bilmirəm, — səsinin ahəngindən duyuram ki, izahı gizlədir.

— Amma şübhələrin var …

О, aclıqlı halda gözlərini qıyır.

— Mənə elə gəlir ki, bu hansısa şəkildə səninlə bağlıdır.

Mənimlə? O məndən nə istəyir? “Səndə məndə olmayan nə var ki?”

Kristiana baxıram, onun misilsiz bədəni. Bu gözəl oğlan mənə məxsusdur, o mənimdir. Mənim. Amma Leyla mənə o qədər oxşayır ki. Elə mənimki kimi tünd saçlar və solğun dəri. Bunu fikirləşərkən qüssələnirəm. Hə… səndə məndə olmayan nə var ki?..

— Niyə baş verənləri dünən mənə demədin?

— Yaddan çıxarmışdım, — mən günahkarcasına çiyinlərimi çəkirəm. — Başa düşürsən, işdən sonrakı şənlik, ilk iş həftənin sonunda. Sonra sən barda peyda oldun. Sənin… sənin Ceklə testosteron çəkişmən; sonra biz bura gəldik. O görüş yaddaşımdan tamamilə çıxdı. Sən mənə hər şeyi unutmağa məcbur edirsən.

— Testosteron çəkişməsi? — ağzını əyir.

— Hə. Kim şırnağı daha uzağa buraxacaq.

— İndi sənə testosteron çəkişməsi göstərərəm!

— Məgər çay içməyəcəksən?

— Yox, Anasteyşa, içməyəcəm.

Onun gözləri bütün varlığımı odlayıb yandırır. O baxışlar deyir: “Səni elə indi istəyirəm”. O-off, yandım!

— Leylanı unut. Gedək, — o əlini mənə uzadır.

Daxili ilahəm gimnastika zalında üç salto edir – Kristianın əlindən tuturam.

Yuxudan ayılıram, çünki istidir. Sən demə, çılpaq Kristian Qreyin ağuşundayam. О mürgüləsə də, məni möhkəm şəkildə bağrına basıb. Yumşaq səhər işığı pərdələrin arasından içəri süzülür. Başım onun sinəsi üstündədir, ayağım ayağına dolaşıb, əlim də Kristianın qarnındadır.

Ehtiyatla, onu oyatmamaq üçün, başımı qaldırıram. Yuxulu ikən Kristian elə gənc və hüzurludur ki. O mənimdir.

Mmm… Qərarsız halda Kristianın sinəsini sığallayıram, barmaqlarımın ucuyla bir-birinə dolaşmış tüklərə toxunuram, osa qımıldanmır. Gözlərimə inana bilmirəm. O gerçəkdən mənimdir, bir neçə dəyərli an. Onun çapıqlarından birini nəvazişlə öpürəm. О, astaca inləyir, amma yuxudan oyanmır. Gülümsəyir və yenidən onu öpürəm. Kristian gözlərini açır.

— Salam, — günahkar təbəssümlə deyirəm.

— Salam, — о, ehtiyatla cavab verir. — Neyləyirsən?

— Sənə baxıram.

Barmaqlarım onun “xoşbəxtlik cığırı” ilə – göbəyindən aşağı, ta penisinədək irəliləyir. Kristian acıqlı halda gözlərini qıyır, əlimdən tutur, amma sonra onun dodaqları ecazkar təbəssümlə kənarlara qaçır və mən sakitləşirəm. Toxunuşlarım sirr olaraq qalır.
Axı niyə sənə toxunmama izn vermirsən?

Qəfildən o üstümə uzanır, döşəyi əzir və biləklərimdən yapışır. Öz burnuyla qıdıqlayır.

— Deyəsən, mis Stil, nəsə pis bir şey fikirləşmişsiniz, — sərt səs ahəngiylə deyir, amma təbəssümlə.

— Səninlə yanaşı uzandıqda pis şeylər haqda fikirləşməyi xoşlayıram.

— Doğrudan? — soruşur və yüngülcə dodaqlarımdan öpür. — Seks, yoxsa nahar yeməyi? — soruşur.

Onun gözləri tündləşib, amma yumorla doludur. İçimə necə soxduğunu duyuram və mən bədənimi ona doğru irəli aparıram.

— Bax belə, afərin, — mızıldayır, nəfəsi boynumu qıdıqlayır.

Ayna qarşısında dayanmışam və saçlarımdan nəsə bir düzümə oxşar bir şey verməyə çalışıram, amma onlar çox uzundurlar. Mən cins şalvar və idman köynəyindəyəm. Kristian indicə duş qəbul edib və o da geyinmək üzrədir. Acgöz baxışla onun bədəninə tamaşa edirəm.

— Sən məşqlərə tez-tez gedirsən? — maraqlanıram.

— Hər həftə istirahət günlərinin birində, — o cavab verir, şalvarının qabağını bağlayır.

— Məşqdə nəylə məşğul olursan?

— Qaçıram, güc hərəkətləri edirəm, kikboksinqlə məşğul oluram, — çiyinlərini çəkir.

— Kikboksinq?

— Hə, mənim fərdi məşqçim var, keçmiş olimpiya çempionu. Onun adı Kloddur. О xoşuna gələr.

Çevrilib Kristiana baxıram. Köynəyinin düymələyir.

— Necə yəni xoşuma gələr? Bununla nə demək istəyirsən?

— Məşqçi kimi xoşuna gələr.

— Fərdi məşqçi nəyimə gərəkdir? Yaxşı bədən forması üçün sən mənə bəs eləyirsən.

О mənə yaxınlaşıb çiyinlərimi qucaqlayır. Tündləşmiş gözləri aynada mənim gözlərimlə qarşılaşır.

— İstəyirəm ki, balaca, daim formada olasan və ağırlıq altında qalmayasan. Mənim planlarım üçün bu lazımlıdır.

Oyun otağını xatırladıqda yanaqlarım alışıb yanır. Hə… Qırmızı ağrı otağı orqanizm üçün ağırlıq duyğusu yaradır. Deməli, o hesab edir ki, mən yenidən ora qayıdacam? Məgər bunu istəyirəm?

“Əlbəttə, istəyirsən!” – daxili ilahəm bağırır.

Onun dibsiz, ovsunlayıcı gözlərinə baxıram.

— Sən bunu istəyirsən, inkar eləmə, — Kristian pıçıldayır.

Sifətim pörtür; ağlıma bu fikir gəlir ki, yəqin Leyla bu ağırlığın öhdəsindən gələ bilib. Dodaqlarım özü-özünə kip sıxılır.

— Noolub? — qayğılı halda Kristian soruşur.

— Heç nə, — başımı yelləyirəm. — Di yaxşı, Klodla tanış olaram.

— Doğrudan? — Kristian inamsız halda soruşur.

Onun sifəti işıqlanır. Elə bir görkəmi var ki, sanki lotereya udub, hərgah yüzə-yüz həyatında bircə dəfədə olsun lotereya bileti almayıb: çünki ehtiyacı olmayıb.

— Hə, ilahi, əgər bu səni sevindirirsə, — gülümsəyirəm.

О məni daha möhkəm qucaqlayır və yanağımdan öpür.

— Heç təsəvvürünə də gətirə bilməzsən ki nə qədər, — pıçıldayır. — Hə, bu gün nəylə məşğul olacağıq?

О, burnuyla saçlarıma dirənir və bədənim ürpənir.

— Bu gün saçımı kəsdirmək istəyirdim, üstəlik, hmm, çeki nağdlaşdırmalı və maşın almalıyam.

— А, tamamilə unutmuşam! — qəfildən yadına gəlir və dodağını dişləyir. Sonra əlini cibinə atır və “Audi”nin açarını çıxarır.

— Maşın burdadı, — sakitcə deyir.

— Necə yəni burdadı? — acıqlı halda soruşuram.

Lənət olsun! Hirsliyəm. Bu nə həddir!

— Teylor dünən gətirib.

Ağzımı açıram, qapadıram və hərəkətləri iki dəfə təkrarlayıram, amma nəsə deməyə gücüm çatmır. О, maşını mənə qaytarır. Lənət şeytana! Niyə bu ağlıma gəlməyib? Noolar, bu oyunda iki oyunçu var. Cins şalvarımın arxa cibinə əl atıram və içində çek olan zərfi çıxarıram.

— Bu da sənin çekin.

Kristian heyrətlə mənə baxır, sonra özünün verdiyi zərfi tanıyaraq ovuclarını yuxarı qaldırır və geriyə addımlayır.

— Yox, yox. Bu sənin pullarındı.

— Yox, mənim deyil. Mən maşını səndən satın almaq istəyirəm.

Sifətinin ifadəsi anidən dəyişir. Qəzəb aydın şəkildə oxunur, hə, qəzəb.

— Yox, Anasteyşa. Bu sənin pulun, sənin maşınındı, — acıqlı halda bildirir.

— Yox, Kristian. Pul mənim, maşın sənindi. Maşını səndən satın alıram.

— Bu maşını səni təhsilini başa vurman münasibətilə hədiyyə eləmişəm.

— Əgər mənə qələm bağışlasaydın, bu normal hədiyyə olardı. “Audi” isə başqa məsələ.

— Sən, doğrudan da mənimlə bəhsə girmək istəyirsən?

— Yox.

— Di yaxşı, bu da açarlar, götür! — Komodun üstünə qoyur.

— Mən bunu nəzərdə tutmurdum!

— Müzakirəni bitir, Аnasteyşa. Səbir kasamı daşdırma.

Qaş-qabaqlı halda ona baxıram, sonra ağlım yerinə gəlir. Zərfi götürərək onu ikiyə bölürəm, sonra cırdığım kağız parçalarını zibil qutusuna atıram. Of, ləzzət!

Kristian biganə halda dayanıb, amma mən bilirəm, fitili yandırmışam və indi ondan uzaq durmalıyam. О, çənəsini sığallayır.

— Siz həmişəki kimi, dava-dalaş axtarırsınız, miss Stil, — Kristian quru tərzdə bildirir, kəskin şəkildə çönür və o biri otağa gedir.

Belə bir reaksiyanı əsla gözləmirdim. Düşünürdüm ki, əməlli-başlı qiyamət qopacaq. Aynaya baxıram və saçımı quyruq şəklində yığmaq qərarına gəlirəm.

Maraq məni öldürür. Mister Qrey nəylə məşğuldur? Otağa girirəm. О, telefonla danışır.

— Hə, iyirmi dörd min dollar. Təcili.

О, laqeyd tərzdə mənə baxır.

— Yaxşı. Bazar ertəsi? Əla… Bu qədər, Andrea.

Mobil telefonu acıqlı halda qapatdı.

— Pullar bazar ertəsi sənin bank hesabına oturacaq. Mənə bu cür fokuslar lazım deyil.

О, qəzəbdən partlayır, amma vecimə də deyil.

— İyirmi dörd min dollar! — Demək olar ki, qışqırıram. — Bank hesabımı hardan bilirsən?

Qəzəbim onu heyrətləndirir.

— Sənin haqqında hər şey bilirəm, Anasteyşa, — sakitcə deyir o.

— Mənim maşınım iyirmi dörd min dollar dəyərində deyildi.

— Ümumən səninlə razıyam, amma bazarın öz qanunları var. Qiymət sənin alıcı, yaxud satıcı olmağından asılıdır. Hansısa dəli bu təkərli tabutu almaq istəyinə düşmüşdü və bundan ötrü nə qədər desən ödəməyə hazır idi. Ola bilsin ki, kolleksiyaçıydı. Mənə inanmırsansa, Teylordan soruş.

İnamsız halda ona baxıram, osa mənə – iki qəzəbli və tərs sərsəm.

Və bu an mən cazibəni duyuram: aramızda elektrik cərəyanı yaranır; о bizi bir-birimizə doğru yaxınlaşdırır. Qəfildən Kristian məni qucaqlayır, acgözlüklə, rəhmsizcəsinə dodaqlarımdan öpür. Onun gərilmiş ovucu ombamdan yapışıb və məni öz ombasına sıxıb; o biri əli saçımdan tutub başımı geri çəkir.

Mən də barmaqlarımı Kristianın saçlarına keçirmişəm və möhkəm tutub buraxmıram. O, bədəniylə mənə sürtünür, onun kəsik tənəffüsünü eşidirəm. Kristianın necə ehtiraslandığını duyuram. O məni istəyir və xoşbəxtlikdən başım fırlanır, sevincdən əriyirəm: axı mən ona lazımam.

— Niyə, niyə mənimlə mübahisə eləyirsən? — çılğın öpüşlər arasında mızıldanır o.

Damarlarımdakı qan cuşa gəlir. Doğrudanmı o həmişə mənə belə təsir göstərəcək? Mənsə ona?

— Çünki bacarıram.

Uzun-uzadı öpüşdən boğuluram. Görmür, amma dərimlə onun təbəssümünü duyuram. Kristian alnını alnıma dirəyib.

— İlahi, mən səni istəyirəm, amma prezervativim yoxdur. Səndən heç vaxt doya bilməyəcəm. Sən adamın ağlını başından alan füsunkar qadınsan.

— Sənsə məni dəli edirsən, — pıçıldayıram. — Bütün mənalarda.

О, başını yelləyir.

— Gedək. Nahar eləyək. Saçını kəsdirə biləcəyin bir yer bilirəm.

— Yaxşı, — razılaşıram.

Münaqişəmiz arxada qalıb.

— Mən ödəyirəm, — nahar yeməyinin çekini ondan qapaq götürürəm.

О qaş-qabağını tökür.

— Gecikdin, Qrey. Əldən zirək olmaq lazımdı.

— Düzdü, lazımdı, — üzünü turşudaraq razılaşır, hərgah şübhəm var, deyəsən, o məni qıcıqlandırır.

— Hirslənmə. Axı indi iyirmi dörd min dollar zənginləşmişəm, bu gün səhərsə heç nəyim yoxudu. Bədxərclik edə bilərəm… — çekə baxıram, — nahar yeməyi üçün iyirmi iki dollar altmış yeddi sent ödəyə bilərəm.

— Minnətdaram, — deyinir. Hə, qaraqabaq yeniyetmə geri qayıdıb.

— Bəs indi hara gedəcəyik?

— Sən, doğrudan da saçını kəsdirmək istəyirsən?

— Özün bir bax, nə gündəyəm!

— Məncə, yaxşı saç düzümüdü. Özün kimi.

Qızarıram və gözlərimi endirirəm.

— Bəs axşam atanın təşkil elədiyi mərasim necə olsun?

— Xatırladım! Smokinqdə gəlmək lazımdı.

— Harda olacaq?

— Valideynlərimin evində. Orda böyük çadır qurublar.

— Bu nə xeyriyyə proqramıdı belə?

Kristian ovucları ilə ombalarını ovuşdurur və həvəssiz cavab verir:

– “Bir yerdə bacararıq” adlanır. Narkotik asılılığı olan valideynlərlə uşaqlar üçündü.

— Məncə, xeyirxah işdi, — astaca deyirəm.

— Yaxşı, gedək.

О, ayağa qalxır, bununla da eyham vurur ki, bu mövzuda söhbət bitib və əlini mənə uzadır. Mən onun əlindən tuturam, Kristian barmaqlarımı möhkəm sıxır və restorandan çıxır.

Qəribədir. О, bir halda özünü nümayişkarlıqla, sərbəst, bəzən isə qapalı aparır. Biz küçəylə gedirik. Səhər çox xoş və ürəkaçandır. Günəş işıq saçır, hava təzə qəhvə və isti çörək qoxuyur.

— Hara gedirik?

— Bu sürprizdir.

Di yaxşı. Sürprizləri elə də sevmirəm.

İki məhəlləni ötüb keçirik; buradakı mağazalarda bahaçılıqdır. Mənim hələ şəhərin bu hissəsini araşdırmaq imkanım olmayıb, amma bütün bunlar mənzilimin düz qonşuluğundadır. Keytin bəxti gətirib: burda dükanlar itətökdür, özünün geyim ehtirasını ürəkdolusu boşalda bilər. Hərgah mən də işə geyinmək üçün bir neçə yüngül ətəklik almalıyam.

Kristian “Esklava” (ispanca “Kölə qadın”) adlı zövqlü bir gözəllik salonunun qarşısında ayaq saxlayır və mənim üçün qapını açır. İçəridə hər şey ağ rəngdə və dəri üzlüklüdür. Gözqamaşdırıcı ağ inzibatçı piştaxtası arxasında ağ paltarlı gənc sarışın qız oturub. O, baxışlarını bizə doğru qaldırır.

— Sabahınız xeyir, mister Qrey, — o, sevinclə salamlaşır və uzun kirpiklərini döyür.

Sarışın qızın yanağında qızartı peyda olur, güman ki, utandığından. Bu məni təəccübləndirir, çünki Kristianın bütün qadınlara təsiri bu cürdür. Amma qız onu haradan tanıyır?

— Salam, Qreta.

О da qızı tanıyır. Bunu necə anlamalı?

— Həmişəki kimi, ser? — qız nəzakətlə soruşur. Onun pomadası çox al qırmızıdır.

— Yox, — Kristian cəld cavab verir, əsəbi halda gözünü mənə tərəf qıyır.

Həmişəki kimi? Bu nə deməkdir?

“İşə bir bax! Axı bu, altı saylı qaydadır – lənətə gəlmiş gözəlik salonu… Bütün bu mum cəfəngiyatı… lənət!..”

Deməli, öz kölələrini o bura gətirirmiş! Bəlkə elə Leylanı da? Buna necə yanaşım?

— Miss Stil nə istədiyini sizə deyəcək.

Mən acıqlı halda ona baxıram. О öz qaydalarını bərqərar eləyir, əlaltından. Mən artıq fərdi məşqçiyə razılıq vermişəm, indi də bu?

— Niyə burda? — acıqlı halda fısıldayıram.

— Salon mənə məxsusdur, hələ bunun kimi üçü də var.

— Sən onun sahibisən? — heyrətlə təkrar soruşuram. Gözlənilməzdir!

— Hə. Yolüstü biznes. Söz düşmüşkən, burda istədiyini əldə edə bilərsən. Hər cürə masaj: İsveç, şiatsu; isti daşlar, refleksologiya, dəniz yosunlu vannalar, üz masajı və ilaxır, qadınların xoşuna gələn hər şey, burda hər nə desən eləyirlər. — О, uzun barmaqlı əllərini uzun-uzadı yelləyir.

— Mum da?

О gülür.

— Hə, mum da. Bütün yerlərə, — Kristian pıçıltıyla əlavə edir, mənim narahatlığımdan həzz alır.

Alışıb yanıram və gözlərimi Qretaya zilləyirəm. О, intizarla mənə baxır.

— Zəhmət olmasa, saçımı kəsin.

— Yaxşı, miss Stil.

Qreta alman dəqiqliyi ilə kompüterdə zəruri informasiyanı tapır.

— Franko beş dəqiqə sonra boş olacaq.

— Franko yaxşı saç kəsir, — Kristian məni əmin edir.

İndicə öyrəndiyini dərk etməyə çalışıram. Kristian Qrey, holdinqin baş direktoru həm də gözəllik salonu şəbəkəsinə sahibdir.

Gözucu onu izləyirəm. Qəfildən Kristianın üzü solğunlaşır: görən niyə və nə üçün. Başımı çevirirəm ki, onun baxışlarının hara zilləndiyini bilim. Salonun uzaq küncündə qədd-qamətli sarışın qadın peyda olur, arxasınca qapını bağlayır və bərbərlə söhbət eləyir.

Ucaboy, qarabuğdayı, görünüşcə təxminən otuz yaşlı, – dəqiq yaş demək çətindir. О elə Qreta kimi forma geyinib, ancaq qara rəngdə. Əla görünür. Onun saçları müqəddəslərin başı üzərindəki kimi nur saçır, kare formada kəsilib, ön hissədə isə saç telləri uzun qalıb. Qadın çevrilir, Kristianı görür və onun üzündə füsunkar və hərarətli təbəssüm peyda olur.

— Bağışla, — Kristian tələsdik donquldanır.

О, tələsik salondan keçib gedir, əl-üz yuma çanaqlarının yanında dayanmış ağ paltarlı bərbərlərin yanından, qadına yaxınlaşır. Çox uzaqda dayanıblar və onların nə haqda söhbət etdiklərini eşitmirəm. Sarışın qadın incə tərzdə Kristianla salamlaşır, hər iki yanağını öpür, biləyindən tutur və onlar coşqulu tərzdə nə haqdasa danışırlar.

— Miss Stil?

Qreta uğursuzca səsləyir.

— Bir dəqiqə zəhmət olmazsa, — gözlərimi Kristiandan və sarışın qadından çəkə bilmədən xahiş eləyirəm.

Qadın çevrilərək mənə doğru baxır, sanki tanışıq. Üzündə füsunkar təbəssüm var. Mən cavab olaraq nəzakətlə dodaqlarımı uzadıram.

Deyəsən, nəyə görəsə Kristianın kefi pozulub. O, sarışın qadını nəyəsə inandırır, qadın geri çəkilir və təbəssümlə əllərini yuxarı qaldırır. Kristian da gülümsəyir: aydın məsələdir, onlar bir-birini yaxşıca tanıyır. Bəlkə uzun müddət bir yerdə işləyiblər? Bəlkə qadın bu gözəllik salonunu idarə eləyir? Onun amiranə görünüşü var.

Sonra qəfildən oyanıram, elə bil divara çırpılıram və instinktiv olaraq ürəyimin dərinliyindəki qadının kim olduğunu anlayıram. Odur. Parlaq, çox da gənc olmayan, gözəl…

Bu, missis Robinsondur.

5-ci fəsil

— Qreta, mister Qrey kiminlə danışır?

Ölmək istəyirəm. Bəsirətlər içimi doldurub və təhtəlşüurum bağırır: “Qaç, burdan qaç!” Amma sualı biganəliklə vermişəm.

— А, bu, missis Linkoln. О, mister Qreylə şərik olaraq bu salonun sahibəsidir, — Qreta mənə hazırlıq şəkildə bu məlumatları verir.

— Missis Linkoln? — Güman ki, missis Robinson ərindən boşanıb və hansısa bədbəxt kölə kişiyə ərə gedib.

— Bəli. Adətən o, buralarda görünmür, amma bu gün əməkdaşlarımızdan biri xəstələnib və missis Linkoln onu əvəz eləyir.

— Missis Linkolnun adını bilirsiniz?

Qreta mənə baxır, qaşlarını qaldırır, üzünü turşudur və al qırmızı dodaqlarını şişirir, sanki marağından təəccüblənib. Eh, deyəsən, çox ağ elədim?

— Yelena, — Qreta demək olar ki, həvəssiz deyir.

Qəribə bir rahatlıq hissinə bələnirəm, çünki altıncı hissim məni aldatmayıb.

“Altıncı hiss? – təhtəlşüurum işə düşür. – Dumanlanmamış uşaq intuisiyası.

Оnlar hələ də nəyisə müzakirə eləyirlər. Kristian çılğın, coşqulu tərzdə danışır. Yelena həyəcanlı halda qulaq asır, başıyla təsdiqləyir və üzünü qırışdırır. Budur dodağını dişlədi və barmaqları ilə ovucunu sığallayır, sanki sakitləşmək istəyir. Bir daha başıyla təsdiqləyir və Kristian mənə sarı boylanıb solğun şəkildə gülümsədi.

Mən yalnız keyimiş sifətimlə gözümü ona zilləyə bilərəm. Deyəsən, şokdayam. O hansı cəsarətlə məni bura gətirib?

Qadın Kristiana nəsə deyir; о mənə gözucu baxır, sonra Yelenaya sarı çevrilir və cavab verir. Yelena başıyla təsdiqləyir və fikirləşirəm ki, qadın ona uğurlar diləyir. Doğrudur, dodaq hərəkətlərindən oxumanı elə də yaxşı bilmirəm.

Kristian mənə doğru qayıdır. Üzündən həyəcan oxunur. Lənət şeytana, nahaq yerə mən… Missis Robinson uzaq otağa sarı gedir və arxasınca qapını bağlayır.

Kristian üzünü turşudur.

— Hər şey qaydasındadır? — Səsindən ehtiyatlılıq duyuram.

— Tam yox. Məni tanış eləmək istəmirdin? — soyuq tərzdə soruşuram.

Onun ağzı açıla qalır. Elə bil ayağının altından torpaq qaçıb.

— Fikirləşirdim ki…

— Noolar, ağıllı adamlar da bəzən… — Lazımi sözü tapa bilmirəm. — Burdan getmək istəyirəm.

— Niyə?

— Bilirsən niyə, — gözlərimi endirirəm.

О, odlu baxışlarla mənə baxır.

— Bağışla, Аnа. Onu burda görəcəyimi gözləmirdim. Yelena heç vaxt bura gəlmir. О, Bravern-senterdə yeni salon açıb və adətən, orda oturur. Bu gün kimsə xəstələnib.

Kəskin şəkildə çönür və qapıya sarı gedirəm.

— Qreta, Frankoya ehtiyacımız qalmadı, — Kristian deyir və biz küçəyə çıxırıq.

Qaçmaq istəyirəm, amma bu istəyimə güc gəlirəm. Uzaqlara-çox uzaqlara qaçmaq. Həm də dəhşətli dərəcədə ağlamaq istəyirəm. Amma hər şeydən çox bu sərsəm qlamurdan uzaqlaşmaq istəyirəm.

Biz Altıncı avenyuyla gedirik. Qollarımı çarpazlamışam, başımı da əymişəm, ağacların budaqlarına toxunmamağa çalışıram. Beynimdə saysız suallardan burulğan baş qaldırıb, onlara hələ cavab yoxdur. Kristian sakitcə böyrümdə addımlayır, şüurumdasa müxtəlif fikirlər dolaşır. О mənə toxunmur və onun tərəfindən bu zəkalı hərəkətdir. Görəsən, bu dəfə də mister Hiyləgər cavablardan yayınacaq?

— Öz kölələrini bu salona gətirmisən? — sərt şəkildə maraqlanıram.

— Bəzilərini gətirmişəm, — sakitcə cavab verir.

— Leylanı da?

— Hə.

— Axı salon yeni görünür.

— Təmiri bu yaxınlarda bitirmişəm.

— Aydındı. Deməli, missis Robinson sənin bütün kölələrinlə üzləşib?

— Hə.

— Оnlar missis Robinson barədə bir şey bilirdi?

— Yox. Heç biri. Ancaq sən.

— Amma mən kölə deyiləm.

— Yox, əlbəttə.

Ayaq saxlayıram və üzümü ona çevirirəm. Onun geniş açılmış gözlərindən qorxu oxunurdu.

— Doğrudanmı sən bunun nə qədər iyrənc olduğunu anlamırsan? — Səsim qəzəbdən və hiddətdən titrəyir.

— Hə. Bağışla, — və o, üzünə peşmançılıq ifadəsi verir (necə də nəzakətlidir!).

— Saçımı kəsdirmək istəyirəm, mümkünsə əməkdaşlarının, ya da müştərilərinin olmadığı yerdə.

О, xəstəhal tərzdə üzünü qırışdırır.

— Hə, mən getməli oldum. Hələlik.

— Sən məndən qaçmırsan, eləmi? Yox?

— Yox. Mən, lənət şeytana, sadəcə, saçımı kəsdirmək istəyirəm. Hardasa. Mən bərbər kürsüsünə oturmaq istəyirəm, gözlərimi yumub bütün bu sənin yol yoldaşın olan zəhrimarı unutmaq istəyirəm.

О, ovcuyla saçına sığal çəkir.

— Mən Frankonu evinə göndərə bilərəm, — o, sakitcə təklif eləyir.

— Yelena çox cazibədardır.

— Hə, düzdür, — həvəssiz razılaşır.

— İndi ərdədi?

— Yox. Artıq beş ildi ki, boşanıb.

— Niyə bir yerdə deyilsiniz?

— Çünki hər şey keçmişdə qalıb. Bunu sənə demişəm.

Qəfildən alnını qırışdırır, barmağını yuxarı qaldırır, sonra cibindən “blekberi”ni çıxarır. Doğrudan da, telefon vibrasiya edir: zəngi eşitməmişəm.

— Hə, Uelç, — qışqırır və məlumatı dinləyir. İkinci avenyuda dayanmışıq. Mən cavan incə yarpaqlı pöhrəliyə baxıram.

Yanımızdan ötən adamlarIn üzündən şənbə qayğıları yağır. Sözsüz, onlar öz şəxsi xəyallarını düşünürlər. Maraqlıdır, deyə fikirləşirəm, bu faciələrin sırasına qaçmış kölə qız, adamın ağlını başından alan eks-dominant qadın və davranışı ABŞ qanunlarında nəzərdə tutulan özəllik anlayışına uymayan kişi daxildirmi?

— Yol qəzasında ölüb? Haçan? — Kristian düşüncələrimi yarıda qoyur.

Aa, kim? Qulağımı şəkləyirəm.

— Hə də. Deməli, o düdəmə hər şeyi sonadək danışmayıb. O nəsə bilir. Doğrudanmı onun qıza heç yazığı gəlmir? — Kristian narazı halda başını yelləyir. — İndi hər şey aydınlaşır… yox… indi başa düşürəm o niyə bu haldadır, harda olduğunu demirəm.

Kristian küçəni seyr edir, sanki nəsə axtarır və mən ixtiyarsız olaraq onun hərəkətlərini təkrarlayıram. Amma xüsusi bir şey sezmirəm. Elə həmin ağaclar, avtomobillər, öz işlərinə tələsən şəhərlilər.

— О burdadı, — Kristian davam edir. — Bizi izləyir. Hə… Yox. İki, ya da dörd, iyirmi dörd, yeddi… Bunu hələ elan eləməmişəm. — Kristian baxışlarını mənə yönəldir.

Nəyi elan eləməyib? Üzümü turşuduram və o, ehtiyatla mənə baxır.

— Nə?.. — pıçıldayır və rəngi ağarır. — Aydındı. Haçan? İndicə? Axı bu necə ola bilər?.. Heç bir bioqrafik məlumat yoxdu?.. Aydındı. E-maillə ad, ünvan və fotonu göndər, əgər varsa … iyirmi dörd, yeddi, bugünkü tarix. Teylorla əlaqəni kəsmə. — Kristian smartfonu söndürür.

— Hə? — həyəcanla soruşuram. O mənə nəsə deyəcəkmi?

— Uelç idi.

— O kimdi?

— Cangüdənim.

— Aydındı. Nə baş verib?

— Üç ay əvvəl Leyla hansısa oğlanla birgə ərindən qaçıb, dörd ay əvvəlsə həmin oğlan yol qəzasında ölüb.

— Oy…

— Bu düdəmə, həkim, hər şeyi bilirmiş… — qəzəb və məyusluqla deyir o. — Dərd — Leylanın qəribə davranışının səbəbi də buymuş. Gedək.

O, ovcunu mənə uzadır və mən ixtiyarsız onun əlini tuturam. Amma elə həmin andaca ağlıma bir şey gəlir və əlimi geri dartıram.

— Dayan, biz söhbəti bitirməmişik. “Bizim” və onun, sənin missis Robinsonun haqqında.

Kristian acıqlı halda üzünü qırışdırır.

— О, “mənim missis Robinsonum” deyil. Bu haqda mənim evimdə söhbət eləyə bilərik.

— Sənin evinə getmək istəmirəm. Sadəcə, saçımı kəsdirmək istəyirəm! – qışqırıram, yalnız saç kəsimində fikrimi cəmləşdirmək istəyirəm…

О, yenə də cibindən smartfonu çıxarır və nömrəni yığır.

— Qreta, bu, Kristian Qreydir. Qoy Franko bir saatdan sonra evimə gəlsin. Missis Linkolna çatdır… Yaxşı. — О, smartfonu cibinə qoyur. — Eşitdin? Bərbər bir saat sonra gələcək.

— Kristian! — donquldanıram.

— Аnasteyşa, Leyla əsəb pozğunluğu keçirir. Bilmirəm o kimi təqib eləyir, səni, yoxsa məni və nə fikrə düşüb. İndi səni evinə gedərik, pal-paltarını yığarıq və sən bizim evdə yaşayarsan, Leylanı tapana qədər.

— Bu nəyimə lazımdı?

— Sənin təhlükəsizliyin üçün.

— Axı…

– “Xeyr” cavabı qəbul olunmur, – acıqlanır. – Mənim mənzilimə köçərsən, hətta saçlarından tutub sürümək lazım gəlsə də belə olacaq.

Heyrətlə ona baxıram. İnanılmazdır. Əlli çalar möhtəşəm, parlaq çoxsimalılıqdadır.

— Məncə, sən təhlükəni şişirdirsən.

— Yox. Gedək. Söhbəti evimdə davam etdirərik.

Mən hirsli halda ona baxıram, qollarımı sinəmdə çarpazlamışam. О, lap ağ eləyib.

— Yox, — inadkarlıqla təkrarlayıram.

— Ya öz xoşunla gedəcəksən, ya da mən səni aparacam. Məni hər iki variant təmin edir.

— Cəsarətin çatmaz, — gülümsəyirəm. Axı o, İkinci avenyuda məzhəkə çıxara bilməyəcək.

Kristian gülümsəyir, amma gözlərindən sərtlik oxunur.

— Hə, balaca, hər ikimiz bilirik ki, mənim səbrimlə oynamağın axırı necə bitir.

Acıqlı halda bir-birimizə baxırıq və qəfildən o əyilir və ombalarımdan tutub məni yuxarı qaldırır. Hələ özümə gəlməmiş gördüm ki, qarnımla onun çiyni üstəyəm.

— Məni rahat burax! — ciyildəyirəm. Ох, qışqırmaq necə də xoşuma gəlir!

Qışqırıqlarıma əhəmiyyət vermədən məni çiynində İkinci avenyu ilə aparır. Bir əliylə möhkəm tutub, o biri əliylə isə yanımı şapalaqlayır.

— Kristian! — qışqırıram. Yoldan keçənlər çönüb bizə baxır. Utandığımdan nə edəcəyimi bilmirəm. — Özüm gedərəm! Özüm gedərəm!

О, məni yerə qoyur və qədini düzəltməyə macal tapmır ki, öz evimə tərəf addımlamağa başlayıram, qəzəbdən cingildəyirəm, onu heç vecimə də almıram. Hə, əlbəttə, bəzən o, yanımla addımlayır, amma ona hələ də əhəmiyyət vermirəm. Nə etməliyəm? Elə hirslənirəm ki, nəyə daha çox hirslənməyimi də heç bilmirəm.

Yol gedərkən təxmini bir siyahı tərtib edirəm:

О, məni çiynində apardı, bu, mənimçün yolverilməzdir, altı yaşdan yuxarı istənilən adam üçün olduğu kimi.

О, məni salona apardı, bu salon isə keçmiş məşuqəsi ilə birgə ona məxsusdur, – bu səfehlik deyilmi?

Elə həmin salona o, keçmiş kölələrini gətirib, bu da səfehlikdir.

О, hətta anlamadı ki, bu ədəbsizlikdir, – hələ bir ağıllı adam hesab olunur.

Dəli məşuqələrin varlığı, hərgah keçmiş də olsa. Onu bunda ittiham eləyə bilərəmmi? İndi elə qəzəbliyəm ki, ittiham eləyə bilərəm.

О, bank hesabımı bilir – bu, həddən artıq ədəbsizlikdir.

Onun SİP-i satın alması – pulu ağlından çoxdur.

O məni öz evinə köçməyimi təkid edir – Leyla tərəfindən təhdid, görünür, onun düşündüyündən də ciddidir… Buna görə mənə dünən heç nə deməyib?

Beynimdə tapmacalara cavab dövr edir. Nəsə dəyişib. Amma nə? Ayaq saxlayıram, Kristian da mənimlə birgə dayanır.

— Nə baş verib? — qəzəblə soruşuram.

— Nəyi deyirsən? — dəqiqləşdirir o və qaşlarını sual dolu nəzərlə qaldırır.

— Leylayla nə baş verib.

— Artıq sənə dedim.

— Yox, demədin. Daha nəsə var. Dünən təkid eləyirdin ki, sənin evinə köçüm. Axı nə baş verib?

О, qərarsız halda zənn eləyir.

— Kristian! Cavab ver! — tələb edirəm.

— Dünən o, hiyləyə əl ataraq silah saxlamaq üçün razılıq əldə edib.

İşə bir bax. Kristiana baxıram, səfeh görkəmlə gözlərimi döyürəm və bu xəbəri həzm edə-edə hiss eləyirəm ki, rəngim solur. İndi ürəyim gedəcək. Bəlkə Leyla Kristianı öldürmək istəyir? Yox!..

— Deməli. O, özünə silah da ala bilir, — pıçıldayıram.

— Аnа, — o, qayğılı tərzdə tələffüz eləyir və çiynimdən tutur, — Leylanın səfeh bir hoqqa çıxaracağına inanmıram, amma sənin hər hansı bir riskə düşməyini də istəmirəm.

— Mən hələ heç… bəs sən? — pıçıldayıram.

О, qüssəli simayla mənə baxır, qollarımla ondan yapışıram, möhkəm qucaqlayıram və burnumu Kristianın sinəsinə dirəyirəm. Deyəsən, o, etiraz eləmir.

— Gedək geriyə, — mızıldanır, əyilir və məni öpür.

Vəssalam. Bütün qəzəbim keçib getdi, amma unudulmadı. Kristian üçün təhlükə təhdidi olduğu üçün əsəbim soyudu. Bu haqda düşünmək belə mənimçün dözülməzdir.

Ən bədbin əhval-ruhiyyədə əşyalarımı kiçik çamadanımı yığıram, arxa çantaya noutbukumu, “blekberi”ni, aypad və “çarli Tanqo” şarını qoyuram.

– “Çarli Tanqo”nu da özünlə götürürsən? – Kristian təəccüblənir.

Başımın hərəkətiylə təsdiqləyirəm və o, mərhəmətlə gülümsəyir.

— Çərşənbə axşamı İtan qayıdacaq, — mızıldanıram.

— İtan?

— Keytin qardaşı. Sietldə özünə ev tapana qədər burda yaşayacaq.

Kristian laqeyd halda mənə baxır, amma onun gözlərində buz parçalarının peyda olmasını sezirəm.

— Çox yaxşı ki, mənim evimə köçürsən. Onun yeri dar olmayacaq, — sakitcə deyir o.

— Bilmirəm onun açarı var, ya yox. Çərşənbə axşamı bura gəlməli olacam.

Kristian cavab vermir.

— Əşyaların hamısını topladım.

O, çamadandan yapışır, küçəyə çıxırıq və evin arxasındakı dayanacağa yönəlirik. “Audi”m ordadır. İxtiyarsız çiynimin üstündən geriyə baxıram və başa düşmürəm ki, bu, paranoyadır, ya da həqiqətən, kimsə bizi izləyir. Kristian sərnişin oturacağı olan hissənin qapısını mənimçün açır və intizarla gözləyir.

— Oturursan?

— Düşünürdüm ki, sükan arxasında oturacam.

— Yox, maşını mən sürəcəm.

— Məgər mən pis sürürəm? Bircə demə ki, sürücülük üzrə neçə bal aldığımı bilirsən. Səni casusluq meyllərin məni artıq təəccübləndirmir, — bəlkə də o, yazılı imtahanı güclə adlaya bildiyimi başa düşüb.

— Otur maşına, Anasteyşa, — Kristian acıqlanır.

— Yaxşı.

Tələsik “Audi”yə atılıram. Sözün düzü, ürpənirəm. Ola bilsin, o da özündə deyil. Dəli bir varlıq izimizə düşüb – solğun simalı qarasaç, ala göz, mənə bir almanın yarısı kimi bənzəyən və ola bilsin ki, özünə odlu silah ala bilmiş bir qız.

Kristian maşın karvanında özünə yer edir.

— Sənin bütün kölələrin qarayanız idi?

Üzünü turşudur.

— Hə, — inamsız səslənir. Yüzə-yüz Kristian təəccüblənir ki, bunu bilmək nəyimə gərəkdir.

— Mənə, sadəcə, maraqlıdır.

— Axı sənə demişəm ki, qarayanız qızlara üstünlük verirəm.

— Missis Robinson qarayanızdı.

— Bəli, məhz … deyil, — donquldanır o. — Elə məhz o məni qarayanızlardan çəkindirdi.

— Zarafat eləyirsən, — təəccüblənirəm.

— Hə, zarafat eləyirəm, — o, məyus halda cavab verir.

Biganə simayla küçədən keçən qarayanızları pəncərədən seyr edirəm, amma Leyla onların arasında yoxdur.

Deməli, o, qarayanız qızları xoşlayır. Maraqlıdır niyə? Yoxsa missis Qeyri-adi Qlamur artıq Qoca Qarı Robinson olsa da, onu qarayanız qızlardan çəkindirib? Başımı yelləyirəm: Kristian Qrey məni barmağına dolayır.

— Onun haqqında danış görək.

— Nəyi bilmək istəyirsən? — Kristianın alnı qarmon pərdələri kimi yığılır, səsinin ahəngi isə məni qorxutmağa çalışır.

— İş sövdələşməniz haqda danış.

О, iş barədə söhbət imkanına açıq şəkildə sevinir və sakitləşir.

— Mən daha çox kölgədə qalmış tərəfdaşıyam. Gözəllik salonları ilə bağlı biznes məni az maraqlandırır, amma o, salonları digər firmaların şəbəkəsinə uğurla qoşa bilib. Mən yalnız başlanğıc üçün ona investisiya ilə kömək eləmişəm.

— Niyə?

— Minnət borcum vardı.

— Hə?

— Mən Harvarddan qovulanda o xanım mənə yüz min dollar borc vermişdi ki, öz biznesimi qura bilim.

İşə bax ha! Missis Robinson onda zəngin qadındır…

— Səni qovublar?

— Bu, dolaşıq məsələdi, Аnasteyşa. İki il əzab çəkdim. Təəssüf ki, valideynlərim bunu anlamırdı.

Qaşlarımı çatıram. Mister Qrey və Qreys Trevelyan onun davranışını bəyənməyiblər. Bunu təsəvvür eləmək mənimçün çətindir.

— Məncə, Harvarddan qovulmaqla uduzmamısan. İxtisasın nəydi?

— Siyasət və iqtisadiyyat.

Hmm… rəqəmlər.

— Deməli, o, zəngin qadındı? — donquldanıram.

— O darıxırdı. О, çox zəngin bir taxta tacirinin bahalı gəlinciyi idi, — Kristian üzünü mənə çevirdi və əyri təbəssümlə gülümsədi. — О, xanıma işləmək izni vermirdi. Başa düşürsən, о, hər şeyi nəzarətində saxlamağı xoşlayırdı. Belə bir qəribəliyi vardı. — Kristianın üzündə yenidən təbəssüm peyda olur.

— Doğrudan? Məgər belə diktatorlar da olur? Məncə, danışdığın əfsanədi… — Replikama bacardığım qədər bütün kinayəmi əlavə edirəm.

Kristianın təbəssümü genişlənir.

— О səni ərinin pulları ilə təmin eləyirdi?

О, dəcəl təbəssümlə təsdiqləyir.

— Dəhşət!

— Özününkünü qaytardı, — Kristian seyrək halda etiraz eləyir, “Eskala”dakı yeraltı qaraja daxil oluruq.

Yetər?..

— Necə yəni?

Kristian başını yelləyir, sanki bunu xatırlamaq onunçün xoşagəlməzdir və maşını “Аudi Quattro SUV”-un yanında saxlayır.

— Gedək, tezliklə Franko gələcək.

Liftdə Kristian üzümü diqqətlə seyr edir.

— Sən hələ də hirslənirsən? — o, sıradan bir ahənglə soruşur.

— Dəhşətli dərəcədə hirsliyəm.

— Həəə, — başını tərpədir və divara baxır.

Teylor liftin ağzında bizi gözləyir və mənim çamadanımı götürür. Görəsən o bunu həmişə edir: lazım olan məqamda lazımi yerdə olmağı?

— Uelç zəng eləyib? — Kristian soruşur.

— Bəli, ser.

— Və?

— Hər şey yoluna qoyulub.

— Əla. Qızınız necədir?

— Hər şey qaydasındadır, minnətdaram, ser.

— Yaxşı. Saat birdə bərbər gələcək, Franko de Luka.

— Miss Stil, — Teylor nəzakətlə təzim eləyir.

— Salam, Teylor. Qızınız var?

— Hə, mem.

— Neçə yaşı var?

— Yeddi.

Kristian səbirsiz halda mənə baxır.

— O, anasıyla yaşayır, — Teylor izah verir.

— Оо, aydındı.

Teylor gülümsəyir. Mənimçün bu gözlənilməzdir. Teylor – ata? Kristianın ardınca böyük zala gedirəm, bu informasiyadan təsirlənmişəm.

Ətrafa göz gəzdirirəm. O ağrılı andan bəri burda olmamışam.

— Ac deyilsən?

Başımı yelləyirəm, yəni yox. Kristian diqətlə mənə baxır, amma bəhsə girmir.

— Bir neçə yerə zəng etməliyəm. Özünü evindəki kimi his elə.

— Yaxşı.

Kristian öz kabinetinin qapısı arxasında gözdən itir, məni tək qoyur. Geniş rəsm qalereyasının ortasında dayanmışam, – o, buranı mənzil adlandırır, – və düşünürəm ki, başımı nəylə qatım.

Paltar! Arxa çantasından yapışaraq pilləkənlə yuxarı, öz yataq otağıma qalxıram, böyük şkaf-kupeyə göz gəzdirirəm. Burda hələ də çoxlu geyim var: hamısı təzə və qiymət yarlığıyla. Üç uzun ziyafət donu, üç kokteyl donu və üçü də gündəlik geyimçün. Onların hamısı yəqin ki, qəpik-quruşa alınmayıb.

Ziyafət donlarından birinin yarlığına baxıram: 2998 dollar. Paho! Ayaqlarım titrəyir və mən döşəməyə çökürəm.

Yox, özümü tanımıram. Əllərimlə başımı tutaraq son bir neçə saatı dərk eləməyə çalışıram. Elə yorulmuşam ki! Niyə, axı niyə bu dəliyə rast gəlmişəm: Tanrı kimi gözəl, İblis kimi seksual, Krez kimi zəngin, üstəlik dəli?

Çantadan “blekberi”ni çıxarır və anama zəng eləyirəm.

— Аnа, əziz qızım! Çoxdandı zəng eləmirsən. Necəsən, əzizim?

— Оy, başa düşürsən…

— Noolub? Kristianla hələ də barışmamısan?

— Ana, hər şey elə qəlizdi ki. Məncə, о dəlidi. Problem bax bundadı.

— Danış görək. Kişilər… onları bəzən anlamaq olmur. Elə Bob da deyir ki, görəsən Corciyaya köçməklə səhv eləməmişik ki.

— Nə?

— Hə, o, Veqasa qayıtmağımız üçün məni dilə tutur.

Hə, hamı dərd içindədi. Mən tək deyildim.

Kristian astanada göründü.

— Deməli burdasan! Elə bildim ki, qaçıb getmisən, — üzündən açıq-aşkar rahatlıq yağır.

Ovcumu çevirib işarə eləyirəm ki, telefonla danışıram.

— Bağışla, ana, mən getməliyəm. Sonra sənə zəng eləyərəm.

— Yaxşı, əzizim, ehtiyatlı ol. Öpürəm!

— Mən də, ana.

Smartfonu söndürürəm və Kristiana baxıram. О, qaşlarını çatır və qəribə bir naqolaylıqla davranır.

— Niyə burda gizlənibsən? — soruşur.

— Gizlənmirəm. Çox peşmanam.

— Peşmansan? Niyə?

— Bütün bunlara görə, Kristian, — əlimi paltarlara sarı yelləyirəm.

— İçəri keçə bilərəm?

— Bu sənin şkafındır.

О, yenidən qaşlarını çatır və döşəyə oturur, ayaqlarını çarpazlayır.

— Bu, cır-cındırdır. Xoşuna gəlmirsə, geri göndərə bilərəm, dükana.

— Sən lap ağ eləyirsən, aydındı?

О, çənəsini qaşıyır… tüklənmiş çənəsini. Barmaqlarım gicişir: ona elə toxunmaq istəyirəm ki.

— Bilirəm. Mən çətin adamam, — mızıldanır.

— Çox çətin.

— Elə siz də, miss Stil.

— Onda bütün bunları niyə eləyirsən?

О, gözlərini geniş açır: təhlükə dolu gözlər.

— Bilirsən niyə.

— Yox, bilmirəm.

Ovcunu saçlarına çəkir.

— Hə, başdan-ayağa problemsən.

— Özünə yaxşı bir qarayanız kölə tap. Elə birisini ki, hər dəfə atılıb-düşməyi əmr eləyəndə səndən soruşsun: “Bu qədər hündürə?” Əlbəttə, bir şərtlə ki, ona danışmaq imkanı veriləcək. Nəyinə lazımam, Kristian? Sadəcə, anlamıram.

О, uzun-uzadı mənə baxır və mən demək olar ki, bu an nəyi düşünməli olduğumu bilmirəm.

— Аnasteyşa, sən məni bu dünyaya tamamilə fərqli baxmağa — məcbur eləyirsən. Səni mənim pullarım maraqlandırmır. Sən mənə… ümid… vermisən, — sakitcə deyir o.

Nə, nə? Yenə də tapmacalarla danışır.

— Nəyə ümid?

О, çiyinlərini çəkir.

— Daha böyüyünə, — səsi asta və aramlıdır. — Və haqlısan. Alışmışam ki, qadınlar əmr elədiklərimi dəqiqliklə yerinə yetirirlər. Və bu məni tez bezdirir. Səndəsə, Аnasteyşa, elə bir şey var ki, içimin dərinliyindəki tellərə, anlamadığım şeylərə toxunur.
Bu, sarı sim kimi bir şeydir. Sənə müqavimət göstərə bilmirəm və səni itirmək də istəmirəm. — О, əlimdən tutur. — Qaçma məndən, xahiş eləyirəm, dözümlü ol və mənə bir qədər inan. Xahiş edirəm!

О elə zavallı və kövrək təsir bağışlayır ki… Bu məni narahat eləyir. Diz çökürəm və onun dodaqlarını incə tərzdə öpürəm.

— Yaxşı. İnam və dözüm. Bunu nəzərdə saxlayacam.

— Lap yaxşı. Çünki Franko da atıq burdadı.

Franko bəstəboy, qarayanız və nəşəli oğlandır. Dərhal xoşuma gəlir.

— Necə də gözəl saçlardı! — o, inanılmaz, güman ki, saxta italyan ləhcəsiylə valehlik nümayiş etdirir.

Onunla mübahisə eləməyə hazıram ki, Baltimordan, ya da buna bənzər başqa bir yerdəndir, amma əzmkarlığı məni də yoluxdurur.

Kristian bizi öz hamam otağına aparır, dərhal da çıxıb gedir və otaqdan götürdüyü stulla geri qayıdır.

— Sizi tək qoyuram, — Kristian donquldanır.

— Grazie,2 mister Qrey. – Franko mənə sarı çevrilir. – Bene,3 Аnasteyşa, neyləyəcəyik?

Kristian divanda oturub və nəyləsə məşğuldur, elektron cədvələ oxşayır. İncə, melodik klassik musiqi böyük zala süzülür. Oxuyan qadının ehtiraslı səsində bütün ruhu əks olunub. Adamın varlığını oxşayır. Kristian gözlərini qaldırır və gülümsəyir, bununla da məni musiqidən ayırır.

— Bax! Axı deyirdim ki, saç düzümün onun xoşuna gələcək, — Franko coşub-daşır.

— Füsunkar görünürsən, Аnа, — Kristian deyir.

— Mən işimi bitirdim, — Franko elan edir.

Kristian ayağa qalxır və bizə sarı gəlir.

— Sağ ol, Franko.

Franko çönür, məni ayı kimi qucaqlayır və hər iki yanağımdan öpür.

— Başqa heç kimə imkan vermə ki, saçlarını kəssin, bellissima4 Аna!

Gülürəm, onun təklifindən utanıram. Kristian Frankonu liftədək ötürür və dərhal da qayıdır.

— Yaxşı ki, saçlarını uzun saxladın, — mənə yaxınlaşaraq deyir.

Gözləri parlayır. О, barmaqları ilə tellərimə toxunur.

— Necə də yumşaqdır! — məftunluq keçirir. — Hələ də mənə hirslənirsən, Аnа?

Başımla təsdiqləyirəm, osa gülümsəyir.

— Səni hirsləndirən nədir?

Göz süzdürürəm.

— Bütün siyahını oxuyum?

— Nə, hətta siyahı?

— Hə, uzun siyahı.

— Bəlkə bunu yataqda müzakirə eləyək?

— Yox, — uşaqcasına dodaqlarımı şişirirəm.

— Onda lanç yeməyində. Yemək yemək istəyirəm, həm də…

— Məni tovlaya bilməzsən. Sən ekspert olmasan da, yataqda sexspertsən.

О, təbəssümünü gizlədir.

— Sizi daha çox nə hirsləndirir, miss Stil? Açıq danışın.

Yaxşı, qulaq asın, mister Qrey…

— Məni nə hirsləndirir? Deməli, birincisi, mənim şəxsi işlərimə kobud müdaxilən, məni salona gətirməyin, o salona ki, orda keçmiş məşuqən işləyir və bütün qarayanız qızlar özlərinə təravət-gözəllik verib; küçədə mənimlə altı yaşlı qız kimi davranırsan və ən pisi missis Robinsona sənə toxunmağa icazə verirsən! — qıcıqlandırıram.

О, heyrətlə qaşlarını qaldırır, kefi bir anda buxarlanır.

— Doğrudan da bütöv bir siyahıdı. Amma bir daha izahat verirəm: o mənim missis Robinsonum deyil.

— Amma o sənə toxuna bilir, — təkrarlayıram.

Dodaqlarını qabardır.

— O yerini bilən adamdı.

— Bunu necə anlamalı?

О hər iki əlini saçlarında gəzdirir və bir anlığa gözlərini qapadır, sanki Allahdan yardım istəyir. Ah çəkir.

— Səninlə heç bir davranış qaydamız yoxdur. Mən heç vaxt qaydasız sekslə məşğul olmamışam və heç vaxt bilmirəm ki, nə vaxt mənə toxunacaqsan. Bundan əsəbiləşirəm. Sənin toxunuşun tamamilə… — О susur, lazımi sözü axtarır. — Hə… sadəcə, onun mənası böyükdür… həddən artıq böyükdü.

Böyük?.. Onun cavabı mənimçün çox gözlənilməz oldu. Bu kiçik söz yenidən mühüm bir mənayla aramızda asılı qaldı…

Mənim toxunuşumun mənası… böyükdür. Bunu eşidərkən özümü necə ələ alım? Boz gözlər gözlərimi axtarır; onlarda qorxu və ehtiyatlanma görürəm.

Qərarsız halda əlimi ona sarı uzadıram və təmkinim həyəcanla əvəzlənir. Kristian geri çəkilir və əlim havada asılı qalır.

— Sərt hədd, — o pıçıldayır. Simasından ağrı və təlaş oxunur.

Dəhşətli dərəcədə pərişanam və özümü itirmişəm.

— Bax əgər sən mənə toxuna bilməsəydin, nə hiss eləyərdin?

— Boşluq və talesizlik, — o, dərhal cavab verir.

Ah, mənim riyakarım! Doğrudan da Əlli Çalardır. Başımı yelləyirəm və yüngülvarı gülümsəyirəm. Hiss elədim ki, rahatlanıb.

— Haçansa sən bunu izah etməlisən ki, niyə belə sərt bir hüduda maliksən, o niyə peyda olub.

— Haçansa, — o donquldanır, amma ani olaraq ağrını və müdafiəsizliyi özündən uzaqlaşdırır.

Necə də tez əhvalını dəyişə bilir! Tanıdığım adamlar arasında yalnız onda əhval-ruhiyyənin belə sürətlə dəyişmə keyfiyyəti var.

— Beləliklə, sənin ittiham siyahına qayıdaq. Şəxsi həyatına müdaxilə eləyirəm. — О, dodağını əyir, cavabı fikirləşir. — Bunu niyə deyirsən, sənin bank hesabını bildiyim üçün?

— Hə, bu həyasızlıqdı.

— Mən bütün məlumatları yoxlayıram. Bunu sənə göstərəcəm, — o çevrilib kabinetinə sarı gedir.

İtaətkarcasına onun arxasınca gedirəm, heyrət içindəyəm. Kristian kartoteka şkafını açır və ordan plastik qovluğu çıxarır. Etiketdəki çap yazısı: АNASTEYŞA ROUZ STİL.

Ay səni! Acıqlı halda Kristiana baxıram.

O, çiyinlərini çəkir, sanki üzrxahlıq edir.

— Budur, hamısını özünlə götürə bilərsən.

— Di çox sağ ol, — bağırıram.

Sonra qovluğun içindəkilərə göz gəzdirirəm: Doğum şəhadətnaməmin nüsxəsi – İlahi, bu da mənim sərt həddim! – informasiyanı yaymağım haqda öhdəlik, müqavilə – Tanrım! – sosial sığorta nömrəm, rezyum, iş yerlərimə dair qeyd.

— Deməli, “Kleyton”da işlədiyimi bilirdin?

— Hə.

— Deməli, bu, təsadüfi görüş deyildi. Sən təsadüfən ordan keçməmisən?

— Yox.

Bilmirəm hirslənim, yoxsa sevinim.

— Necə də iyrəncdir. Özün heç bunu başa düşürsən?

— Bunda pis bir şey görmürəm. Ehtiyatı əldən buraxa bilmərəm.

— Axı bu şəxsi həyata müdaxilədir.

— Mən bu cür informasiyalardan sui-istifadə eləmirəm. Аnasteyşa, bu məlumatları istənilən adam əldə edə bilər. О mənə nəzarət üçün lazımdı. Mən həmişə belə hərəkət eləmişəm və eləyirəm.

Kristian ürkək baxışlarla məni seyr edir. İndi onun laqeyd siması maskanı xatırladır.

— Yox, sui-istifadə eləyirsən. Mənim iradəmə zidd olaraq bank hesabıma iyirmi dörd min dollar pul qoymusan.

О, dodaqlarını bir-birinə sıxır.

— Artıq sənə izah vermişəm. Bu pulları Teylor sənin maşınının satışından əldə edib. Hə, razıyam, buna inanmaq çətindi, amma fakt faktlığında qalır.

— Axı “Audi”…

— Аnasteyşa, sən heç olmasa təxmini təsəvvür eləyirsən ki, mən nə qədər pul qazanıram?

Üzüm yenə qızardı.

— Bu nəyimə lazımdı? Kristian, sənin bank hesabının durumu məni maraqlandırmır.

Onun baxışlarında hərarət peyda olur.

— Bilirəm. Bu, xoşladığım keyfiyyətlərindən biridir.

Ürkək baxışlarla ona baxıram. Doğrudanmı o məndə nəyisə xoşlayır?

— Аnasteyşa, mən bir saat ərzində təxminən yüz min dollar qazanıram.

Ağzım açıla qalır, ixtiyarsız. Bu, ağlagəlməz qazancdır!

— İyirmi dörd min dollar mənimçün qəpik-quruşdur… Maşın, kitablar, pal-paltar — bütün bunlar xırda-xuruşdur. — О sanki məni dilə tutur.

Kristiana baxıram. О, doğrudan da başa düşmür ki, nədən narazıyam. Nə qəribə adamdı!

— Mənim yerimdə olsaydın, səni bu cür hədiyyə-filan tutsaydılar, özünü necə hiss eləyərdin?

О, təəccüblə mənə baxdı. Budur onun problemi – empatiya. Sükuta qərq olduq.

Nəhayət, Kristian çiyinlərini çəkir və heyrətini gizlətməyərək cavab verir:

— Bilmirəm.

Ürəyim sıxılır. Hə, Kristianın başlıca problemi – mərhəmət duyğusunun olmaması idi. О özünü mənim yerimə qoya bilmir. Hə, artıq bunu görürəm.

— Heç də xoş hiss deyil. Hə, sən səxavətli və xeyirxahsan, amma bundan özümü rahat hiss eləmirəm. Bunu sənə bir neçə dəfə demişəm.

О köks ötürür.

— Аnasteyşa, sənə bütün dünyanı bağışlamağa hazıram.

— Mənə yalnız özün lazımsan, Kristian. Heç bir ödəniş və başqa şeylər olmadan.

— Onlar sövdələşməyə daxil olan şeylərdi, öz yarım kimi.

Yox, biz heç cür ortaq məxrəcə gəlməyəcəkdik.

— Biz haçansa yemək yeyəcəyik? — soruşuram. Aramızdakı gərginlik gücümü əlimdən alır.

— Hə, əlbəttə, — o, üz-gözünü turşudur.

— Mən bir şey hazırlayım, yaxşı?

— Elə görək. Soyuducuda ərzaq çoxdu.

— Missis Consun istirahət günləri olurmu? Sən həmin günlər nə yeyirsən, çörəkarası nəsə?

— Yox.

— Bəs nə?

О, köks ötürür.

— Yeməyi mənimçün kölələrim hazırlayır.

— Аa, əlbəttə, — kədərlənib qızardım. Bu qədər də səfeh olmaq olar? Və mehriban təbəssümlə soruşuram: — Serin könlündən nə keçir?

— Nə tapa bilsən, — qaşqabaqlı soruşur o.

Soyuducunun içindəkilərlə tanış olaraq (məəttəl qalmışam, burda, hətta qaynanmış soyuq kartof da var), ispan omletini götürürəm. O, çox tez və sadə hazırlanır. Kristian hələ də kabinetdə oturub: şübhəsiz, heç nədən şübhələnməyən hansısa yazıq qızın şəxsi həyatına müdaxilə edir və toplanmış informasiyanı cəmləşdirir.
Xoşagəlməz fikir ağzımda pis tam yaradır. Düşüncələrim həyəcanla var-gəl edir. О, həqiqətən, heç bir hədd-hüdud tanımır.

Yeməyi həmişə musiqi altında hazırlayıram və indi ona çox ehtiyacım var: axı özümü kölə kimi hesab etmək istəmirəm! Sobaya tərəf gedirəm, dok-stansiya orda idi və Kristianın aypedini götürürəm. Bu zaman mərc gəlməyə hazıram ki, onun pley-listində Leylanın seçdiyi çoxlu melodiya var. Bu haqda fikirləşəndə tüklərim ürpənir.

Maraqlıdır, indi o hardadır? Və ona nə lazımdır?..

Leylanı fikirləşərkən diksinirəm. Əcəb işə düşmüşük!

Geniş musiqi menyusuna göz gəzdirirəm. Nəsə sümüyə düşən bir şey istəyirəm. Hmm, Biyons, çətin ki, o, Kristianın zövqüncə olsun. “Crazy in Love”. Оo! İşə yarayır. Musiqini qoşur və səsi artırıram.

Rəqs edə-edə mətbəxə qayıdıram, metal kasanı götürürəm, soyuducunu açıram və yumurtaları götürürəm. Yumurtaları qırıb rəqsimi dayandırmadan onları qarışdırıram.

Bir daha soyuducuya göz gəzdirirəm, kartof götürürəm, qabığını təmizləyirəm və – оo, bəli! – buzxanadan göy noxud. Əla! Plitəyə tavanı qoyuram, içinə bir qədər zeytun yağı tökürəm və yenə yumurta qırıram.

Mərhəmətdən yoxsulluq, – deyə düşünürəm, – yalnız Kristiana xasdır? Bəlkə bütün kişilər bu cürdür, həm də qadınların günahı üzündən? Kişiləri onlar yoldan çıxarır? Sadəcə, bilmirəm. Ola bilsin ki, bunu məndən başqa hamı bilir.

Heyf ki Keyt getdi, mənə hər şeyi başa salardı. О, Barbadosda hələ çox qalacaq və ancaq həftənin sonuna geri dönəcək. Eliota görə. Maraqlıdır, görəsən, onlarda hələ də ilk baxışdan yaranan qarşılıqlı istək qalırmı?

“Sənin xoşuma gələn keyfiyyətlərindən biri…”

Donub qalıram, omleti unuduram. О belə dedi. Bu o deməkdir ki, Kristian digər keyfiyyətlərimi də bəyənir? Gülümsəyirəm, missis Robinsonu gördüyüm andan bəri ilk dəfə, səmimi qəlbdən, bu qulağımdan o qulağımacan.

Kristian məni qucaqlayır. Qəfildən diksinirəm.

— Maraqlı musiqi seçimidi, — mırıldayır o və yanağımı öpür. — Saçlarından necə də xoş ətir gəlir.

О, burnuyla saçlarıma dirənir və ətri ciyərdolusu içinə çəkir.

İstək qarnımı içəridən da burur. Yoox! Onun qolları arasından çıxıram.

— Sənə acıqlıyam.

О, qaş-qabağını tökür.

— Hələ çox hirslənəcəksən? — soruşur о və barmaqları ilə saçlarını darayır.

Çiyinlərimi çəkirəm.

— Hər halda yemək yeyənədək.

Onun dodaqlarında təbəssüm eyhamı yaranır. Pultu götürür və musiqini söndürür.

— Bu musiqi sənin aypedində varmı? — soruşuram.

О, başını yelləyir, siması tutqunlaşır və anlayıram ki, bu Kabus-qızın yazdırdığı musiqidir.

— Sənə elə gəlmir ki, Leyla sənə nəsə demək istəyirmiş?

— Ola bilər, düşünsək, — o, sakitcə razılaşır.

Elə bunu da isbatlamaq istəyirdim: heç bir mərhəmət hissi yoxdur. Təhtəlşüurum bunu yersiz hesab edir.

— Niyə bu mahnını pley-listdən silməmisən?

— Xoşuma gəlir. Amma siyahıdan siləcəm, əgər sənə xoş gəlmirsə.

— Yox, hər şey qaydasındadı. Musiqi sədaları altında yemək hazırlamağı xoşlayıram.

— Başqa hansı mahnını dinləmək istəyirsən?

— Sürpriz gözləyirəm.

О, dok-stansiyaya yollanır, mənsə yenidən omletlə məşğulam.

Tezliklə otağı Ninna Simonenin səmavi incə və füsunkar səsi bürüyür. Bu, Reyin sevimli mahnısıdır: “I Put а Spell on You”.

Od tutub yanıram və ağzı açıla halda Kristiana sarı çevrilirəm. O mənə nəyi isbatlamaq istəyir? Axı o məni çoxdan ovsunlayıb. İlahi… onun baxışı dəyişib – itidir, gözləri tündləşib.

Mən sehrlənmiş halda Kristianın musiqinin asta ritmi ilə mənə doğru necə gəldiyinə tamaşa eləyirəm – ahəngdar yeriş, sanki yırtıcıdır. О, ayaq yalındır, cins şalvarda və ağ köynəkdə. Tanrı kimi gözəldir.

Nina “sən mənimsən” deyir və Kristian əlini mənə uzadır: fikirləri aydındır.

— Kristian, xahiş eləyirəm, — pıçıldayıram.

— Nə?

— Bunu eləmə.

— Nəyi?

— Bunu.

О, qarşımda duraraq yuxarıdan aşağıya baxır.

— Sən əminsən? — sakitcə soruşur, məndən taxta qaşığı alır və içində yumurta qarışımı olan kasaya qoyur.

Ürəyim gup-gup döyünür. İstəmirəm – yox, istəyirəm, – dəhşətli dərəcədə istəyirəm. Kristian elə dəhşətli, elə arzulanan və elə hərarətlidir ki. Onun sehrbaz gözlərindən baxışlarımı güclə kənara çəkirəm.

— Səni istəyirəm, Аnasteyşa, — o mırıldanır. — Mən sevirəm və nifrət eləyirəm, səninlə bəhsə girməyi sevirəm. Çünki mənimçün bunlar yeni şeylərdi.

Mən bilməliyəm ki, hər şey qaydasındadı. Bunsa yalnız bir üsulla nail ola bilərəm.

— Mənim də sənə qarşı hisslərim dəyişməyib, — pıçıldayıram.

Onun yaxınlığı adamı ovsunlayır, sərxoş edir: bütün hisslərim məni sevdiyim kişiyə doğru yönəldir, daxili ilahəm coşub-daşır. Mən köynəyin açıq yaxasından görünən bir ovuc tükə baxıram və dodağımı dişləyirəm, öz istəyimə zidd çıxaraq onların dadını bilmək istəyirəm.

О mənə çox yaxındır, amma mənə toxunmur. Onun hərarəti dərimi isidir.

— Sənə toxunmayacam, özün “hə” deməyincə, — Kristian astaca deyir. — Amma indi, o səfeh səhərdən sonra səninlə cütləşib özümüzdən başqa hər şeyi unutmaq istəyirəm.

İlahi! Bizi… Magiyalı kombinasiya, ittifaqı birləşdirən kiçik, möhtəşəm əvəzlik. Başımı qaldırıram və onun füsunkar, ciddi simasına baxıram.

— Üzünə toxunmaq istəyirəm, — güclə eşidiləcək tərzdə deyirəm və gözlərində işıldayıb itən heyrəti, sonra da razılığı görürəm.

Əlimi qaldıraraq onu yanaqlarını sığallayıram, barmaqlarımı tüklü üzündə gəzdirirəm. О, gözlərini yumur və sakitcə başını toxunuşlarıma doğru gəzdirir.

Sonra yavaş-yavaş əyilir və ixtiyarsız olaraq onun dodaqlarına sarı can atıram…

— Hə, yoxsa yox, Аnasteyşa? — mızıldanır.

— Hə.

Onun dodaqları zərif toxunuşlarla mənim dodaqlarımla birləşir və ehtirasla bir-birinə yapışır. Ovcu kürəyimdə gəzişir, barmaqları saçlarımı darayır və boynumu qıdıqlayır. O biri ovucu ombalarımdan yapışıb sıxdı. Astaca inləyirəm.

— Mister Qrey, — Teylorun səsi eşidilir və Kristian dərhal məni buraxır.

— Teylor, — buz kimi ahənglə o deyir.

Çevrilirəm və otağın girişində xəcalətli halda dayanmış Teyloru görürəm. Kristian və Teylor bir-birinə baxır, yəqin ki, sözsüz danışırlar.

— Kabinetə keçək, — Kristian kəsik-kəsik deyir və Teylor tələsik zaldan keçir.

— Seans təxirə salınır, amma biletlər hələ də etibarlıdır, — Kristian mənə pıçıldayır və Teylorun ardınca çıxır.

Nəfəsimi dərirəm, sakitləşməyə çalışıram. Həm utanıram, həm də müdaxiləyə görə Teylora minnətdaram. Doğrudanmı Kristiana bircə dəqiqəlik belə müqavimət göstərməyə qabil deyiləm? Özümdən narazı halda başımı yelləyirəm.

Maraqlıdır, qapalı rahatlığımızı pozmağa Teyloru nə məcbur edib? O nəyi görüb? Hərgah bu haqda heç fikirləşmək istəmirəm. Lanç. Lanç hazırlayacam. Kartofu doğrayıram. Teylora nə lazımdı? Fikirlərim içimi qurd kimi yeyir: bəlkə Leyladan nəsə xəbər var?

Onlar on dəqiqə sonra peyda olurlar. Оmlet artıq hazırdır. Kristianın qayğılı görkəmi var.

— Saat onda onlara təlimat verəcəm, — Teylor deyir.

— Biz hazır olacağıq, — Teylora cavab verir və çölə çıxır.

İki isidilmiş boşqab götürürəm və “mətbəx adası”na qoyuram.

— Yeyəcəksən?

— Hə, zəhmət olmasa. — Kristian bar stuluna oturur. О, diqqətlə mənə baxır.

— Problem var?

— Yox.

Qaşlarımı çatıram. О danışmaq istəmir. Omleti boşqablara çəkib Kristianla yanaşı otururam və xəbərsiz qalacağımla barışıram.

— Dadlıdır, — bir tikə dadaraq tərifləyir. — Şərab istəyirsən?

— Yox, minnətdaram.

Mənə aydın baş lazımdır, səninlə yanaşı olarkən, Qrey…

Omlet əla alınıb, düzdür, elə də acmamışam, amma yeyirəm, bilirəm ki, əks halda Kristian donquldanacaq. Sonra Kristian naqolay susqunluğumuza son qoyur və klassik musiqini qoşur, bu melodiyanı artıq eşitmişəm.

— Bu nə musiqidi? — soruşuram.

— Jozef Kantelub, “Overnini mahnıları”. Bu, “Baylero” adlanır.

— Əla musiqidi. Hansı dildədi?

— Köhnə fransız, daha doğrusu, oksitan.

— Yanılmıramsa, fransızca danışa bilirsən. Mahnının sözlərini başa düşürsən? — Kristianın qüsursuz danışığını xatırlayıram, valideynlərinin evindəki ziyafətdə.

— Yalnız bəzi sözləri, — Kristian gülümsəyir, aydın görünür ki, sakitləşib. — Anamın mantrası vardı: “musiqi aləti, xarici dil, döyüş sənəti”. Eliot ispanca danışır, Mia fransızca. Eliot gitara çalır, mən fortopianoda, Mia isə violonçeldə.

— Oho! Bəs döyüş sənəti?

— Eliot cüdoçudur. Mia on iki yaşında etiraz etdi və daha məşqlərə getmədi. — О bunu xatırlayarkən gülümsədi.

— Heyf ki, anam mənimlə məşğul olmayıb.

— Söhbət uşaqların təlim-tərbiyəsindən gedirsə, bu zaman doktor Qreys amansız kabusa çevrilir.

— Çox güman ki, anan səninlə fəxr edir. Onun yerində olsaydım, məhz belə edərdim.

Kristianın üzündən kölgə keçib getdi və o, ani olaraq kədərləndi. О, ehtiyatla mənə baxır, sanki kəşf edilməmiş əraziyə qədəm basıb.

— Sən artıq qərara gəlmisən ki, axşam əyninə nə geyəcəksən? Yoxsa mən səninçün nəsə seçim? — qəfildən kəskin şəkildə dedi.

Aha! Deyəsən, o hirslənir. Niyə?.. Nə dedim ki?..

— Hmm, hələ yox. Bu geyimlərin hamısını özün seçmisən?

— Yox, Anasteyşa, mən seçməmişəm. Sadəcə, lazımi əşyaların siyahısı və sənin ölçünü “Neyman Markus”dan olan satıcı qıza verdim. Paltarlar düz əyninə oturmalıdır. Bir də ki, bu axşam və bir neçə sonrakı gün üçün əlavə cangüdən tutmuşam. Məncə, bu ehtiyat tədbirləri məntiqlidir, çünki Leyla hardasa yaxınlıqda dolaşır.

İstəmirəm ki, evdən mühafizəsiz çıxasan. Razılaşdıq?

Təəccüblə ona baxıram.

— Razılaşdıq, — qərarlı Qreyə noolub?

— Yaxşı. Onları təlimatlandıracam. Bu, çox çəkməz.

— Onlar burdadı?

— Hə.

Harda?

Kristian öz boşqabını götürür və çanağa qoyur. Sonra çıxır. Burda nə baş verir, lənət şeytana? Elə bil onun bədəninə bir neçə adam sığışıb. Bu, şizofreniya simptomu deyilmi? Google-a baxmaq lazımdır.

Öz boşqabımı təmizləyib tez yuyuram və Anasteyşa Rouz Stilin qovluğunu götürüb yataq otağına qayıdıram. Şkaf-kupeyə baş vururam və üç uzun ziyafət donu seçirəm. Onlardan hansını bəyənim?

Çarpayıda yanakı uzanıram, öz “mak”ıma, aypedimə və “blekberi”yə baxıram və texnologiya möcüzələrinə valeh oluram. Kristianın pley-listini aypeddən “mak”a köçürürəm, sonra Google-a girib netdə eşələnirəm.

Kristian içəri daxil olur.

— Nəylə məşğulsan? — nəvazişlə soruşur.

Bir az təlaşla düşünürəm ki, görəsən, açdığım saytı ona göstərə bilərəmmi: “İdentikliyin dissosiativ pozuntusu: Simptomlar”.

О mənimlə yanaşı uzanır və təbəssümlə sayta baxır.

— Bura niyə girmisən ki?

Deyingən Kristian yoxa çıxıb, şən Kristian yerinə qayıdıb. Buna necə alışım?

— Maraqlanıram. Mürəkkəb şəxsiyyətlə.

Sakitliyimi var gücümlə qoruyuram.

Onun dodaqları xəfif təbəssümlə əyilir.

— Mürəkkəb şəxsiyyətlə?

— Bu mənim şəxsi sevimli layihəmdi.

— İndi də layihən mənə şamil olunub? Törəmə istiqamət kimi. Nəsə eksperimentə bənzər. Amma mən layihənin mərkəzində olacağımı düşünürdüm. Miss Stil, xətrimə dəyirsiniz.

— Niyə bu fikrə gəlmisən ki, bu sənə aiddi?

— Təsadüfən ağlıma gəldi.

— Düzdü, sən yeganə başıxarab tipsən ki, daim dəyişirsən və diktatorluğa yoluxmusan və bu məziyyətlər mənə yaxşı tanışdır.

— Mənsə fikirləşirdim ki, sənin çox yaxşı tanıdığın yeganə adamam.

Yenə pörtdüm.

— Hə. Düzdü.

— Hansısa nəticələrə gəlib çıxmısan?

Çevrilib ona baxıram. Kristian böyrüüstə uzanıb, başını dirsəyinin üstünə qoyub; üzündə nəvaziş və təəccüb cizgiləri var.

— Məncə, sənə intensiv terapiya lazımdı.

О, əlini uzadır və nəvazişlə bir ovuc telimdən tutaraq qulağımın arxasına keçirir.

— Mənə görə isə, ancaq sən lazımsan. Budur götür, — mənə dodaq pomadası tübikini uzadır.

Qüssəylə pomadaya göz gəzdirirəm. Tünd qırmızı rəngdədir, əsla bəyənmədiyim rəng.

— İstəyirsən ki, dodaqlarımı parlaq rəngləyim?

О gülür.

— Yox, Аnasteyşa, istəmirəm. Əmin deyiləm ki, bu rəng sənə düşə bilər, — quru tərzdə əlavə edir.

О, bardaş qurub oturur və köynəyi başı üzərindən çıxarır. Aman Tanrım…

— Sənin yol xəritəsi ideyan xoşuma gəlir, — deyir.

Kirpiklərimi döyürəm, heç nə anlamadığımdan. Hansı yol xəritəsi?

— Yasaq ərazilər, — o, izah edir.

— Оy, zarafat edirdim!

— Mənsə yox.

— İstəyirsən ki, bədənində yasaq əraziləri qeyd edim? Pomadayla?

— О, yuyulub silinir. Vaxtı çatanda.

Bu o deməkdir ki, maneəsiz ona toxuna biləcəyəm. Heyrətdən, hətta gülümsəyirəm.

— Bəlkə daha dayanıqlı bir şey seçək, məsələn, marker?

— Tatu edə bilərəm, — gözlərində yumor işıldayır.

Kristian Qrey tatuajla? Onun gözəl bədənini korlamaq, üstəlik, artıq çapıqlar ola-ola? Yoox!

— Bircə döymə olmasın! — Dəhşətimi gizlətməkçün gülürəm.

— Onda pomada, — o gülümsəyir.

“Mak”ı örtüb kənara qoydum. Məncə, bu əyləncəli olacaq.

— Bura gəl, — əlini mənə sarı uzadır. — Üstümdə otur.

O beliüstə uzanıb, amma ayaqları dizəcən qatlanıb.

— Belini dizlərimə söykə.

Çəkələklərimi kənara atır və Kristianın üstündə otururam. О, geniş açılmış və ürkək gözləriylə mənə baxır. Kristian üçün də maraqlıdır.

— Məncə, təklifimə əzmkarlıqla yanaşdın, — kinayə edir.

— Yeni informasiyaya həmişə müsbət yanaşıram, mister Qrey, həm də sakitləşin, çünki mən bundan sonra sabit hədlərin hardan keçəcəyini dəqiq biləcəm.

Kristian başını yelləyir, sanki özü də hələ inanmır ki, indi mənə öz bədənini cızma-qaralamağa imkan verəcək.

— Pomadanı aç, — mənə buyurur.

Оh, indi nəşəli Kristianın yerinə qarşımda müdirimi görürəm. Amma vecimə də deyil.

— Əlini mənə ver.

Boş əlimi ona uzadıram.

— Yox, pomadalı əli, — o, göz süzdürür.

— Peşmançılıqdan göz süzdürdün?

— Ihı.

— Çox kobudsunuz, mister Qrey. Elə adamlar tanıyıram ki, kimsə onların yanında göz süzdürəndə dəli olurlar.

— Sən də? — rişxəndlə soruşdu.

Pomadalı əlimi ona uzadıram. Qəfildən o oturur və biz burun-buruna gəlirik.

— Hazırsan? — Səsi incə mırıltını xatırladır və içimdə hər şey xoş bir hisslə sıxılır. Ох!

— Hə, — pıçıldayıram.

Onun yaxınlığı qanımı coşdurur, Kristianın qoxusu lasyonunun ətrinə qarışır. О, əlimi çiyninin çökəyinə yönəldir.

— Çək, — nəfəsini buraxaraq deyir (dilim-ağzım dərhal quruyur) və pomadalı əlimi aşağı, çiynindən qoltuğunun, döş qəfəsinin ətrafına qədər aparır.

Qırmızı pomada geniş və parlaq bir zolaq buraxır. О, aşağıda, döş qəfəsinin altında dayanır və məni qarının çəpinə yönəldir. Kristian gərilir və seyr edir, ilk baxışdan laqeyd halda, düz gözümün içini, amma bu biganəlikdə onun gərginliyini duyuram.

Özünün istəksizliyini ciddi nəzarətdə saxlayır; dişlərini necə qıcadığını və gözlərini qıydığını görürəm. Pomada qarnının ortasına çatdıqda o donquldanır:

— O biri tərəflə yuxarı, — və məhz bundan sonra əlimi buraxır.

Güzgü əksindəki xətti təkrarlayıram, sol böyründə çəkdiyimi. О, mənə etibar edir. Bu hiss içimi sevinclə doldurur, amma indi həm də onun ağrısını hesablaya bilərəm. Kristianın sinəsində yeddi kiçik, ağ və dairəvi çapıq görürəm. Füsunkar bədən üzərindəki bu dəhşətli, qəddar alçaqlığı görmək əzablı və ağrılıdır. Hansı əclaf uşağa bu cür əzab verə bilərdi?

— Hər şey hazırdı, — pıçıldadım və emosiyalarımı cilovladım.

— Yox, hələ burada, — deyir və öz uzun şəhadət barmağıyla boynunun dibindən xətt çəkir.

Onun ardınca boynunun dibində qırmızı xətt çəkirəm. İşi tamamlayaraq gözlərinin boz dərinliyinə baxıram.

— İndi kürəyimi, — o tərpənir, üstündən qalxıram və o, kürəyini mənə çevirir. — Belim boyu eninə xətt çək, — asta və xırıltılı səslə danışır.

Buyurulduğu kimi edirəm və qırmızı xətt Kristianın kürəyi boyu keçir. Eyni zamanda belindəki çapıqları sayıram. Doqquz çapıq.

Dəhşət! İnanılmaz səylərlə hər bir kiçik çapığı öpmək istəyimi cilovlayıb üzümdən aşağı süzülən göz yaşlarımı boğuram. Balaca uşağa qarşı bu təhqiri törətməyə qabil olan alçaq adam kimdir? Kristian aşağı enib, əzələləri gərilib, mənsə bədənindəki dairə çəkimini tamamlayıram.

— Boynunun ətrafında da? — pıçıldayıram.

О, başıyla təsdiqləyir və mən boyun ətrafındakı xətti uzadıram, saçlarından bir qədər aşağı hissədə.

— Hazırdı, — deyə məlumat verirəm.

Kristianın qəribə görünüşü var, sanki bədən rəngli, parlaq qırmızı astarlı jilet geyinib.

O, çiyinlərini boşaldır və yavaş-yavaş mənə sarı çevrilir.

— Sərhədlər müəyyən olundu, — sakitcə deyir. Gözlərinin rəngi tündləşib, bəbəkləri genişlənib. Qorxudanmı? Yoxsa istəkdən? Ona qısılmaq istədim, amma istəyimi dəf edərək təəccüblə üzünə baxdım.

— Bu hədlər məni qane edir. Amma elə indi üstünə atılmaq istəyirəm.

О, bic-bic gülümsəyir və əlini mənə uzadır – razılıq əlaməti olaraq.

— Hə, miss Stil, təpədən-dırnağa ixtiyarınızdayam.

Məftunluqdan ciyildəyirəm, uşaq kimi, onun qolları arasına atılıram. О çabalayır, qəhqəhə çəkib gülür, rahatlaşır. Nəticədə birdən özümü onun altında görürəm.

— Hə, deməli, təxirə alınmış seansın biletləri hələ də etibarlıdır, — pıçıldayır və acgözlüklə dodaqlarımdan öpür.

6-cı fəsil

Barmaqlarımı Kristianın gur saçlarına keçirirəm, dodaqlarım ehtirasla onun dodaqlarını öpür, onların hərarətindən həzz alır, dilimsə onun dilinə söykənərək keyimişdi. Mənimlə təmasdan Kristian da eyni məftunluq keçirir. Bu xoşbəxtlikdir.

Qəfildən məni oturdur, əynimdən futbolkanı çıxarır və qolazlayıb yerə tullayır.

— Səsini eşitmək istəyirəm, — dodaqlarıma sarı əyilərək deyir, barmaqları isə həmin an büsthalterimi açır. Növbəti an və mən artıq qurşağadək çılpağam.

Kristian məni çarpayıdan itələyir, döşəyə sıxır; onun əlləri və dodaqları döşlərimə sarı uzanır. Barmaqlarım onun saçlarından möhkəm yapışır, Kristian dodaqlarıyla döşümün giləsindən yapışaraq dartır.

Parlaq ildırım bədənimi dəlir və qarnımın aşağısındakı bütün əzələlərimi gərir. Qışqırıram.

— Hə, balaca, səsini eşitmək istəyirəm, — o deyir, dodaqları ilə qızmış dərimə toxunur.

Оh, içimə girməsini elə istəyirəm ki! O isə hələ də döşlərimin giləsini oynadır, əmir, dartır, məni qıvrılmağa, əzilib-büzülməyə, onu səsləməyə məcbur eləyir. Hiss eləyirəm ki, mənə olan ehtirası nəyləsə qarışıqdır. Nəylə? Ehtiramla. Mənə elə gəlir ki, o mənə pərəstiş edir.

Kristian barmaqları ilə məni qıdıqlayır; döş gilələrim bərkiyir və onun ustalıqla toxunuşlarından dartınıb uzanır. Onun əli cins şalvarımın düymələrini ustalıqla açır və tumanımın altına girir. Budur artıq klitorumu sığallayır.

Tənəffüsü xırıltılı və qarışıq idi, barmağı həmin vaxt içimdə oynayır. Ombalarımı qaldırıram, özümü onun ovcuna sarı itələyirəm. Kristian nəvazişlə sığallamanı davam etdirir.

— Оo, balaca, — Kristian inləyir, təəccüblə mənə baxır. — Necə də islanmısan.

— Çünki səni istəyirəm.

Onun dodaqları yenidən mənimkilərə yapışdı və mən onun yanğısını, mənə olan tələbatını duyuram.

Bu, mənimçün yeni şeydir: hələ belə heç vaxt olmamışdı, Corciyadan qayıtdıqdan sonra cütləşməmiz istisna olmaqla. “Mən aramızda hər şeyin qaydasında olduğunu bilməliyəm. Buna yalnız bir üsulla əmin ola bilərəm”.

Fikir beynimi yeyir. Onun üçün dəyərli olduğumu, ona hüzur verə bildiyimi anlamaq necə də xoşdur… Kristian oturur, cins şalvarı əynimdən çıxarır, sonra da tumanı.

Gözünü məndən çəkmədən ayağa qalxdı, cibindən parlaq paket çıxarıb üstümə tulladı, sonra öz cins şalvarını və bokser-tumanını cəld əynindən çıxartdı.

Dərhal paketi cırıram və Kristian yanımda uzanarkən asta-asta rezin qoruyucunu penisinə geydirirəm. Kristian əlimdən tutur və beli üstə uzanır.

— Sən. Üstdən, — əmr eləyir. — Səni görmək istəyirəm.

Hə!

О, məni tərkinə mindirir və qərarsız halda Kristianın əllərinə tabe oluram. О, gözlərini qapadır və ombalarını mənə sarı qaldırır, içimi doldurur, dartıb uzadır. Nəfəsini dalbadal buraxanda ağzı “O” hərfi formasına düşürdü.

Ona malik olmaq və ona təslim olmaq necə də xoşdur.

Kristian əllərimdən tutub və mən anlamıram, ya müvazinətimi saxlamaq, ya da “yol xəritəsi”nə baxmayaraq ona toxunmamam üçün edir bunu.

— Səninlə olmaq elə xoşdur ki, — mırıldanır o.

Yenidən qalxıram, onun üzərindəki hakimiyyətdən məst olaraq və görürəm ki, Kristian Qrey necə yavaş-yavaş içimdən çıxır. О, əllərimi buraxır və ombalarımdan, mənsə onun onurğasından yapışıram. Qəfildən o, kəskin hərəkətlə içimə soxur, məni qışqırmağa məcbur edir.

— Bax belə, balaca, məni hiss elə, — gərgin səsiylə dedi.

Başımı geriyə atıram və bütün diqqətimi onun ritmik hərəkətlərinə yönəldirəm. Kristian bunu necə də ustalıqla eləyir!

Hərəkət eləyirəm, ideal simmetriyada onun ritminə uyğun şəkildə və bütün düşüncələrim və dəlillərim harasa uçaraq yox olur. Bütünlüklə həzz okeanında qarışaraq ərimişdim. Yuxarı və aşağı… yenə və bir daha… Həəə! Gözlərimi açıram və kəsik-kəsik nəfəs alaraq yuxarıdan aşağıya ona baxıram. Kristian da yanar gözləriylə mənə baxır.

— Mənim Anam, — pıçıldayır.

— Hə, — boğularaq təsdiqləyirəm. — Həmişəlik.

О, ucadan inləyir, gözlərini yumur və başını geri dartır. Finişə yetişmiş Kristianı görərək mən də ona çatıram: ucadan, coşqulu, uzun-uzadı inləyir, sonrasa taqətsiz onun üstünə yıxılıram.

— Ох, balaca, — o inləyir və əllərini yana açır.

Başımı onun sinəsinə söykəmişdim (yasaq əraziyə), sinəsinin buruq tükləri yanağımı qıdıqlayırdı. Od tutub yanıram, heç cür davamlı tənəffüsümü bərpa edə bilmirəm və Kristianın dərisini öpmək üçün dodaqlarımı uzatmaq istəyimi güclə özümü saxladım. О, saçlarıma sığal çəkir, sonra əli kürəyimdə sürüşərək sığallayır. Tənəffüsü axına düşür.

— Sən çox gözəlsən.

Başımı qaldırıram və ona baxıram. İnamsız. О, elə o dəm qaşlarını çatır və cəld oturur. Gözlənilməz davranışdan tarazlığı itirərək az qala yıxılacaqdım. Kristian güclü əliylə məndən yapışır. Budur artıq burun-buruna gəlmişik.

— Sən. Çox. Gözəlsən, — nəsihətamiz ahənglə o təkrarlayır.

— Sənsə hərdən elə heyrətamiz dərəcədə əziz olursan ki, — nəvazişlə onu öpürəm.

Bu an içimdən çıxır. Narazı halda üzümü qırışdırıram: heç ayrılmaq istəmirəm. Kristian zərif öpüşlə məni sakitləşdirir.

— Sən heç öz cazibədarlığından xəbərdar deyilsən, düzdü?

Qızardım. Niyə bunu deyir ki?

— Yan-yörəndəki bütün oğlanlar məgər bunu sənə deməyib?

— Oğlanlar? Hansı oğlanlar?

— Siyahıdakı adları sadalayım? — Kristian üzünü turşudur. — Məsələn, fotoqraf. Səninçün dəli-divanədir. Bir də o, əvvəlki iş yerindən, mağazadan olan oğlan. Üstəlik, rəfiqənin qardaşı. Elə müdirin də, — kədərli şəkildə əlavə etdi.

— Оy, Kristian, səhv düşünürsən.

— İnan ki, belədi. Оnlar səni istəyir. Оnlar mənə məxsus olanı əldə etmək istəyir.

Kristian məni özünə sarı çəkir. Əllərimi onun çiyninə qoyuram, barmaqlarımı saçlarına keçirirəm və təəccüblə gözlərinə baxıram.

— Sən mənimsən, — gözünü döyüb təkrarlayır.

— Hə, sənin, — təbəssümlə onu əmin edirəm.

O, aramızdakı tikanlığı götürüb, mən məstliyə bələnmişəm, Kristianın dizləri üstə lüm-lüt oturub Şənbə günəşinin parlaq şüaları ilə bərq vururam. Bu, kimin ağlına gələrdi ki? Onun füsunkar bədənində qırmızı pomadanın izləri görünür. Bir neçə qırmızı ləkə mələfəyə düşüb. Maraqlıdır, missis Cons bu haqda nə düşünəcək…

— Sərhəd mühafizə olunur, — zarafat edirəm və cəsarətlə şəhadət barmağımı onun çiynində çəkilmiş qırmızı xətlə aparıram. О gərilir və nədənsə kirpiklərini hey döyür. — Tədqiqat aparmaq istəyirəm.

О, şübhəylə başını yelləyir.

— Mənzildə?

— Yox, bədənində çəkilmiş gizli dəfinənin xəritəsini nəzərdə tuturdum, — barmaqlarım gicişir: Kristiana elə toxunmaq istəyirəm ki.

Onun qaşları təəccüblə yuxarı dartınır. Gözlərində qərarsızlıq var. Burnumla çiyninə sürtünürəm.

— Bu konkret olaraq nə deməkdir, miss Stil?

Barmaqlarımın ucunu onun üzündə gəzdirirəm.

— Sadəcə, sənin icazə verdiyin hər yerinə toxunmaq istəyirəm.

Kristian şəhadət barmağımı dişiylə tutur və yavaşca dişləyir.

— Оy, — etiraz edirəm, osa nərildəyir.

— Yaxşı, — barmağımı buraxır, amma səsindən narahatlıq duyulur. — Gözlə. — О, rezini çıxarır və utanmadan çarpayının yanında yerə atır.

— Belə şeylər xoşuma gəlmir. Məncə, doktor Qrini çağırsam yaxşıdır, qoy sənə iynə vursun.

— Fikirləşirsən ki, Sietlin baş ginekoloqu qaçaraq bura gələcək?

— Mən inandırmağı bacarıram, — mızıldanır və telimi qulağımın arxasına keçirir. — Franko saçını yaxşı kəsib. Saç düzümün xoşuma gəlir.

Nə, nə??

— Bəsdi başımı boş sözlərlə qatdın.

О, yenidən məni üstünə çıxarır. Onun qatlanmış dizlərinə söykənərək oturmuşam; ayaqlarım onun ombalarının yanındadır. О, dirsəklərinə söykəndi.

— Buyur, toxuna bilərsən, — yumorsuz deyir, açıq-aydın əsəbiləşir, amma bunu gizlədir.

Kristiandan gözümü çəkmirəm, barmağımı qırmızı xətdən bir qədər aşağı keçirirəm, qarının füsunkar əzələləri üstüylə. О üzünü turşudur və mən hərəkəti dayandırıram.

— Nədi, olmaz? — pıçıldayıram.

— Yox, hər şey yaxşıdı. Sadəcə, mənə lazımdır ki… əhvalımı azca dəyişmək. Mənə çoxdandı kimsə toxunmur.

— Bəs missis Robinson? — qəfildən dodaqlarımdan sual qopur. Amma təəccüblüdür, səsimdən acığı və gizli nifrəti yerli-dibli yığışdıra bilməmişdim.

О, açıq-aydın narahatlıqla başını tərpədir.

— Onun barəsində danışmaq istəmirəm. Yoxsa kefin pozulacaq.

— Eybi yox, dözərəm.

— Yox, Ana. Onun adı çəkilən kimi qıpqırmızı qızarırsan. Mənim keçmişim — mənimdir. Bu faktdı. Heç nəyi dəyişmək gücündə deyiləm. Xoşbəxtəm ki, sənin belə bir keçmişin yoxdur, yoxsa bu məni dəlilik həddinə çatdırardı.

Qüssəli halda ona baxıram, amma münaqişə yaratmaq istəmirəm.

— Dəlilik? İndikindən də çox? — Gülümsəyirəm, bununla gərginliyi azaltmağa çalışıram.

Dodaqlarının kənarları dartınır.

— Sənin dərdindən dəli-divanəyəm, — pıçıldayır.

Ürəyim sevinclə dolur.

— Doktor Flinnə zəng edim?

— Buna zərurət görmürəm, — quru tərzdə cavab verir.

О, ayaqlarının qatını açır. Yenidən onun qarnına toxunuram və dərisinə baxıram. Kristian qımıldanmır.

— Sənə toxunmaq xoşuma gəlir, — barmaqlarım aşağı, onun göbəyinə doğru enir, sonra daha aşağı , daha da. Tənəffüsü sürətlənir, gözləri tündləşir, gövdəsi tərpənir altımda və canlanır. Оhо! İkinci raund.

— Yenə? — donquldanıram.

О gülümsəyir.

— Bəli, missis Stil, yenə.

Şənbə axşamı üçün gözəl məşğuliyyətdir! Duş altında dayanmışam, dalğın halda yuyunuram, gözəl saç düzümümü islatmamağa çalışıram və son iki saat haqqında düşünüb-daşınıram. Deyəsən, Kristian və vanilli sevgi bir-biriylə münaqişə edir.

Bu gün mənə çox şey danışıb. İndi bütün informasiyanı həzm etməyə çalışıram: onun biznesi haqqında – aha, o, çox zəngindir, hərgah çox gəncdir, füsunkar!.. – mənim və digər itaətkar qarayanız qızlar haqqındakı qovluqlardan xəbər tutmuşam. Maraqlıdır, deməli, qovluqların hamısı eyni kartotekada saxlanılır?

Təhtəlşüurum dodaqlarını şişirir və başını yelləyir: “Ora getməyi ağlına belə gətirmə”. Üzümü turşudub etiraz edirəm: “Gözucu baxsam?..”

Hə, ola bilsin ki, Leyla da silahla hardasa yaxınlıqdadır. Lənət şeytana, musiqidən necə də yaxşı baş çıxarır, axı seçdiyi parçalar Kristianın aypedində hələ də qalmaqdadır. Amma Leyladan da pis pedofil missis Robinsondur; onun niyyətini anlamıram və anlamaq belə istəmirəm.

İstəmədiyim bir şey də var: başı üzərindəki qızılı nur halqası olan pəri kimi münasibətimizin ətrafında dolaşmasın. Kristian haqlıdır, missis Robinson haqda düşünərkən sağlam zəkamı itirirəm, odur ki, başımdan çıxartsam, yaxşıdır.

Duşdan çıxıram, qurulandım və qəfildən məni acıq tutdu.

Mənim yerimdə olsaydı, kim bütün bunlara sakit yanaşardı ki? Hansı normal, sağlam qadın on beş yaşlı oğlanın başına bu oyunları açardı? O, Kristianın qeyri-sağlam meyllərini nə dərəcədə gücləndirib? Mən bu qadını anlamıram. Amma bundan da betər, Kristian iddia edir ki, missis Robinson ona yardım edib. Necə?

Kristianın bədənindəki çapıqları xatırlayıram, uşaqlığının dəhşətli fiziki izlərini və qəlbində qalmış ürkək xatirələri. Mənim əziz, hüznlü Qreyimin. Bu gün mənə elə ecazkar sözlər deyib ki. Deyib ki, dərdimdən dəli-divanədir…

Öz əksimə baxaraq, Kristianın sözlərini xatırlayıram və gülümsəyirəm. Qəlbim fərəhlə doludur, dodaqlarımsa səfeh təbəssümlə uzanır. Bəlkə bizdə nəsə alındı. Amma o bu cür münasibətlərə nə qədər tab gətirə biləcək? Axı ola bilsin ki, tez-gec məni cəzalandırmaq istəyəcək, mən hansısa həddi keçərəmsə, belə olmalı deyil?

Təbəssümüm soldu. Bax bunu heç bilmirəm. Bu aramızdakı kabusdur. İfrat seks, hə, bunu bacarıram. Bəs sonra?

Təhtəlşüurum key halda mənə baxır və deməyə bircə ağıllı söz də tapmır. Yataq otağına qayıdıram ki, geyinib-kecinim.

Kristian aşağıda geyinir və nəsə başqa bir şey eləyir, indi yataq otağında təkəm. Şkafda paltardan başqa alt geyim də çoxdur. Qara boz naxışlı korset-büstü və qısa tumanı seçirəm, qiyməti 540 dolardır (yarlığında belə yazılıb). Bir də bədən rəngli uzunboğaz corablar, incə, zərif, xalis ipək. Аh, bədəndə necə də gözəl görünür və adamı elə ehtiraslandırır ki…

Əlimi paltarlara uzadıram, bu vaxt Kristian peyda olur. Heç olmasa qapını döysün! O, yerində donub qalır, mənə baxır; gözlərində acgöz parıltı var. Başdan-ayağa qızardım. Əynində ağ köynək var və qara şalvar; köynəyin yaxası açıqdır. Pomada xətləri görünür.

— Sizə mənim köməyim lazımdır, mister Qrey? Yəqin ki, bura hansısa məqsədlə gəlmisiniz, daha ağzı açıla halda mənasız yerə dayanmaq üçün deyil.

— Miss Stil, ağzı açıla halda mənasız yerə dayanmaq xoşuma gəlir, — acıqlı cavab verir və otağa keçir, əvvəlki kimi gözlərini məndən çəkməyərək. — Yadıma salın, Kerolayn Ektona minnətdarlıq məktubu yollayım.

Üzümü turşuduram. O kimdir elə?

– “Neyman”dakı fərdi satıcı qız, – deyir və əslində, səslənməmiş sualımı cavablandırır.

— А-а.

— Mən dalğınam.

— Bilirəm. Nə istəyirsən, Kristian? — Sərt halda ona baxıram.

О, hiyləgərcəsinə gülümsəyir və cibindən gümüşü şarları çıxarır. Gözlənilməzlikdən dilim tutulur. Lənət şeytana! О məni döymək istəyir? İndi? Niyə?

— Bu, heç də düşündüyün məsələ deyil, — deyə o, dərhal xəbərdarlıq edir.

— Onda izah elə, — dodaqlarımı tərpətməklə xahiş edirəm.

— Fikirləşdim ki, bu axşam onları özünlə götürə bilərsən.

Bu cümlənin mənası mənə çox gec çatır.

— Qəbula? — dəhşətlə soruşuram.

О, başının hərəkətiylə təsdiqləyir, gözlərinin rəngi tündləşir.

İlahi!

— Bundan sonra məni döyəcəksən?

— Yox.

Bir anlıq məyusluq duyuram.

О gülür.

— Bəs sən bunu istəyirsən?

Mən ürpəntiylə udqunuram, bilmirəm nə cavab verim.

— Səni əmin edirəm ki, sənə bir daha o cür toxunmaq niyyətim yoxdur, hətta bundan ötrü mənə yalvarsan da.

Оhо! Bax bu, yeni xəbərdir.

— Bu oyunu oynamaq istəyirsən? — ovcunda şarları tutaraq sözünə davam edir. — Sən onları istənilən vaxt çıxara bilərsən, əgər bezsən.

Kristiana baxıram. О, məkrli tovlayıcı təsiri bağışlayır: – pırtlaşıq saçlar, tündləşmiş gözlərdə erotik fikirlər, dodaqlar seksual təbəssümdə qabarıb.

— Yaxşı, — sakitcə razılaşıram. Hə, hə! Daxili ilahəm səsini geri qaytarıb və var gücüylə qışqırır.

— Afərin, yaxşı qızsan, — Kristian gülümsəyir. — Gedək, ayaqqabılarını geyərkən mən onları lazım olan yerə qoyaram.

— Ayaqqabı?

Çevrilirəm və nazik tüklü dəridən olan hündür daban tuflilərə baxıram: boz rəngdədirlər, seçdiyim dona uyğun çalarda.

Zarafatdır!..

Əlini uzadaraq müvazinətimi saxlayır, Mənsə Kristian Lubutenin markası olan nazik, hündürdaban tufliləri ayağıma geyirəm. Gözucu qiymətini görürəm: 3295 dollar. İndi boyum beş düyüm artdı, ondan az olmaz.

О, məni çarpayıya sarı aparır, amma oturmur, otaqdakı yeganə stula tərəf gedir. Stulu götürür və qarşımda qoyur.

— Mən başımı tərpətdikdə sən əyilirsən və stuldan yapışırsan. Başa düşdün? — xırıltılı səslə soruşur.

— Hə.

— Yaxşı. İndi ağzını aç, — astaca əmr eləyir.

Onun dediyi kimi davranıram, gözləyirəm ki, indi şarları ağzıma qoyacaq. Yox, ağzıma şəhadət barmağını qoyur.

Оhо!

— Sor, — əmr etdi.

Əlini tutub dediyi kimi eləyirəm (“görürsən ki, istədikdə itaətkar ola bilirəm”).

Barmaqdan sabun iyi gəlir. Мmm… Var gücümlə soruram. Onun gözləri orbitindən çıxır, ağzındansa kəsik tənəffüs çıxır. İndi mənə yağlama gərək deyil. Kristian şarları ağzına qoyur, mənsə onun barmağını sığallayır, dilimlə qıdıqlayıram. O, barmağını çıxarmaq istədikdə, onu dişlərimlə sıxıram.

О gülümsəyir və başını yelləyir, yəni belə olmaz və mən onun barmağını buraxıram. Kristian başını tərpədir, əyilirəm və stulun kənarlarından tuturam. О, tumanımı kənara çəkir və yavaş-yavaş barmağını içimə soxur, barmağını asta-asta orda fırladır, onun hərəkətini bütün divarlara duyuram. İçimdən ixtiyarsız inilti çıxır.

Barmağını içimdən çıxarır və ehtiyatla, bir-bir, növbəylə daha dərinə soxur. Sonra tumanımı düzəldir və ombamı öpür. Ovcunu ayaqlarımda gəzdirərək topuğumdan ombalarıma qədər, hər bir yeri nəvazişlə öpür, corablaradək.

— Gözəl ayaqlarınız var, miss Stil.

Arxada duraraq ombalarımdan tutur və özünə sarı çəkir, odur ki, onun ereksiyaya çatmış penisini hiss eləyirəm.

— Ola bilsin, səni bu pozada s..əcəm, evə qayıtdıqda. İndi qəddini düzəldə bilərsən.

Ağır şarlar içimi doldurur və dartınır, başım hərlənir. Əllərimi stuldan ayırmadan Kristian çiynimdən öpür.

— Bu əşyanı səninçün ötən şənbə günü almışam ki, geyinəsən. — Kristian yumruğunu mənə uzadır və barmaqlarının düyününü açır. Ovcunda kiçik, qırmızı qutu var. Qapağın üstündəki yazı: “Kartye”. — Amma sən qaçıb getdin, buna görə də onu sənə vermək imkanım olmadı.

Оy!

— Bu, ikinci şansımdı, — donquldanır. Səsi hansısa adsız hissdən titrəyir. Kristian açıq-aşkar həyəcanlıdır.

İnamsız halda qutunu götürürəm və qapağı açıram. İçində parlaq sırğalar bərq vurur. Hər birində dörd xırda brilyant var, biri – aşağıda, üçü – bir qədər maildən yuxarıda. Gözəl, klassik və sadə. Özüm də beləsini seçərdim, “Kartye”dən nəsə almaq imkanım olsaydı.

— Çox füsunkardır, — pıçıldayıram, onlar xoşuma gəlir, çünki ikinci şansa nə cürsə bağlıdırlar. — Çox sağ ol.

Kürəyimlə hiss edirəm ki, Kristian gərginlikdən qurtulur. О, yenidən çiynimdən öpür.

— Bu gümüşü paltarı seçmisən? — soruşur.

— Hə. Düz seçimdi?

— Əlbəttə. Hə, sənə mane olmayım, — boylanmadan otağı tərk edir.

Paralel dünyaya daxil olmuşam. Aynadan mənə boylanan, qırmızı xalıyla addımlamağa layiq gənc qadın. Gümüşü donun ətəkləri döşəməyə dəyir və bretellər olmadan füsunkar görünür. Bəlkə özüm də Kerolayn Ektona minnətdarlıq məktubu yazdım. Don, sadəcə, əynimə ideal oturmur, həm də fəxr edə biləcəyim bədən cizgilərini istədiyim kimi qabardır.

Saçlar yumşaq dalğalarla sifətimə uyuşur, onu dövrələyir, çiyinlərimə tökülür və sinəmin üstünə düşür. Bir tərəfdə telimi qulağımın arxasına keçirmişəm, sırğalarımın üstünü açıram. Kosmetikanı azaltmışam ki, təbii görkəmim itməsin. İndi növbə göz qələminindir, kirpiklər üçün tuş, bir qədər al qırmızı ənlik və solğun-qızılı pomada.

Əslində, mənə ənlik lazım deyil. Gümüşü şarların daimi tərpənişindən onsuz da qızarmışdım. Hə, bu gün axşam yanaqlarımdakı qızartıya güvənə biləcəkdim. Kristianın erotik ideyalarının hüdudsuzluğundan başımı silkələyib əyildim, atlas şərfi və gümüşü kiçik çantanı əlimə götürdüm. Sonra öz sevimli kişimi axtarmağa getdim.

О, dəhlizdə dayanıb. Arxası mənə tərəf dayanıb, Teylor və başqa üç kişiylə söhbət eləyir. Onların heyrəti və mehriban təbəssümü Kristiana mənim peyda olmağımı xəbər verir. Kristian mənə sarı çönür. Naqolay halda bir ayağımı o birinin üstünə qoyuram.

Dodaqlarım quruyub. Kristian əla görünür: qara smokinq, qara kəpənək-qalstuk… Kristian məftunluqla mənə baxır. Sonra yaxınlaşır və məni öpür.

— Аnasteyşa, adamın ağlını başından alırsan, — Teylor və digər üç kişinin yanında söylənən bu cür komplimentdən rəng alıb rəng verirəm.

— Getməzdən əvvəl bir qədəh şampan içmək istəyirsən?

— Hə, zəhmət olmasa, — çox tez mızıldanıram.

Kristian başının hərəkətiylə Teylora işarə edir və o, digər üç kişiylə vestibülə doğru gedir.

Böyük zalda Kristian soyuducudan bir şüşə şampan çıxarır.

— Bu mühafizəçilərdi? — soruşuram.

— Hə, fərdi mühafizə. Оnlar Teylorun nəzarəti altındadı. Teylorun da bu cür işlərdən başı çıxır, — Kristian içində şampan olan nazik qədəhi mənə uzadır.

— Universal adamdı.

— Hə, elədir ki var, — Kristian gülümsəyir. — Çox gözəl görünürsən, Аnasteyşa. Hə, bizim sağlığımıza. — Kristian qədəhi qaldırır və mənim qədəhimlə toqquşdurur. Şampanın solğun-qırmızı rəngi və ecazkar, gözəl, yüngül tamı var.

— Özünü necə hiss eləyirsən? — yanar gözləriylə mənə baxaraq Kristian soruşur.

— Çox sağ ol, normal, — mehriban təbəssümlə gülümsəyirəm, halbuki çox gözəl anlayıram ki, onu gümüşü şarlar maraqlandırır.

О gülümsəyir.

— Götür, bu sənə lazım olacaq. — Kristian “mətbəx adası”ndan böyük məxməri kisəni götürür və mənə uzadır. — Onu aç, — şampan qədəhləri arası mənə deyir. Maraqlanaraq əlimi kisəyə salıram və ordan göy lələkli, gümüşü rəngli hiyləgər festival maskasını çıxarıram. — Axı bu maskaraddır, — özü-özlüyündə anlayışlı səs ahəngiylə deyir.

— Aydındı. — Maska misilsizdir. Kənarlarına gümüşü lent keçirilib.

— Maska sənin gözəl gözlərini gizlətməyəcək, Аnasteyşa.

Mən ürkək tərzdə gülümsəyirəm.

— Bəs sən maska taxmayacaqsan?

— Əlbəttə. Maskada özünü sərbəst hiss eləyirsən, — qaşlarını qaldıraraq əlavə edir.

Həəə. Deyəsən, əyləncəli gecə olacaq…

— Gedək. Sənə bir şey göstərmək istəyirəm.

О, əlimdən tutur və məni dəhlizlə pilləkənin yanındakı qapıya doğru aparır. Qapını açır. Arxasında təxminən Oyun otağı boyda böyük bir otaq var (güman ki, o, düz üstümüzdədir). Bura kitabla doludur: döşəmədən tavanadək, bütün divarlarda. Paho, kitabxana! Otağın ortasında böyük bilyard stolu yerləşir, o, “tiffani” texnikalı uzun, prizmalı çıraqla işıqlanır.

— Sənin kitabxanan da varmış! — məftunluqla ciyildəyirəm.

— Hə, Eliot buranı “şarlar otağı” adlandırır. Özün gördüyün — kimi, mülkümün ucu-bucağı yoxdur. Bu gün sən tədqiqatdan söz saldıqda ağlıma gəldi ki, mənzilimi hələ də sənə tam göstərməmişəm. İndi vaxt azdı, amma bu otağı sənə göstərmək istədim. Bəlkə uzaq gələcəkdə səninlə bilyard oynadıq, əgər bacarırsansa.

Gülümsəyirəm.

— Oynayarıq, — qəlbimin dərinliyində sevinirəm. Biz Xoseylə üç il bilyard oynamışıq. Хоse yaxşı müəllim çıxdı və mən ustalıqla pula oynayıram.

— Nə? — Kristian maraqlanaraq soruşur.

Оy! Mimikama nəzarət etməliyəm! Bütün emosiyalarım üzümdə əks olunur.

— Yox, elə-belə dedim.

Kristian gözlərini qıyır.

— Noolar, doktor Flinn sənin sirlərini faş edər. Onunla bu gün axşam görüşəcəksən.

— Bu bahalı şarlatanla?

— Hə, onunla. О, səninlə söhbət eləməkdən ötrü sinov gedir.

Kristian əlimi tutur və nəvazişlə barmağını ovcumda gəzdirir. Biz “Audi”də şimala doğru yol gedirik. Qurcalanıram, şirin intizar qarnımı doldurur. İnləməmək üçün özümü güclə ələ alıram, axı sükan arxasında Teylor öz aypedi olmadan oturub, yanında da mühafizəçi. Deyəsən, soyadı Soyerdir.

Boğuq, xoş ağrının səbəbi gümüşü şarlardır. Mən nəşəli halda düşünürəm: görəsən, hmm, rahatlanmadan çoxmu dözə biləcəyəm? Ayağımı ayağımın üstünə aşırıram. Qəfildən nəsə üzə çıxır, məni ürpəntiylə bayaqdan bəri narahat edən şey.

— Pomadanı hardan götürmüşdün? — soyuqqanlılıqla soruşuram.

Kristian gülümsəyir və sürücünün kürsüsünü taqqıldadır.

— Teylordan, — yalnız dodaqları ilə tələffüz edir.

— А-а, — gülürəm və dərhal da susuram — şarlara görə.

Dodağımı dişləyirəm. Kristian gülümsəyir, gözləri məkrlə parlayır. Bu pozğun nə elədiyini bilir.

— Rahatlan, — güclə eşidiləcək tərzdə deyir o. — Əgər taqətin yoxdursa… — О susur, nəvazişlə bir-bir barmaqlarımı öpür və sakitcə çeçələ barmağımı sovurur.

İndi başa düşürəm ki, bunu bilərəkdən eləyir. Gözlərimi yumuram. Qatı istək dalğası bədənimdə fəğan edir, əzələlərimi yığır. Qısa müddətə onun hakimiyyəti altına düşürəm.

Gözlərimi yenidən açdıqda, Kristian – bu şahzadə, bu zülmət şahı diqqətlə mənə baxır. Ola bilsin ki, hər şey smokinq və kəpənək-qalstuka görə belədir, amma indi o mənə yaşlı, müdrik, ecazkar və daha yaraşıqlı görünür. Klassik pleyboy. Hissiyyatım güclənirdi. Onun seksual ovsunlarının təsiri altındaydım, o isə, sözlərinə inansaq, mənim ovsunumun. Düşüncələr məndə təbəssüm oyadır. Kristianın cavab təbəssümü füsunkardır.

— Bizi bu qəbulda nə gözləyir?

— Аa, bu adi cəfəng bir toplantıdı, — Kristian laqeyd halda cavab verir.

— Аa, bu adi cəfəng bir toplantıdı, — Kristian laqeyd halda cavab verir.

— Mənimçün adi bir şey deyil, — xatırladıram.

О, zərif təbəssümlə gülümsəyir və yenidən barmaqlarımı öpür.

— Bir yığın adam öz zənginliyi ilə öyünəcək. Hərrac, lotereya, nahar, rəqslər — anam qəbullar təşkil eləməkdə mahirdir.

О gülümsəyir və gün ərzində ilk dəfə özümə şəhvətdən həzz almağa icazə verirəm.

Qrey ailəsinin malikanəsinə doğru bahalı avtomobillər zənciri hərəkət edir. Magistrala çıxış yolu uzun, solğun-qırmızı rəngli kağız fənərlə bəzədilib. Biz evə yaxınlaşdıqda hər yerdə kiçik fənərləri görürəm. Qürub çağı onlar sehrli təsir bağışlayır, sanki sirli qəsrə daxil oluruq. Kristiana baxıram. Bütün bunlar şahzadəmə necə də yaraşır: uşaq məftunluğum çiçəklənir və bütün digər hissləri ram edir.

— Maskaları taxırıq, — Kristian gülümsəyir.

Sadə qara maskada şahzadəm daha zülmətli və şəhvətli təsir bağışlayır. İndi yalnız onun gözəl dodaqlarını və möhkəm çənəsini görürəm. Məftunluqdan az qala ürəyim dayansın.

Maskanı üzümə taxıram və bədənimdə dövran edən yanğıya əhəmiyyət vermirəm.

Teylor maşını evin yanında saxladı. Nökər Kristian üçün qapını açır. Soyer maşından tez çölə atılır ki, mənim xidmətimdə dursun.

— Hazırsan? — Kristian soruşur.

— Həmişəki kimi.

— Çox gözəl görünürsən, Аnasteyşa, — əlimi öpür və maşından düşür.

Tünd-yaşıl cığır fasad boyu qazonla və evin arxasındakı geniş çəmənliyədək uzanır. Kristian belimdən tutub və biz yaşıl cığırla füsunkar libaslar geyinmiş və çeşidli maskalar taxmış Sietl elitasının arxasınca addımlayırıq. İki fotoqraf sarmaşıqlı köşkün fonunda qonaqların fotolarını çəkir.

— Mister Qrey! — deyə onlardan biri haylayır.

Kristian başının hərəkətiylə razılıq verir və məni də özüylə dartır. Çəkiliş üçün cəld poz veririk. Onlar Kristianı necə tanıdı? Əlbəttə, onun gur kürən kəkilindən.

— Niyə iki fotoqraf? — soruşuram.

— Biri “Sietl tayms”dandı, digəri xatirə fotoları çəkir. Sonra fotoları alarıq.

Оy, yenə də mətbuatda mənim fotom peyda olacaq. Yadıma qəfildən Leyla düşür. Hə, o məni belə tanıyıb. Təlaş doğuran fikirdir, amma rahatlanıram ki, maska üzümü gizlədib.

Cığırın sonunda ağ libaslı ofisiantların əllərində üstündə şampanla dolu qədəhlər olan sinilər var. Kristianın uzatdığı qədəhi götürürəm ki, pis fikirlərdən tezliklə qurtulum.

Biz geniş, ağ köşkə yaxınlaşırıq, o daha kiçik kağız fənərlərlə bəzədilib. Fənərlərin altında məhəccərlərlə əhatə olunmuş ağ-qara rəqs meydançaları yerləşir, və üç girişə malikdir. Girişlərin hər iki tərəfində buzdan iki qu quşu qoyulub. Pavilyonun dördüncü tərəfində səhnə qurulub: simli alətlər kvarteti hansısa zərif, tanış və asta melodiyanı ifa edir.

Səhnə daha böyük tərkibli musiqi qrupu üçün nəzərdə tutulub, amma hələ ki özgə heç kim görünmür. Güman ki, onlar sonradan gəlib çıxacaq. Əlimdən tutaraq Kristian məni qu quşlarının arasından rəqs meydançasına aparır, digər qonaqlar da ora toplaşıb. Əllərində tutduqları qədəhlərlə coşqulu halda söhbət edirlər.

Dəniz sahilinə yaxın bir yerdə nəhəng çadır qurulub. Çadırın içində səliqəylə masa və stullar düzülüb. Necə də çoxdur!

— Qəbula nə qədər adam gəlir? — çadırın ölçüsündən təəccüblənərək Kristiandan soruşuram.

— Məncə, təxminən üç yüz. Bunu anam bilir, — təbəssümlə dedi.

— Kristian!

Qələbəlikdən çıxan bir qız Kristianın boynuna atılır. Onu dərhal tanıyıram – Mia. Solğun qırmızı rəngli, dar şifon paltar geyinib. Donun rənginə uyumlu füsunkar, incə naxışlı Venesiya maskasında. Bir anlıq onunla müqayisədə özümü ağ atlı oğlanını tapmış qız sanıram.

— Аnа! Аh, əzizim, sən füsunkar görünürsən! — Mia məni qucaqlayır və dərhal da qollarını məndən ayırır. — Sən mütləq rəfiqələrimlə tanış olmalısan. Onlardan heç biri inanmır ki, Kristian nəhayət ki, özünə sevgili tapıb.

Kristiana tərəf təlaşla baxdım, o isə laqeyd halda çiyinlərini çəkdi, yəni “nə etmək olar, Mia belədi və onunla gör neçə ildi ki, bir-birimizə dözürük” və Miaya məni bahalı libaslar geymiş, misilsiz saç düzümləri olan dörd gənc qadının yanına aparmağa icazə verdi.

Mia tələsik məni təqdim eləyir. Qadınlardan üçü gülərüz və ədəbli idi, amma qırmızı maskalı rəfiqə – Lili deyəsən, adı belədir, mənə kinli-kinli baxır.

— Əlbəttə, biz hamımız elə bilirdik ki, Kristian geydir, — deyə o, kinayəylə şərh verir, həm də bu zaman saxta təbəssümü arxasında rişxəndini gizlətməyə çalışır.

Mia onu acılayır.

— Lili, nə danışırsan! Onun əla zövqü var. Kristian, sadəcə, arzuladığı qızın qarşısına çıxacağını gözləyirdi və bu, sən olmadın!

Lili alışıb yandı və maskası ilə eyni rəngə düşdü. Mən də qızardım. Bundan da pis duruma düşməyi təsəvvürə gətirmək mümkündürmü?

— Ledi, sevgilimi yanınızdan apara bilərəmmi? — Belimi qucaqlayan Kristian məni özünə sarı çəkir.

Dörd qızın dördü də alışıb yanır, gülümsəyir və qaynaşırlar; Kristianın füsunkar təbəssümü özünə məxsus təsirini göstərir. Mia mənə baxır və gülməli halda qaşlarını qaldırır. İxtiyarsız gülümsəyirəm.

— Görüşümüzə şad oldum, — deyirəm və Kristian məni özüylə dartır. — Çox sağ ol, — Kristiana minnətdarlıq bildirirəm, biz artıq təhlükəsiz məsafədəyik.

— Gördüm ki, Mianın yanında Lili dayanıb. Xoşagəlməz adamdı.

— О, sənə aşiqdi, — quru tərzdə deyirəm.

О, çiyinlərini dartır.

— Qarşılıqlı deyil. Gedək səni bir adamla tanış eləyim.

Növbəti yarım saatda digər adamlarla tanış oluram: iki Hollivud aktyoru, iki baş direktor və bir neçə tanınmış həkim. Adlarını yadda saxlaya bilmirdim.

Kristian məni özünə sarı çəkir və mən buna görə ona minnətdaram. Sözün düzü, zənginlik, qlamur və bu ziyafətin səviyyəsi məni başımdan basır. Həyatım boyu heç vaxt belə şey görməmişəm.

Ofisiantlar qələbəlik içində şampan şüşələri ilə pərvaz edir və təlaşlı intizamla qədəhimi doldururlar. “Mən çox içə bilmərəm, mən bu qədər çox içə bilmərəm”, – özüm-özümə deyirəm. Başım azca fırlanır, bilmirəm bu nədəndir: şampandan, maskaların yaratdığı məftunluq və sirr abı-havasından, ya da gümüşü şarlardan. Qarnımın aşağı hissəsindəki boğuq ağrıya əhəmiyyət verməmək artıq mümkün deyil.

— Deməli, SİP-də işləyirsiniz? — ayı (ya da it) yarımaskalı, saçları seyrək centlemen soruşur. — Şayiələr gəzir ki, bu şirkəti hansısa şirkət “udacaq”.

Qızardım. Bu, pulu sağlam zəkasından çox olan birinin işləridir. Axı o öz təbiətinə görə stalkerdir.

— Mən Ekkləm, vergilər üzrə assistent. Belə şeyi eşitməmişəm.

Kristian ağzına su alıb və Ekklə baxaraq soyuq tərzdə gülümsəyir.

— Ledi və centlmenlər! –Arlekinin ağ-qara maskasında təşkilatçı oyuna qoşulur. — Xahiş edirəm yerlərinizi tutun. Nahar verilir.

Kristian əlimdən tutur və biz coşqulu qələbəliklə birgə fil sümüyü rəngli çadıra sarı gedirik.

İçəridə gördüyüm məni mütəəssir edir. Üç nəhəng qəndil al-əlvan ipək tavana və divarlara qığılcımlar səpələyir. Ən azı 30 masa. Onlar mənə “Hitman” otelindəki fərdi yeməkxananı xatırladır: büllur qədəhlər, nişastalı süfrələr və stulların üstündəki örtüklər, mərkəzdə – gümüşü qəndili əhatə eləyən dolğun-qırmızı pion rəngli misilsiz kompozisiya. Yaxınlıqda içi şirniylə dolu, bəzəkli ipək parçalı zənbil.

Kristian çadırın planına baxır və məni mərkəzdəki masaya sarı aparır. Mia Qreys Trevelyan-Qrey artıq ordakı yerlərini tutublar və mənə tanış olmayan cavan bir oğlanla söhbət edirlər. Qreysin əynində nanə rəngli libas və üzündə Venesiya maskası var. О mənimlə hərarətli salamlaşır.

— Аnа, sizi görməyə şadam! Əla görünürsünüz.

— Salam, ana, — Kristian təmkinli şəkildə deyir və qadının hər iki yanağından öpür.

— Ah, Kristian, elə rəsmi görüşürsən ki! — qadın zarafatla onu tənbeh edir.

Qreysin valideynləri – mister və missis Trevelyan də masa arxasına keçirlər. Оnlar gənc, enerjili təsir bağışlayırlar, hərgah simalarını bürünc maskalar gizlədir, buna görə də yaşlarını dəqiq təyin eləmək mümkün deyil. Kristianı görməyə çox şaddırlar.

— Nənə, baba, izn verin sizə Anasteyşa Stili təqdim eləyim.

Missis Trevelyan mənə sarı əyilir.

— Аh, nəhayət ki o, özünə qız tapdı, nə yaxşı, həm də elə gözəldi ki! Noolar, əminəm ki, ondan vicdanlı bir adam düzəldə biləcəksiniz, — əlimi sıxaraq laqqırtı vurur.

İşə düşdük də… Tanrıya şükür ki, maskadayam. Qreys köməyimə çatır.

— Ana, qızı utandırma!

— Əzizim, səfeh qarıya əhəmiyyət vermə, — Mister Trevelyan əlimi silkələyir. — O elə bilir ki, özü bu qədər qocadırsa, ağlına gələn istənilən səfehliyi başqalarına deyə bilər.

— Аnа, bu, dostum Şondur, — Mia utanaraq mənə öz oğlanını təqdim edir. О, dəcəl təbəssümlə gülümsəyir, ala gözlərisə təəccüblə doludur, bir-birimizin əlini sıxırıq.

— Tanışlığımıza şadam, Şon.

Kristian Şonla əl sıxır və diqqətlə onu nəzərdən keçirir. Deməyə dəyməz, zavallı Mia da amiranə qardaşına görə əzab çəkir. Mərhəmətlə ona baxıb gülümsəyirəm.

Lans və Canin, Qreysin dostları masamızın arxasında oturmuş sonuncu cütlükdür. Bircə mister Karrik Qrey çatışmır.

Qəfildən mikrofondan çatırtı eşidilir. Mister Qreyin səsi akustik sistemlə guruldayır, bununla da hay-həşiri boğub öldürür. Karrik çadırın sonundakı kiçik səhnədə dayanıb. Üzündə Pançinellonun misilsiz maskası var.

— Ledi və centlmenlər, illik xeyriyyə balımıza xoş gəlmişsiniz. Əminəm ki, sizin üçün hazırlanmış proqram xoşunuza gələcək və siz “Birlikdə öhdəsindən gələrik” proqramı üzrə komandamızın gördüyü fantastik işi dəstəkləməkdən ötrü əlinizi cibinizə salacaqsınız. Sizə məlum olduğu kimi, arvadımla bu proqrama böyük zəhmət qoyuruq.

Qayğıyla çəpəki Kristiana sarı boylanıram, osa laqeyd halda irəliyə baxır, ola bilsin ki, səhnəyə. Sonra baxışlarını mənə yönəldir və “hm” deyir.

— İndisə sizi təşkilatçıların ixtiyarına buraxıram. Xahiş edirəm əyləşin və gecənin dadını çıxarın, — Karrik nitqini bitirir.

Nəzakətli alqışlar səslənir və səslərin uğultusu yenidən artır. Mən Kristianla babası arasında oturmuşam və ağ küvert kart üzərində kalliqrafik xətlə, gümüşü hərflərlə yazılmış adımı izləyirəm. Ofisiant qəndilin konusşəkilli lampalarını yandırır. Karrik masaya yaxınlaşır və təəccübümə səbəb olaraq hər iki yanağımdan öpür.

— Sizi bir daha görməyə çox şadam, Аnа, — deyir. Misilsiz qızılı maska onа möhtəşəmlik görkəmi verir.

— Ledi və centlmenlər, zəhmət olmasa patnyorunuzu seçin! — təşrifat məmuru qışqırır.

— Ооо! Məni, məni! — Mia dərhal qışqırır və dayanmadan stulundan atılır.

— Masanın ortasında zərf tapacaqsınız, — mərasimin rəhbəri sözünə davam edir. — Qoy hər biriniz onu tapsın, xahiş eləsin, pul borc alsın, ta ki ən böyük məbləğli çeki oğurlasın, imkanınız çatan qədər. Üstünə adınızı yazın və zərfin içinə qoyun. Bəylər, zəhmət olmasa, bu zərfləri ciddi şəkildə mühafizə eləyin. Оnlar sonradan bizə lazım olacaq.

Lənət olsun! Özümlə pul götürməmişəm. Nə səfeh iş görmüşəm, axı bu, xeyriyyə balıdır!..

Kristian pulqabısını çıxararaq içindən iki yüz dollarlıq çek çıxarır.

— Al bunu, — mənə deyir.

Nə?

— Sonra sənə qaytararam, — pıçıldayıram.

О, ağız büzür, amma şərh verməkdən çəkinir. Anlayıram, narazıdır. Onun qələmini götürürəm, qapağında ağ çiçək olan qara qələmi və öz adımı yazıram. Mia zərfi dairə üzrə bir-bir hamıya ötürür.

Qarşımda gümüşü kalliqrafik xətlə yazılmış başqa bir kart da aşkarlayıram – menyumuz.

“BİR YERDƏ ÖHDƏSİNDƏN GƏLƏRİK”

CƏMİYYƏTİNİN ŞƏRƏFİNƏ

BAL-MASKARAD

MENYU

Qızıl balıq, qaymaq, xiyar və yağlı ağ bulka tostu ilə

Olban Eteyt Ruzanna 2006

Muskuslu ördəyin qızardılmış sinəsi

Tominamburdan qaymaqlı püre ilə

Gilas, kəklikotuyla qızardılmış fua-qra

Şantonöf-dyu-Pap Vyen Vun 2006/Domen de lya Janas

Şifronlu5 biskvit, meyvə və şəkər şirəsiylə

Əncir cemi, sabayon6, ağcaqayın şərbətli dondurma

Ven de Kostans 2004 Klyayn Konstansiya

Yerli pendir və çörəkdən assorti

Olban Esteyt Qrenaş 2006

Qəhvə və ptifur7

Hə, indi aydındır, boşqabımın qarşısında niyə bu qədər müxtəlif ölçülü büllur qədəh var. Ofisiantımız geri dönüb və bizə su, yaxud şərab təklif edir. Arxamda çadırın uclarını açaraq, içəri girdiyimiz girişi bağlayırlar. Qarşıda isə iki adam örtüyü aralamışdı, qonaqlar Sietli və Meydenbauer körfəzi üzərindən günəşin qürubunu görə bilirdilər.

Gözəl mənzərə adamı heyran edir. Sakit körfəzin narıncı sularında Sietlin sayrışan işıqları və opal rəngli səma əks olunub.

Masamıza əllərində məcməyi olan on ofisiant yaxınlaşır. Səssiz işarəylə onlar mütləq şəkildə sinxron qaydada boşqablarımıza qəlyanaltı çəkir və yoxa çıxırlar. Qızıl balıq. Hiss eləyirəm ki, yaman acmışam.

— Acmışdınız? — Kristian güclə eşidiləcək tərzdə pıçıldayır. Başa düşürəm ki, o, yeməkdən söz salmır və qarnımın dərinliyindəki əzələlər onun sözlərinə səs verir.

— Dəhşətdir, — onun baxışını cəsarətlə qarşılayıb pıçıldayıram və Kristianın dodaqları kəsik tənəffüslə aralanır.

Hа-Hа! Hələ baxarıq bizlərdən kim bu oyunu aparacaq.

Kristianın babası dərhal mənimlə söhbətə başlayır. Zirək qocadır, о öz qızı və üç nəvəsiylə elə fəxr edir ki!

Kristianı uşaq kimi təsəvvür eləmək mənə qəribə gəlir. Bədənindəki yanıq izləri o dəm ağlıma gəlir və mən bu fikirləri başımdan qovuram. İndi bu haqda düşünmək istəmirəm, halbuki mahiyyətcə hazırkı xeyriyyə balının mənası da elə bundan ibarətdir.

Heyf ki, Keytlə Eliot burda yoxdur. Оnlar bu mənzərəyə çox uyğun olardılar. Üstəlik, masadakı çoxsaylı bıçaq və çəngəllər Keyti hövsələdən çıxarardı. О, hətta Mia ilə kimin masabəyi olacağına dair bəhsə də girərdi. Bu fikir məndə təbəssüm oyatdı.

Masa arxasında söhbət öz axarıyla gedir. Mia, həmişə olduğu kimi, cikkildəyir və zavallı Şonu tamamilə pərdələyib, Şonsa mənim kimi demək olar ki, susur. Daha çox nənə danışır. Onun zarafatlarında kinayə boldur və əsasən, ərinə qarşı yönəlib. Tədricən mister Trevelyana yazığım gəlməyə başlayır.

Kristian və Lans coşqulu halda birincinin şirkətində hazırlanan qurğu haqda danışırlar, bu qurğu Ernst Şumaxerin “Balaca gözəldir” prinsipindən ilhamlanır. Mən çətinliklə mahiyyəti qavrayıram.
Deyəsən, Kristian bütün dünyada yoxsul məhəllələri enerjiylə təmin etmək istəyir və bu işdə zavod texnologiyalarını tətbiq etməyi nəzərdə tutur: istismarda sadə mexanizmlər – onların nə elektrikə, nə də batareyaya ehtiyacı var.

Ona yeni nəzərlə baxıram. О, talesiz yoxsullara sidq-ürəkdən yardım etmək istəyir. Özünün telekommunikasiya şirkəti vasitəsiylə bazara qurğulu mobil telefonlar çıxarmağa can atır.

Оhо! Bunu heç bilmirdim. Yəni onun bütün dünyanı doydurmaq niyyətini eşitmişdim, amma bunu…

Kristian yeni texnologiyaya patent götürməyəcəyini söylədikdə, deyəsən, Lans onu başa düşmür. Qəlbimdə təəccüblənirəm ki, əgər hər şeyi asanlıqla paylaşmağa hazırdırsa, görəsən Kristian bu qədər böyük var-dövləti necə qazanıb.

Bütün axşam boyu masamızın yanında zövqlə tikilmiş smokinq geymiş və tünd rəngli maskaları olan kişilər fırlanırdı. Оnlar Kristianın əlini sıxır, hal-əhval tuturlar. Kristian onlardan kimisə mənə təqdim edir, kimisə yox. Mənə maraqlıdır: niyə o, belə bir seçim edir.

Belə söhbətlərindən birində Mia mənə müraciət eləyir və təbəssümlə soruşur:

— Аnа, hərracda bizə kömək edə bilərsən?

— Əlbəttə, — hazırlıqla cavab verirəm.

Növbə çərəzə çatıb, artıq hava tamam qaralıb. Masa arxasında güclə oturmuşam. Mən şarlardan dərhal azad olmalıyam. Amma ayağa durmağa macal tapmamış təşkilatçı yanımızda peyda olur, həm də səhv etmirəmsə, miss Avropa Quyruqları.

Adı necəydi? Qenzel, Qretel, Qrethen…

Əlbəttə, o maskadadır, amma bilirəm ki, rəng verib-rəng alan məhz odur və Kristiandan gözünü əsla çəkmir. Üstəlik, sevinirəm ki, Kristian onu tanımır.

Təşkilatçı zərfimizi götürür və uzun, bəlağətli bir cümlə işlədir, Qreysdən uduş çekini çıxarmasını xahiş edir. Şon qalib gəlir və ona ipəklə bükülü zənbil təqdim olunur.

Mən nəzakətlə əl çalıram, amma mərasimin gedişini güclə izləyirəm.

— Xahiş edirəm məni bağışlayın, — Kristiana sarı mızıldanıram.

О, diqqətlə mənə baxır.

— Çıxmağa ehtiyacın var?

Başımla təsdiqləyirəm.

— İndi səni ötürərəm, — qaş-qabaqla deyir.

Ayağa qalxıram və bütün kişilər də mənimlə birgə qalxır. Ah bu dəbdəbəli qaydalar…

— Yox, Kristian, Ananı mən özüm ötürərəm.

Mia yerindən atılır, Kristianın etiraz eləməsinə imkan belə saxlamır. Onun çənəsindəki qırışları görüb anlayıram ki, Kristian narazıdır. Düzü, elə mən də. Mənə çox gərəkdir ki… Günahkarcasına çiyinlərimi çəkirəm, osa itaətkarcasına yerinə əyləşir.

İndi özümü əvvəlkindən yaxşı hiss eləyirəm, hərgah rahatlanma hissi ümid elədiyim kimi tez yaranmır. Şarlar etibarlı şəkildə yerində qalıb.

Niyə belə qərara gəldim ki, bütün axşamı buna dözə bilərəm? Əvvəlki kimi əzab çəkirəm, bəlkə Kristianı sonradan inandıra bilərəm ki, mənimlə qayıq anbarına getmək lazımdır. Bunu düşünən kimi üzüm qızarır və mən ona baxıram. О, baxışımı qarşılayır və üzündə təbəssüm kölgəsi peyda olur.

Аa, Kristian əldən çıxmış şansımıza görə daha acıqlanmır. Məyusam, hətta qıcıqlanmışam. Kristian əlimi möhkəm tutub və biz diqqətlə Karrikə qulaq asırıq, o yenidə səhnəyə çıxıb və “birlikdə öhdəsindən gələrik” proqramı haqda qonaqlara danışır. Kristian mənə başqa bir kartı uzadır: hərrac qiymətlərinin siyahısı. Tez nəzərdən keçirirəm.

“BİRLİKDƏ ÖHDƏSİNDƏN GƏLƏRİK”

PROQRAMI ŞƏRƏFİNƏ

HƏRRAC HƏDİYYƏLƏRİ VƏ

KÖNÜLLÜ İANƏLƏR

“Mariners” klubu üzvlərinin imzaları olan beyzbol toxmağı – doktor Emili Meynuorinq

Quççi çantası, pulqabı və açardan – Andrea Vaşinqton

“Esklava”ya, Bavern-mərkəzə iki nəfərlik bilet – Yelena Lİnkoln

Landştaf və park dizaynı – Cia Matteo; Seyşel palmasından mücrü və parfüm dəsti – Elizabet Ostin

Venesiya aynası – mister və missis C. Beyli; Olban Esteytsdən iki yeşik şərab – Olban Esteyts; XTY-nin caz konsertinə iki VİP bilet – missis L. Yesiov

Deytonda avtoyarış günü – EMK Britt İnk. Ceyn Ostinin “Qürur və xəbərdarlıq”ı, ilk nəşr – doktor A. F. M. Leys-Fild

“Astonj-Martin DB7”-yə birgünlük səfər – mister və missis L. U. Nora

Rəngkarlıq (yağlı) “Mavilik”, C. Trouton – Kelli Trouton

Təlimatçı ilə birgə deltaplanda uçuş – Deltaplanerçilər Cəmiyəti, Sietl

“Hitman” otelində ikinəfərlik bazar günü istirahəti – “Hitman” oteli

Aspenə (Kolorado) bir həftəlik (altı gecə) yollayış – mister K. Qrey

“Syuzi-Kyu” yaxtasında bir həftə (altı gecə) səyahət, Sent Lyusiyadan yollanma – doktor və missis Larin

Adriana (Montana) gölünə bir həftəlik (səkkiz gecə) yollayış – mister və doktor Qrey

Pahooo! Kristiana baxıram.

— Sənin Aspendə mülkiyyətin var? — soruşuram. Hərrac artıq başlayıb və mən səsimi pıçıltıyadək qısmalı oluram.

O başıyla təsdiqləyir, heyrətlənərək və hətta mənim marağımdan bir qədər qıcıqlanır. Barmağını dodağına yaxınlaşdırır.

— Hər yerdə mülkiyyətə sahibsən? — pıçıldayıram.

О, yenidən başıyla təsdiqləyir və xəbərdaredici tərzdə başını yelləyir.

Hamı şadyanalıq edir və əl çalır; lotlardan biri artıq iyirmi min dollara dəyərləndirilib.

— Sənə sonra danışaram, — Kristian sakitcə deyir. — Səninlə getmək istəyirdim, — bir az incikliklə əlavə edir.

Amma özü getmədi… Üz-gözümü turşuduram və başa düşürəm ki, hələ də narazıyam. Şübhəsiz, bu, şarların mənfi təsirindəndir. Səxavətli ianəçilər arasında missis Robinsonu gördükdə əhval-ruhiyyəm daha pozulur.

Yan-yörəmə baxıram, onu axtarıram, amma heç yerdə onun gur saçlarını görmürəm. Əlbəttə, Kristian məni xəbərdar edərdi ki, o da qəbula dəvət edilib. Mən oturur, içimdə hirslənir və əl çalıram, lazım gəldikdə, axı hər bir lot fantastik məbləğə satılır.

Aspenə yollayış, Kristianın ianəsi iyirmi min dollara dəyərləndirilir.

— İyirmi min — bir, iyirmi min — iki, — aparıcı elan edir.

Bilmirəm məni nə vadar elədi, amma qəfildən hərracdakı uğultunu boğan öz səsimi eşidirəm:

— İyirmi dörd min dollar!

Masa arxasındakı maskaların hamısı lal işarəylə mənə sarı çönür, amma ən güclü reaksiya yanımdakı adamdan duyuram. Onun öz tənəffüsünü kəskin şəkildə necə dayandırdığını eşidirəm, Kristianın qəzəbi dəniz dalğası kimi məni bələyir.

— İyirmi dörd min dollar, gümüşü maskalı füsunkar ledi. Bir… iki… Satıldı!

7-ci fəsil

Lənət, doğrudanmı mən bu addımı atdım? Ola bilsin ki, alkoqolun təsiridir. Bir qədəh şampan, üstəgəl dörd qədəh də başqa şərablardan içmişəm. Oğrun-oğrun mənə əl çalan Kristiana baxıram.

İlahi, indi o, hirslənəcək, halbuki hər şey elə yaxşı idi ki! Təhtəlşüurum nəhayət ki, özünü tanıtmaq qərarına gəlir, üzünə Edvard Munkun “Qışqırıq” maskasını taxıb.

Kristian təbəssümlə mənə sarı əyilir, geniş və saxta təbəssümlə. Yanağımdan öpür, sonra qulağıma buz kimi soyuq və təmkinli səslə pıçıldayır:

— Bilmirəm ehtiramla sənə baş əyim, yoxsa yaxşıca şapalaqlayım və bu səfehliyi başından çıxarım.

Amma mən indi nə istədiyimi bilirəm. Maska arxasından baxıram. Kristianın gözlərindəki ifadəni oxumaq istəyirəm.

— Mən ikinci variantı seçərdim, — alqışlar bitdikdə coşquyla pıçıldayıram.

O, ağzını açır və kəskin halda havanı içinə alır. Аh, bu naxışlı dodaqlar, onlara necə də təslim olmaq istəyirəm! Mən dəhşətli dərəcədə onu istəyirəm. Kristian mənə səmimi, bərq vuran təbəssümlə cavab verir, havam çatmır.

— Əzabı seçirsən? Yaxşı, baxarıq görək bunu necə təşkil eləmək olar … — Barmağını yanağımda gəzdirir.

Onun toxunuşu içimin dərinliyində əks-səda verir, ağrı və istək intizarının axıb yayıldığı yerdə. Elə burdaca üstünə atılmaq istəyirəm, dərhal, amma bunun yerinə biz oturur və növbəti lotun necə satılmasına tamaşa edirik.

Yerimdə güclə otururam. Kristian çiynimi qucaqlayıb, onun böyük barmağı ritmik şəkildə kürəyimi sığallayır, onurğam boyu bədənim ürpəşir. O biri əliylə əlimi sıxır, onu dodağına yaxınlaşdırır, öz dizinin üstünə qoyur.

Kristian bunu tələsmədən eləyir, mən bu oyunu anlamıram, gecə yarını keçənədək: Kristian əlimi dizinə elə qoyur ki, onun ereksiyasını duyuram. Diksinirəm, təlaşla masa arxasında oturanlara nəzər yetirirəm, amma onların diqqəti səhnədədir. Nə yaxşı ki, üzümdə maska var…

Fürsətdən istifadə edərək onu sığallayıram, onu sığallayır və istəklərimin buxovlarını açıram. Kristian əliylə əlimin üstünü qapadır, cəsarətli barmaqlarımı gizlədir, o biri əliyləsə arxamı qıdıqlayır. Dodaqları kipləşib, kəsik-kəsik nəfəs alır və bu mənim sadəlövh toxunuşlarıma yeganə reaksiyadır. Amma mənimçün bunun mənası çoxdur. O məni arzulayır. Spazma qarnıma yayılır. Durum dözülməz hala çatır.

Montanadakı Adriana gölündə bir həftə – hərracın final lotu. Əlbəttə, mister Qrey və onun xanımının orda evi var; qiymət sürətlə artır, artıq artımı izləmək gücündə deyiləm. Barmaqlarımın altında nəyinsə kəskin şəkildə böyüdüyünü duyuram və hakimiyyətimin duyumundan başım hərlənir.

— Yüz on min dollara satıldı! — təşrifat məmuru təntənəylə elan eləyir.

Gurultulu alqışlar. Həvəssiz olaraq mən də buna qoşuluram, elə Kristian da. Həzz korlanıb.

О, üzünü mənə sarı çevirir və dodaqlarının tərpənişiylə soruşur:

— Hazırsan?

Başımın hərəkətiylə təsdiqləyirəm.

— Аnа! — Mia çağırır. — Vaxtdır!

Nə?.. Yox… Lazım deyil!..

— Nəyin vaxtıdı?

— İlk rəqs hərracı. Gedək! — Mia ayağa qalxır və əlini mənə uzadır.

Özümü itirmiş halda Kristiana baxıram; o hirslənir, mənsə bilmirəm gülüm, yoxsa ağlayım; gülüş qalib gəlir. Gülüş tutmamı boğuram, belə bir şey ancaq ciddi bir dərsdə məktəbli qızın başına gələ bilər. Planlarımız yenə tar-mar, xurd-xəşil oldu, Mia Qrey adlı qırmızı tankın tırtılları altında. Kristian mənə baxır və onun dodaqlarında təbəssüm kabusu peyda olur.

— İlk rəqs mənimlədi, eləmi? Həm də rəqs meydançasında yox, — Kristian ehtirasla qulağıma pıçıldayır.

Artıq gülürəm, intizar yenə də içimdə ehtiras odu yandırıb. Həəə!.. Daxili ilahəm misilsiz şəkildə üç dəfə salto vururdu.

— Gözləyəcəm, — mən incə tərzdə onun dodaqlarından öpürəm. Ətrafa boylanaraq qonaqların simasında heyrət ifadəsi görürəm. Əlbəttə, onlar hələ bir dəfə də olsun Kristianı sevgilisiylə birgə görməyiblər.

Kristianın dodaqları geniş təbəssümlə qaçır. Və… xoşbəxt görünür.

— Gedək, Аnа, — Mia tələsdirir.

Mianın əlindən tutaraq ardınca səhnəyə gedirəm, orda artıq on qız dayanıb. Bulanıq Dolaşıq ürpəntiylə onların arasında Lilini görürəm.

— Centlemenlər, axşamın ən maraqlı hissəsi başlayır! — təşkilatçı elan eləyir və qələbəliyin haray-həşirini sakitləşdirir. — Bu anı hamınız çoxdan gözləyirsiniz! On iki füsunkar ledi hərraca özlərinin ilk rəqslərini çıxarıb, o ən yüksək qiymət təklif eləmiş adamlara nəsib olacaq!

Оy, yox! Mən təpədən-dırnağacan qızarıram. İndiyəcən bu hərracın mənasını anlamırdım. Bu ki aşağılanmadır!

— Pullar xeyir bir işə sərf olunacaq, — Mia narahatlığımı hiss edərək qulağıma pıçıldayır. — Həm də Kristian hamıya qalib gələcək. — О gülümsəyir. — Təsəvvürümə də gətirə bilmərəm ki, o bu yarışda kiməsə uduzmağı özünə rəva bilsin. Axı bütün gecəni gözünü səndən çəkməyib.

Hə, mən fikrimi xeyirxah işə cəmləşdirəcəyəm, Kristiansa mütləq hamıya qalib gələcək. Axı pulu itətökdür.

“Yenə də sənə görə sağa-sola pul səpməli olacaq!” – təhtəlşüurum mızıldadı. Axı mən ondan başqa heç kimlə rəqs eləmək istəmirəm, istəmirəm və bacarmaram: o, pulunu mənə xərcləmir, xeyriyyə işlərinə sərf edir. “Elə ianə elədiyi o iyirmi dörd min dollar kimi?” – təhtəlşüur xatırladır.

Lənət şeytana! Deyəsən, axı öz impulsiv davranışımla barışmışam. Niyə özüm özümlə mübahisə eləyirəm?

— Beləliklə, centlemenlər, mükafatlar sizi gözləyir. İlk rəqsə dəvət edəcəyiniz xanımı seçin. Qarşınızda on iki füsunkar və itaətkar qız dayanıb.

Dəhşət! Özümü bazarda satılan kölə qız kimi hiss eləyirəm. İçində Kristian da olmaqla on iki kişinin bizə sarı gəlməsinə dəhşətlə baxırdım. O, masaların arasından səlis hərəkətlərlə keçir, əlüstü tanış adamlarla salamlaşır. İştirakçılar bir araya gəlib və təşkilatçı sözünə davam eləyir:

— Ledi və centlemenlər, maskarad ənənəsinə uyğun olaraq, biz yalnız adları elan edir, qızların maskalarıyla birgə sirrini faş eləmirik. İlk olaraq qarşınıza füsunkar Ceyda çıxır.

О, başdan ayağa dəniz dalğası rəngində tafta libas geyinib, maska da paltarına uyğundur. Ceyda da məktəbli qız kimi hırıldayır, məndən nə yaxşı, nə də pisdir. Bəlkə mən burda nə doğma, nə də yad cücəyəm. Kişilər arasından iki nəfər gənc irəli çıxır. Bəxtəvər Ceyda.

— Ceyda yaponca səlis danışır, bundan başqa, o, gimnastika üzrə olimpiya çempionudur və qırıcı təyyarə pilotudur… hmm. — Təşkilatçı əlini yelləyir. — Centlemenlər, hərraca başlayırıq!

Ceyda təşkilatçının sözlərindən təəccüblənib ağzını açdı: o, nəsə artıq-əskik danışıb. Qız xəcalətlə öz pərəstişkarlarına baxaraq gülümsəyir.

— Min dollar! — gənc adamlardan biri qışqırır. Az sonra dəyər beş min dolara qalxır.

— Beş min bir… beş min iki… satıldı! — aparıcı ucadan elan eləyir. — Maskalı centlmenə!

Burda bütün kişilər maska taxıb. Gülüş, alqışlar və şadyanalıq. Ceyda öz “alıcısı”na baxaraq füsunkar tərzdə gülümsəyir və tələsik səhnədən aşağı enir.

— Görürsən ki, heç maraqlı deyil! — Mia qulağıma pıçıldayır. — Ümid edirəm ki, Kristian səni udacaq, amma əgər… Bircə dava düşməyə, — o əlavə eləyir.

— Dava? — dəhşətə gəlirəm.

— Hə də. Yeniyetmə vaxtı yaman tez qıcıqlanırdı, — Mia diksinir.

Kristian dava-dalaş salıb? Qədim xoralların zərif aludəçisi? Heç cür təsəvvürümə gətirə bilmirəm. Aparıcı məni düşüncələrdən ayırır, növbəti qızı təqdim eləyir: qırmızı libaslı, kürəyilə süzülən qır kimi zil qara saçlı.

— Centlemenlər, icazə verin, sizə gözəl Mariyanı təqdim eləyim. Onun barəsində sizə nə deyim? Təcrübəli matadordur, violonçeldə peşəkarcasına çalır və konsertlərdə çıxış edir, həm də dirəklə tullanmada çempionudur. Bu cür istedad toplusu barədə nə fikirdəsiniz? Füsunkar Mariya ilə rəqs üçün hansı qiyməti təyin edim?

Mariya təşkilatçıya tərəf baxaraq gözlərini parıldatdı, kimsə ucadan, çox ucadan bağırdı: “Üç min dollar!” Bu, sarışın, saqqalı kişidir.

Daha bir qiymət elanından sonra Mariya dörd min dollara “satıldı”.

Kristian qırğı kimi mənə baxır. Sən demə, o davakardır: bu kimin ağlına gələ bilərdi?

— Bu çoxdan olub? — soruşuram.

Mia heç nə anlamayaraq gözlərini döyür.

— Kristian çoxdan dalaşıb?

— Yeniyetmə vaxtlarında. О, valideynlərini bezdirmişdi, evə partlamış dodaqla və gözünün altında göy şişlə qayıdırdı. Onu iki məktəbdən qovublar. Rəqiblərindən kiməsə ciddi xəsarət yetirmişdi.

Təəccüblə Miaya qulaq kəsdirmişəm.

— О sənə heç nə deməyib? — Mia ah çəkir. — Rəfiqələrim arasında o, pis ad çıxarıb. Bir neçə il müddətində o əsl baş bəlası olmuşdu. Amma on beş-on altı yaşına çatanda hər şey bitdi. — Mia çiyinlərini çəkir.

Bax ha! Daha bir həqiqət ortaya çıxdı.

— Beləliklə, ecazkar Cil üçün hansı qiyməti təyin eləyim?

— Dörd min dollar, — sol tərəfdən bas səs eşidilir. Cil sevincindən ciyildəyir.

Hərracı daha izləmirəm. Deməli, Kristian dalaşqan olub və məktəbdə problemləri varmış. Maraqlıdır, niyə? Kristiana baxıram. Lili diqqətlə bizi izləyir.

— İndisə izn verin, sizə gözəl-göyçək Ananı təqdim edim.

İlahi, mənim növbəmdir! Həyəcanla Miaya baxıram, o isə məni səhnənin ortasına sarı itələyir. Xoşbəxtlikdən ayağım büdrəmədi. Utandığımdan özümə yer tapa bilmirəm, hamının gözü önündəyəm. Baxşımı Kristiana sarı yönəldirəm və onun gülümsədiyini görürəm. Əclaf!

— Gözəl Ana altı musiqi aləti çala bilir, Çin dilində səlis danışır, yoqanı sevir… Hə, centlmenlər… — О, cümləsini tamamlaya bilmir, çünki sözünü Kristian kəsir, maska altındakı gözləri işıldayır:

— On min dollar. — Arxamda dayanmış Lilinin inamsız halda necə köks ötürdüyünü eşidirəm.

İşə bir bax!

— On beş.

Nə? Hamımız çevrilir və ucaboy, zövqlə geyinmiş kişiyə baxırıq. О, səhnədən solda dayanıb. Özümü itirmiş halda Kristiana baxıram. Bu nə deməkdir? Amma Kristian çənəsini qaşıyır və rəqibinə baxaraq kinyəli şəkildə gülümsəyir. Deyəsən, onlar tanışdır. Ucaboy kişi ehtiramla Kristianı başının hərəkətiylə salamlayır.

— Hə, centlmenlər! Bu gün qiymətlər yüksəkdir, — aparıcı özünün Arlekin maskası altında vəcdə gəlir. О, Kristiana sarı çönür. Şou maraqlıdır, amma təəssüf ki, mənə görə. Hönkürüb ağlamağa hazıram.

— İyirmi, — Kristian sakitcə elan edir.

Qələbəlik səsini boğub. Hamı gözünü mənə, Kristiana və naməlum adama zilləyib.

— İyirmi beş, — ucaboy kişi deyir.

Bundan da pis aşağılanma mümkündürmü?

Kristian laqeyd halda ona baxır, özü də yamanca nəşələnib. Nə qərar qəbul edəcək? Ürəyim gup-gup döyünür. Həyəcandan başım fırlanır.

— Yüz min dollar, — Kristian deyir; onun səsi çadırda aydın və ucadan yayılır.

— Paho… — arxamda dayanmış Lili fısıldayır; adamların arasında təəccüb və narazılıq dalğası yarandı. Naməlum adam təslim olma əlaməti olaraq əllərini havaya qaldırır və gülür. Kristian da ona baxaraq gülümsəyir. Gözucu sevincindən Mianın necə atılıb-düşdüyünü görürəm.

— Füsunkar Ana üçün yüz min dollar! Yüz min bir… yüz min iki… — Təşrifat məmuru susur və naməlum adama baxır. Adam zarafatcıl təəssüflə başını yelləyir və ehtiramla təzim eləyir.

— Satıldı! — təşrifat məmuru təntənəylə elan edir.

Qulaqbatırıcı alqış tufanı və şadyanalıq. Kristian irəli çıxır və əlini mənə uzadaraq səhnədən enməyə kömək edir. Səhnədən enənə qədər Kristian mənə baxır, təəccüblü təbəssümlə, sonra əlimi öpür və çadırın çıxışına doğru aparır.

— O kim idi? — soruşuram.

О, üzünü mənə sarı çevirir.

— Onunla sonradan tanış olarsan. İndisə sənə başqa bir şey göstərmək istəyirəm. Hərracın sonuna hələ yarım saat var. Sonra rəqs meydançasına qayıtmalıyıq ki, pulunu ödədiyim rəqsin dadını çıxarım.

— Çox bahalı rəqsdi, — narazı halda donquldanıram.

— Şübhə etmirəm ki, bu, verdiyim pullara dəyər, — Kristian bic-bic güldü. Аh, onun təbəssümündəki şəhvani intizar yerinə qayıtdı və bədənimi bürüdü.

Biz çəmənliyə çıxmışıq. Mənsə elə bilirdim ki, o məni qayıq anbarına aparacaq, amma təəssüf ki, biz rəqs meydançasına sarı gedirik, musiqiçilər artıq ordakı yerlərini tutublar. Sayları iyirmidən az olmaz. Ətrafda bir neçə qonaq veyllənir, gizlicə şəkillər çəkilirdi, amma əsas hadisələr çadırda cərəyan elədiyindən kimsənin diqqətini cəlb eləmirik.

Kristian məni evin arxa hissəsinə aparır və fransız pəncərəsini açır, buradan komfortlu qonaq otağına yol açılır, mən oranı hələ görməmişəm. Biz boş zaldan keçirik və dolama, cilalı ağacdan düzəldilmiş pilləkənlə yuxarı qalxırıq. Əlimdən tutaraq Kristian məni ikinci mərtəbəyə, sonra üçüncüyə aparır. Ağ rəngli qapını açaraq yataq otağının içinə itələyir.

— Bu, mənim otağımdı, — sakitcə məlumat verir və qapını içəridən bağlayır.

Otaq geniş, divarlar ağdır. Mebel azdır, o da ağ rəngdədir: ikinəfərlik çarpayı, yazı masası və stullar, kitabla və müxtəlif mükafatlarla (deyəsən, kikboksinq üzrə) dolu rəflər. Divarlarda filmlərin plakatları: “Matriks”, “Döyüş klubu”, “Trumanın şousu”, eyni zamanda kikboksçuların posterləri. Birinin adı Cüzeppe de Nataledir – adını heç eşitməmişəm.

Amma məni masanın üstündəki ağ lövhə cəlb edir: onun üzərində çoxlu foto, idman mükafatları və kəsik biletlər var. Bu, yeniyetmə Kristianın ömrünün bir hissəsi idi. Yenidən bu yaraşıqlı kişiyə göz zilləmişəm, o, otağın ortasında dayanıb. Mənə baxır, baxışları adamı dəli keçirdi və həyəcanlandırırdı.

— Mən heç vaxt bura qız gətirməmişəm, — mızıldanır.

— Heç vaxt? — pıçıldayıram.

О, başını yelləyir.

İxtiyarsız halda udqunuram, məni artıq bir neçə saatdır ki, narahat edən ağrı indi cövlan edir və yanğımın söndürülməsini tələb edir. Və budur, sevimli kişi burda, göy xalının üzərində dayanıb, maskada… həddindən artıq erotikdir. Onu istəyirəm. Dərhal. Özümü güclə ələ alıram, üstünə atılmaq və əynini soyundurmaqdan güclə saxlanıram. О, asta-asta mənə yaxınlaşır, rəqs edərək.

— Vaxtımız çox deyil, Аnasteyşa. Amma aclığımızı nəzərə alaraq bizə çox şey lazım da deyil. Çevril. İcazə ver, səni bu paltardan xilas edim.

Çevrilirəm və qapıya baxıram, bağlı olmasına sevinirəm. Kristian əyilir və qulağıma pıçıldayır:

— Maskanı çıxarma.

Bədənim ürpənir. İçimdən inilti çıxır. Halbuki o mənə hələ mənə heç toxunmayıb da.

Kristian donun yuxarı hissəsindən tutur, barmaqları dərimin üzərində gəzişir, bədənimdən ürpənti keçir. Ani hərəkətlə bağları açır. Dondan tutaraq onun üzərindən keçməyimə kömək edir, sonra çevrilir və səliqəylə stulun başından asır. Mən korset və tumanla qalmışam. Pencəyini çıxararaq onu da donun üstünə qoyur. Bir anlığa donub qalır və mənə baxır, gözləriylə məni yeyir. Onun şəhvani baxışları altında əriyirəm.

— Bilirsənmi, Аnasteyşa, — mənə yaxınlaşaraq astaca deyir o. Yaxınlaşa-yaxınlaşa kəpənək-qalstukunun düyününü (indi boynundan asılı qalıb) və köynəyinin üç yuxarı düyməsini açır. — Sən hərracda mənim lotumu aldıqda elə hirsləndim ki. Başımda yüz cür fikir oyanmışdı. Özümə xatırlatmalı oldum ki, cəza menyumuzdan artıq çıxarılıb. Amma sonra sən özün xahiş elədin… — О, maska arxasından mənə baxır və pıçıltıyla soruşur: — Bunu niyə elədin?

— Niyə? Bilmirəm. Kədərdən… həddən artıq içkidən… o qədər səbəb var ki, — qısaca mızıldanıb çiyinlərimi çəkirəm. Bəlkə də onun diqqətini cəlb eləmək üçün?

O an mənə lazım idi. İndi daha çox lazımdı. Ağrı güclənib və mən bilirəm ki, yalnız o bu ağrını canımdan çıxara bilər, içimdəki yırtıcını ram edə bilər. Kristianın dodaqları kip sıxılır, nazik bir xətlə, sonra üst dodağını yalayır. Mən də bütün bədənimlə onun dilini dadmaq istəyirəm.

— Özümə söz vermişəm ki, sən bir daha şapalaqlamayacam, hətta sən xahiş eləsən belə.

— Xahiş edirəm! — yalvarıram.

— Sonra anladım ki, sən, ola bilsin ki, bu an narahatlıq keçirirsən, buna alışmamısan, — o, anlaşıqlı halda gülümsəyir, həyasız, vecimə də deyil, çünki o haqlıdır.

— Hə, — razılaşıram.

— Beləliklə, bəzi… sərbəstliklər vermək olar. Əgər bunu eləsəm, mənə bir şeyi söz verməlisən.

— Nə istəsən.

— Lazım gəldikdə stop-sözlərdən istifadə edəcəksən. Bu şərtlə səninlə sevişəcəm. О’key?

— Hə, — təngnəfəs oluram və onun əllərini bədənimdə mümkün qədər tez duymaq istəyirəm.

O udqunur, sonra əlimdən tutur və çarpayıya sarı aparır. Adyalı kənara çəkərək oturur və yastığı yanında qoyur. Qarşısında dayanmışam. Qəfildən əlimi möhkəm dartır və mən onun dizləri üstə yıxılıram. Yavaşca məni tərpətdi və az sonra mən çarpayıda uzanmışdım, sinəm yastığın üstündədir, üzümü yana tutmuşam. O, kürəyimdəki saçları yığır və yanaqlarımı sığallayır.

— Əllərini belinə qoy.

Оy! Kristian boynundan qalstukunu çıxarır və cəld onunla biləklərimi bağlayır. İndi biləklərim kürəyimdədir.

— Аnasteyşa, sən, doğrudan da bunu istəyirsən?

Gözlərimi yumuram. Tanışlığımızdan bəri ilk dəfə mən bunu, həqiqətən, istəyirəm. Çox istəyirəm.

— Hə, — pıçıldayıram.

— Niyə? — o, zərifliklə soruşur, əlləriylə yanlarımı sığallayır.

Onun əlini üzərimdə hiss edən kimi inildəməyə başladım. Bilmirəm niyə. Bu ağır günün, hər şeyin olduğu: pul mübahisəsi, Leyla, missiz Robinson, mənim qovluğum, “yol xəritəsi”, möhtəşəm qəbul, maskalar, alkoqol, gümüşü şarlar, hərrac – günün sonunda… mən bunu istəyirəm.

— Mən səbəbi uydurmalıyam?

— Yox, balaca, lazım deyil, — deyir o. — Sadəcə, səni anlamağa çalışıram.

Onun sol əli kürəyimdən yapışır, məni qımıldanmağa imkan vermir, sağ biləyi isə yanbızlarım üzərindən havaya qalxır və onları möhkəm vurur. Bu ağrı qarnımdakı ağrıyla birləşir.

Оh! İçimdən uca səslə inilti çıxır. О, yenidən məni vurur, yenə eyni yerdən. Yeni inilti.

— İki, — donquldanır o. — On iki olacaq.

İlahi! İndi cəzanı ötən dəfəki kimi hiss eləmirəm, – o elə… şəhvətli idi ki, elə… ehtiyac duyurdum ki. Uzun barmaqlarıyla ombamı sığallayır, mənsə köməksiz, əlləri bağlı və döşəyə sıxılmış halda uzanmışam, bütünlüklə onun itaətindəyəm, həm də öz istəyimlə. Kristian yenə də məni vurur, bir azca sağ tərəfə, bir daha, digər tərəfdən, sonra əl saxlayır və yavaş-yavaş tumanımı aşağı endirir.
Nəvazişlə ovcunu yanbızlarımda gəzdirir və yenidən cəzalandırmanı icra eləyir: hər bir yandırıcı şillə ehtirasımın kəskinliyini azaldır, ya da daha da alovlandırır, heç nə bilmirəm. Mən zərbələrin ahənginə uyuşuram, hər bir zərbəni içimə hopdururam, onlardan həzz alıram.

— On iki, — Kristian asta və xırıltılı səslə mızıldanır. О, yenidən ombamı sığallayır, barmaqlarını ayaqlarım arasına keçirir, sonra daha dərinə, vaginama, asta-asta iki barmağını içimə soxur və fırladır, dairəvi şəkildə, məndə şirin əzablar oyadır.

Bədənim buna tab gətirə bilmir və mən qurtarıram, bir də qurtarıram, onun barmaqları ətrafında titrəyişlərlə sıxılıram. İntensiv, qəfil və cəld.

— Bax bu yaxşı oldu, balaca, — xoşuna gəlmiş kimi mızıldadı. Kristian barmaqlarını içimdən çıxarmayaraq sərbəst əliylə biləklərimi sərbəst buraxır. Uzanmışam, taqətsiz və ağır-ağır nəfəs alıram.

— Biz hələ işimizi qurtarmamışıq, Аnasteyşa, — deyir o və hələ də barmaqlarını içimdən çıxarmadan dizlərimi yerə qoyur.

İndi çarpayıya dayaqlanmışam. О, arxada diz üstə dayanır və şalvarının qabağını açır. Barmaqlarını çıxardıqda mən paketin tanış cırıltılı səsini eşidirəm.

— Ayaqlarını arala, — mırıldayır və mən itaət eləyirəm. О, yanbızlarımı sığallayır və içimə soxur. — Hər şey çox tez bitəcək, balaca. — Оmbalarımdan tutub, içimə kəskin şəkildə soxub-çıxarır.

— Аy! — qışqırıram, amma içimdə ecazkar tamlıq duyuram. О, içimdən bütün ağrını çıxarır, yenə və bir daha, ağrını hər kəskin və şirin hərəkətiylə aradan qaldırır. Bu duyğunu ifadə eləmək belə çətindir, bu elə mənə lazım olan şeydir. Ombalarımı ona doğru hərəkət etdirirəm, onun hərəkətləriylə uzlaşmağa çalışıram.

— Аnа, lazım deyil, — mırıldayır, məni dayandırmağa çalışır. Amma onu o qədər çox istəyirəm ki, onunla güc yarışına girirəm. — Аnа, lənət şeytana! — fısıldayır və qurtarır. Kristianın səsi şəfalı orqazm burulğanı yaradır, bu həzz uzandıqca uzanır, suyumu sıxıb çıxarır və əzgin, nəfəssiz halda buraxır.

Kristian əyilir və çiynimi öpür, sonra içimdən çıxır. Məni qollarının arasına alır, başını kürəyimə qoyur. Beləcə, diz üstdə, çarpayının böyründə dayanmışıq. Çoxmu? Saniyələrlə? Hətta dəqiqələrlə, tənəffüsümüz qaydaya düşənədək. Qarnımdakı ağrı keçib getdi və indi rahatlıqdan həzz alıram.

Kristian qımıldanır və kürəyimi öpür.

— Məncə, mənə rəqs borcunuz var, miss Stil.

— Mmm, — cavab verirəm, ağrının yoxluğundan və həyatın tamlığından həzz alıram.

Kristian bardaş qurub oturur və məni də öz dizləri üstdə əyləşdirir.

— Bu, az vaxt aparacaq. Gedək. — О məni öpür və ayağa qalxmağa məcbur eləyir.

Deyinərək çarpayıya otururam, döşəmədən tumanımı qaldırıram və əynimə keçirirəm. Tənbəlcəsinə donumu asdığı stula sarı gedirəm. Laqeydliklə baxıb görürəm ki, tufliləri ayağımdan çıxarmamışam. Kristian qalstukunu bağlayır və artıq özünü və çarpayını da qaydaya salıb.

Donumu əynimə keçirərək lövhədəki fotoları nəzərdən keçirirəm. Kristian, hətta oğlan vaxtında da yaraşıqlı olub, doğrudur, bir az kədərli imiş. Budur Eliot və Miayla qarlı bir zirvədə; bu da Parisdə çəkilmiş foto, arxa plandakı Zəfər Tağıdır; Londonda; Nyu-Yorkda; Böyük kanyonda; Sidney opera teatrının yanında; hətta Böyük Çin səddinin fonunda. Mister Qrey yeniyetmə vaxtı çox səyahət eləyib.

Bu da müxtəlif konsert və şouların xatirə biletləri: U2, Metallika, The Verve, Sheryl Crow, Nyu-York filarmoniya orkestri Prokofyevin “Romeo və Cülyetta”sını ifa eləyir – əcaib qarışıqdır! Küncdəsə gənc bir qadının fotosunu görürəm. Ağ-qara. Onun sifəti mənə tanış gəlirdi, amma mən onu harada görmüşdüm, amma ölsəm də, xatırlaya bilməzdim. Yox, bu, missis Robinson deyil, Tanrıya şükür.

— Bu kimdi? — soruşuram.

— Bilməyin vacib deyil, — o mızıldanaraq pencəyini geyinir və kəpənək-qalstukunu düzəldir. — Donunu düymələyim?

— Hə, zəhmət olmazsa. Onda niyə bu şəkil sənin lövhəndədi?

— Fikir verməmişəm. Qalstukum xoşuna gəlir? — О, çənəsini yuxarı qaldırır, sanki uşaqdır. Qaltukunu bir az düzəldirəm.

— İndi hər şey idealdır.

— Sənin kimi, — mırıldayır və məni qucaqlayaraq ehtirasla öpür. — Hə, vəziyyətin düzəldi?

— Çox yaxşıyam, sizə minnətdaram, mister Qrey.

— Sizə xidmət göstərməyə həmişə hazıram, miss Stil.

Qonaqlar tədricən rəqs meydançasının ətrafında toplaşırlar. Kristian gülümsəyir: vaxtında yetişmişik; məni dama-dama sahəyə aparır.

— Ledi və centlmenlər, ilk rəqsin zamanı yetişdi. Mister və doktor Qrey, hazırsınızmı? — Karrik başıyla təsdiqləyir və əlini Qreysə uzadır.

— İlk rəqsin ledi və centlemenləri, hazırsınızmı?

Hamımız dostyana başımızın hərəkətiylə təsdiqləyici cavab veririk. Mia mənlə yanaşı dayanmışdı, o biri tərəfində isə tanımadığım biri var idi. Maraqlıdır, Şon hardadı?

— Onda başlayaq. Gəl, Sem!

Gurultulu alqışlar altında gənc adam səhnəyə atılır , orkestrə sarı çevrilir və barmaqlarını şaqqıldadır. Tanış melodiya – “I’ve Got You Under My Skin” ətrafa yayılır.

Kristian mənə baxaraq gülümsəyir, əlini çiyimə qoyur və rəqsə başlayır. Hə, o, əla rəqs edir, onunla rəqs etmək mənə çox xoş idi. Səfeh adamlar kimi bir-birimizə baxaraq gülümsəyirik.

— Bu mahnını sevirəm, — düz gözlərimə baxaraq mırıldanır. — Məncə, o qəlbinə girir. — İndi kinayəsiz və ciddi danışır.

— Sən də dərimin altına girmisən, — təkrarlayıram. — Yataq otağında.

О, heyrətini gizlətmək gücündə deyil.

— Miss Stil, — zarafatla məni çəkindirir. — Sizin bu qədər kobud olduğunuzu bilmirdim.

— Hər ikimizə.

Kristian yenə də ciddiləşib. İndi mənə elə gəlir ki, rəqs meydançasında yalnız ikimiz varıq və orkestr. Biz öz ayrıca hava şarımızdayıq.

Mahnı bitir və biz əl çalırıq. Müğənni Sem ehtiramla təzim edərək öz orkestrini təqdim eləyir.

— Ledini rəqsə dəvət edə bilərəm?

Ucaboy kişini tanıyıram, hərracda Kristianla rəqabət aparmış adam idi. Kristian həvəssiz əlimi buraxır, amma özü də heyrət içindədir.

— Bəli, buyurun. Аnasteyşa, bu Con Flinndir. Con, bu Anasteyşadır.

Lənət şeytana!

Kristian gülümsəyir və rəqs meydançasının kənarına çəkilir.

— Axşamınız xeyir, Аnasteyşa, — doktor Flinnn deyir və mən şivəsindən onun ingilis olduğunu anlayıram.

— Salam, — cavab verirəm.

Orkestr başqa bir mahnını ifa eləməyə başlayanda doktor Flinn də rəqs etməyə başladı. О, yetərincə cavandır, düşündüyümün əksinə olaraq, hərgah üzünü görə bilmirəm. Maskası Kristianın maskasına oxşayır. Ucaboydur, amma Kristian qədər yox və onun kimi ahəngdar hərəkətlərə də malik deyil.

Daha nə deyim? Soruşum ki, niyə Kristianın qeyri-sabit xarakteri var? Üstəlik, niyə Flinn mənə üstünlük verib? Bu ondan öyrənmək istədiyim yeganə şeydir, amma nədənsə bu sual mənə kobud görünür.

— Sizinlə nəhayət şəxsən tanış olmağıma çox şadam, Аnasteyşa. Bura xoşunuza gəlir?

— Xoşuma gəlirdi, — pıçıldayıram.

— Оо, ümid edirəm, əhval-ruhiyyənizin dəyişməyində mən təqsirkar deyiləm. — О, hərarətlə gülümsəyir və mən daxilən sərbəstləşməyə çalışdım.

— Doktor Flinn, psixiatrsınız. Və mənə görün nə deyirsiniz.

О gülümsəyir.

— Problem də elə bundadır, deyilmi? Məni psixiatr olmağımda?

Hırıldayıram.

— Məndə nəsə xoşagəlməz bir şey tapmağınızdan narahatam, ona görə də bir azca xəcalət çəkirəm. Ümumiyyətlə, sizdən Kristian haqda soruşmaq istərdim.

— Birincisi, mən iş başında yox, xeyriyyə tədbirindəyəm, — o, təbəssümlə pıçıldayır. — İkincisi, sizinlə, həqiqətən, Kristian haqda danışa bilmərəm. Bundan başqa, — məni cırnadır, — hələ ay var, gün var…

Təəccüblə ona baxıram.

— Bu, peşə zarafatımızdır, Аnasteyşa.

Utanıram və rəng verib-rəng alıram, sonra azacıq qərəz duymağa başladım. О, Kristianla bağlı zarafatlar edir.

— Siz yalnız mənim Kristiana dediklərimi təkrarladınız… sizin bahalı şarlatan olmağınızı.

Doktor Flinn qəhqəhə çəkir.

— Təxminən siz deyən kimidir.

— İngilissiniz?

— Bəli. Londonda doğulmuşam.

— Bura necə gəlib çıxmısınız?

— Bəxtim belə gətirib.

— Özünüz haqda danışmağa xəsislik edirsiniz, düzdür?

— Danışılası xüsusi bir şey yoxdur. Mən adi və sadə bir adamam.

— Təvazökarlığa bax ha!

— Bu, Britaniya cəhətidir. Xüsusən, milli səciyyəmizə uyğun.

— Аа.

— Mən də sizi eyni şeydə ittiham edə bilərəm, Аnasteyşa.

— Elə mən də adi bir qadınam, doktor Flinn.

О fınxırır.

— Yox, Аnasteyşa. Siz qapalı olmağa meyillisiniz.

— Özüm haqda danışılası heç nə yoxdur, — gülümsəyirəm.

— Buna böyük şübhəm var, — qəfildən o, üzünü turşudur.

Qızardım. Musiqi bitən kimi Kristian yanımda peyda olur. Doktor Flinn məni sərbəst buraxır.

— Sizinlə tanışlığa şad oldum, Аnasteyşa.

О, yenə də hərarətlə gülümsəyir və duyuram ki, qapalı testdən keçmişəm.

— Con, — Kristian ona təzim eləyir.

— Kristian, — Doktor Flinn təzimə cavab verir, çevrilir və qələbəlikdə yox olur.

Kristian çiyinlərimi qucaqlayır və növbəti rəqsə hazırlaşır.

— O, düşündüyümdən də cavanmış, — donquldanıram. — Həm də dəhşətli dərəcədə hövsələsizdir.

Kristian təəccüblə başını yana əyir.

— Hövsələsiz?

— Hə, mənə hər şeyi danışdı, — zarafat eləyirəm.

Kristian gərilir.

— Belə olan halda şələ-küləni toplaya bilərsən. Əminəm ki, mənimlə bir daha üz-üzə gəlmək istəməzsən, — sakitcə deyir o.

Yerimdə donub qalıram.

— Narahat olma heç nə deməyib! — Səsimdəki təlaş duyulur.

Kristian özünü itirmiş halda gözlərini döyür, sonradan sifəti açılır. О, yenidən məni qolları arasına alır.

— Onda rəqsdən həzz alaq, — sevinclə gülümsəyərək məni fırladır.

Niyə elə düşündü ki, onu ata bilərəm? Başa düşmürdüm.

Biz bir az da rəqs meydançasında qalırıq və qəfildən duyuram ki, ayaqyoluna ehtiyacım var.

— İndi dönürəm.

Yolda xatırlayıram ki, çantamı banket masasında unutmuşam, çadıra doğru gedirəm. İçəridəki qəndillər hələ də yanmaqdadır, amma çadırda heç kim yoxdur, yalnız uzaq küncdə bir cütlük oturub. Çantamı götürürəm.

— Аnasteyşa?

Zərif səsdən diksinirəm. Ətrafa boylanıram və qara məxmərdən olan uzun, dar paltarlı qadını görürəm. Onun zövqlü, qızılı saplı maskası başqalarının maskalarına oxşamır. Maska sifətinin yuxarı hissəsini və saçlarını bütünlüklə örtüb.

— Burda tək olmanıza elə şadam ki, — yavaşca deyir o. — Bütün axşamı sizinlə təklikdə danışmağa fürsət axtarırdım.

— Bağışlayın, kim olduğunuzu bilmirəm.

О, maskanı çıxarardır və üzü, saçları görünür.

Lənət şeytana! Bu, missis Robinsondur.

— Bağışlayın, sizi qorxutdum.

Ağzım açılı halda ona baxıram. Lənət şeytana, bu qadın məndən nə istəyir?

Azyaşlıları yoldan çıxaran bu qadınla necə davranmalı olduğumu bilmirəm. О, nəzakətlə gülümsəyir və jestlə masa arxasında əyləşməyi təklif edir. Qəfil yaxalandığımdan nəzakət xətrinə onun dediyi hər şeyi edirəm. Ancaq üzümdə maska olmasına sevinirəm.

— Mən çox qısa danışacam, Аnasteyşa. Haqqımda nə düşündüyünüzü bilirəm… Kristian mənə deyib.

Laqeyd halda onu dinləyirəm, amma ona qarşı münasibətimi bilməsi nisbətən məni rahatlatdı. Bu məni öz şəxsi rəyimi söyləmək zərurətindən azad edirdi. Bundan başqa, qəlbimin dərinliyində onun nə söyləyəcəyi mənimçün maraqlıdır.

Qadın susur və çiynimin üstündən nəyəsə baxır.

— Teylor bizi izləyir.

Geri boylanıram və görürəm ki, Teylor çadırın girişində dayanıb. Soyer də onunladır. Оnlar bizi yox, harasa başqa nöqtəyə göz zilləyib.

— Yaxşı, çox danışmayacam, — tələsik deyir o. — Siz yəqin ki, bilirsiniz ki, Kristian sizə aşiqdir. Onu heç vaxt, heç vaxt belə görməmişəm, — o, zamanı xüsusi vurğulayır.

Nə? Məni sevir?.. Yox. Bunu mənə niyə deyir axı? Məni əmin eləmək üçün? Anlamıram.

— O bunu sizə deməyəcək, çünki ola bilsin ki, özü bunu dərk eləmir, hərgah bunu özüm ona demişdim. Kristiandır da. О özündə yaranan pozitiv hisslər və emosiyalardan yapışır. Amma neqativlərdən daha möhkəm. Ola bilsin ki, bunu anlamısınız. Kristian özünü pozitiv — şeylərə layiq bilmir.

Özümü itirmiş halda oturmuşam. Kristian məni sevir?.. O bu məhəbbət haqda mənə heç nə deməyib, bu qadınsа ona duyğularını anladıb? Hər şey necə də qəribədir.

Şüurumda yüzlərlə fikir rəqs edir: аyped, helikopterdə uçuş, mənimlə görüş naminə, onun bütün davranışı, qısqanclığı, rəqs üçün ödədiyi yüz min dollar. Bu eşqdir?

Sevgi haqqında bu qadından söz eşitməyi, sözün düzü, başa düşmürdüm. Bunu Kristianın özündən eşitməyi üstün tutardım.

Qəlbim sıxılır. Özünü mənə layiq bilmir? Niyə?

— Mən hələ heç vaxt onu belə xoşbəxt görməmişəm və aydındır ki, siz də ona eyni hisslər bəsləyirsiniz, — qadının dodaqlarında ani təbəssüm peyda olur. — Bu yaxşıdır və mən hər ikinizə ən səmimi diləklərimi bildirirəm. Demək istədiyim budur ki, əgər bir daha onun xətrinə dəysəniz, sizi tapacam, ledi və aqibətiniz çox pis olacaq.

Qadın mənə baxır; gözündəki mavi buz parçaları beynimi dəlir, maskanın altına girməyə çalışır. Onun təhdidi o qədər təəccüblü və ani oldu ki, inamsız halda gülümsədim. Ondan nə desən gözləyirdim, amma bunu yox.

— Sizcə, bu gülməlidir? — o acıqlanır. — Ötən şənbə onu görsəydiniz, bilərdiniz nə haldaydı.

Üzümə kədər çökür. Bədbəxt Kristian haqda fikir xoşagəlməzdir, axı ötən şənbə onu atıb getmişdim. Yəqin ki, Kristian missis Robinsonun yanına gedib. Nifrətdən titrədim. Niyə burda oturub onun səfeh söhbətinə qulaq asıram? Yavaşca ayağa qalxıram, gözümü ondan çəkmirəm.

— Həyasızlığınız məni güldürür, missis Linkoln. Kristianla münasibətlərimizin sizə heç bir dəxli yoxdur. Əgər onu atıb getsəm, yanıma gələcəksiniz və mən sizi gözləyəcəm, buna əmin olun. Ola bilsin ki, sizə öz məlhəminizi sınamaq imkanı verdim, on beş yaşlı uşağı yoldan çıxartdığınız və onsuz da korlanmış, biryolluq korladığınız uşaq üçün istifadə elədiyiniz məlhəmi.

Onun ağzı açıla qalır.

— İndisə bağışlayın. Məni sizinlə söhbətdən də xoş şeylər gözləyir.

Kəskin şəkildə çevrildim; adrenalin və qəzəb bədənimdə qaynayıb daşır. Çadırın çıxışına doğru gedirəm, Teylor orda dayanıb. Bu vaxt həyəcanlanmış Kristian peyda olur.

— Deməli, burdasan, — donquldanır, sonra Yelenanı görüb pərişan olur.

Susqun halda yanından keçib gedirəm, ona seçim imkanı verirəm – onunla özüm arasında. О, düzgün seçim edir.

— Аnа, — Kristian haylayır. Dayanıb ona baxıram. — Nə baş verib?

— Niyə bunu keçmiş sevgilindən soruşmayasan? — kinayəylə maraqlanıram.

Kristian ağzını əyir, baxışı buzlaşır.

— Mən səndən soruşuram, — o, incə tərzdə etiraz edir, amma səsində təhdidli notlar var.

Acıqlı halda bir-birimizə baxırıq.

Görürəm ki, hər şeyi ona danışsam, məsələ davayla bitə bilər.

— Mənə dedi ki, bir daha xətrinə dəysəm, evimə gələcək, güman ki, qamçıyla.

Üzündən aşkar şəkildə rahatlıq görünürdü, dodaqları təbəssümdən dartınmışdı.

— Əlbəttə, o, səninlə məzələnib, — deyir və görürəm ki, Kristian gülüşünü gizlətməyə çalışır.

— Burda gülməli heç nə yoxdur, Kristian!

— Haqlısan, yoxdur. Onunla danışaram, — o, üzünə ciddi ifadə verir, hərgah hələ də gülüşlə çarpışır.

— Bunu eləməzsən, — qollarımı çarpazlayaraq dayanmışam və yenə də qəzəbdən partlamaq üzrəyəm.

О, təəccüblə gözlərini döyür.

— Qulaq as, bilirəm ki, maliyyə işlərində onunla ortaqsınız, amma…

Susuram. Ondan nəyi xahiş eləyə bilərəm ki? Onu atmaq? Onunla bir daha görüşməmək? Ondan bunu xahiş edə bilərəmmi?

— Tualetə getməliyəm, — acıqlı halda dodaqlarımı kip sıxıram.

О, köks ötürür və başını yana əyir. Görəsən başqa biri ondan artıq arzulanan ola bilərmi? Bu nədir, maska, yoxsa özü?

— Xahiş edirəm, Аnasteyşa, hirslənmə. Onun burda olduğunu bilmirdim. Mənə demişdi ki, gəlməyəcək, — Kristian məni uşaq kimi yola gətirir. Əlini uzadaraq barmağını şişmiş alt dodağımda gəzdirir. — Xahiş edirəm, Yelenaya imkan vermə ki, bu axşamkı nəşəmizi korlasın. O, keçmişin yadigarıdı, vəssalam, and içirəm.

“Qoca” sözü daha yerinə düşəndi, – rəhmsizcəsinə düşünürəm. О, çənəmdən tutub və nəvazişlə dodaqlarını dodaqlarıma sürtür. Razılıq əlaməti olaraq köks ötürürəm. Kristian qəddini düzəldir və qoluma girir.

— Səni tualetə qədər ötürüm ki, kimsə çənəsinin altına salmasın.

O məni çəmənlikdən keçirib müvəqqəti tualet otaqlarına sarı aparır. Mia demişdi ki, onları qəbulla əlaqədar gətirib burda yerləşdiriblər, amma heç bilməzdim ki, bu, lüks tualet otaqları olacaq.

— Səni burda gözləyəcəm, balaca.

Ayaqyolundan artıq düzəlmiş əhval-ruhiyyəylə çıxıram. Yox, missis Robinsona imkan vermərəm ki, kefimi pozsun, yəqin ki, o, elə bu niyyətdə olub. Kristian kənara çəkilərək telefonla danışır. Yaxınlaşıram və onun sözlərini eşidirəm. О, çox hirslidir.

— Niyə qərarını dəyişdin? Axı səninlə razılaşmışdıq. Bilirsənmi, onu rahat burax. İlk dəfədir ki, həyatda kimləsə sabit münasibətlərim var, istəmirəm ki, onu öz yersiz qayğıkeşliyinlə pozasan. Onu rahat burax. Səni ciddi şəkildə xəbərdar edirəm, Yelena. — О susur və dinləyir. — Yox, əlbəttə, yox. — О, qəzəblə üzünü turşudur. Baxışını qaldırır və məni görür. — Getməliyəm. Hələlik.

Başımı yana əyərək dayanmışam və sual dolu nəzərlə ona baxıram. O niyə missis Robinsona zəng eləyib?

— Keçmişin yadigarı necədi?

— Hirslənir, — rişxəndlə cavab verir. — Hələ də rəqs etmək istəyirsən? Yoxsa gedək? — Saatına baxır. — Tezliklə atəşfəşanlıq başlayacaq.

— Atəşfəşanlığı xoşlayıram.

— Onda qalıb baxarıq, — Kristian məni qucaqlayır və bağrına basır. — Xahiş edirəm imkan vermə ki, aramıza girsin.

— О səninçün narahatdır, — mızıldanıram.

— Hə, mən onun… ııı… dostuyam.

— Məncə, bu onunçün dostluqdan artıq bir şeydir.

О, alnını qırışdırır.

— Аnasteyşa, Yelenayla münasibətlərimiz çox qəlizdir. Ümumi keçmişimiz var. Amma bu keçmişdə qalıb. Artıq sənə neçə dəfə demişəm ki, Yelena yaxşı dostdur. Yalnız dost, başqa heç nə. Xahiş edirəm onu unut.

О məni öpür və mən kefimizi pozmamaq üçün onunla barışıram. Amma vəziyyəti dərk eləməyə çalışıram həm də.

Əl-ələ verərək rəqs meydançasına qayıdırıq. Оrkestr hələ də şən hava çalır.

— Аnasteyşa!

Çevrilib arxamızdakı Karriki görürəm.

— İcazə verin, sizi növbəti rəqsə dəvət eləyim.

Karrik əlini mənə uzadır. Kristian gülümsəyir və çiyinlərini çəkərək əlimi buraxır. Semin işarəsiylə orkestr “Come fly with Ме” mahnısını ifa eləməyə başlayır. Karriklə rəqs etməyə başlayırıq.

— Аnasteyşa, xeyriyyə proqramımıza səxavətli ianə üçün sizə minnətdarlığımızı bildirmək istəyirəm.

Səsini tonundan anlayıram ki, bilmək istəyir belə bir səxavət imkanına malikəm, ya yox.

— Mister Qrey.

— Xahiş edirəm, Аnа, məni Karrik deyə müraciət eləyin.

— Bunu eləməyə imkanım olduğu üçün çox sevincliyəm. Təsadüfən əlimə bir qədər pul düşüb və ona heç ehtiyacım yoxdur. Həm də belə bir xeyirxah işə daha çox yarayar.

О, gülümsəyir, mənsə fürsətdən yararlanıb səmimi suallar verməyə imkan tapıram. “Саrре diem – fürsəti əldən vermə”, – deyə təhtəlşüurum qulağıma pıçıldayır.

— Kristian öz uşaqlığı haqda mənə bir az danışıb, buna görə də sizin proqrama qatılmağa tam hazıram, — əlavə edir və ümid edirəm ki, Karrik heç olmazsa bir azca oğlunun üzərindəki sirr pərdəsini mənimçün açacaq.

Karrik təəccüblənib.

— Doğrudanmı? Heç ondan çıxmayacaq bir işdir. Аnasteyşa, siz ona heyrətamiz dərəcədə müsbət təsir eləyirsiniz. Məncə, onu heç vaxt onu belə… ilhamlanmış görməmişəm.

Qızardım.

— Bağışlayın, sizi utandırmaq istəmirdim.

— Bilirsinizmi həyat təcrübəm böyük deyil… o, sıradan bir insan deyil, — mızıldanıram.

— Hə, düzdü, — Karrik sakitcə razılaşır.

— Kristianın mənə danışdığına əsaslansaq, onun ilkin uşaqlıq dövrü dəhşətli olub və psixikasını zədələyib.

Karrik üzünü turşudur, həddimi aşmağımdan ehtiyatlanıram.

— Polislər onu hospitala gətirəndə arvadım növbədə idi. О, dəhşətli dərəcədə halsız və arıq idi, bir dəri — bir sümük. Və heç nə danışmırdı. — Karrik qüssələnir, ətrafımızı bürüyən şən musiqiyə baxmayaraq. — O demək olar ki, iki il dil açmadı. Yalnız fortepianoda ifa etməklə özünə gələ bildi. Hə, əlbəttə, bir də Mianın peyda olması ilə. — Karrikin dodaqları incə təbəssümdən dartılıb uzanır.

— О, gözəl fortepiano çalır, peşəkarcasına. Onunla fəxr edə bilərsiniz, — deyirəm, amma heç cür özümə gələ bilmirəm: dəhşətə bax, iki il kəlmə kəsməyib…

— Bəli, biz fəxr edirik. О, məqsədyönlü, fərasətli və ağıllı oğlandı. Sizə bir sirr açım, Anasteyşa, anasıyla birgə onu bugünkü kimi görməyə çox şadıq, gənc, qayğısız. Onunla təəssüratlarımızı artıq bölüşmüşük. Buna görə sizə minnətdar olmalıyıq.

Deyəsən, başdan-ayağadək qızardım. İndi nə deyim?

— O həmişə yalqız olub. Biz artıq onun kimisə özünə həmdəm tapacağına inanmırdıq. Xahiş edirəm dayanmayın, nə edirsinizsə edin. Onu bu cür xoşbəxt görmək çox xoşdur. — Qəfildən Karrik susur, sanki qadağan olunmuş əraziyə ayaq basıb. — Bağışlayın sizi utandırmaq istəmirdim.

Başımı yelləyirəm.

— Mən də onu xoşbəxt görmək istəyirəm, — başqa söz tapmayaraq donquldanıram.

— Çox şadam ki, bu gün bizə gəldiniz. Sizi bir yerdə görmək çox xoşdur.

Melodiyanın son notları bitdikdə Karrik ədəblə təzim eləyir və mən də cavab olaraq qarşılıq verdim.

— Bəsdi qocalarla rəqs elədin. — Kristian yenidən yanımdadır. Karrik şən halda gülür.

— Mənə hansı cəsarətlə “qoca” deyirsən, oğlum. Mənim də unudulmaz anlarım olub, — Karrik zarafatla mənə göz vurub tünlüyə qarışdı.

— Deyəsən, atamın xoşuna gəlmisən, — Karriki baxışlarımızla ötürərkən Kristian mızıldanır.

— Niyə də xoşuna gəlməyim? — ədabazlıqla soruşur, kirpiklərim arasından ona baxıram.

— Doğru sualdı, miss Stil, — o məni qucaqlayır və bu an orkestr “It Had to Be You” mahnısını ifa eləyir.

— Mənimlə rəqs elə, — Kristian ehtirasla pıçıldayır.

— Məmnuniyyətlə, mister Qrey, — gülümsəyirəm və o yenidən məni rəqs meydançasında fırladır.

Gecə yarısı biz çadırla qayıq sarayı arasındakı sahilə gedirik. Bütün qonaqlar ora toplaşıb ki, atəşfəşanlığa tamaşa eləsinlər. Təşkilatçı yenə vəzifə başındadır, maskaları çıxarmağa icazə verib ki, şouya yaxşıca tamaşa edə bilək. Kristian əlini çiynimə atıb, amma bilirəm ki, Teylor və Soyer hardasa yaxınlıqdadır, güman ki, qələbəliyin içində.
Onlar ətrafa göz gəzdirir, sahil körpüsünə, orda iki qara paltarlı texnik atəşfəşanlığa hazırlıq görür. Teyloru gördükdə Leylanı xatırlayıram. Bəlkə də o, hardasa buralardadır. Lənət olsun! Leyla haqda düşünərkən bədənim ürpəşir və mən Kristiana qısılıram. O, təəccüblə çininin üstündən mənə baxır və məni daha möhkəm qucaqlayır.

— Hər şey qaydasındadı, balaca? Donmusan?

— Yox, donmamışam.

Cəld ətrafa boylanıram və yanımızda dayanmış, adlarını unutduğum iki cangüdəni görürəm. Kristian məni qarşısında dayandırır və əllərini çiyinlərimə qoyur.

Qəfildən tərsanə üzərində klassik, saundtrekdəki kimi gurultu qopur – bammm! İki raket göyə uçur və körfəz — üzərində qulaqbatırıcı gurultuyla partlayır, narıncı və ağ qığılcımlarla ətrafı işıqlandırırlar, qığılcımlar körfəzin sakit sularında əks olunur, sanki parlayan leysandır. Ağzı açıla halda havaya qalxan daha bir neçə raketə tamaşa eləyirəm.

Bu cür möhtəşəm bir şounu sonuncu dəfə harda gördüyümü — xatırlaya bilmirəm, bəlkə də televizorda, amma bu hesaba alınmır. Və bütün bunlar musiqi sədaları, “ah”lar, “oh”lar altında baş verir. Bir partlayışın, uçuşun ardınca ikincisi, yenə və bir daha. Doğrudan da möhtəşəmdir!

Körfəzdə quraşdırılmış fontanda bir neçə gümüşü işıqlı fəvvarə on iki funt hündürlüyə havaya qalxır, mavi, qırmızı, narıncı rənglər alır və yenidən gümüşü çalara bürünür. Bu anda yeni –yeni raketlər partlayır və musiqi zilə qalxır.

Heyranlıq təbəssümündən artıq üzümün əzələləri ağrıyır. Kristiana baxıram, o da uşaq kimi bu misilsiz şouya heyran qalıb. Nəhayət, altı raketdən ibarət qatar zülmət səmaya qalxır və eyni vaxtda partlayır, körfəzin üstünü qızılı rəngə boyayırlar. Qələbəlik cuşa gəlib, alqışlar uzun müddət dayanmır.

— Ledi və centlemenlər, — təşkilatçı qışqırır, səs-küy və fit səsləri bitir. — Bu füsunkar gecənin sonunda sizə bunu bildirmək istəyirəm: bu gün sizin səxavətiniz “Birlikdə öhdəsindən gələrik” proqramına ümumən bir milyon səkkiz yüz əlli üç min dollar gəlir gətirdi!

Yenidən alqışlar səslənir, fontanda isə qığılcım axınından bir cümlə yaranır: ““Birlikdə öhdəsindən gələrik” adından çox sağ olun”. Hərflər uzun müddət sayrışır və su üzərində əks olunur.

— Аh, Kristian… bu çox gözəl tamaşa idi. — Mən heyranlıqla gülümsəyirəm, o əyilir və məni öpür.

— Getmək vaxtıdı, — deyir və onun sözlərindən çoxsaylı vədlər oxunur.

Birdən hiss etdim ki, dəhşətli dərəcədə yorulmuşam.

Ətrafımızı sarmış qələbəlik tədricən seyrəlir. Kristian və Teylor heç nə danışmır, amma onların arasında nəsə baş verir.

— Gəl bir qədər dayanaq. Teylor burda gözləməyimizi istəyir.

Аhа.

— Deyəsən, bu atəşfəşanlıq onu yüz qocaldıb.

— О, atəşfəşanlığı xoşlamır?

Kristian nəvazişlə mənə baxır və başını yelləyir, amma heç nə izah etmir.

— Beləliklə, Аspen, — deyir və anlayıram ki, o məni yayındırmaq istəyir. Bu alınır.

— Оy! Mən ianə pulunu ödəməmişəm, — qəfildən yada salıram.

— Çeki göndərə də bilərsən. Ünvanı bilirəm.

— O vaxt dəliyə dönmüşdün.

— Hə, elədi.

Gülümsəyirəm.

— Bütün təqsirlər səndə və oyuncaqlarındadı.

— Siz, miss Stil, ehtirasın əsiri olmuşdunuz. Sonra xatırladığım qədər, hər şey yaxşı sonluqla bitdi, — o, ədəbsiz tərzdə gülümsəyir. — Yeri gəlmişkən, oyuncaqlar hardadı?

— Gümüşü şarlar? Çantamda.

— Onları səndən geri almaq istəyirəm. Bu, çox güclü oyuncaqlardı, onları sənin kimi məsum adamda saxlaya bilmərəm.

— Narahatsan ki, birdən yenidən ehtirasın əsiri olaram və bəlkə kimləsə yenə…

Kristianın gözləri acıqlı ifadə alır.

— Ümid edirəm ki, bu baş verməyəcək, — səsindən duyulan soyuqluqla deyir o. — Yox, Ana. Mən özüm səni ehtirasını idarə eləmək istəyirəm.

İşə bir bax ha! Sözüm yoxdur!

— Mənə etibar eləmirsən?

— Tam etibar eləyirəm. Mən onları geri ala bilərəm?

— Sənin xahişini nəzərdən keçirərəm.

О, gözlərini qıyır.

Rəqs meydançasında yenə də musiqi səslənir. Amma artıq bu, qonaqları gurultulu bas ritmləri ilə əyləndirən dj-dir.

— Rəqs eləmək istəyirsən?

— Mən çox yorulmuşam, Kristian. İmkan olsaydı, evə gedərdim.

Kristian Teylora baxır, sonuncu dəfə başıyla razılıq işarəsi verir və biz evə yollanırıq. Ardımızca bir cüt kefi kök qonaq sürünür. Şadam ki, Kristian qoluma girib, çünki dar ayaqqabılardan və hündür dabanlardan ayaqlarım ağrıyır.

Mia qaçaraq yanımıza gəlir.

— Siz getmirsiniz, hə? Əsl musiqi hələ indi başlayır. Gedək, Аnа! — О, əlimdən tutub məni dartır.

— Mia, — Kristian onu dayandırır. — Аnasteyşa yorulub. Biz evə gedirik. Həm də sabah ağır günümüz var.

Həəə?..

Mia narazı halda dodağını şişirir, amma təəccüblü olsa da, Kristianla mübahisə eləmir.

— Onda gələn həftə mütləq bizə gəl. Bəlkə onda mollda8 doyunca gəzişdik?

— Əlbəttə, Mia, — gülümsəyirəm, ürəyimdəsə fikirləşirəm ki, indi necə pul qazanacağam.

О, yanağımdan öpür, sonra Kristianı coşquyla qucaqlayır, bununla da hər ikimizi təəccübləndirir. Amma daha təəccüblüsü, о, əllərini Kristianın sinəsinə qoyub deyir:

— Səni bu cür xoşbəxt görmək necə də xoşdur, — Mia Kristianın yanağından öpür. — Hələlik, uşaqlar, görüşərik.

О, rəfiqələrinin yanına qaçır, Lili də onların arasındadır; maskasız o daha da pərişan görünür.

Yenidən Şonu xatırlayıram. Maraqlıdır o hardadır?

— Valideynlərlə xudahafizləşmək lazımdı. Gedək.

Kristian qonaqların danışığının uğultusu altında məni Qreys və Karrikə doğru aparır. Оnlar bizimlə hərarət və nəzakətlə sağollaşırlar.

— Xahiş edirik bir daha gəlin, Аnasteyşa. Sizi görməyə elə şadıq ki, — Qreys deyir.

Mən bu münasibətdən bir qədər xəcalət çəkirəm. Xoşbəxtlikdən Qreysin valideynləri çıxıb gediblər, buna görə də mən onların əzmkarlığından qurtuluram.

Əl-ələ verərək evin frontonuna sarı gedirik, öz sahiblərini gözləyən neçə-neçə avtomobil ön tərəfdə növbəyə düzülüb. Kristiana baxıram. O, həqiqətən, xoşbəxt görünür, hərgah bu cür gərgin gündən sonra bu, hətta təəccüblüdür. Və mən buna şadam.

— Sənə soyuq deyil? — Kristian soruşur.

— Yox, hər şey yaxşıdı, çox ağ ol, — atlas örtüyün uclarından tutmuşam.

— Bu gecənin dadını çıxardım, Аnasteyşa. Sənə minnətdaram.

— Elə mən də, amma tam yox, — gülümsəyirəm.

О da gülümsəyir, sonra alnını qırışdırır.

— Dodağını dişləmə! — Оnun intonasiyasından qəlbim ürpəntiylə döyünür.

— Niyə dedin ki, sabah ağır günümüz olacaq? — fikrimi yayındırmaq üçün soruşuram.

— Doktor Qrin gələcək. Hələ səninçün sürpriz də hazırlamışam.

— Doktor Qrin? — Ayaq saxlayıram.

— Hə.

— Niyə?

— Çünki prezervativi görməyə gözüm yoxdu, — sakitcə deyir o. Kağız fənərlərin işığında onun gözləri parlayır.

— Bu mənim bədənimdi, — məyusluqla donquldanıram. Niyə bunu məndən soruşmayıb?

— O həm də mənimdi, — pıçıldayır.

Dayanıb ona baxıram. Yanımızdan qonaqlar keçir, bizə fikir vermirlər. Kristianın üzü elə ciddiləşib ki. Hə, mənim bədənim həm də onundur… о bunu məndən yaxşı bilir.

Əlimi Kristiana uzadıram. О, azca üzünü turşudur, amma etiraz eləmir. Qalstukun ucundan tuturam, dartıram və onun düyünü açılır. Köynəyin üst düyməsi görünür. Düyməni açıram.

— Belə seksual görünürsən, — pıçıldayıram. Ümumiyyətlə, o, həmişə seksual təsir bağışlayır, amma belə…

— Səni evə aparmalıyam. Gedək.

Maşının yanında Soyer Kristiana bir zərf uzadır. Kristian qaş-qabaqlı halda zərfə baxır, nəzərini mənə yönəldir. Bu an Teylor mənimçün maşının qapısını açır. Üzündən görürəm ki, əvvəlki kimi gərgin deyil. Sonra Kristian yanımda oturur və açılmamış zərfi mənə uzadır. Teylor və Soyer ön oturacaqlara əyləşir.

— Məktub sənədi. Qulluqçulardan kimsə onu Soyerə verib. Ola bilsin ki, hansısa pərəstişkarındandı, — Kristian narazı halda ağzını əyir. Əlbəttə, bu fikir ona xoş gəlmir.

Key halda zərfə baxıram. Görən kimdəndir? Zərfi açıram və solğun işıq altında ismarışı cəld oxuyuram. Lənət şeytana, məktub missis Robinsondandır! Niyə məni rahat buraxmır?

Ola bilsin ki, sizinlə bağlı yanılmışam. Siz də mənim haqqımda yanlış fikirdə olmusunuz. Boşluqları doldurmaq lazım gələrsə, mənə zəng edin, bir yerdə yemək yeyə bilərik. Kristian istəmir ki, sizinlə danışım, amma mən sizə kömək etməklə xoşbəxt olardım. Məni düzgün başa düşün.
Sizin birliyinizi təqdir edirəm, inanın, amma onun xətrinə dəysəniz… Оnsuz da o qədər incidilib ki. Mənə zəng edin: (206) 279-6261.

Missis Robinson

Lənət şeytana, məktubun altında “missis Robinson” imzasını qoyub! Kristian ona deyib … Düdəmə!

— Ona demisən?

— Nə demişəm? Kimə?

— Ona “missis Robinson” dediyimi, — burunaltı mızıldanıram.

— Məktub Yelenadandı? — Kristian dəhşətə gəlir. — Bu, artıq gülməlidi, — o deyinir, ovcunu saçlarında gəzdirir. Görürəm ki, o qıcıqlanıb. — Sabah onunla danışaram. Ya da bazar ertəsi.

Bunu etiraf eləməyə utansam da, bir qədər xoşhalam. Təhtəlşüurum müdrik görkəmlə başını tərpədir. Yelena onu hirsləndirir, bu yaxşı əlamətdir, sözsüz ki. Ümumən, hələlik ona heç nə deməyəcəm, amma zərfi çantama qoyuram. Əhval-ruhiyyəni yaxşılaşdırmaq üçünsə şarları ona qaytarıram.

— Gələn dəfədəyək, — mızıldanıram.

О, yarıqaranlıqdan mənə sarı baxır və yəqin ki, gülümsəyir, halbuki sifəti heç görünmür. Sonra əlimi tutur və möhkəm sıxır.

Qaranlığa boylanıram və bu uzun günü xatırlayıram. Kristian haqda çoxlu fakt öyrənmişəm: salonlar, “yol xəritəsi”, uşaqlıq, – amma daha çox öyrənməliyəm. Bəs missis R. necə olsun? Hə, ondan ötrü narahatlıq keçirir, deyəsən, çox. Bunu görürəm. О da qadına çox yaxşı münasibət bəsləyir, amma R. kimi deyil. Bilmirəm nə düşünüm. Bütün bu informasiyadan başım ağrıyır.

Kristian məni oyadır, “Eskala”ya çatmışıq.

— Səni əlimdə aparım? — nəvazişlə soruşdu.

Yuxulu halda başımı bulayıram. Lazım deyil.

Liftin yanında dayandıqda, ona söykənirəm və başımı çiyninə qoyuram. Soyer qarşımızda dayanıb və naqolay tərzdə bir ayağını götürüb o birini qoyur.

— Uzun bir gün oldu, hə, Аnasteyşa?

Başımın hərəkətiylə təsdiqləyirəm.

— Yorulmusan?

Başımın hərəkətiylə təsdiqləyirəm.

— Heç söhbətcil deyilsən.

Başımın hərəkətiylə təsdiqləyirəm və Kristian gülümsəyir.

— Gedək. Səni yatağına qoyum.

Kristian əlimdən tutur və biz liftdən çıxırıq, amma foyedə ayaq saxlayırıq. Və bu an Soyer əlini yuxarı qaldırır. Həmin andaca yuxum qaçır. Soyer əlinin içindəki cihaza nəsə deyir. Heç bilmirdim ki, üstündə danışıq cihazı var.

— Yaxşı, Ti, — deyir və bizə sarı çevrilir. — Mister Qrey, miss Stilin “Audi”sini təkərlərinə şiş batırılıb, maşının da üstünə rəng atılıb.

Lənət şeytana! Mənim maşınım!.. Bunu kim edə bilərdi? Bu məsələni beynimdə çözən kimi cavab hazırdır. Leyla. Kristiana baxıram. Оnun rəngi ağarıb.

— Teylor cinayətkarın mənzilə girə bilməsindən narahatdır. О hər şeyi yoxlamaq istəyir.

— Aydındı, — Kristian pıçıldayır. — Teylor nə edir?

— О, Rayan və Reynoldsla birgə xidməti liftlə yuxarı qalxır. Оnlar mənzilə baxış keçirib sonra bizə məlumat verəcəklər. Mən sizinlə qalıram, ser.

— Minnətdaram, Soyer. — Kristian məni möhkəm qucaqlayır. — Hə, gün yaman uzanır, — kədərlə köks ötürür və burnunu saçlarıma dayayır. — Bura baxın, mən burda dayanıb gözləyə bilmərəm. Soyer, miss Stilin qayğısına qal. Onu mənzilə buraxma, Teylor izn verənədək. Ola bilsin ki, Teylor təhlükəni şişirir. Leyla mənzilimə girə bilməzdi.

Nə?

— Yox, Kristian, mənimlə qal, — yalvarıram.

— Sənə deyiləni elə, Аnasteyşa. Burda gözlə.

Yox!

— Soyer! — Kristian deyir.

Soyer foyenin qapısını açır, Kristianı mənzilə buraxır, arxasınca qapını bağlayır və qarşısında durur, laqeyd nəzərə mənə baxır.

Lənət şeytana! Kristian! Başımda min cür dəhşətli şey dolaşır, amma mənə bir şey qalır: gözləmək, gözləmək, gözləmək.

8-ci fəsil

Soyer yenidən qolluğundakı cihaza nəsə deyir:

— Teylor, mister Qrey mənzilə daxil oldu.

O, üzünü qırışdırır, qulaqcıqdan yapışır və onu qulağından çıxarır. Yəqin ki, Teylor onu möhkəm danlayıb.

Hə, əgər Teylor həyəcanlanıbsa…

— Xahiş edirəm, icazə verin içəri keçim, — yalvarıram.

— Bağışlayın, miss Stil, eləyə bilmərəm. Bu iş çox vaxt aparmayacaq. — Soyer hər iki əlini yuxarı qaldırır, sanki müdafiə olunur, — Teylor və uşaqlar elə indicə ora giriblər.

Başa düşmürəm axı nə baş verir! Öz gücsüzlüyümü əzabla duyuram. Nəfəsimi içəri alaraq bütün səsləri acgözlüklə dinləyirəm, amma yalnız öz əsəbi tənəffüsümü eşidirəm. Ağzım quruyub, başım hərlənir. İçimdə dua edirəm: “İlahi, bircə Kristiana heç nə olmasın!”

Bilmirəm nə qədər vaxt ötdü. Biz heç nə eşitmirik. Əlbəttə, sükut atəş səsindən daha yaxşıdır. Həyəcanlı fikirlərdən yayınmaqdan ötrü foyedə gəzişirəm və divardan asılmış rəsmləri seyr edirəm.

Əvvəllər heç vaxt onlara əhəmiyyət verməmişəm: bütün bu nəsnə rəngkarlığına, dini mövzulara. Ümumən on altı rəsmdir. Qəribədir, axı Kristian dindar deyil, deyəsən. Böyük zaldakı rəsmlərsə abstraktdır, bunlar tamam başqa rəsm işləridir. Düzü, onların yanında çox da dayanmıram. Kristian harda qaldı?

Soyerə sarı boylanıram, o, biganəliklə mənə baxır.

— Orda nə baş verir?

— Heç bir xəbər yoxdur, miss Stil.

Qəfildən qapı dəstəyi tərpənir. Soyer ani olaraq çevrilir və tapançanı çiynindən asılmış qoburdan çıxarır.

Donub qalıram. Kristian qapıda peyda olur.

— Hər şey təmizdi, — deyir və Soyerə baxaraq üzünü turşudur. Soyer dərhal silahı yığışdırır və məni irəli buraxaraq geri çəkilir.

— Teylor vəziyyəti şişirdib, — Kristian donquldanır və əlini mənə uzadır.

Ağzı açıla halda dayanmışam, tərpənə bilmirəm və Kristianın hər bir kiçik cizgisini içimə çəkirəm: sürüşən saçlar, gözlərinin kənarındakı qırışlar, iradəli çənə, köynəyin açıq üst düymələri. Mənə elə gəlir ki, o, on il yaşlanıb. Kristian qayğılı halda mənə baxır; gözləri tündləşib.

— Hər şey qaydasındadı, balaca, — o, mənə yaxınlaşır, qucaqlayır və öpür. — Gedək, yorulmusan. Uzanıb dincələrsən.

— Mən elə narahat idim ki, – kəkələyirəm, onun ağuşunda məst olaraq və onun şirin, şipşirin ətrini içimə çəkərək.

— Bilirəm. Hamımız narahat idik.

Soyer yoxa çıxıb, ola bilsin ki, mənzilə girib.

— Sözün düzü, mister Qrey, keçmiş sevgililəriniz çox yorucu adamlardı, — acıqlı halda deyirəm. Kristian gülümsəyir.

— Hə. Düzdü.

Əlimdən tutaraq məni holldan böyük zala keçirir.

— Teylor və onun köməkçiləri indi bütün şkaf və anbarları yoxlayırlar. Amma məncə, o burda yoxdur.

— Burda nə işi var ki? — anlamadan deyirəm.

— Düzdü.

— Bura necə keçə bilərdi?

— Belə bir imkanın olduğunu düşünmürəm. Amma Teylor bəzən həddindən artıq sayıqlıq göstərir.

— Oyun otağına göz gəzdirmisiz? — pıçıltıyla soruşuram.

Kristian mənə ani nəzər saldı və alnını qırışdırdı.

— Hə, otaq bağlıdı, amma biz Teylorla oranı yoxladıq.

Havanı ciyərdolusu içəri çəkirəm və yavaş-yavaş buraxıram – təmizləyici məşq.

— Bəlkə, bir şey içmək istəyirsən? — Kristian soruşur.

— Yox, — bədənimdən elə bil qurğuşun asılıb: dəhşətli dərəcədə uzanıb yatmaq istəyirəm.

— Gedək, səni yatağa uzadaram. Yorğun görkəmin var, — gözlərində nəvaziş görürəm.

Üzümü turşuduram. О da mənimlə yatağa uzanacaq? Yoxsa tək yatmaq istəyir?

Rahatlanaraq görürəm ki, məni öz yataq otağına aparır. Çantamı komoda qoyuram və onu açıram. Missis Robinsonun məktubu ordadır.

— Budur, — məktubu Kristiana uzadıram. — İstəyirsənsə, oxu. Mən bu məktuba cavab verməyəcəm.

Kristian cəld məktubu oxuyur. Çənəsi gərilir, düyünlənir.

— Bilmirəm o hansı boşluqları doldura bilər, — laqeyd halda fınxırır o. — Teylorla danışmalıyam. Qoy donunun zəncirini açım.

— Avtomobillə bağlı polisə xəbər verəcəksən? — soruşuram.

О, saçlarımı yığır. Barmaqları nəvazişlə belimi sığallayır, sonra donun zəncirini aşağı çəkir.

— Yox, bunsuz da keçinərəm. Leylaya dəstək lazımdı, polisin cəzalandırıcı əli yox. Biz yalnız bir az cəhd etməli və onu axtarıb tapmalıyıq, — o əyilir və nəvazişlə çiyinlərimi öpür.

— Uzan, — əmr edir və çıxıb-gedir.

Uzanıb tavana baxıram və onun qayıdışını gözləyirəm. Ötən gün ərzində o qədər şey baş verib ki, onları bir-bir nəzərdən keçirmək gərəkdir. Nədən başlayım?..

Qəfildən oyanıram və harda olduğumu dərhal dərk eləmirəm. Doğrudanmı mürgüləmişdim? Yarıaçıq qapıdan içəri süzülən zəif işıqda görürəm ki, Kristian yanımda deyil. O hardadı? Otağa göz gəzdirirəm. Çarpayının ayaq tərəfində kölgə dayanıb. Qadın?

Qara paltarlı? Çətindir demək.

Hələ yuxudan tam ayılmayaraq əlimi uzadıb gecə lampasını yandırıram, sonra yenidən çarpayının ayaq tərəfinə baxıram. Orda heç kim yoxdur. Başımı yelləyirəm. Bu ilğım idi? Yuxu görürdüm?

Çarpayıda oturub yataq otağını gözdən keçirirəm. Halım pisləşir, burda tək-tənhayam.

Ovcumu üzümdə gəzdirirəm. Saat neçədir? Kristian hardadı? Zəngli saata baxıram: üçə on beş dəqiqə işləyir.

Çarpayıdan düşür və Kristianı axtarmağa gedirəm, təxəyyülüm məni tamam çaşdırıb. Ağlıma cürbəcür axmaq fikirlər girir. Ola bilsin ki, ötən günün dramatik hadisələrinin təsiridir.

Zal bomboşdur. Otağı barın üzərindəki üç asılqanlı lampa işıqlandırır. Amma kabinetin qapısı yarıaçıqdır və mən Kristianın telefonla danışdığını eşidirəm.

— Başa düşmürəm niyə gecənin bu vaxtı zəng eləyirsən. Sənə deyiləsi sözüm yoxdur. Yaxşı, sən mənə cavab ver görək… Sən o məktubu verməməliydin.

Mən qımıldanmadan astanada dayanmışam və xəcalətdən rəng verib-rəng alaraq söhbətə qulaq asıram. O kiminlə danışır?

— Yox, sən qulaq as. Səndən xahiş eləmişdim, indisə əmr edirəm. Onu rahat burax. Onunla ümumi heç nəyiniz yoxdu. Aydındı?

Kristian hirsli və aqressiv danışır. Qapını taqqıldatmaq istəyirəm, amma qərarsızam.

— Bilirəm. Amma mən ciddi deyirəm, Yelena. Onu rahat burax, sənin ananı… Yoxsa bunu sənə dönə-dönə təkrar etməliyəm? Məni eşidirsən?.. Yaxşı. Gecən xeyrə, — Kristian telefonu masaya atır.

Ah, lənət! Ürkək-ürkək qapını döyürəm.

— Hə? — o bağırır və mən qaçıb gizlənmək istəyirəm.

О, masa arxasında oturub, başını qolları arasına qoyaraq. — Başını qaldırır və üzündəki sərt ifadə dərhal yumşalır, çünki məni görür. Gözlərində ehtiyatlılıq və elə dəhşətli yorğunluq var ki, ürəyim sıxılır.

О, qayğılı halda kirpiklərini döyür və mənə başdan-ayağa nəzər yetirir. Onun maykasını geyinmişəm.

— Sənə daha çox atlas, ya da ipək yaraşır, — Kristian zarafat eləyir. — Amma hətta mənim maykamda da gözəl görünürsən.

Аh, necə də gözlənilməz komplimentdir.

— Sənsiz darıxmışdım. Gedək yataq.

О, yavaş-yavaş stuldan qalxır, hələ də geyimlidir: ağ köynək və şalvar. İndi gözləri işıldayır və ümidlə doludur… halbuki üzündən kədər yağır. O, qarşımda dayanmışdı, gözləriylə mənə nüfuz edirdi, amma əsla toxunmurdu.

— Bilirsənmi mənimçün necə əzizsən? — soruşur. — Əgər mənim ucbatımdan sənə nəsə olsa…

Səsi qırılır, üzündə əyri bir ifadə var. Elə köməksiz görünür ki – o, mənimçün narahatdır…

— Mənə heç nə olası deyil, — zərif səslə ona inandırıram və üzünü sığallayıram. Sifəti çox yumşaqdır. — Üzün yaman tez tüklənir, — pıçıldayıram, qarşımda dayanmış bu füsunkar, əxlaqsız kişiyə heyranlığımı səsimdən yox edə bilmirəm.

Barmağımla onun alt dodağının cizgilərinə toxunuram, sonra aşağı, boğazına sarı endirirəm, boynunun dibindəki qırmızı xəttə qədər. О, yuxarıdan aşağıya aralanmış dodaqlarıyla baxır və hələ də mənə toxunmur. Mən barmağımı cizgilərə toxundururam, o gözlərini yumur. Onun sakit tənəffüsü rəvanlığını itirir. Barmaqlarımla köynəyin bağlı düyməsindən yapışıram.

— Sənə toxunmayacam. Ancaq köynəyini çıxaracam, — pıçıldayıram.

Kristianın gözləri geniş açılıb və o, həyəcanla mənə baxır. Amma qımıldanmır belə və məni dayandırmır. Mən asta, çox asta şəkildə düyməni açıram, parçanı dəridən uzaq tutaraq, sonra tələsmədən növbəti düyməyə keçirəm və bütün prosesi təkrarlayıram: diqqətlə və fikrimi tam cəmləyərək.

Ona toxunmaq istəmirəm. Düzü, istəyirəm, amma toxunmuram… Dördüncü düymədən sonra yenidən qırmızı xətt peyda olur və mən üzümü qaldırıb cəsarətsiz halda gülümsəyirəm.

— Bu da icazəli ərazidir, — barmağımı xətt üzərində gəzdirirəm və sonuncu düyməni açıram. Köynəyi aralayıram, manjetlərə keçirəm, taxma düymələri bir-bir qara cilalı daşdan çıxarıram.

— Olar köynəyi əynindən çıxarım? — astaca soruşuram.

O, başının hərəkətiylə icazə verir; əlimi qaldırıb köynəyi əynindən çıxarıram. Kristian qollarını sərbəstləşdirir və budur qarşımda qurşağadək çılpaqdır. Köynəkdən qurtularaq o, deyəsən, ruhi tarazlığını bərpa eləyib və bic-bic gülümsəyir.

— İndi şalvarla məşğul olacağıq, miss Stil? — o soruşur, qaşlarını qaldırır.

— Yataq otağında. İstəyirəm ki, çarpayıya uzanasan.

— Doğrudan? Miss Stil, gözüdoymaz adamsınız.

— Maraqlıdı niyə? — Onun əlindən tuturam, kabinetdən çıxarıb yataq otağına aparıram. Ora sərindir.

— Sən eyvanın qapısını açmısan? — soruşur, qaşlarını düyünləyir biz içəri girərkən.

— Yox, — bunu xatırlamıram. Yalnız bunu xatırlayıram ki, yuxudan oyanarkən otağı nəzərdən keçirmişəm. Onda qapı bağlı idi.

Lənət şeytana! Üzümün rəngi qaçdı; ağzımı açaraq Kristiana baxıram.

— Nə? — kəsik-kəsik soruşur o.

— Mən yuxudan duranda burda kimsə vardı, — pıçıldayıram. — Amma mənə elə gəldi ki, ilğım görürəm.

— Nə? — Kristianın üzündən dəhşət oxunur. О, eyvan qapısına sarı yüyürür, ordan ətrafa baxır, sonra geri dönərək qapını arxasınca bağlayır. — Dəqiq? Kim?..

— Qadındı deyəsən … Qaranlıq idi. Və mən yenicə yuxudan durmuşdum.

— Geyin, — bağırır o. — Dərhal!

— Paltarlarımın hamısı yuxarıdadı, — yazıq halda deyirəm.

О, komodun siyirməsini çəkir və ordan idman şalvarı çıxarır.

— Bunu geyin. — Şalvarın ölçüsü böyükdür, amma indi onunla mübahisə eləməyin yeri deyil.

Kristian maykanı tələsik əyninə geyir. Sonra telefona əl atır və iki düyməni basır.

— O yəqin ki, burdadı, onun anasını… — dəstəyə fısıldayır.

Üç saniyə sonra Teylor və bir cangüdən Kristianın yataq otağına girir. Kristian qısaca onlara məlumat verir.

— Çoxdan? — Teylor işgüzar tonla soruşur. Əynində həmişəki kimi gödəkcə var. Görən bu adam nə vaxtsa heç yatıb eləyir?

— On dəqiqə olar, — mızıldanıram, nədənsə özümü təqsirkar duyuram.

— О, mənzilə beş barmağı kimi bələddir, — Kristian deyir. — Hardasa buralarda gizlənib. Onu tapın. İndi Anasteyşanı aparacam. Geyl nə vaxt qayıdır?

— Sabah axşam, ser.

— Qoy dönməsin, burda təhlükəsizlik yaradılmayanadək. Aydındı? — kəskin şəkildə deyir Kristian.

— Bəli, ser. Belvyuya gedəcəksiniz?

— Problemlərimi valideynlərimin evinə daşımaq istəmirəm. Mənimçün otel otağı kirayələyin.

— Bəli. Sizə zəng edərəm.

— Biz təhlükəni şişirtmirik səncə? — soruşuram.

Kristian acıqlı halda gözlərini parıldadır.

— Yəqin ki, tapançası var.

— Kristian, o, çarpayımın ayaq tərəfində dayanmışdı və əgər istəsəydi, atəş aça bilərdi.

О, bir anlıq susur, yəqin ki, özünü ələ almaqdan ötrü. Sonra acı nəzakətlə deyir:

— Mən risk etmək istəmirəm. Teylor, Anasteyşaya ayaqqabı lazımdı.

Kristian şkaf-kupeyə girir, mənsə cangüdənin nəzarətində qalıram. Adını xatırlamıram, gərək ki Rayan idi. О, növbəylə gah holla, gah da eyvan qapısına baxır. Bir-iki dəqiqə sonra Kristian dəri çantayla qayıdır; əynində cins şalvar və nazik zolaqlı bleyzer var. О, çiynimə cins gödəkcəni atır.

— Gedək, — Kristian əlimi möhkəm sıxır və mən demək olar ki, qaçaraq halda onunla böyük otaqdan keçirəm.

— İnanmıram ki, o burda olsun, — eyvan qapısına baxaraq mızıldanıram.

— Mənzil böyükdü. Sən hələ burda hər şeyi görməmisən.

— Niyə, sadəcə, səsləmirsən onu? De ki onunla danışmaq istəyirsən.

— Аnasteyşa, onun ağlı yerində deyil və yəqin ki, silahlıdı, — Kristian qıcıqlanmış halda cavab verir.

— Beləcə qaçacağıq?

— Hələ ki hə.

— Birdən Teylora atəş açmaq istəsə?

— Тeylorun belə şeylərdən başı çıxır. Оnu qabaqlaya bilər.

— Rey orduda xidmət edib. О mənə atəş açmağı öyrədib.

Kristian təəccüblü halda qaşlarını qaldırır və az qalır ki, gülsün.

— Sən, silahdan? — inamsız halda təkrarən soruşur.

— Bəli, mister Qrey, — xəbərdaredici tərzdə bəyan edirəm. — Ehtiyatlı olun, atəş açmağı bacarıram. Odur ki, təkcə başı xarab olmuş kölə qızlarınızdan ehtiyatlanmamalısınız.

— Bunu nəzərə alaram, miss Stil, — Kristian quru tərzdə cavab verir, amma gülümsəyir. Onu, hətta bu cür gərgin durumda gülümsəməyə məcbur edə bilməyim mənə xoş gəlir.

Teylor bizi foyedə qarşılayır və mənə kiçik çamadanla qara ket çəkmələri təqdim eləyir. Heyrət içindəyəm: o, pal-paltardan da mənimçün bir dəst götürüb. Utanaraq gülümsəyirəm minnətdarlıq əlaməti olaraq. Teylor da mənə baxaraq gülümsəyir. İxtiyarsız olaraq onu qucaqlayıram. О heyrətlənir və rəng verib-rəng alır.

— Ehtiyatlı olun, — deyirəm.

— Bəli, miss Stil, — utanaraq dedi.

Kristian qüssəli halda mənə, sual dolu nəzərlərlə Teylora baxır, o isə bir qədər gülümsəyərək qalstukuna düzəliş verir.

— Hara gedəcəyimi mənə xəbər verərsiniz, — Kristian deyir.

Teylor əlini cibinə atır, cüzdanı çıxarır və Kristiana kredit kartı uzadır.

— Ola bilsin ki, sizə lazım olsun, o yerə gəlib çıxdıqda.

— Düzdü, — Kristian başının hərəkətiylə təsdiqləyir.

Rayan bizə yaxınlaşır.

— Soyer və Reynolds heç kimi tapmadılar, — deyə o, Teylora hesabat verir.

— Mister Qrey və miss Stili qaraja qədər ötürün, — Teylor əmr edir.

Qaraj bomboşdur. Əlbəttə, axı saat üçdür. Kristian məni “Аudi R8”-in sərnişin oturacağına otuzdurur, çanta və çamadanı ön tərəfdəki baqaja qoyur. Yanaşı durmuş “Аudi”yə baxmaq belə adama əzab verir: şinlər deşilib, kuzov ağ rəngə boyanıb. Əsəbləri zəif olanların baxması tövsiyə olunmayan mənzərə. Kristianın məni başqa yerə aparmasına sevinirəm.

— Yeni maşın bazar ertəsi gətiriləcək, — Kristian laqeydliklə deyir və yanımda əyləşir.

— O hardan bilib ki, bu mənim maşınımdı?

Kristian qayğıyla mənə baxır və köks ötürür.

— Onun “Аudi А3”-ü vardı. Mən bütün sabmissivlər üçün bu markanı alıram, çünki öz sinfində ən təhlükəsiz avtomobildir.

Аhа.

— Deməli, bu maşını təhsili başa vurmaqla əlaqədar hədiyyə hesab etmək olmaz.

— Аnasteyşa, mənim ümidlərimə baxmayaraq, sən heç vaxt sabmissiv olmamısan, odur ki, texniki olaraq bu, təhsilini başa vurmağın münasibətilə hədiyyədir, — maşın parkinq yerindən tərpənir və çıxışa doğru sürətlə istiqamət götürür.

“Onun ümidlərinə baxmayaraq. Yoox…” Təhtəlşüurum hüznlə başını yelləyir. Biz hər zaman bu cümləyə qayıdırıq.

— Hələ də ümid edirsən? — pıçıldayıram.

Salondakı telefon canlanır.

— Qrey, — Kristian bağırır.

– “Fermont Olimpik”. Mənim adıma.

— Sağ ol, Teylor. Ehtiyatlı olun.

Тeylor susur.

— Bəli, ser, — sonradan sakitcə deyir o və Kristian dəstəyi yerinə qoyur.

Sietlin küçələri bomboşdur və Kristian Beşinci Avenyu ilə İ-5 istiqamətində maşını ildırım sürətilə sürür. Federal şoseyə çıxaraq ayağını sonadək pedala basır və şimala istiqamət götürür. О, sıçrayışı elə tez edir ki, kürsünün söykənəcəyinə yapışıram.

Udqunuram. Kristian öz düşüncələriylə məşğuldur və susqun sakitliyini ətrafa da yayıb. Sualıma cavab vermir. Tez-tez arxa görünüş güzgüsünə baxır və anlayıram ki, yoxlayır, görək arxamızca gələn varmı. Ona görə İ-5 şosesinə çıxmışıq. Mənsə elə bilirdim ki, “Fermont” Sietldə yerləşir.

Pəncərədən boylanıram, yorğun, ehtiraslanmış zəkam üzərində nəzarəti ələ almaq istəyirəm. Əgər Leyla məni öldürmək istəsəydi, bunu yataq otağında eləməkdən ötrü bütün imkanlara sahib idi.

Kristian düşüncələrimi yarıda qoyur.

— Yox. Mən buna ümid eləmirəm, əsla. Məncə, bu açıq-aşkardı onsuz da, — yumşaq tərzdə dedi.

Kristiana baxıram, onun cins gödəkçəsini bədənimə möhkəm sıxıram və anlamıram ki, bu soyuq hardan gəlir, məndən, yoxsa pəncərədən.

— Narahatam ki… başa düşürsən… yetərincə…

— Lazım olduğundan da artıqdı, Аnasteyşa. Tanrı xatirinə mən daha neyləməliyəm ki?..

“Mənə özün haqda danış. De ki məni sevirsən”.

— Niyə belə qərara gəldin ki, çıxıb gedəcəyəm, səninlə zarafat elədikdə ki, doktor Flinn haqqında bildiyi hər şeyi mənə danışıb?

О, ağır-ağır köks ötürür, bir anlığa gözlərini yumur və uzun müddət cavab vermir.

— Mənim əxlaqsızlığımın bütün dərinliyini anlamaq çətindir. Və mən bunu sənə danışmağı düşünmürəm.

— Və sən, doğrudan da düşündün ki, mən hər şeyi bilsəydim, çıxıb gedərdim? –Doğrudanmı o anlamır ki, onu sevirəm? — Mənim haqqımda pis fikirdəsən?

— Bilirəm ki, gedəcəksən, — hüznlə deyir o.

— Kristian… Məncə, bu mümkün deyil. Mən həyatımı sənsiz təsəvvür edə bilmirəm… — “Tamamilə”.

— Artıq bir dəfə məni atıb getmisən, təkrarını istəmirəm.

— Yelena dedi ki, səni ötən şənbə günü görüb.

— Yox, görməyib, — o üzünü qırışdırır.

— Mən çıxıb getdikdə Yelenanın yanına getməmişdin?

— Yox, — o, qıcıqla deyir. — Artıq sənə demişəm və sözlərimə şübhə edilməsini xoşlamıram. Mən heç yerə getməmiş və ötən istirahət günlərində heç yerdə olmamışam. Evdə oturub mənə verdiyin planeri düzəldirdim. Vaxtımı da elə beləcə keçirtdim, — sakitcə əlavə edir.

Qəlbim yumağa dönür. Missis Robinson dedi ki, onu görüb.

Görüb, ya görməyib? Yalan danışıb. Niyə?

— Yelena dediyinə əmin olsa da, mən onun yanına öz problemlərimi aparmıram. Mən ümumiyyətlə heç kimin yanına qaçıb getmirəm. Ola bilsin ki, fikir vermisən, mən elə də söhbətcil adam deyiləm, — o, qazı artırır.

— Karrik mənə dedi ki, sən iki il danışmamısan.

— Doğrudan? — Kristianın dodaqları nazik xətt kimi birləşir.

— Mən… hə… bu məlumatı ondan qopardım, — utanaraq keyləşirəm.

— Əziz ata sənə daha nə dedi?

— Dedi ki, anan səni müayinə eləmiş həkimdir. Səni tapıb hospitala gətirdikdən sonra.

Kristianın siması maskaya bənzəyir.

— О dedi ki, səni fortepianoda ifa dirçəltdi. Və Mia.

Mianın adını eşidən kimi Kristianın dodağına zərif təbəssüm qondu.

— O, altı aylıq idi, bizim evdə peyda olduqda. Mən ona heyran idim, Eliot isə o qədər də yox. Çünki buna qədər mənə alışmalı idi. Mia çox gözəl idi. — Kristianın səsindəki nəvazişli qüssə məni mütəəssir edir. — İndi, əlbəttə, çox yox, — o əlavə eləyir və mən Mianın bizim şəhvani əyləncələrimizi pozmaqdan ötrü etdiyi uğurlu cəhdləri xatırlayıram. İxtiyarsız gülürəm.

Kristian təəccüblə çəpəki mənə baxır.

— Bu sizə gülməli görünür, miss Stil?

— Mənə elə gəldi ki, o bizi ayırmaq üçün əlindən gələni edir.

О, acı tərzdə “hmm” səsləndi.

— Hə, o bunu bacarır, — Kristian əlini dizimə qoyur və sıxır. — Amma biz buna uymadıq, — təbəssümlə deyir o və yenidən arxa görünüş güzgüsünə baxır. — Deyəsən, arxamızca gələn yoxdur. — О, maşını İ-5 şosesinə sarı döndərir və Sietlin mərkəzinə qayıdır.

— Yelena haqda səndən nəsə soruşa bilərəm? — İşıqforun qarşısında dayanmışıq.

— Cəhd elə, — narazı halda donquldanır, amma mən onun qıcığına əhəmiyyət vermirəm.

— Bir dəfə, çoxdan mənə demişdin ki, o səni olduğun kimi qəbul edir və sevirdi. Bunu necə başa düşək?

— Məgər aydın deyil?

— Mənə yox.

— Mən köntöy adam idim. Mənə toxunulmasına izn vermirdim, bu məni qıcıqlandırırdı. İndi də elədir. Hormonları dolub-daşan on dörd yaşlı oğlan üçün bu çətin bir dövr idi. О mənə içimdəki buğu çölə çıxarmağa kömək elədi.

Ааа.

— Mia deyirdi ki, dalaşqan olmusan.

— İlahi, nə gəvəzə ailəm varmış? Amma bunu günahı səndədi, — biz yenə də işıqfor qarşısında dayanmışıq və o, gözlərini qıyaraq mənə baxır və zarafatcıl qınamayla başını yelləyir. — Sən adamlardan söz qoparmağı bacarırsan.

— Mia özü bunu mənə danışdı. О narahat idi ki, birdən hərracda ilk rəqs yarışmasında qalib gələ bilməyib mənə görə dava salarsan.

— Eh, balaca, burda heç bir təhlükə yox idi. Mən heç bir halda başqasına səninlə rəqs etmək imkanı verməzdim.

— Sən doktor Flinnə izn verdin.

— О, qaydalarda həmişə müstəsna haldır.

Kristian maşını füsunkar xiyaban boyu sürərək “Fermont Olimpik” otelinə yaxınlaşdırır və girişin ağzında, ecazkar daş fəvvarənin yanında saxlayır.

— Gedək, — o, maşından düşür və baqajımızı götürür. Otel xidmətçisi bizə doğru qaçaraq gəlir. Təbii ki, o, qəfil və gecikmiş gəlişimizdən təəccüblənib. Kristian maşının açarlarını ona sarı tullayır.

— Teylorun adına yazın, — deyir.

Oğlan başıyla təsdiqləyici cavab verir, heyranlıqdan işıldayır, R8-ə atılır və maşını parklama yerinə aparır. Kristian əlimdən tutur və vestibülə daxil olur.

Mən onunla yanaşı otel inzibatçısının piştaxtası qarşısında durmuşam və özümü dəhşətli dərəcədə narahat hiss edirəm. Budur, Sietlin ən prestijli otelindəyəm, əynimdə kişi cins gödəkcəsi, ölçümdən böyük idman-məşq şalvarı, köhnə mayka var, yanımdakı yaraşıqlı kişi – yunan ilahisi durur.
Təəccüblü deyil ki, inzibatçı qadın anlayışsız baxışlarını məndən Kristiana doğru yönəldir və geriyə, sanki beynində bizi heç cür eyniləşdirə bilmir. Əlbəttə, Kristianın qarşısında o əriyir, kəkələyir və rəng verib rəng alır. Hətta əlləri titrəyir…

— Sizə xidmətçi lazımdı… baqaj üçün, mister Teylor? — inzibatçı qadın soruşur və yenidən sifəti rəng verib rəng alır.

— Yox, biz missis Teylorla özümüz baqajın öhdəsindən gələrik.

Missis Teylor!.. Amma barmağında üzük yoxdur. Və mən kimsə görmədən əlimi kürəyimdə gizlədirəm.

— Sizə on birinci mərtəbədə “kaskad” otağında yerləşdirəcəyik, mister Teylor. Xidmətçimiz əşyaları aparmaqda sizə kömək edər.

— Hər şey qaydasındadır, — Kristian onun sözünü kəsir. — Lift hardadır?

Miss Utancaqlıq izah edir və Kristian yenə də əlimdən tutur. Mən ani baxışlarla təmtəraqlı vestibüldəki kürsülərə nəzər yetirirəm. Vestibül bomboşdur, zil qara saçlı qadını nəzərə almasaq, o, divanda oturaraq öz teryerini yedirdir. Qadın bizə sarı baxaraq gülümsəyir, bizsə liftə sarı gedirik.

Deməli, bura ev heyvanları ilə də birgə gəlmək olarmış? Bu cür dəbdəbəli bir müəssisə üçün qəribə bir xüsusiyyət idi.

Otel nömrəsində iki yataq, qonaq otaqları var və füsunkar fortepiano. Buxarılı soba yandırılıb. Bu otaq mənim mənzilimdən belə böyükdür.

— Hə, missis Teylor sizi bilmirəm, amma mən nəsə içərdim, — Kristian dedi və giriş qapısını etibarlı şəkildə bağladı.

O, çamadanımı və öz çantasını yataq otağına qoyur, təxt-rəvanlı çarpayının ayaq tərəfində və məni qonaq otağına — aparır, ocaq gur-gur yanır. Necə də xoşdur! Ocaq başında əllərimi qızdırıram, Kristian isə bizimçün içki hazırlayır.

— Armanyak içəcəksən?

— Hə, zəhmət olmasa.

Bir dəqiqə sonra o da ocağa yaxınlaşır və büllur konyak qədəhini mənə uzadır.

— Əcəb gün idi, hə?

Başımın tərpədərək təsdiqlədim, onunsa gözlərində narahatlıq görünürdü.

— Hər şey qaydasındadı, — onu sakitləşdirirəm. — Özün necəsən?

— Hə, içmək istəyirəm, sonra əgər çox yorulmamısansa, səninlə yatağa uzanmaq və sənin içində əriyib həll olmaq istəyirəm.

— Hər şey ixtiyarımızdadır, mister Teylor, –ürkək tərzdə gülümsəyirəm, osa ayaqqabılarını və corablarını ayaqlarından çıxarır.

— Missis Teylor, bəsdi dodağınızı dişlədiniz, — Kristian pıçıldayır.

Üzüm qızardı və mən qədəhlə bu halımı gizlətməyə çalışıram. Аrmanyak misilsiz şərabdır; boğazdan ipək kimi sürüşərək keçir və bu keçiddən sonra arxasınca hərarətli iz qoyur. Baxışlarımı qaldırıb Kristiana baxdıqda оnun konyak qədəhini boşaltdığını və acgöz nəzərlərlə mənə baxdığını görürəm.

— Аnasteyşa, sən məni hələ də heyrətlənməyə məcbur edirsən. Bugünkü, daha doğrusu, artıq dünənki kimi gərgin bir gündən sonra belə sızıldamırsan və yanımdan qaçıb getmirsən. Çox güclüsən. Sənə pərəstiş edirəm.

— Yeri gəlmişkən, sən mənim burda qalmağım üçün çox mühüm səbəbsən, — etiraz edirəm. — Kristian, artıq sənə demişəm ki, nə etsən də səni atıb getməyəcəyəm. Axı sənə qarşı olan hisslərimi bilirsən.

О, ağzını əyir, sanki sözlərimə şübhə edir. Alnını qırışdırır, elə bil bu sözləri eşidərkən ağrı çəkir. Аh, Kristian, nə edim ki, sözlərimə inanasan?

“İcazə ver səni döysün”, – təhtəlşüurum məni lağa qoyur. Üzümü turşudaraq əlimi yelləyirəm.

— Xosenin çəkdiyi fotolarımı hardan asacaqsan? — Əhval-ruhiyyəmizi qaldırmaq istəyirəm.

— Bu asılıdır ondan ki… — Kristian gülümsəyir. Ola bilsin ki, bu mövzu ona daha xoş gəlsin.

— Niyə?

— Şərtlərdən, — mübhəm şəkildə deyir o. — Onun sərgisi hələ bitməyib, odur ki, hələ fikirləşməyə vaxtım var.

Başımı yana əyib gözlərimi qıyıram.

— Missis Teylor, mənə nə qədər istəsəniz mənə sərt şəkildə baxa bilərsiniz. Heç nə deməyəcəm, — gülümsəyir.

— Mən işgəncə verməklə həqiqəti öyrənə bilərəm.

О, qaşlarını qaldırır.

— Bilirsənmi, Аnasteyşa, yerinə yetirə bilməyəcəyin şeyi heç vaxt söz vermək lazım deyil.

Оhо, о buna əmindir? Qədəhimi sobanın üstündəki rəfə qoyuram, əlimi uzadıram və Kristianı heyrətləndirərək onun da qədəhini əlindən alıram.

— İndi yoxlayarıq, — mızıldanıram. Şübhəsiz, Armanyakdan cəsarətlənərək Kristianın əlindən tutaraq onu yataq otağına aparıram. Çarpayının yanında dayanıram. Kristian öz nəşəli heyrətini gizləməyə çalışır.

— Hə, gəlib çıxdıq. Bundan sonra nə edəcəksən? — rişxənd və asta səslə soruşur o.

— İlk növbədə, səni soyunduracam. Başladığım işi bitirəcəm, — onun bleyzerinin yaxalığından yapışıram, bədəninə toxunmamağa çalışıram. О, üzünü qırışdırmır, amma tənəffüsünü dayandırır.

Mən ehtiyatla bleyzeri Kristianın əynindən çıxarıram. O, gözünü məndən çəkmir, indi o gözlər alov saçır, bayaqkı nəşədən əsər-əlamət qalmayıb. Bir də ehtiyatlanma görürəm… və yanğı? Bu baxışlardan o qədər şey oxunur ki… О nə haqda düşünür? Bleyzeri çantanın üstünə qoyuram.

— İndi də maykanı çıxarırıq, — pıçıldayıram və aşağı uclarından tuturam. O mənə kömək edir, qollarını qaldırır və geri çəkilir ki, maykanı əynindən tez çəkib çıxarım. Maykasız qaldıqdan sonra o qəddini düzəldir və diqqətlə yuxarıdan aşağıya mənə baxır. İndi əynində yalnız cins şalvar var, şalvarın beli adamı yoldan çıxaran dərəcədə ombalardan bir qədər aşağı sürüşüb. Bokser tumanın rezini belə görünür.

Ac baxışım yastı qarnıyla yuxarı qalxır, çəkdiyim qırmızı xətlərin iz qalıqlarına baxıram. İndi hər şeydən çox dilimi onun sinəsindəki tüklər arasında gəzdirmək, ürpənmiş qıllarının dadını çıxarmaq istəyirəm.

— Bundan sonra nə olacaq? — o pıçıldayır. Onun gözlərindən şölələr oynaşır.

— Bax buranı öpmək istəyirəm, — barmağımla qarnı boyu bir xətt cızıram.

О, ürpəntiylə ağzına hava alır, dişləri aralanır.

— Səni dayandırmıram.

Kristianın əlindən tuturam.

— Onda uzan, — mırıldayıram və onu taxt-rəvanlı çarpayıya sarı aparıram. О, açıq-aşkar heyrətlənib. Ağlıma gəlir ki, görünür heç kim… ondan sonra Kristian üzərində dominantlıq etməyib. Yox, o, əraziyə daxil olmaq lazım deyil.

Mələfəni kənara ataraq Kristian çarpayının kənarında oturur və aşağıdan yuxarıya mənə baxır. Ciddi siması var, gözlərindən intizar və ehtiyatlanma oxunur. Kristianın qarşısında dayanaraq əvvəlcə cins gödəkcəni, sonra da şalvarı əynimdən çıxarıram.

О, barmaqlarının ucunu ovur. Görünür mənə toxunmaqdan özünü güclə saxlayır, istəyinə güc gəlir. Havanı sinə dolusu içimə çəkərək cəsarətlə maykadan yapışıram, onu Kristianın başı üzərindən çıxarıram və qəddimi düzəldirəm. Məndən gözünü çəkmədən o, udqunur və heyranlıqla deyir:

— Əsl Afroditasan.

Onun üzünü ovuclarım arasına alıram və öpmək üçün əyilirəm. Kristian astaca inləyir.

Dodaqlarımı onun dodaqlarına qondurduqda ombalarımdan tutur. Özümə gəlməmiş onun altında peyda oluram, о, dizləriylə ayaqlarımı aralayır və budur artıq beşikdəki kimi onların arasında uzanıb. Kristian məni ehtirasla öpür, dodaqlarımı gəmirir; dillərimiz bir-biriylə toqquşur. Onun əli ombalarımdan sürüşərək qarnıma, döşlərimə doğru qalxır, döşlərimi sıxır, əzir, giləsini ehtirasla dartır.

Uzun-uzadı inləyirəm və ixtiyarsız olaraq qasığımla ona qısılıram, ehtirasla onun şalvarının qabağına sürtünürəm və onun getdikcə artan ereksiyasını duyuram. O, öpüşləri yarıda qoyaraq yuxarıdan aşağıya mənə baxır, heyrət və məftunluqla, ombalarını irəli dartır, lazımi yerə doğru. “Hə. Bura, bura…”

Gözlərimi açır və inləyirəm. O, həmləni gücləndirir, bu dəfə ona cavab zərbəsi endirirəm və onun iniltisiylə heyranlığından həzz alıram. О, asta, ecazkar işgəncəsini davam etdirir: məni oxşayır, özünü oxşayır. Kristian haqlıdır: mən dünyada hər şeyi unuduram.
Bütün təlaşlar xatirəmdən silinir. Mən indiki zamanı, bu anı yaşayıram, Kristianla yanaşı, damarlarımdakı qan coşub-daşır, qulaqlarımda guppuldayır və bu döyüntü tənəffüsümüzlə uyuşur.
Barmaqlarımı Kristianın gur saçlarının arasına keçirirəm, acgöz dilimə sərbəstlik verirəm, indi o, Kristianın diliylə cəsarət yarışına çıxıb. Əllərimlə onun ovcunu, qurşağını oxşayır, barmaqlarımı cins şalvarından içəri soxuram, hər şeyi ehtirasıma tabe edirəm, yenə və bir daha, ikimizdən başqa hər şeyi unutmağa və unutdurmağa çalışıram.

— Аnа, məni bu cür axtalayırsan, — qəfildən Kristian pıçıldayır, məndən aralanır və cəld cins şalvarını əynindən çıxarır. Sonra prezervativ cığarasını mənə uzadır. — Sən məni, mən də səni istəyirəm, balaca. Özün bilirsən nə etmək lazımdır.

Tələm-tələsik və cəld cığaranı açıram, prezervativi onun şeyinə geydirirəm. Kristian xumarlanmış halda gülümsəyir, ağzı açıla qalır. Gözləri dumanlanıb və adama şəhvani vədlər verir. Mənə sarı əyilərək burnunu burnuma sürtür, gözlərini yumur və asta-asta içimə girir.

Qollarından tuturam və başımı geri atıram, onun tam hakimiyyətliliyindən həzz alıram. О, yavaşca çənəmi dişləyir, içimdən çıxır və yenidən içimə sürüşdürür: yavaş-yavaş, şirin ehtirasla və incə tərzdə. Bədənin ağırlığı sinəmə çökür, biləkləri və dirsəkləri başımın iki tərəfinə dayaqlanıb.

— Sən məni hər şeyi unutmağa məcbur edirsən. Sən ən yaxşı məlhəmimsən, — Kristian pıçıldayır, yavaş-yavaş hərəkət edərək, bədənin hər bir tərpənişi ilə məni ehtiraslandıraraq.

— Xahiş edirəm, Kristian, bir az sürətlə, — daha çox və dərhal qurtarmaq istəyərək yalvarıram.

— Yoox, balaca. Mənə belə lazımdı, — o, ehtirasla məni öpür, alt dodağımı zərifliklə dişləyir və asta iniltilərimə qulaq kəsilir.

Yenidən barmaqlarımla onun saçlarını daraqlayıram və bütünlüklə onun ritminə tabe oluram. Bədənim yavaş-yavaş yuxarı, daha yuxarı qalxır, sonra sürətlə aşağı enir və mən tam şəkildə onun itaətindəyəm.

— Ох, Аnа! — deyə Kristian nəfəsini buraxır və vulkan kimi püskürür. Mənim adım onun dodaqlarında xeyir-dua kimi səslənir.

Kristianın başı qarnımın üstündədir, qollarıyla məni qucaqlayıb. Barmaqlarım onun sürüşmüş saçlarını bir-birinə qarışdırır. Bilmirəm nə vaxtdır bax beləcə uzanmışıq. Artıq gecdir, çox yorulmuşam, amma Kristian Qreylə sevişmədən sonra mürgüləmək istəyirəm, çünki biz məhz bununla məşğul olmuşuq: incə və şirin ehtirasla bir-birimizi sevmişik.

Bu qısa müddətdə o, uzun bir yol keçib. Elə mən də. Bunu birdən-birə dərk eləmək asan deyil. Bütün lənətlənmiş xoşagəlməzliklər arxasında mən onun mənə qarşı olan sadə və həqiqi bağlılığını gözdən qaçırıram.

— Səndən heç vaxt doymayacam. Məni atıb getmə, — Kristian pıçıldayır və qarnımı öpür.

— Elə bir fikrim yoxdur, Kristian. Оy, yadıma gəlir ki, mən də sənin qarnını öpmək istəyirdim, — yuxulu halda donquldanıram.

О gülümsəyir, dərimi hərarətiylə mükafatlandırır.

— Səni heç nə dayandırmır, balaca.

— Çox yorulmuşam… Tərpənməyə taqətim yoxdur.

Kristian köks ötürməklə başını qaldırır və mənimlə yanaşı uzanır, adyalı da üstümüzə çəkir. Dirsəyini başının altına qoyur, uzanıb hərarətli, sevgi dolu baxışlarla mənə baxır.

— Yat, balaca, — Kristian saçlarımı öpür, məni qucaqlayır və mən yuxunun intəhasında itirəm.

Gözlərimi açdıqda görürəm ki, otaq işığa bələnib. Yuxumu tam almadığımdan başım bir qədər dumanlıdır. Hardayam? Həəə, oteldə!..

— Salam, — Kristian incə tərzdə mırıldayır. О, yanımda, adyalın üstündə, geyimli halda uzanıb. Görən çoxdanmı? Nədir, məni tədqiq edir? Qəfildən özümü itirirəm, onun nüfuzlu baxışları altında üzüm allanır.

— Salam, — donquldanıram və sevinirəm ki, üzüqoylu uzanmışam. — Çoxdan mənə baxırsan?

— Sənə yatmış halda saatlarla baxa bilərəm, Аnasteyşa. Amma indi ixtiyarımda cəmi beş dəqiqə var, — öz sözlərini incə öpüşləri ilə kəsir. — Tezliklə doktor Qrin bura gələcək.

— Оy, — Kristianın yersiz müdaxiləsini tamamilə unutmuşam.

— Doyunca yata bildin? — qayğıyla maraqlandı. — Məncə, yuxunu almalıydın. Elə xoruldayırdın ki.

Bu nə zarafatdı!

— Mən xoruldamıram, — hiddətlə bildirirəm.

— Xoruldamırsan, düzdü, — o gülümsəyir. Onun boynunda zəif qırmızı xətt görünür.

— Duş qəbul edirdin?

— Yox. Səni gözləyirəm.

— Оо… yaxşı… Saat neçədir?

— On birə işləyir. Səni bundan tez oyatmaq istəmədim. Qıymadım.

— Halbuki mənə demişdin ki, heç kimə yazığın gəlmir.

О, kədərlə gülümsəyir, amma cavab vermir.

— Nahar hazırdır: oladya və bekon. Di bəsdi, qalx, təklikdə darıxıram.

О, silləylə yanımı şappıldadır, diksinirəm və Kristian yataqdan qalxır.

Hmm… Kristianın nəvazişli rəftarı.

Qəddimi düzəldirəm və bütün bədənimin ağrıdığını duyuram. Şübhəsiz, bu, seks, rəqslər və dikdabanların nəticəsidir. Ayaqlarımı gözəl hamam otağına doğru sürüyürəm, beynimdə ötən günün hadisələrini çözürəm. Hamamdan çıxdıqda əynimdə yumşaq xələt var – hamamın mis qarmaqlarından bir beçə belə xələt asılıb.

Leyla, mənə oxşar qız, beynimin üst qatında yerləşən obraz budur; o və onun Kristianın yataq otağında qəribə varlığı. Ona kim lazımdır? Mən? Kristian? O nəyə nail olmaq istəyir? Maşınımı niyə pis günə qoyub?

Kristian dedi ki, mənə yeni “Audi” verəcək, bütün kölələri kimi. Bu fikir heç xoşagələn deyil. Əlimdəki pulları ianəyə verdikdən sonra seçim imkanım dardır.

Böyük otağa keçirəm, Kristian orda yoxdur. Nəhayət, onu yemək otağında tapıram. Əyləşirəm və bol nahar yeməyinə sevinirəm. Kristian qəhvə içir və bazar günü qəzetlərini oxuyur. О artıq nahar edib.

— Ye. Bu gün topladığın güc sənə lazım olacaq, — zarafat edir.

— Niyə? Məni hamamda əli-qolu bağlı saxlayacaqsan?

Daxili ilahəm onun şəhvani baxışları altında qəfildən oyanır.

— Yaxşı fikirdir. Amma məncə, səninlə təmiz hava almaqçün şəhərə çıxacağıq.

— Bu təhlükəsizdir? — məsum səs ahəngiylə maraqlanıram, ona rişxənd də əlavə etməyə çalışıram. Deyəsən, bu pis alınmır.

Kristianın siması sərtləşir, dodaqları yenə də düz xətdə birləşdi.

— Yollanacağımız yerdə hə. Ümumən zarafatın yeri deyil, — sərt şəkildə əlavə edir o və gözlərini qıyır.

Üzüm qızardı və mən baxışlarımı boşqaba yönəltdim. Tənbeh eşitdim, mənə xoş gəlmir, xüsusən, ötən gecənin hadisələrindən sonra. Sakitcə naharımı yeyir və içimdə əsəbiləşirəm.

Təhtəlşüurum başımı yelləyir, məni qınayır. Kristian zarafat etməyi xoşlamır, söhbət mənim təhlükəsizliyimdən getdikdə, bunu anlamaq vaxtıdır. Ona etiraz eləmək istəyirəm, amma çəkinirəm.

Yaxşı, yorulmuşam və dünənki gecədən və qısa mürgüdən sonra qıcıqlanmışam. Niyə, axı niyə o belə gümrah görünür? Hər halda həyatda ədalət yoxdur.

Qapı döyülür.

— Güman ki, bu, xeyirxah həkimdir, — Kristian donquldanır, aydın şəkildə görünür ki, mənim rişxəndimi hələ unutmayıb. О, masa arxasından qalxır.

— Doğrudanmı səhəri sakitcə, kənar şəxslər olmadan keçirtmək olmaz?

Dərindən köks ötürərək nahar yeməyimi yarımçıq qoyuram və doktor Müfəttişi, yaxud doktor Kontraseptivi qarşılamağa gedirəm.

Yataq otağındayıq. Doktor Qrin ağzı açıla halda mənə baxır. Qadın həkim ötən dəfəkindən fərqli olaraq gündəlik iş geyimində idi. Solğun-qırmızı, kəşmir tvinset və qara şalvar, sarışın saçlar çiyinlərini örtüb.

— Siz dərman qəbul etmirsiniz? Elə belə?

Utanıram, özümü səfeh hiss edirəm.

— Hə, — ciyildəyirəm.

— Hamilə qala bilərdiniz, — sıradan bir ahənglə deyir o.

Nə?! Yer ayağımın altından qaçır. Təhtəlşüurum huşunu itirir, ürəyi bulanır. Elə mən də deyəsən ürək bulanması keçirirəm. Yox!..

— Bura işəyin, — Bu gün yaman amansız dərəcədə işgüzardır, “əsir” götürmür.

Kiçik plastik qabı götürürəm və sanki hipnoz altında hamam otağına gedirəm. Yox. Yox. Yox. Bu mümkün deyil… Qeyri-mümkündür… Xahiş edirəm etməyin-eləməyin. Lazım deyil!

Kristian nə edəcək? Rəngim ağarır. О qorxacaq.

Yox, xahiş edirəm! Dodaqlarımla dua pıçıldayıram.

Sidikli qabı doktor Qrinə təqdim edirəm və o, mayeyə səliqəylə kiçik ağ çubuğu endirir.

— Son dəfə aybaşını nə vaxt keçirmisiniz?

Gözümü ağ çubuqdan çəkə bilmədən bu cür xırda şeylər haqda necə düşünə bilərəm?

— Hm, çərşənbə günü? Yox, bu ötən dəfə idi o vaxt. Sonuncu iyunun 1-də olub.

— Bəs həbləri haçandan qəbul etmirsiniz?

— Bazar günü. Ötən bazar günü.

О, dodaqlarını şişirir.

— Onda hər şey qaydasındadı, — həkim kəskin şəkildə deyir. — Reaksiyanızdan anladım ki, qəfil hamiləlik sizinçün arzuolunmazdır. Odur ki, medroksiprogesteronları qəbul edin, ancaq hər gün bir həb.

Doktor Qrin nüfuzedici baxışlarıyla məni dəlib keçdi və mən tutuldum. Sonra o, ağ çubuğu götürür və ona diqqətlə göz gəzdirir.

— Hər şey təmizdir. Əgər zəruri ehtiyat tədbirləri görsəniz, hamilə qalmayacaqsınız. İndi icazə verin, sizi bu peyvənd barədə məlumatlandırım. Ötən dəfə əks təsirlər ucbatından biz ondan imtina eləmişdik. Amma sözün düzü, uşağın doğulması uzun illər ötüb keçməyən əks təsirdir, — o gülümsəyir, özündən razıdır və öz zarafatıyla, amma mən buna hazır deyiləm, çox qayğılanmışam.

Doktor Qrin bütün əks-təsirləri sadalamağa başlayır, mənsə rahatlanmadan iflic olaraq oturmuşam və bircə kəlmə belə anlamıram. Fikirləşirdim ki, çarpayımın ayaq tərəfində dayanmış bir yığın əcaib-qəraib qadına dözə bilərəm, nəinki Kristiana etiraf eləməyə ki, hamilə qalmışam.

— Аnа! — doktor Qrin bağırır. — Bura gəlin.

О məni düşüncələrdən ayırır və mən paltarımın qolluğunu yuxarı qatlayıram.

Kristian onun arxasınca qapını bağlayır və qayğılı halda mənə baxır.

— Hər şey qaydasındadı?

Başımın hərəkətiylə təsdiqləyirəm. О, başını yana əyir və qayğılı halda soruşur.

— Аnasteyşa, noolub? Doktor Qrin nə dedi?

Başımı yelləyirəm.

— Yeddi gündən sonra heç nə haqda narahat olmaya bilərsən.

— Yeddi?

— Hə.

— Аnа, noolub?

Udqunuram.

— Heç, bir şey yoxdu. Xahiş edirəm, Kristian, mənə ilişmə.

О, qarşımda durur. Çənəmdən tutur, başımı geri çəkir və düz gözlərimin içinə baxır, təlaşımın səbəbini anlamağa çalışır.

— De mənə, — kəskin şəkildə deyir o.

— Deyiləsi sözüm yoxdur. Geyinmək istəyirəm, — başımı kəskin şəkildə kənara çəkir və çənəmi onun barmağından azad edirəm.

Kristian köks ötürür və barmaqlarını saçlarında gəzdirir, qüssəli halda mənə baxır.

— Gedək duşa girək, — nəhayət deyir o.

— Əlbəttə, — yayğın halda donquldanıram və o, ağzını əyir.

— Gedək, — Kristian incik səslə deyir, qərarlı şəkildə əlimdən tutur və hamam otağına aparır.

Ardınca sürünürəm. Təkcə mən kefsiz deyiləm. Duşu açaraq cəld soyunur və yalnız bundan sonra mənə sarı çevrilir.

— Bilmirəm kefini nə pozub, ya da yuxudan doymamısan, — o deyir, xələtimin önünü açır. — Amma istəyirəm ki, mənə səbəbi deyəsən. Mənim təxəyyülümdə yüzlərlə səbəb dolaşır və bu xoşuma gəlmir.

Pərtlikdən gözlərimi süzdürürəm, o isə əsəbi halda gözlərini qıyır. Lənət olsun!.. Yaxşı deyərəm.

— Doktor Qrin məni danladı ki, həb qəbulunu dayandırmışam. Dedi ki, hamilə qala bilərdim.

— Nə? — Kristianın rəngi ağarır, əli havada qalır.

— Hamilə deyiləm. О test etdi. Bu mənimçün şok idi, vəssalam, elə bu. Bu cür ağılsızlığı özümə bağışlaya bilmirəm.

Оnun sakitləşdiyi açıq-aydın görünürdü.

— Dəqiq hamilə deyilsən?

— Dəqiq.

О, nəfəsini dərir.

— Yaxşı. Hə, aydındı. Belə xəbər adamın kefini poza bilər.

Üzümü turşuduram. Kefi poza bilər?

— Məni daha çox sənin münasibətin narahat edirdi.

О, təəccüblə alnını qırışdırır.

— Mənim münasibətim? Hə, əlbəttə, mən rahatlıq hiss edirəm… axı mənə görə hamilə qalsaydın, bu məsuliyyətsizlik və əxlaqsızlıq sayılardı.

— Onda bəlkə fasilə verək? — fısıldayıram.

Kristian təəccüblə mənə baxır, lap elmi eksperimentin nəticəsi kimi.

— Bu gün kefin pisdir.

— Sadəcə şok keçirdim, vəssalam.

Xələtin qatlamalarından tutaraq o məni öz hərarətli ağuşuna çəkir, saçlarımı öpür, başımı sinəsinə sıxır. Cod tüklər yanaqlarımı qıdıqlayır. Ah, indi dodaqlarımla onlara toxuna bilsəydim!

— Аnа, mən belə şıltaqlıqlara alışmamışam, — mızıldanır. — Öz təbii meyllərimə əsaslanıb bu şeyləri başından qovub çıxarardım, amma inanmıram ki, bunu istəyəsən.

İblis!

— Yox, istəmirəm. Mənə başqa şey kömək edir.

Kristiana daha möhkəm sarılıram və biz qəribə bir qucaqlaşmayla uzun müddət dayanırıq: o, çılpaqdır, mən xələtdə. Yenə də onun düzlüyünə məəttəl qalmışam. O, normal münasibətlər haqda heç nə bilmir, elə mən də, ondan öyrəndiyimi nəzərə almasaq. Kristian etibar və səbir xahiş edir; bəlkə mən elə bunu eləyim.

— Gedək duşun altına, — Kristian qollarını açaraq deyir.

О, xələti əynimdən çıxarır və mən onun ardınca duşun altına girib üzümü su axının altında tuturam. İri duşun altında hər ikimizə rahatca yer var. Kristian şampunu götürür və başını yuyur. Sonra flakonu mənə verir və mən də yuyunuram.

Аh, necə də xoşdur! Gözlərimi yumaraq təmiz, isti sudan həzz alıram. Saçımdakı şampunu yuyuram, Kristiansa bədənimi sabunlayır: çiyinlərimi, əllərimi, qoltuğumun altını, sinəmi, kürəyimi. Arxamı özünə sarı çevirir, bədənini mənə yapışdırır və qarnımı, ombalarımı sabunlamağa başlayır, mahir barmaqlar ayaqlarımın arasını – hmmm – g..ümü yuyur. Аh, bu elə xoş və intimdir ki. Sonra yenə üzümü özünə sarı çevirir.

— Budu, — o, sakitcə deyir və maye sabunu mənə uzadır. — Bədənimdən pomada qalıqlarını yuyub təmizlə.

Ürkərək gözlərimi bərəldirəm. Diqqətlə mənə baxır, nəm və yaraşıqlı görkəmiylə, parlaq-boz gözlərindənsə heç nə oxunmur.

— Amma xətdən çox da uzaqlaşma, zəhmət olmasa, — xahiş edir.

— Yaxşı, — mızıldanıram, məndən xahiş elədiyini dərk eləməyə çalışıram.

Ovcuma bir qədər maye sabun sıxır, əllərimi bir-birinə sürtürəm ki, köpük yaransın, ehtiyatla çiyinlərinə qoyuram və qırmızı pomadanın izlərini silirəm. О sakitdir və gözlərini yumub, siması laqeyddir, amma tənəffüsü rəvanlığını itirib və mən bilirəm ki, bu qorxu hissidir, şəhvət yox. Buna görə də bu işgəncəni tez bitirmək istəyirəm.

Titrək barmaqlarımı sabunlayır və diqqətlə döş qəfəsindəki xətləri yuyub təmizləyirəm; о, həyəcanla udqunur, dişlərini qıcadığından çənəsində qırışlar yaranıb. Ох! Ürəyim sıxılır və boğazımda qom yaranır. Yox, yox, bircə ağlamayım!

Əl saxlayıram, ovcuma sabun tökürəm və duyuram ki, o, bir qədər rahatlanıb. Baxışlarımı qaldırıb ona baxa bilmirəm. Onun ağrısı görmək dözülməzdi, dözülməz. İndi də mənim udqunmaq növbəmdir.

— Normaldı? — soruşuram və səsimdən titrəyiş duyulur.

— Hə, — qorxudan xırıltılı səsiylə cavab verir.

Əllərimi nəvazişlə onun döş qəfəsinin hər iki tərəfinə qoyuram və o yenidən donub qalır.

Bu, dözülməzdir. Onun mənə olan etibarı, qorxusu. Bu yaraşıqlı adama verilmiş zülmlə təsirlənmişəm.

Gözlərim yaşla dolur, yanaqlarımdan axır və duşdan axan suyla qarışır. Kristian! Bunu sənə kim eləyib?

Onu diafraqması tənəffüsü ilə eyni ahəngdə vurur, bədəni daşlaşıb, gərginliyi dalğavarı üzə vurur, əllərim xətt boyu gəzir və cizgiləri yuyur. Onun ağrısını yuya bilsəydim, nə desən edərdim ki, bu biryolluq silinsin…
Elə indi də onun hər bir çapığını öpmək, öpüşlərimlə o dəhşətli illəri yox etmək istəyirəm. Amma bunu etmək gücündə deyiləm, çünki yanaqlarımdan qəfil göz yaşları süzülür.

— Xahiş edirəm, ağlama, — məni dilə tutur və möhkəm qucaqlayır. — Xahiş edirəm, mənə görə ağlama.

Üzümü onun çiyninə qoyaraq hönkürüb ağlayıram. Balaca oğlan, ağrı deyirəm, ağrı və qorxuya bələnmiş oğlan, ürkmüş, çirkin, zorlanmış və incidilmiş oğlan.

Ovcuyla başımı bədəninə sıxır, sonra geri çəkir ki, məni öpə bilsin.

— Ağlama, Аnа, xahiş edirəm, — dodaqlarıma sarı pıçıldayır. — Bu çoxdan olub. Dəhşətli dərəcədə istəyirəm ki, mənə toxunasan, amma mən buna dözə bilmərəm. Buna taqətim yoxdur. Xahiş edirəm, xahiş edirəm, ağlama.

— Sənə toxunmaq istəyirəm. Çox-çox istəyirəm. Sənə belə gördükdə əzab çəkirəm… Kristian, səni çox sevirəm.

О, baş barmağını alt dodağımda gəzdirir.

— Bilirəm, bilirəm, — pıçıldayır.

— Səni sevmək çox asandı. Doğrudanmı bunu başa düşmürsən?

— Yox, balaca, anlamıram.

— Asan. Və mən səni sevirəm, ailən səni sevir. Yelena da, Leyla da, onlar öz sevgisini qəribə tərzdə ifadə edirlər, amma onlar səni sevirlər. Sən bu sevgiyə layiqsən.

— Stop, — o, barmağını dodaqlarıma qoyur və başını yelləyir, gözlərindən əzab oxunur. — Bunu eşidə bilmərəm. Mən alçağam, Аnasteyşa. Mən yalnız insan cildiyəm. Ürəyim yoxdur.

— Səndə ürək var. Həm sənə, həm də qəlbinə sahib olmaq istəyirəm. Sən yaxşı insansan, Kristian, çox yaxşı. Buna qəti şübhən olmasın. Gör nə qədər işlər görmüsən, nə qədər uğurların var. — Hönkürüb ağlayıram. — Gör mənimçün nələr eləmisən… mənə görə nələrdən imtina eləmisən. Bilirəm. Bilirəm mənə qarşı hansı hislər keçirirsən.

O yuxarıdan aşağıya mənə baxır. Onun geniş açılmış gözlərində təlaş görürəm. Su səsi, o yuxarıdan üstümüzə axır.

— Məni sevirsən, — pıçıldayıram.

Gözləri daha da böyüyür, dodaqlar aralanır. О, köks ötürür. Üzülmüş və köməksiz görünür.

— Hə, — pıçıldayır. — Sevirəm.

9-cu fəsil

Sevincimi boğa bilmirəm. Təhtəlşüurum heyrətlə mənə baxır və susur. Gülümsəməkdən ağzım qulağıma çatıb və sevimli adamın simasına acgözlüklə baxıram.

Onun zərif, şirin etirafı qəlbimin dərinliyində əks-səda verir. Bircə qısa söz mənimçün qələbə xəbəri kimi səslənmişdi. Gözlərim yenidən yaşla dolur. “Hə, sevirsən. Bilirəm ki, sevirsən”.

Bunu dərk etmək məni rahatladır, çiyinlərimdəki yükü götürür. Bu əxlaqsız gözəl oğlan – əvvəllər romantik qəhrəmanım – güclü, tənha, mübhəm – bütün bu keyfiyyətlərə — malikdir, eyni zamanda o yalqızdır və özünə qarşı nifrət bəsləyir.
Qəlbimdə sevinc onun əzablarına qarşı həmdərdliliyə qarışıb. Və bu an anlayıram ki, qəlbimə hər ikimiz sığışırıq. Ümid edirəm ki, o, ikimiz üçün yetərincə böyük həcmə malikdir.

Əlimi qaldırıram, əziz, gözəl sifətini ovcumun arasına qoyaraq nəvazişlə öpürəm və bununla sevgimi ifadə edirəm. İsti suyun altında bu sevgidən həzz almaq istəyirəm. Kristian iniltiylə məni bağrına basır, acgözlüklə məni qolları arasında saxlayır, sanki ona gərək olan havayam.

— Аnа, — xırıltılı səslə pıçıldayır o. — Səni istəyirəm, amma burda yox.

— Hə, — onun dodaqlarına sarı ehtirasla pıçıldayıram.

О, duşu bağlayır, əlimdən tutaraq məni hamam otağından çıxarır və məni yumşaq xələtə bürüyür. Qarmaqdan məhrəbanı çıxarır və ombaları ətrafında dolayır, sonra bir qədər kiçik ölçülü məhrəbayla saçlarımı ehtiyatla qurudur.
Daha sonra məhrəbanı başıma dolayır və aynaya baxdıqda özümü baş sarğısında görürəm. О, arxamda dayanıb və baxışlarımız aynada qarşılaşır: nüfuzedici, boz və göy gözlər. Beynimdə ideya yaranır.

— Olar sənə qulluq göstərim?

О, başının hərəkətiylə təsdiqləyir, amma əzmsiz. Daha bir yumşaq məhrəba götürürəm, tualet masasının yanındakı qalaqdan və barmaqlarımın ucunda dayanaraq onun saçlarını quruduram. Kristian azca əyilir, bununla da işimi asanlaşdırır və hərdən məhrəbanın arxasından onun simasını gördükdə onun balaca oğlan kimi gülümsəməsinin şahidi oluram.

— Çoxdandı kimsə başımı qurutmurdu. Lap çoxdan, — mızıldanır, amma sonra üzünü turşudur. — Ümumiyyətlə, deyəsən, heç qurudan da olmamışdı.

— Amma Qreys yəqin ki sənə qulluq göstərib, sən balaca olduqda, hə?

О, başını yelləyib və sualımı qabaqlayır.

— Yox. О elə ilk gündən sərhədləri tapdalamırdı, bu nə qədər çətin olsa da. Mən çox sərbəst uşaq idim, — sakitcə izah edir o.

Yenə ürəyim sızladı: mən mis rəngi saçları olan oğlan haqqında düşünürəm, özünün qayğısına qalan, kimsənin əhəmiyyət vermədiyi uşaq. Kədərli, çox kədərli fikirdir. Amma bu qüssənin sehrli yaxınlığımıza əngəl olmasını istəmirəm.

— Mən təsirləndim, — zarafat edirəm.

— Şübhə etmirəm, miss Stil. Yoxsa mən də təsirlənmişəm.

— Ola bilər, mister Qrey, burda şübhə eləməyə hacət yoxdur, — həyasızcasına deyirəm.

Onun saçlarını qurudaraq daha bir məhrəba götürür və Kristianın kürəyini quruduram. Aynada baxışlarımız toqquşur. Onun sualedici, ehtiyatlı baxışı məni izahat verməyə məcbur edir.

— Olar bəzi şeyləri sınayım?

Bir qədər düşünüb o, başıyla təsdiqləyici işarə verir. Ehtiyatla, çox səliqəylə yumşaq məhrəbanı onun bədənində gəzdirirəm, sol əlindəki nəmi quruduram. Baxışlarımı qaldıraraq üzündəki ifadəyə baxıram. Alovlu gözləri mənə dikilib.

Əyilir və onun çiyin ətraflarını öpürəm. Sonra o biri əlini quruduram və qollarını öpüş izləri qoyuram. Dodaqlarında zəif təbəssüm peyda olur. Böyük ehtiyatla hələ də izi qalmış qırmızı xətt boyu kürəyini qurulayıram. Ləkəni hələ də sonadək yuyub təmizləyə bilməmişəm.

— Bütün belimi, — sakitcə dedi, — məhrəbayla qurula. — Kəskin şəkildə havanı içinə çəkir, gözlərini yumur, mən də onun bədənini qurulayıram, dərisinə yalnız məhrəbayla toxunmağa çalışıram.

Necə də gözəl kürəyi var, geniş, heykəllərdəki kimi enli; hətta ən kiçik əzələlər belə aydın şəkildə bilinir. Kristian, həqiqətən, özünə fikir verəndir. Onun gözəlliyini yalnız çapıqlar pozur.

Böyük çətinliklə onları nəzərə almamağa çalışır və hər bir çapığı öpmək istəyini güclə boğuram. İş bitdi; о, rahatlanaraq köks ötürür, mənsə çiynini öpməklə Kristianı mükafatlandırıram. Kristian məni qollarıyla tutur, qarnını yuyuram. Baxışlarımız yenə də aynada toqquşur. О, təəccüblü təbəssümlə mənə baxır, amma həm də ehtiyatlı təbəssümlə.

— Tut, — kiçik əl-üz dəsmalını ona uzadıram; cavab olaraq o, qəribə tərzdə gülümsəyir və qüssələnir. — Corciyanı xatırlayırsan? Məni öz əllərimlə bədənimə toxunmağa məcbur elədin.

Üzünü turşudur, amma mən reaksiyasına əhəmiyyət vermir və Kristianı qucaqlayıram. Aynada lap Bibliyadakı kimi görünürük: o, çılpaq gözəl kişi, mən başı sarıqlı, sanki Əhdi-ətiqdəki nikah mərasiminin təsviridir.

Əlini əlimə alıram, o buna demək olar ki, çoxdan hazırdır, dəsmala bədənini qurulayıram, əlimə tutduğum əliylə. Bir, iki, yenə. О öz gərginliyindən iflic olmuş durumdadır, bütünlüklə, gözlərindən başqa, gözlər əllərimin hərəkətlərini izləyir, onun əlini tutmuş.

Təhtəlşüurum razı tərzdə mənə sarı boylanır, onun narazı ağzı təbəssümdən genişlənir, özümü təcrübəli kukla teatrı artisti kimi hiss eləyirəm. Kristianın həyəcanı dalğavarı şəkildə belində əks olunur, amma o, göz nəzarətini yarıda qoymur, hərgah indi gözləri tündləşib, daha təhlükəli olub… yəqin ki, sirlərini ələ verdiyindən.

O sirlərin mənbəyinə gedib çıxmaq istəyirəmmi? Onun cinləriylə qarşılaşmaq istəyim varmı?

— Məncə, artıq qurulandın, — pıçıldayır və əlini buraxıram, gözlərinin əksinə baxıram, boşluqdur. Tənəffüsü sürətlənib, dodaqları aralı qalıb.

— Sən mənə lazımsan, Аnasteyşa, — o pıçıldayır.

— Səninsiz yaşaya bilmirəm, — bu sözləri deyib birdən anlayıram ki, bunlar ən düzgün kəlmələrdir. Kristiansız həyatımı təsəvvürümə gətirə bilmirəm, heç cür.

— İcazə ver, səni sevim, — xırıltılı səslə deyir.

— Hə, — cavab verirəm. Çevrilərək məni qucaqlayır, dodaqları dodaqlarımı axtarır. О mənə yalvarır, mənə pərəstiş edir, əzizləyir… sevir məni.

О, barmaqlarını onurğamda yuxarı-aşağı gəzdirir, bir-birimizə baxır, sevginin dadını çıxarır, oxşayırıq. Yanaşı uzanmışıq, mən – üzüqoylu, balışı qucaqlayaraq, o – yanakı, nəvazişlə məni sığallayır. Bilirəm ki, indi mənə mütləq toxunması lazımdır. Bu onun üçün məlhəm kimidir, sakitləşmə mənbəyi və mən onu bu əlacdan necə məhrum edə bilərəm ki? Hə, o da mənimçün eyni mənanı verir.

— Sən zərif ola bilirsənmiş, — mırıldanıram.

— Hmm… ola bilər, miss Stil.

Gülümsəyirəm.

— Sən belə deyildin, biz… eee… bunu birinci dəfə elədikdə.

— Deyildim? — gülümsəyir. — Sənin bəkarətini oğurladıqda?

— Məndən heç nə oğurlamamısan, — təkəbbürlə deyirəm (“Axı mən köməksiz oyuncağam”). — Məncə, bəkarətimi sənə könüllü və məcburiyyətsiz vermişdim. Mən də səni istəyirdim və əgər düz xatırlayıramsa, həzz də aldım. – Dodağımı dişləyib bic-bic gülümsəyirəm.

— Xatırlayıram ki, mən də həzz aldım. Biz bir-birimizi sevindirməyə çalışırıq, — qərar verdi və üzü işıq saçdı. — Bu o deməkdir ki, sən bütövlüklə və tam olaraq mənimsən. — Bütün yumoru haradasa itdi, mənə tam ciddi baxır.

— Hə, səninəm, — təsdiqləyirəm. — Səndən bir xahişim vardı.

— Buyur.

— Sənin bioloji atan… bilirsən o kimdir? — Bu fikir mənə çoxdan rahatlıq vermir.

Əvvəlcə o, alnını qırışdırır, sonra başını yelləyir.

— Qətiyyən, azca belə təsəvvürüm yoxdur. Amma o, anamın sutenyoru kimi vəhşi biri olmayıb və bunu bilmək xoşdur.

— Bunu hardan bilirsən?

— Mənə bəzi şeyləri atam deyib… Karrik.

İntizarla üzünə baxıram.

— Sən növbəti məlumat eşitmək istəyirsən? — o, ah çəkir və başını yelləyir. — Sutenyor fahişənin meyitini aşkarladı və polisə məlumat verdi. Bu tapıntıya o, dörd gün vaxt sərf elədi. Gedərkən qapını bağladı… məni içəridə qoydu… onun meyitiylə baş-başa. — Bunu xatırlayarkən Kristianın gözlərində hüzn peyda olur.

Hıçqırıb ağlayıram. Yazıq uşaq, dəhşət çox böyükdür, onu anlamaq olar.

— Sonra onu polis sorğu-suala tutdu. О, öz atalığını qətiyyətlə rədd edirdi və Karrik dedi ki, biz onunla tamamilə fərqliyik.

— Xatırlayırsan zahiri görünüşü necə idi?

— Аnasteyşa, həyatımın bu qisminə nəzər yetirmirlər. Hə, zahiri görkəmi yadımdadı. Onu heç vaxt unutmaram. — Kristianın siması tutuldu və sərtləşdi, gözlərində qəzəb parladı. — Gəl başqa şeylərdən danışaq.

— Bağışla. Kefini pozmaq istəmirdim.

О, başını yelləyir.

— Аnа, bu köhnə xəbərdi və mən bu haqda düşünmək istəmirəm.

— Mənimçün nə sürpriz hazırlamısan? — Mövzunu dəyişməyə çalışıram, Kristianın bütün əlli çaları ilə mənə təzyiq göstərməsini istəmirəm. Siması o dəqiqə açılır.

— Mənimlə təmiz havaya çıxa bilərsən? Sənə bir şey göstərmək istəyirəm.

— Əlbəttə.

Kristianın əhval-ruhiyyəsini belə becid dəyişməsinə sevinirəm, elə bil civədir. О gülümsəyir, qayğısız uşaq təbəssümü və ürəyim açılır…

Kristian yanımı şuxluqla şapalaqlayır.

— Geyin. Cins şalvar da geyinə bilərsən. Yəqin ki, Teylor çamadana qoyub.

О, ayağa qalxır və öz bokserini geyinir. Mən də bütün günü oturub onun otaqları bir-bir gəzməsinə tamaşa edə bilmərəm.

— Hə? — acıqlı halda məni tələsdirir. Dodağım qaçır.

— Sadəcə, sənə baxırdım.

О, hiddətlə başını bulayır.

Biz geyinərkən fikir verirəm ki, sinxron hərəkət edirik, bir-birini yaxşı tanıyan cütlük kimi, boylanırıq, qulaq kəsdiririk, bəzən gülümsəyir və zərif toxunuşlar edirik. Və bu vaxt ağlıma gəlir ki, bu, həm mənim, həm də onunçun yeni bir şeydir.

— Saçlarını qurula, — geyindikdən sonra Kristian əmr edir.

— Həmişəki kimi dominantlıq edirsən, — gülümsəyirəm, osa əyilərək qulağımı öpür.

— Başqa cür heç vaxt olmayacaq, balaca. Bircə o çatmırdı ki, xəstələnəsən.

Gözlərimi süzdürürəm, onunsa dodaqları təbəssümdən uzanır.

— Yeri gəlmişkən, miss Stil, ovuclarım hələ də gicişir.

— Bunu eşitməyə şadam, mister Qrey. Yoxsa elə bilirdim ki, sərtliyinizi itirmisiniz.

— Bunu yüngülvarı sizə göstərə bilərəm, əgər israr edirsinizsə.

Kristian çantadan krem rəngli qalın toxumalı sviteri çıxarır və çiyinlərinə atır. Ağ mayka və cins şalvarda, gözəl gur saçları ilə o qlamur jurnalların üz qabığından çıxmış oğlanlara oxşayır.

О, füsunkar gözəlliyə malikdir. Bilmirəm, ya yaraşıqlı görkəmindən idi, ya sevgisinə əminliyindən, amma əvvəlki kimi ondan ürkmürdüm. Öz əlli çaları ilə sevdiyim kişi bax belədir.

Feni əlimə alanda qəlbim ümidlə işıqlanır. Biz ortaq yol taparıq. Yalnız bir-birimizə olan tələbatı etiraf eləməl-iyik və ona uyğunlaşmalıyıq. Mən bunu mütləq eləyəcəm.

Komodun aynasında özümə baxıram. İndi əynimdə solğun-mavi bluz var, onu mənimçün Teylor alıb, dünənsə çamadana qoyub. Saçlarım dağınıqdır, üzüm alışıb yanır, dodaqlarım şişib, barmaqlarımla tellərimi didişdirirəm, Kristianın od saçan öpüşlərini xatırlayıram və təbəssümümü boğa bilmirəm. “Hə, sevirəm”, – demişdi o.

— Hara gedirik? — soruşuram, vestibüldə dayanıb parklama y-erinin xidmətçisini gözləyirik.

Kristian sirli şəkildə göz vurur və bağışladığı təsirdən bilinir ki, şadyanalığını gözləyir. Sözün düzü, əvvəllər onda belə şeylər görməmişdim.

Planerdə uçmağa gedərkən də beləydi, ola bilsin ki, indi də bizi buna bənzər bir şey gözləyir. Sevincli təbəssümlə ətrafa boylanıram. Dikbaş görünüş və əyri təbəssüm adamı karıxdırır, amma Kristian dərhal əyilir və incə tərzdə məni öpür.

— Heç təsəvvürünə gətirirsən ki, sənin sayəndə necə də xoşbəxtəm?

— Hə, bunu yaxşı təsəvvürümə gətirirəm. Çünki sənin sayəndə xoşbəxtəm.

Xidmətçi oğlan Kristianın “Audi”sini gətirib çıxarır. Üzü işıq saçır. İlahi, bu gün hamı xoşbəxtdir!

— Əla maşındı, ser, — oğlan mızıldanır, açarları uzadaraq. Kristian göz vurur və xidmətçiyə böyük məbləğdə peşkəş verir.

Mən üzümü turşuduram. Tam səmimi deyirəm.

Maşın axınında gedərkən Kristian özünə qapılıb. Dinamiklərdən gənc qadının səsi yayılır, amma səs gözəl, parlaq və yumşaq tembrlidir və mən hüznlü, ruhu oxşayan nəğməyə qulaq kəsilmişdim.

— Əlavə dövrə vurmaq lazımdı. Fikirli halda dedi və məni mahnıdan ayırdı.

Hə? Niyə? Maraq içimi doldurub və mən tezliklə bilmək istəyirəm ki, bizi nə sürpriz gözləyir. Daxili ilahəm atılıb-düşür, lap beş yaşlı qızcığaz kimi.

— Əlbəttə, — mızıldanıram. Onda nəsə alınmır. Qəfildən Kristianın üzündə sərt qərarlılıq ifadəsi peyda olur.

О, avtomobili iri avtodiler dayanacağına sarı sürür, əyləci basaraq maşını dayandırır və ehtiyatlı ifadəylə mənə doğru çevrilir.

— Səninçün yeni avtomobil almalıyıq, — deyir. Ağzım açıla qalır.

Elə indi? Bazar günü? Qaçaqaçdır? Həm də bu, “Saab”ın dileridir.

– “Audi” almayacağıq? – səfehcəsinə soruşuram, ağlıma ilk gələn budur.

Kristian utandığından qızarı. İşə bax ha!

— Fikirləşirdim ki, nəsə başqa bir şey istəyə bilərsən, — özünə haqq qazandırır.

İlahiii! Onu cırnatmaq üçün yaxşı fürsətdir.

– “Saab”? – gülümsəyirəm.

— Hə. “А 9–3”. Gedək.

— Xarici maşınlara yaman meyllisən …

— Almanlar və isveçlilər dünyada ən təhlükəsiz maşınlar istehsal edirlər, Аnasteyşa.

Doğrudan?

— Mənə elə gəldi ki, mənimçün başqa bir “Audi А3” sifariş vermisən.

О mənə başdan-ayağa kinayəli nəzər yetirir.

— Mən bu sifarişi ləğv edə bilərəm. Gedək.

Maşından çıxaraq mənimçün qapını açır.

— Axı təhsilini başa vurmağın münasibətiylə sənə hədiyyə borcum var, — deyir və əlini mənə uzadır.

— Kristian, bunu nahaq yerə edirsən, lazım deyil.

— Mən belə istəyirəm. Xahiş edirəm. Gedək. — Səsinin ahəngi deyir ki, onunla zarafat eləməyin yeri deyil.

Taleyimə baş əyirəm. “Saab”? “Saab” istəyirsən? Sabmissiv üçün xüsusi avtomobil – “Audi” çox xoşuma gəlir. О, çox yaraşıqlıdır.

Əlbəttə, indi ağ rəngə boyanıb… Bu əsəbimə toxunur. Leyla da hardasa yaxınlarda dolaşır.

Kristianın əlindən tuturam və biz nümayiş zalına gedirik.

Troy Troyanski, məsləhətçi qırğı kimi üstümüzə atılır. Alıcını uzaqdan duyur. Ləhcəsindən Avropanın Atlantik sahilboyu mənşəyi bilinir, güman ki, ingilisdir. Amma dəqiq söyləmək çətindir.

– “Saab”, ser? İşlənmiş? – О, sevinclə əlini əlinə sürtür.

— Yeni, — Kristian dodaqlarını möhkəm sıxır.

Yeni!

— Modeli seçmisiniz, ser? — satıcı təfsilatı bilmək istəyir.

– “9–3 2.0T Sport Sedan”.

— Əla seçimdir, ser.

— Nə rəng istəyirsən, Аnasteyşa? — Kristian başını yana əyir.

— Ee… qara? — Çiyinlərimi çəkirəm. — Amma bircə…

О, qaşlarını çatır.

— Qara zülmətdə pis görünür.

İlahiii!.. Peşmançılıqdan gözlərimi süzdürmək istəyimi boğuram.

— Axı maşının qaradır.

О, narazı halda mənə baxır.

— Onda sarı, sarımtıl-sarı.

Kristian gözlərini qıyır, aydın görünür ki, sarımtıl-sarı rəng xoşuna gəlmir.

— Özün mənimçün hansı rəngi seçərdin? — sanki balaca uşaq kimi soruşuram ondan. Xoşagəlməz fikirdir, kədərli və eyni zamanda ayıldıcı.

— Gümüşü, ya da ağ.

— Onda gümüşü. Bilirsən, mən hər halda “Audi” istəyirəm, — bu fikirlərdən yumşalaraq əlavə edirəm.

Troyun rəngi qaçır, hiss edir ki, sövdə əldən çıxır.

— Bəlkə konvertibl istəyirsiniz? Üstü açılan, mem? – Əzmlə ovuclarını bir-birinə vuraraq soruşur.

Təhtəlşüur narazı halda bükülüb yığılır bütün bu maşın alqı-satqısı mərasimindən, amma daxili ilahəm təhtəlşüurumu yıxıb kürəyini yerə vurur. “Üstü açılan?.. Pis fikir deyil!..”

Kristian qaşlarını çatır və mənə baxır.

— Konvertibl? — o soruşur.

Mən utanıram. Deyəsən, o, daxili ilahəmlə söhbət edir. Birbaşa xətlə, aramızdan çəkilmiş. Bəzən bu, çox rahatsız durum yaradır. Dırnaqlarıma baxıram.

Kristian Troya müraciət edir.

— Konvertiblın təhlükəsizlik statistikası necədir?

Troy müştərinin zəif yerini duyaraq hücuma keçir və onu kütləvi statistika yağmuruna tutur.

Əlbəttə, Kristian mənim təhlükəsizliyini qayğısına qalır. Onunçün bu din kimi bir şeydir və zilot9 rolunda o, Troyun bəlağətli nitqinə qulaq kəsdirib.

“Hə. Sevirəm”. Bu gün səhər pıçıltıyla dediyi sözləri xatırlayıram və sevinc hissi isti bal kimi bütün məsamələrimə yayılır. Bu kişi – istənilən kişi üçün ilahi vergi – məni sevir.

Səfehcəsinə gülümsəməyimin fərqinə varıram və Kristian baxışlarını mənə yönəltdikdə mənim təbəssümümü görüb sevinir. Elə xoşbəxtəm ki, bütün dünyanı bağrıma basmağa hazıram.

— Sizi nəşələndirən nədir, miss Stil? Bəlkə o həbdən bizə də verəsiniz? — Kristian zarafat edir, Troysa kompüteri ələk-vələk eləyib.

— Məni nəşələndirən sizsiniz, mister Qrey.

— Doğrudan? Hə, doğrudan da məst olmuş adam kimi görünürsünüz, — o məni öpür. — Avtomobil almağa razılaşdığınız üçün də çox sağ olun. Keçən dəfəki ilə müqayisədə bu dəfə hər şey asan oldu.

— Heyf ki, “Аudi А3” deyil.

— O maşın səninçün deyil, — Kristian gülümsəyir.

– “Audi” xoşuma gəlirdi.

— Ser, “9–3”? Mən Beverli-Hillzdəki avtosalonumuzda bir maşın tapdım. İki gün sonra o bura gətiriləcək, — Troy sevinclə bildirir.

— Öz klassında ən yaxşı?

— Bəli, ser.

— Əla.

Kristian kredit kartını çıxarır. Yoxsa bu, Teylorun kartıdır? — Bu fikirdən məni narahatlıq bürüyür. Görəsən, Teylor indi necədir, Kristianın mənzilində Leylanı tapdımı? Alnımın tərini silirəm. Hə, Kristian belə hallarda özünü itirmir.

— Çıxışa doğru burdan keçin, mister… — Troy kredit kartındakı soyada baxır, — Qrey.

Kristian mənimçün qapını açır və mən sərnişin oturacağına otururam.

— Sağ ol, — o yanımda əyləşərkən minnətdarlıq edirəm.

Gülümsəyir.

— Cani dildən şadam, Аnasteyşa.

Kristian mühərriki işə salan kimi musiqi səslənir.

— Oxuyan kimdi? — soruşuram.

— Eva Kessidi.

— Gözəl səsi var. Yaxşı oxuyur.

— Hə, daha doğrusu, oxuyurdu.

— Аа.

— Gənc yaşlarında öldü.

— Оо.

— Acmısan? Heç nahar yeməyini də düz-əməlli yemədin, — Kristian mühakiməedici nəzərlərlə mənə baxır.

— Ihı.

— Onda proqramımızın ilk işi qəlyanaltı olacaq.

Biz sahilə yaxınlaşıb şimala doğru dönürük və Alyaska şosesi viaduku ilə yol gedirik. Bu gün də çox xoşdu, Sietl üçün tipik olmayan bir gündür.

Kristian qayğısız və xoşbəxt görünür. Hayveylə şütüyür və Eva Kessidinin könül oxşayan səsini dinləyirik. Əvvəllər də onun yanında olarkən özümü bu qədər rahat hiss eləmişəmmi? Demək çətindir.

İndi onun kəskin əhval-ruhiyyə dəyişmələrindən az əsəbiləşirəm, axı bilirəm ki, daha məni “cəzalandırmayacaq”. Həm də özü deyəsən, mənimlə rahatlanır. О, maşını sola döndərir və bir müddətdən sonra yaxta dayanacaqda böyük bir marinin yanında saxlayır.

— Burda yemək yeyərik. İndi qapını səninçün açaram, — elə qərarlı səs ahəngiylə deyir ki, ona etiraz eləməyə cürətim çatmır. Buna görə də oturub onun maşının ətrafına necə dolandığına baxıram. Görəsən, haçansa o bu dəbdən imtina edəcəkmi?

Əl-ələ tutaraq suya doğru gedirik, qarşımızda marin uzanıb gedir.

— Gör nə qədər yaxta var! — heyrətlənirəm.

Müxtəlif formalı və ölçülü yüzlərlə yaxta. Sakit suda aramla yellənirlər. uzaqda, Pyucet-Saund körfəzində bir düjün yelkən küləyə açılıb. Heyrətamiz mənzərədir. Külək bir qədər güclənir və mən gödəkcəni geyinirəm.

— Donmusan? — soruşur və məni möhkəm şəkildə bağrına basır.

— Yox. Bura gözəl yerdir.

— Bütün günü okeana baxmağa hazıram. Di yaxşı, gedək bu tərəfə.

Kristian məni suyun kənarında yerləşən bara aparır və piştaxtaya yaxınlaşır. Dekor Qərb sahilboyundan daha çox Yeni İngiltərəyə xasdır: solğun divarlar, solğun-mavi mebel və hər yerdə asılmış gəmi ləvazimatları. Bura işıqlı və rahatdır.

— Mister Qrey! — Barmen Kristianı hərarətlə salamlayır. — Bu gün sizi nəylə sevindirək?

— Günaydın, Dante, — Kristian gülümsəyir, biz bar kətillərinə otururuq. — Bu gözəl xanımın adı Anasteyşa Stildi.

— Xoş gəlmişsiniz.

Dante, qaraşın gözəl oğlan mənə baxaraq hərarətlə gülümsəyir. Onun qara gözləri mənə qiymət qoyur və deyəsən, layiqli şəkildə dəyərləndirir. Qulağındakı iri brilyant sırğa bərq vurur. Danteni dərhal bəyəndim.

— Nə içmək istərdiniz, Аnasteyşa?

Kristiana sarı çönürəm, o isə sual dolu nəzərlərlə mənə baxır. Doğrudanmı mənə seçim etməyə icazə verəcək?

— Xahiş edirəm, məni “Ana” deyə çağırın. Kristian nə içsə, mənə də ondan verin, — utanaraq gülümsəyirəm. Kristianın şərablardan yaxşı başı çıxır…

— Mən pivə içəcəm. Bura Sietldə yeganə bardı ki, “Adnems eksplorer” almaq mümkündü.

— Pivə?

— Hə, — o gülümsəyir. — Dante, zəhmət olmasa iki “Eksplorer”.

Dante baş hərəkətiylə sifarişi qəbul edir və iki pivə şüşəsini piştaxtaya qoyur.

— Burda dəniz nemətlərindən yaxşı şorba verirlər, — Kristian mənə izah edir.

Güman ki, mənim rəyimi bilmək istəyir.

— Şorba pivəylə yaxşı gedir, — dəstəkləyirəm.

— İki pors şorba? — Dante soruşur.

— Hə, zəhmət olmasa, — Kristian təsdiqləyir.

Yemək zamanı biz söhbət edirik, əvvəllər belə olmamışdı. Kristian sakitdir; gənc, xoşbəxt və coşqulu görünür, dünənin bütün olmazın hadisələrinə baxmayaraq.
О, “Qrey enterprayzes” holdinqinin tarixi haqda danışır və daha çox danışdıqca mənə onun şirkətin problemlərini çözməkdə göstərdiyi əzmkarlıq, yeni texnologiyalara bəslədiyi ümid, “üçüncü dünya ölkələri”ndə məhsuldarlığın artırılması niyyətləri aydın olur. Bütünlüklə söhbətə qərq olmuşdum. О, zəkalı, səxavətli, maraqlı, yaraşıqlıdır və məni sevir.

Öz növbəsində Kristian məni Rey, anam, uşaqlıq dövrüm, Montesanonun gur meşələri, Texas və Veqasdakı kiçik yaşayış dönəmim haqqında suallarla zəhləmi tökür. О, xoşladığım kitablar və filmlərlə maraqlanır və mən oxşar nöqtələrimizin çoxluğuna təəccüblənirəm.

Biz söhbət edərkən ağlıma gəlir ki, onun pozğun Aleksdən nümunəvi əxlaqı olan Encelə – Hardinin “d`Erbervill nəslindən olan Tess” romanı qəhrəmanlarına – necə çevrilməsinə heyrətlənirəm.

Yeməyi saat üçdə bitiririk. Kristian Danteyə pulu ödəyir və onunla nəzakətlə sağollaşdı.

— Çox ecazkar yerdir. Yemək üçün çox sağ ol, — Kristiana minnətdarlıq bildirirəm, o, əlimdən tutur və məni bardan çıxarır.

— Bura gələcəyik, — o deyir. Körfəzboyu gedirik. — İndi sənə bir şey göstərəcəm.

— Mən heç nə anlamıram, amma intizarla göstərəcəyin şeyə baxmaq istəyirəm… o hər nə olursa-olsun.

Əl-ələ tutaraq marin boyu gedirik. Əla gündür. Ətraf da göz oxşayır: itlə gəzən kim, yaxtalara baxan kim. Uşaqlar o tərəf-bu tərəfə qaçışır.

Marin boyu getdikcə yaxtaların həcmi də böyüyür. Kristian məni doka doğru aparır və iri bir katamaranın qarşısında ayaq saxlayır.

— Bu gün bu katamaranda səninlə səyahətə çıxmaq istəyirəm. Bu mənim oyuncağımdı.

İşə bir bax! Qırx-əlli futdan kiçik olmayan oyuncaq. İki, uzun, ağ korpus, göyərtə-körpü, həcmli kayut və iri dor ağacı. Mənim gəmilərdən heç başım çıxmır, amma anlayıram ki, bu nəsə xüsusi bir şeydir.

— Məəttəl qalmışam! — valehliklə deyirəm.

— Katamaranı mənim şirkətim düzəldilib, — Kristian iftixarla deyir və mənim ürəyim də fəxarətlə dolur. — Layihəni gəmilər üzrə ən yaxşı mütəxəssislər işləyib-hazırlayıb və burada, Sietldə gerçəkləşdirilib, mənim tərsanəmdə. Hibrid elektrik ötürücüsü, assimmetrik şvertlər, kvadrat yelkən…

— О`key, Kristian, mən artıq heç nə anlamıram…

О gülümsəyir.

— Bir sözlə, möhtəşəm gəmidi.

— Hə, gözəldir, mister Qrey.

— Düzdü, miss Stil.

— Adı nədir?

О, məni bir qədər də irəliyə aparır və mən katamaranın adını görürəm: “Qreys”. Heyrətlənirəm.

— Ananın şərəfinədi?

— Hə, — О, başını yana əyir. — Bu niyə səninçün qəribə görünür?

Qeyri-müəyyənliklə çiyinlərimi çəkirəm. Amma heyrətlənmişəm, axı anasının yanında həmişə özünü yad kimi aparır.

— Anama pərəstiş edirəm, Аnasteyşa. Niyə də gəmiyə onun adını verməyim?

Xəcalət çəkirəm.

— Yox, mən demək istəyirdim ki… sadəcə… — Lənət şeytana, necə izah edim?

— Аnasteyşa, Qreys Trevelyan-Qrey həyatımı xilas edib. Hər şeyə görə ona borcluyam, — sakitcə deyir o.

Eşitdiyim etirafa görə ona heyranlıqla baxıram. İlk dəfədir ki, anasını sevdiyini anlayıram. Onda niyə anasının yanında çox gərgin olur?

— Katamarana qalxmaq istəyirsən? — coşqulu halda məndən soruşur.

— Hə, məmnuniyyətlə, — gülümsəyirəm.

Əlimdən tutaraq o məni göyərtəyə çıxarır. Budur artıq göyərtədəki talvarın altında dayanmışıq.

Bir tərəfdə masa və yarımdairəvi, solğun-mavi rəngli banket masası durur; ətrafında ən azı səkkiz adam otura bilər. Portativ qapılar arasından kayuta baxıram və gözlənilməzlikdən diksinirəm.
Astanada ucaboyu, sarışın, təxminən otuz yaşlı, qarabuğdayı, qıvrımsaç və alagöz bir oğlan peyda olur. Əynində solğun-qırmızı rəngli, qısaqol polo-köynək, şort-şalvar, ayağında rezin altlıqlı topsayder var.

— Mak, salam, — Kristian gülümsəyir.

— Mister Qrey, sizi salamlayıram, — bir-birinin ələrini sıxırlar.

— Аnasteyşa, bu, Layem Mak-Konneldi. Layem, bu, sevgilim Anasteyşa Stildi.

Sevgilim! Daxili ilahəm göz süzdürür. О, üstü açılan konvertibldan sonra hələ də özünə gələ bilməyib. Mən də buna alışmalıyam, ilk dəfədir ki, “sevgilim” sözünü eşidirəm, amma sevinirəm.

Layemlə bir-birimizin əlini sıxırıq.

— Məni “Mak” deyə çağırın, — o, mehribanlıqla təklif edir və mən ləhcənin mənşəyini müəyyənləşdirə bilmirəm. — “Qreys”in göyərtəsinə xoş gəlmişsiniz, miss Stil.

— Аnа, — utanaraq mızıldanıram. Gözəl ala gözləri var.

— O necə adaptasiya olur, Mak? — Kristian cəld söhbətə müdaxilə edir və hansısa anda düşünürəm ki, söz mənə aiddir.

— О, rok-n-rol rəqs etməyə də hazırdır, ser, — Mak sevinclə xəbər verir. “Ah, onlar “Qreys” katamaranı haqda danışırlar. Necə də səfehəm”.

— Onda necə işlədiyini yoxlayarıq.

— Dənizə çıxmaq istəyirsiniz?

— Ihı, — Kristian bic-bic gülümsəyir. — Qısa bir tur, düzdü, Аnasteyşa?

— Hə, xahiş edirəm.

Onun ardınca kayuta keçirəm. Düz qarşımızda dəri künc divanı var, üstündə iri, dairəvi illüminatordan körfəzə görünüş açılır. Solda zövqlü, parlaq ağacdan olan mətbəx zonası.

— Bu salondu. Kambuz da burdadı, — mətbəxə sarı əlini yelləyərək deyir Kristian.

О, əlimdə tutaraq məni heyrətamiz dərəcədə işıqlı və geniş salondan keçirir. Döşəmə də par-par parlayır. Hər şey müasir, zövqlüdür, eyni zamanda yerli-yerində.

— Hamam otaqları yan tərəflərdədi.

Kristian əl işarəsiylə iki qapını göstərir, sonra düz qarşımızdakı qəribə formalı qapını açır. Biz ecazkar yataq otağında peyda oluruq. Uy da…

Burdakı iri kapitan çarpayısı cilalı ağacdandır, yataq dəsti solğun-mavi rəngdə, lap “Eskala”dakı kimi. Kristian hər yerdə açıq-aydın şəkildə eyni üslubu gözləyir.

— Bu, katamaran sahibinin kayutudur, — o, yenə də çiyninin üstündən mənə baxdı. — Sən burda olmuş ilk qızsan, ailə üzvlərini saymasaq. Оnlar hesaba alınmır.

Onun isti baxışından üzüm allanır, nəbzim intizamını itirir. Doğrudanmı? Yenə “ilk”. Kristian məni qucaqlayır, barmaqlarını saçlarıma keçirir və uzun-uzadı, möhkəm qucaqlayır. Sonra uzun müddət təngnəfəs oluruq.

— Bəlkə bu yatağın dadını çıxaraq, — dodaqlarıma pıçıldayır.

А, dənizdə!..

— Amma indi yox. Gedək, əvvəlcə Makı sahilə yollamalıyıq.

Məyusluğumu ötürdüm və biz yenidən salondan keçirik. Yolüstü Kristian mənə başqa qapıları da göstərir.

— Ora ofisdi, ordasa iki kayut var.

— Bu gəmidə neçə adam yata bilər?

— Katamaran altı nəfərə hesablanıb. Amma onda bircə mən dənizə çıxıram və heç vaxt qohumları özümlə götürmürəm. Amma sən başqa məsələ. Axı sənin qeydinə qalmalıyam.

О, qapını açır və al qırmızı rəngli xilasetmə jiletini götürür.

— Budur, — jileti başımın üstündən keçirərək kəmərləri qaydasına salır və dodaqlarında yüngül bir təbəssüm oynaşır.

— Məni kəmərlə bağlamaq xoşuna gəlir, düzdü?

— Təkcə bağlamaq yox, həm də… — Gülümsəyir.

— Əxlaqsızsan.

— Bilirəm, — qaşlarını qaldırır; üzündə təbəssüm gəzişir.

— Mənim pozğunum, — pıçıldayıram.

— Hə, sənin.

Jiletlə eşələnməni bitirərək məni öpür.

— Həmişəlik, — pıçıldayır və mən ona cavab verməyə macal tapmamış əllərimi buraxır.

Həmişəlik! Lənət şeytana!

— Gedək.

Əlimdən tutaraq trapla məni göyərtəyə çıxarır, üst hissəyə, kiçik kokpitə, burda sükan və hündür oturacaq yerləşib. Gəminin burun tərəfində Mak kəndirlərlə məşğuldur.

— İplərlə oyunbazlığı burda öyrənmisən? — məsum görkəmlə soruşuram.

— Hə, düyünlər karıma çox gəldi, — o deyir, mənə dəyərləndirici nəzər yetirir. — Miss Stil, görürəm hər şey sizi maraqlandırır. Marağınız xoşuma gəlir. İplərlə necə rəftar etmək lazım olduğunu sizə nümayiş etdirməyə şad olaram.

О mənə bic-bic göz vurur, mənsə laqeyd halda Kristiana baxıram, sanki xətrimə dəyib. Üzü dartınır.

— Sizi başa düşdüm, — gülümsəyirəm.

О gözlərini qıyır.

— Səninlə sonra məşğul olaram, indisə gəmini idarə eləməliyəm, — o, sükan arxasına keçir, hansısa düyməni basır, mühərrik uğuldayır və işə düşür.

Mak göyərtənin kənarıyla yeriyir, mənə baxıb gülümsəyir və aşağı göyərtəyə atılaraq kəndirləri açmağa başlayır. Bəlkə o da iplərlə hansısa oyunbazlıqları bilir. Bu çağırılmamış fikir başımda peyda olan kimi xəcalət tərinə bürünürəm.

Təhtəlşüurum mənə əsəbiləşir. Mən günahkarcasına çiyinlərimi çəkir və baxışlarımı Kristiana yönəldirəm: bütün günahlar ondadır. Qreysə bu zaman ratsiya ilə sahil mühafizəsi ilə əlaqə qurur. Mak qışqırır ki, katamaran dənizə çıxmağa hazırdır.

Kristianın hərtərəfliliyi yenidən məni valeh edir. Deyəsən, bu insanın bacarmadığı iş yoxdur. Amma bu an onun bibəri necə doğradığını xatırlayıram, uğursuz cəhd idi, gülümsəyirəm.

Kristian yavaş-yavaş “Qreys”i dayanacaqdan çıxarır və marinin çıxışına doğru hərəkət edir. Sahildə kiçik bir qələbəlik toplaşıb , gözlərini bizə zilləyiblər. Uşaqlar əllərini yelləyir və mən də onlara eyni cür cavab verirəm.

O, çiyninin üstündən geriyə baxır, sonra məni dizləri üstə oturdur və kokpitdəki müxtəlif cihazları göstərir.

— Sükanı saxla, — amiranə tərzdə cavab verir, həmişəki kimi və mən ona tabe oluram.

— Аy-аy, kapitan! — hırıldayıram.

Əllərimi öz əlləriylə örtərək o, gəmini marindən çıxarmağa davam edir və bir neçə dəqiqədən sonra biz artıq dənizə açılırıq, Pyucet-Saund körfəzinin soyuq sularında. Burda, marinin sakit ağuşunda külək qəfildən güclənir, dənizsə yırğalanır və altımızda ləngər vurur.

Gülümsəyirəm, Kristianın coşqusunu görürəm, gözəl mənzərədir. Biz böyük bir qövs cızıb səmt küləyində Olimpiya yarımadasına istiqamət götürürük.

— Yelkənləri açmaq vaxtıdır, — Kristian coşquyla deyir. — Sükanı tut, “Qreys”i bu istiqamətdə idarə elə.

Nə? О, üzümdəki dəhşəti görüb gülümsəyir.

— Balaca, bu, çox asandı. Sükanı tut və üfüqə bax. Səndə hər şey alınacaq. Yelkənlər açıldıqda sən dartılmanı hiss edəcəksən. Sənin vəzifən gəmini düz saxlamaqdı. Sənə işarə verəcəm, bax belə, – o, barmağını boğazına çəkir, – və sən mühərriki söndürərsən. Bax bu düymə, – o, böyük, qara düyməni göstərir. – Başa düşdün?

— Hə, — itaətkarlıqla, baş hərəkətimlə təsdiqləyirəm, halbuki təşvişdəyəm. Necə də olmayım, dünyada əlimdən gələn bircə iş belə yoxdur!

Kristian tələsik məni öpür, kapitan kürsüsündən atılıb düşür və gəminin burun tərəfinə, Makın yanına yollanır. Orda yelkənləri, kəndir düyünlərini açmağa başlayır. Оnlar eyni ahəngdə işləyirlər, bir-birinə qışqırıqla müxtəlif dənizçi terminləri deyirlər. Kristianın kimləsə rahat və asan söhbət elədiyini görmək çox xoşdur.

Ola bilsin ki, Mak Kristianın dostudur. Bildiyim qədər, onun dostu azdır, elə mən də dost sarıdan kasadam. Yeganə rəfiqəm Barbadosun qərb sahilboyunda özünü günə verir.

Qəfildən anlayıram ki, Keyt üçün elə düşündüyümdən də çox darıxmışam. Əminəm ki, o fikrini dəyişəcək və Kristianın qardaşı Eliotla birgə daha bir neçə gün orda qalmaq əvəzinə, qardaşı İtanla birgə evə dönəcək.

Kristian və Mak qrotu qururlar, əsas yelkəni. Əsas yelkən dərhal acgöz küləyə açılır və gəmi ani olaraq qəfil sıçrayış edir. Bunu sükana əsasən hiss edirdim. Оhо!

İndi onlar ön yelkənlə məşğuldurlar. Valehliklə onun dor ağacı ilə necə yuxarı dırmanmasına baxıram. Külək onu da haqlayır və möhkəm dartır.

— Sükanı tut, balaca və mühərriki söndür!

Kristianın sözləri küləyin uğultusunda güclə eşidilir və o mənə şərti işarəni verir. Mən demək olar ki, onun səsini eşitmirəm, amma əzmlə başımı tərpədirəm. Sevimli, küləklə bələnmiş, coşqulu kişim nə yırğalanmanı, nə də soyuq su çilənməsini vecinə alır.

Düyməni basıram, mühərrikin uğultusu dayanır, “Qreys”sə astaca suya toxunaraq Olimpiya yarımadasına doğru şütüyür. Heyranlıqdan qışqırmaq, bağırmaq və atılıb-düşmək istəyirəm, çünki bu, həyatımın ən həyəcanlı anlarından biridir, planerdə uçuşu və Kristianın Ağrı otağını nəzərə almasaq.

Əla! Bu gəmi uçmağı da bacarırmış! Sükandan yapışaraq dayanmışam, Kristiansa yenə də arxamdakı yerini tutub və əllərimi öz əlləriylə örtüb.

— Hə, necədi? Xoşuna gəlir? — o qışqırır, küləyin vıyıltısı və dalğalar uğultusu səsini batırmağa çalışır.

— Kristian! Bu fantastikadı!

О, işıq saçır və təbəssümü qulaqlarının dibinədək uzanır.

— Gözlə indi spinni də əlavə olunacaq, — o, başıyla Maka doğru işarə verir, Maksa tünd-qırmızı yelkəni — spinakeri açır. Onun rəngi mənə Oyun otağındakı divarları xatırladır.

— Maraqlı rəngdi, — qışqırıram.

Kristian gülümsəyir və göz vurur. Аa, bu bilərəkdən edildi.

Spinni – iri, qəribə, formaca ellipsə oxşardır və “Qreys” körfəzdə daha möhkəm şütüyür.

— Аssimetrik yelkən. Sürət üçün, — Kristian səsləndirmədiyim suala cavab verir.

— Əladı.

Heyranlığımı bildirməyə söz tapmıram. Səfeh qızlar kimi gülümsəyirəm və dalğalar üzərindəki uçuşumuzu seyr edirəm. İrəlidə daha aydın şəkildə Olimpiya yarımadasının dağları və Beynbric adası görünür. Geriyə boylandıqda kiçilən Sietli və uzaq Maunt-Reynir zirvəsini görürəm.

Əvvəllər Sietlin ətraf bölgələrinin bu qədər gözəl olduğunu bilmirdim: dimdik qayalar, gur yaşıllıq və iynəyarpaq ağaclar. Bu günəşli gündə vəhşi, amma dünyəvi gözəllikdən coşqu içindəyəm. Təbiətin hüzuru bizim quduz sürətimizə heyrətamiz uyumla bir-birinə qovuşub.

— Hansı sürətlə üzürük?

– “Qreys” əlli düyün edir.

— Anlamıram, bu nə qədərdi?

— Təxminən saatda əlli mil.

— Elə bu? Mənəsə daha sürətli görünür.

Kristian təbəssümlə əlimi sıxır.

— Füsunkarsan, Аnasteyşa. Qızarmış yanaqlarını görmək xoşuma gəlir… Utancaqlıqdan yaranmayan qızartı. İndi sən Xosenin çəkdiyi fotolardakı kimi görünürsən.

Çevrilib Kristianı öpürəm.

— Mister Qrey, qıza gözəl həyatı göstərə bilirsiniz.

— Əlimizdən gələni edirik, miss Stil, — o, saçlarımı geriyə atır və boynumu öpür, kürəyimdəki narın tüklər biz-biz durur, bədənim ürpəşir. — Səni xoşbəxt görmək xoşuma gəlir, — o mırıldanır və məni daha möhkəm qucaqlayır.

Mən mavi genişliyə tamaşa edir və düşünürəm ki, ötən dəfə nə etmişəm ki, bəxt üzümə bu dəfə gülür və bu adamı “alın yazım” edib.

“Hə, bəxtin gətirib, axmaq qız, – təhtəlşüurum deyinir. – Onunla əlaqəni qırmalısan. Axı bu vanil cəfəngiyata çox tab gətirməyəcək… güzəştə getməli olacaqsan”. Bu deyingən, köntöy varlığa fikrən dil çıxarmaq istəyir və başımı Kristianın köksünə qoyuram. Bu cür əla bir çağı korlamaq istəmirəm.

Bir saat sonra Beynbric adasındakı kiçik, tənha buxtasında lövbər atırıq. Mak havayla doldurulmuş qayıqda sahilə yollanır, heç bilmirəm niyə, amma şübhələrim var, çünki Mak motoru işə salan kimi Kristian əlimdən tutaraq məni öz kayutuna sürükləyib.

Və budur qarşımda durub, öz məstedici şəhvaniliyi ilə işıq saçaraq, mahir barmaqları isə xilasetmə jiletimlə məşğuldur. О, jileti kənara tullayır və tünd baxışlarını mənə yönəldir.

Mən artıq başımı itirirəm, hərgah o hələ mənə toxunmayıb. О, əlini üzümə yaxınlaşdırır, isti barmaqları çənəmdən sinəmə, mavi bluzumun ilk düyməsinə sarı sürüşür.

— Sənə baxmaq istəyirəm, — pıçıldayır və məharətlə düyməni açır.

O əyilərək incə tərzdə yarıaçıq qalmış dodaqlarımı öpür. Tənəffüsüm ardıcıllığını itirir, onun kişi yaraşığı, kobud seksuallığı və katamaranın asta yırğalanması məni ehtiraslandırır. Kristian bir addım geri çəkilir.

— Mənimçün soyun, — o, xahiş edir.

İlahi! Mən itaət etməyə şadam. Ondan gözümü çəkməyərək yavaş-yavaş düymələri açır, onun acgöz baxışından həzz alıram. Аh, necə də xoşdur! Onun ehtirasını görürəm – üzündən oxunur… və daha bir yerdə.

Çiyinlərin yüngülvarı hərəkətiylə bluzu döşəməyə düşürür və əlimi cins şalvarına atıram.

— Stop, — Kristian əmr edir. — Otur.

Çarpayının kənarına otururam və o, ahəngli bir hərəkətlə qarşımda, diz üstə durur və ket çəkmələrimin bağlarını açır, sonra da ayağımdan çıxarır.

Ardınca da corablarımı. Sol ayağımdan tutur, qaldırır, böyük barmağı öpür, sonra da dişlərinin arasına keçirir.

— Аа! — qışqırır və qasığımla bunun effektini duyuram.

Kristian ayağa qalxır, əlini mənə uzadır və məni çarpayıdan qaldırır.

— Davam elə, — deyir və kənara çəkilir ki, mənə baxa bilsin.

Cins şalvarımın qabağını açıram, barmaqlarımı qurşağıma doğru aparır və ombalarımı oynadıram. Cins şalvar aşağı enir. Kristianın dodaqlarında zərif təbəssüm peyda olur, amma gözləri hələ də tünddür.

Bilmirəm, bəlkə də ona görə ki, bu gün səhər məni s..məyib, sevişib, həqiqətən sevişib, incə və şirin sevişmə, hə, hə, bir damcı da utanmırdım. Bu kişinin gözündə seksual görünmək istəyirəm. O buna layiqdir: onun sayəsində öz seksuallığımı duymuşam.
Hə, bu mənimçün sıradan bir şey deyil, amma mən onun məharətli rəhbərliyi altında bunu öyrənirəm. Hərgah indi o da özü üçün yeni bir aləm açır. Münasibətlərimiz tərəzini gözlərini xatırladır: növbəylə gah o, gah bu tərəf üstün gəlir – (biri) onun və (o biri) mənim.

Bu gün səhər ağ rəngli yeni tuman-tanqa və eyni rəngdə olan bülsthalter – qiymətinə uyğun dizayner brendi geymişəm. Cins şalvarın üstündən adlayaraq Kristianın qarşısında alt paltarda dayanmışam, onun puluyla alınmış alt paltarda, amma indi özümü zavallı məşuqə kimi hiss eləmirəm.

İşvəylə çiyinlərimdən bretelləri endirir, əllərimi kürəyimə aparıb lifçiyi açır və onu bluzun üstünə atıram. Yavaş-yavaş tumanı ombalarımdan aşağı endirir, onun ayaqlarıma sarı enməsinə imkan verir və onun da üstündən keçirəm.

İndi Kristianın qarşısında çılpaq dayanmışam və qətiyyən utanmıram, çünki o məni sevir. Ondan gizlədiləsi heç nəyim yoxdur. О susur, sadəcə, seyr edir. Onun istəyini görürəm, hətta mənə sitayişini və daha nəyisə – təşnəsinin dərinliyini, mənə olan eşqinin dərinliyini.

Budur qımıldandı və boz baxışlarını açıq-aşkar nəzərlərini məndən çəkməyərək krem rəngli sviterinin kənarlarından tutur və başının üstündən çıxarır, ardınca da maykasını. Sonra çəkmələri və corabları. Budur artıq cins şalvarının düyməsini açır.

— Ver özüm eləyim, — pıçıldayıram.

О, dodaqlarını şişirib uzadır, sanki “ooo” demək istəyir, sonra gülümsəyir.

— Elə görək…

Öz cəsarətli barmaqlarımı cins şalvarın qurşağına sarı uzadır və onu özümə doğru çəkirəm, odur ki, Kristian mənə tərəf addım atmalı olur, tarazlığı saxlamaqdan ötrü. О, ixtiyarsız olaraq hərəkətimdən heyrətlənir və gülümsəyir.
Düyməni açıram, amma zənciri aşağı çəkməzdən öncə barmaqlarımı işə salır və onlar nazik parça üzərindən onun ereksiyasını yoxlayır. Kristian ombalarını qabağa uzadır və bir anlığa gözlərini yumub həzz alır.

— Аnа, sən elə cəsarətli və təcrübəli olursan ki… — Kristian pıçıldayır və ovuclarıyla üzümü tutaraq ehtirasla dodaqlarımdan öpür.

Əllərimi ombasına qoyuram, sərin dəri və qurşağına.

— Elə sən də, — dodaqlarına pıçıldayıram və cavab təbəssümünü duyuram, bu zaman barmaqlarım hələ də onun dərisini sığallayır.

— Dayanma.

Zənciri aşağı endirirəm. Acgöz barmaqlarım amansız tüklər arasından aşağıya doğru enir və əlinə keçəni yumruğunda tutub sıxır.

Kristianın asta və boğuq səsi çıxdı, məni şirin nəfəsinə bürüdü və yenidən sevgi öpüşlərinə qərq etdi. Mən sığallayır, qıdıqlayır, möhkəm sıxıram. Bu zaman onun sağ əli, aralanmış barmaqları kürəyimdən tutub, sol əlisə saçlarımla məşğuldur, dodaqları dodaqlarıma sığınıb.

— Оо, səni elə istəyirəm ki, balaca, — o, hərarətlə pıçıldayır və qəfildən sıçrayıb, cəld və məharətli hərəkətlə cins şalvarı və bokser-tumanını əynindən çıxarır. O, paltarsız elə gözəldir ki; onun lüt bədənin hər qarışı elə gözəldir ki!

О – mükəmməlliyin özüdür. Onun gözəlliyini yalnız çapıqlar pozur, – deyə kədərlə düşünürəm. Bu çapıqlar təkcə dərisində deyil, içində də qalıb.

— Noolub, Аnа? — o mırıldanır və qatlanmış barmaqlarıyla nəvazişli tərzdə yanaqlarımı sığallayır.

— Heç nə. Məni sev.

О məni bağrına basır, dodaqlarımı öpür, barmaqlarını saçlarıma keçirir. Dillərimiz bir-birini nəvazişlə sığallayır. Lap rəqsdəki kimi addım-addım çarpayıya doğru geri çəkilirəm, о isə məni ehtiyatla çarpayıya uzadır və yanımda uzanır.

İndi barmaqlarımı onun gur saçlarına keçirirəm, o isə burnu ilə üzümü qıdıqlayır.

— Аnа, sən heç bilirsən nə cür ecazkar ətir saçırsan? Onun qarşısında duruş gətirmək mümkün deyil.

Onun sözləri öz işini lazımınca görür: qanımı coşdurur, nəbzim döyüntüsünü artırır. O, burnuyla boğazımda, sinəmdə gəzişir və şirin öpüş izləri qoyur.

— Necə də gözəlsən, — mırıldanır, dodaqlarıyla döşümün giləsini tutur və incə tərzdə onu diliylə qıdıqlayır.

İniltiylə bədənimlə qövs cızıram.

— İcazə ver, sənə qulaq asım.

Onun ovcu qarnımda sürüşür, toxunuşlarından məst oluram, dərisi dərimə toxunur, onun acgöz ağzı sinəmə yapışıb, mahir, uzun barmaqları ombalarımı, yanbızlarımı və dizlərimi sığallayır. Və bütün bunlarla bərabər, o, dişlərimi öpüb əmir.

Dizlərimdən tutaraq qəfildən ayağımı yuxarı qaldırır; ah çəkirəm və dərimlə hər şeyi duyuram. Sonra o, arxamda uzanır və bir andan sonra mən onun üstündə peyda oluram. О, paketi mənə uzadır.

Bir qədər irəli hərəkət edib onun penisindən tuturam, o, lazımi vəziyyətdədir. Əyilir və öpür, onu ağzıma alır, dilimlə sığallayıram, sonra yenə soruram. Kristian inləyir, ombalarını irəli uzadır və boğazıma daha dərin daxil olur.

Hmmm… dadı yaxşıdır… Amma mən özümü burda duymaq istəmirəm. Oturub Kristiana baxıram; о, ağzını açaraq uzanıb, tənəffüsünü heç cür rəvanlaşdıra bilmir və diqqətlə mənə baxır.

Tələsik paketi cırıram və prezervativi lazımi yerə keçirirəm. Kristian əlini mənə sarı uzadır. Bir əlimlə onlara dayaqlanır, o biriylə şeyini içimə salıram.

Kristian gözlərini yumaraq xırıltıyla inləyir.

İndi o, tam şəkildə mənimdir… məni dartındırır… içimi doldurur… misilsiz duyğu… Məndən də inilti çıxır. Kristian ombalarımdan möhkəm tutub və irəli-geri, yuxarı-aşağı hərəkət eləməyə kömək edir, qəfildən daha dərinə soxur. Ох… əla…

— Ah, balaca! — o pıçıldayır və qəfildən oturur, odur ki, burun-buruna gəlirik. Qeyri-adi duyğudur — bütövlük. Ah çəkir, Kristianın çiyinlərindən tuturam, osa ovuclarının arasında olan başımı sıxır və gözlərimin içinə baxır, içimə nüfuz edərək, hərarətlə.

— Ох, Аnа… Məndə elə yeni hisslər oyadırsan ki, — o mızıldanır və məni öpür, ehtirasla və nəvazişlə. Mən də onu öpürəm, məstlikdən başım fırlanır, hər şey elə valehedicidir ki, ikimiz də bir bütövlükdə birləşmişik.

— Аh, səni sevirəm, — incə tərzdə mırıldanıram. Kristian inləyir, sanki mənim asta etirafımdan ağrı çəkir və mənimlə birgə çönür, dəyərli əlaqəmizin bitməsinə imkan vermir. İndi mən onun altındayam. Ayaqlarımı ayaqlarına dolaşdırmışam.

О, pərəstişlə mənə baxır və əminəm ki, üzümün ifadəsi aynadakı əks kimi onu göstərir. Əlimi uzadıram və onun gözəl simasını oxşayıram. Gözlərini yumaraq o, asta iniltilərlə yavaş-yavaş hərəkət eləməyə başlayır.

Dalğaların yumşaq şappıltısı katamaranı yırğalayır və kayutun sakit mühiti yalnız bizim sürətli tənəffüsümüzlə pozulur, Kristian asta-asta içimə girib çıxırdı, ahənglə və şirin ehtirasla, ecazkar tərzdə. Bir əlini başımın altına qoyub, barmaqlarını saçlarıma keçirib, o biri əliylə üzümü sığallayır, əyilərək dodaqlarımı öpür.

Onun eşqində qərq olmuşdum, lap barama kimi. О, içimdə asta hərəkətlər edir, məndən həzz alır. Kristiana baxıram, sərhədləri pozmadan, əllərini, saçlarını, qurşağını, möhkəm yanbızlarını oxşayıram və tənəffüsüm becidləşir, ölçülü ahəng məni yuxarı, daha yuxarı, həzzin zirvəsinə aparıb çıxarır.

Kristian üzümü öpüşlərə qərq edir, qulaq məmələrimi dişləyir. Ombalarının hər bir incə həmləsiylə mən məstliyə daha çox yuvarlanıram…

Bədənini əsməcə tutur. Оoo, bu hiss mənə artıq tanışdır… Artıq tam yaxınlaşıb… Ох…

— Yaxşı, balaca… özünü mənə təslim elə… Afərin… Аnа, — o təkrarlayır və onun sözləri mənə xoşbəxtlik selinin qarşısını açır.

— Kristian! — qışqırıram və iniltilərimiz ikilikdə sona yetişdikdə bir-birinə cilalanır.

10-cu fəsil

— Tezliklə Mak gələcək, — o donquldanır.

— Hmm, — gözlərim açılır və baxışlarım onun boz gözləriylə toqquşur. İlahi, necə də nüfuzedici baxışı var, xüsusilə burda, dənizdə. Bu gözlərdə işıq əks olunub, öz növbəsində, o, sudan qaynaqlanır və kayuta kiçik illüminatorlardan daxil olur.

— Məmnuniyyətlə bütün günü burada səninlə uzanıb mürgüləyərdim, amma Maka kömək eləmək lazımdı, — Kristian əyilərək məni incə tərzdə öpür. — Аnа, indi elə gözəl görünürsən ki… həm də elə seksualsan. Səni yenidən istəyirəm. — О gülümsəyir və yataqdan qalxır. Qarnım üstə uzanıb onu seyr eləyirəm.

— Özün də pis deyilsən, kapitan, — valehliklə dodaqlarımı marçıldadıram və o, təbəssümünü gizlədə bilmir.

Onun kayutda necə gəzişdiyini və geyindiyini müşahidə edirəm. İndicə mənimlə incə tərzdə sevişmiş kişi. Öz bəxtimə güclə inanıram. Kristian yanımda uzanır və çəkmələrini ayağına geyir.

— Kapitan? Mən hara, kapitanlıq hara, — quru tərzdə deyir o. — Mən bu gəminin sahibiyəm.

Başımı yana əyirəm.

— Sən qəlbimin sahibisən, mister Qrey, — və bədənimin… və ruhumun…

О, inamsız halda başını yelləyir və yenidən məni öpür.

— Mən göyərtədə olacam. Hamam otağında duş var. Sənə başqa nəsə lazımdı? Məsələn, içməyə bir şey? — o, qayğıyla soruşur, mənsə cavab olaraq ancaq gülümsəyirəm. Doğrudanmı bu həmin kişidir? Həmin Əlli Çalar?

— Nə? — soruşur, səfeh gülüşümü görərək.

— Sən.

— Mən nə?

— Sən kimsən və Kristiana neyləmisən?

Dodaqları kədərli təbəssümlə əyilir.

— Balaca, o, burdan çox da uzaqda deyil, — sakitcə deyir və səsindəki hüzn məni bir anlığa sözlərimə peşman edir. Amma Kristian qüssəni uzaqlaşdırır. — Tezliklə onu görəcəksən, — bic-bic gülümsəyir o, — xüsusən yerindən cəld qalxmasan. — bu sözləri söyləyərək Kristian nəşəylə yanımı şapalaqlayır. Qışqırır və eyni vaxtda qəhqəhə çəkirəm.

— Məni qorxutdun.

— Doğrudan? — Kristian alnını qırışdırır. — Elə gülməli siqnallar verirsən ki, Аnasteyşa. Kişi özünü necə əldə saxlasın? — О, yenidən əyilir və məni öpür. — Hələlik, balaca, — əlavə edir və füsunkar təbəssümü ilə məni fikirlərimlə baş-başa qoyub çıxıb gedir.

Göyərtəyə qalxdıqda Makın artıq “Qreys”ə döndüyünü görürəm, amma o, dərhal üst göyərtədə yoxa çıxır, mən salonun qapılarını açan kimi. Kristian “blekberi” ilə danışır. “Maraqlıdı kimlə?” – deyə təəccüblənirəm. О, yanımdan ötür və azca qucaqlayıb qulağımı öpür.

— Gözəl xəbərlərdi. Yaxşı. Hə… Doğrudan? Qəza nərdivanıyla?.. Aydındı… Hə, axşam.

О, “No” düyməsini basır və eyni vaxtda mühərrikin uğultusu eşidilir. Ola bilsin ki, Mak kokpitdədir.

— Qayıtmaq vaxtıdı, — Kristian deyir, yenidən məni öpür və xilasedici jileti qatlayıb yığır.

Biz marinə yaxınlaşırıq, günəş artıq üfüq üzərində asılı qalıb. Bu ecazkar günü xatırlayıram. Kristianın zəkalı və səbirli rəhbəriyi ilə indi qrotu yığmağı öyrənmişəm, yəni əsas yelkəni, habelə ön yelkən və spinakeri. Bundan başqa, mərcan düyünü bağlamağı bacarıram və başqa bir neçə şey. O mənə bu dərsləri verdikdə dodaqları şən halda dartılırdı.

— Bəlkə də nə vaxtsa özüm-özümü belə düyünləyəcəm, — dedim.

— Siz əvvəlcə mənə yetişin, miss Stil, — şən halda etiraz elədi.

Bu sözlərdən sonra Kristianın otaqdan-otağa məni necə qovaladığını, o heyranlığı və dəhşətli aqibəti xatırladım. Qüssələndim və üşüyə-üşüyə çiyinlərimi dartdım. Axı bundan sonra onu atıb getmişdim.

Yenidən Kristianı atıb gedə bilərəmmi? Axı Kristian etiraf elədi ki, məni sevir. Onun təmiz boz gözlərinə baxıram. Onu yenidən atıb gedə bilərəmmi, mənə nə edirsə etsin? Ona xəyanət edə bilərəmmi? Yox, yəqin ki, yox.

Kristian mənimçün daha ətraflı bir ekskursiya təşkil edib, gəmini mənə tanıdır, bütün innovasiya vasitələri və dizayn, katamaranın hazırlanması üçün istifadə edilmiş bütün yüksək keyfiyyətli materiallar haqda danışdı.

Mən müsahibəni xatırladım, ondan götürdüyüm müsahibə; o vaxtda gəmilərə olan həvəsini duya bilmişdim. Sən demə, bu həvəs təkcə şirkətinin inşa elədiyi böyük okean yük gəmiləri ilə bitmir, həm də superseksual, füsunkar katamaranlara da şamil olunur.

Və əlbəttə, mənimlə şirin ehtirasla, tələsmədən sevişirdi. Başımı yelləyirəm, təcrübəli əllər arasında bədənimin necə əyildiyini və ehtirasdan necə yandığını xatırlayıram. O, müstəsna aşiq, əminəm ki, onu heç kimlə müqayisə eləmək olmaz. Amma Keyt seksə daha çox üstünlük verərdi, əgər Kristian kimisiylə rastlaşsaydı; o, belə şeyləri heç vaxt gizli saxlamır.

Amma bu uzun çəkəcəkmi? Bilmirəm, bu fikir məni qayğılandırır.

Budur oturub, mənsə ayaq üstəyəm, onun etibarlı qollarının halqasında. Biz susuruq, “Qreys”sə Sietlə daha çox yaxınlaşır. Sükanı tutmuşam, Kristiansa teztez mənə tövsiyələr verir.

— Yelkənlə üzməyin öz poeziyası var, dünya kimi qədim-qaim, — o, qulağıma mızıldanır.

— Sitata oxşadı, — təbəssümünü duyuram.

— Hə, demək olar ki, sitatdı. Antuan de Sent-Ekzüperidən.

— Оo, “Balaca şahzadə”ni xoşlayıram!

— Elə mən də.

Artıq hava qaralır, Kristian hələ də öz əlləriylə əllərimi üstünü örtüb, gəmini marinə istiqamətləndirir. Qayıqlarda işıqlar yandırılıb, оnlar qaranlıq suda əks verir, amma hava hələ tam qaralmayıb. Axşam qürubu füsunkar şəfəqin müqəddiməsidir.

Sahil körpüsündə bir neçə adam toplaşıb və Kristianın katamaranı demək olar ki, dar məkanda necə idarə elədiyinə tamaşa eləyir. Sonra gəmi asan və ahəngdar tərzdə öz yerini tutur. Mak sahilə atılır və “Qreys”i etibarlı şəkildə yanalma tumbasına bağlayır.

— Budur qayıtdıq, — Kristian deyir.

— Çox sağ ol, — ürkək halda minnətdarlıq bildirirəm. — Füsunkar bir gün idi.

Kristian gülümsəyir.

— Mən də belə hesab edirəm. Gəl səni dənizçilik məktəbinə yazdıraq. Onda səninlə bir neçə günlüyə dənizə çıxmalı olacağıq.

— Məmnuniyyətlə. Onda tez-tez yataq oyağına da baş vura biləcəyik.

О əyilərək qulağımın altından boynumu öpür.

— Hmmm… Bunu gözləyəcəm, Аnasteyşa, — pıçıltıyla söyləyir, bütün bədənim ürpənir.

O bunu necə edir?

— Vəssalam, işimiz bitdi. Evə qayıtmaq olar.

— Bəs əşyalar nolsun, oteldə qalanları deyirəm?

— Teylor, artıq onları toplayıb.

Bax ha?! Haçan?

— Bu gün səhər, öz qrupu ilə “Qreysi” yoxladıqdan sonra, — Kristian səslənməmiş sualıma cavab verir.

— O yazıq haçansa yatmağa vaxt tapır?

— Yatır, — Kristian təəccüblə qaşlarını qaldırır. — О, sadəcə, öz işini görür, Аnasteyşa və bu işi çox yaxşı görür. Ceyson əsl tapıntıdır.

— Ceyson?

— Ceyson Teylor.

Məndə düşünürdüm ki, Teylor onun adıdır. Ceyson. Hə, bu ad ona yaraşır – nüfuzlu və etibarlıdır. Nədənsə gülümsəyirəm.

— Teyloru yaman çox xoşlayırsan, — mənə baxıb üzünü turşudan Kristian deyinir.

— Ola bilər, — onun sözləri məni pərt edir. — Amma o məni kişi kimi maraqlandırmır, əgər buna görə qaş-qabağını tökürsənsə. Stop.

Kristian demək olar ki, dodaqlarını şişirib.

İlahi, bəzən o, lap uşaqlaşır…

— Məncə, Teylor sənə yaxşı xidmət edir. Buna görə də ondan xoşum gəlir. О, etibarlı adamdı, mehriban və sədaqətli. Ona qarşı platonik rəğbətim var.

— Platonik?

— Hə.

— Di yaxşı, platonik, — Kristian bu sözü və onun mahiyyətini dişə vurur. Mən gülürəm.

— Аh, Kristian, Tanrı xətrinə, artıq böyümək lazımdır!

О, ağzını açır, mənim sözlərimdən təsirlənib, amma sonra üzünü turşudur, sanki nəyisə düşünür.

— Çalışıram, — pauzadan sonra deyir o.

— Hə, çalışırsan. Çox, — yumşaq tərzdə deyir, amma dərhal da məyusluqdan gözlərimi süzdürürəm.

— Аnasteyşa, gözlərini süzdürdükdə məndə hansı xatirələr oyatdığını bilirsənmi? — О gülümsəyir.

— Noolar, əgər özünü yaxşı aparsan, bəlkə də bu xatirələri yenidən nəzərdən keçirdik.

Kristianın ağzı kinayəli gülüşdən əyilir.

— Özümü yaxşı aparsam? — О, təəccüblə qaşlarını qaldırır. — Miss Stil, niyə bu fikrə gəlmişsiniz ki, mən o xatirələrə qayıtmaq istəyirəm?

— Yəqin, ona görə ki, bu haqda danışdıqda gözləriniz Yeni il yolkası kimi parladı.

— Məni elə yaxşı tanıyırsan ki, — o, quru tərzdə donquldanır.

— Səni daha yaxşı tanımaq istərdim.

— Elə mən də səni, Аnasteyşa, — Kristian zərif təbəssümlə cavab verir.

— Çox sağ ol, Mak, — Kristian Mak-Konnelin əlini sıxır və sahil körpüsünə yollanır.

— Kömək eləməyə həmişə hazıram, mister Qrey. Sağ olun. Аnа, tanışlığımıza şadam.

Ürkək halda onun əlini sıxıram. О yəqin ki, özü sahildə olanda Kristianla katamaranda nəylə məşğul olduğumuzu bilir.

— Xudahafiz, Mak. Çox sağ ol.

О gülümsəyir və göz vurur, bununla da üzüm qızardı. Kristian əlimdən tutur və biz gəzinti zolağına sarı gedirik.

— Mak əslən haralıdır? — onun ləhcəsini xatırlayıb soruşuram.

— İrlandiyadan… Şimali İrlandiyadan, — Kristian düzəliş edir.

— Dostundur?

— Mak? Mənim işçimdir. “Qreys”i inşa etməyə kömək eləyib.

— Dostların çoxdu?

О, qaşlarını çatır.

— Yoox. Mənim məşğuliyyətimlə… Mən dost-aşna həvəskarı deyiləm. Ancaq… — О, dilini dolaşdırır və üzünü daha çox turşudur. Başa düşürəm ki, o, missis Robinsonun adını çəkmək istəyirdi.

— Acmısan? — Kristian mövzunu dəyişməkçün soruşur.

Başımın hərəkətiylə təsdiqləyirəm. Əslində acından ölürəm.

— Di yaxşı, orda yeyərik, maşını qoyduğum yerdə.

Limanın yanında kiçik italyan kafesi var – “Bi`s”. О mənə Portlenddəki bir yeri xatırladır: bir neçə masa və stul, lakonik, müasir dekor, divarda ötən yüzilliyin əvvəlinə aid böyük, ağ-qara fiesta fotosu.

Biz Kristianla kafedəki kabinələrin birində oturmuşuq, menyuya nəzər yetirir və ecazkar fraskati içirəm. Başımı qaldırıram, seçimimi etmişəm və görürəm ki, Kristian fikirli halda mənə baxır.

— Nə? — soruşuram.

— Əla görünürsən, Аnasteyşa. Təmiz hava rəngini açır.

Üzüm qızarır.

— Sözün düzü, həqiqətən, rəngim bir az açılıb. Hə, əla gün idi. Buna görə çox sağ ol.

Onun gözlərindən hərarət oxunur. Kristian gülümsəyir.

— Borcumuzdu, — o donquldanır.

— Olar sənə bir sual verim? — Kiçik bir araşdırma keçirməyi qərara almışam.

— Nə qədər istəyirsən, Аnasteyşa. Özün bilirsən, — o necə də yaraşıqlı görsənir!

— Deyəsən, dostun azdır. Niyə?

О, çiyinlərini çəkir və üz-gözünü turşudur.

— Axı sənə dedim ki, buna vaxtım yoxdur. İşgüzar tərəfdaşlarım var, doğrudur, onlarla münasibətlər dostluqdan çox uzaqdır. Ailəm var. Vəssalam. Yelenanı nəzərə almasaq.

Bu qancığın adının xatırlanmasına əhəmiyyət vermirəm.

— Öz yaşıdların arasında demək olar ki, dostun yoxdur ki, görüşüb dərdini bölüşə biləsən?

— Аnasteyşa, özün bilirsən ki, mən dərdimi necə bölüşürəm, — Kristian ağzını əyir. — Üstəlik, işləyirəm, öz biznesimi qururam. — О qayğılanıb. — Elədiklərim elə budur, yelkənli gəmidə səyahət və planerdə nadir uçuşlar istisna olmaqla.

— Hətta kollecdə də dostların olmayıb?

— Ümumən yox.

— Deməli, ancaq Yelena?

О, ehtiyatla başını tərpədir.

— Yəqin ki, tənhasan.

Onun dodaqlarında hüznlü təbəssüm peyda olur.

— Nə yeyəcəksən? — soruşur, mövzunu dəyişir.

— Rizotto istəyirəm.

— Yaxşı seçimdi, — Kristian söhbəti bitirərək ofisiantı çağırır.

Şam yeməyi sifariş verilib. Oturduğum stuldaca qurcalanır və barmaqlarıma baxıram. Kristianın söhbətə meylliyindən faydalanmaq istəyirəm.

Soruşmaq lazımdır ki, nəyə ümid edir, o nə … hm… istəyir.

— Аnasteyşa, noolub? De görək.

Onun qayğılı simasına baxıram.

— De, — o artıq soruşmur, əmr eləyir; onun qayğılanması nəsə başqa bir şeyə çevrilir. Qorxuya? Qəzəbə?

Havanı ciyərdolusu içimə çəkirəm.

— Bircə buna görə narahatam ki, bu səninçün yetərli deyil. Hə, başa düşürsən… dərdini bölüşmək üçün.

Onun çənəsi gərilir, baxışı sərtdir.

— Məgər sənə elə bir eyham vurmuşam ki?

— Yox.

— Onda niyə belə düşünürsən?

— Sənin necə adam olduğunu bilirəm. Sənə… ee… nə lazımdı, — dilim dolaşır, kəkələyirəm.

О, gözlərini yumur və uzun barmaqları ilə alnını ovuşdurur.

— İndi neyləməliyəm ki? — Səsinin ahəngində qəzəb duyulur, sanki hirslənib. Qorxudan məni soyuq tər basır.

— Yox, sən məni anlamadın. Son günlərdə davranışınla çox xoşuna gəldin. Amma əminəm ki, sən öz təbiətinə zidd getmədin, məni aldatmadın.
— Mən elə mənəm, Аnasteyşa, pozğunluğun bütün əlli çalarıyla birgə. Hə, mən diktator vərdişlərini unutmaq məcburiyyətində qalıram… amma təbiətim belədir, həyatımı belə qururam. Hə, mən güman edirəm ki, sən özünü müəyyən olunmuş tərzdə aparacaqsan. Sən bu davranış tərzindən imtina elədikdə bu, ağır, eyni zamanda maraqlı olur.
Biz hər halda mənim xoşuma gələni edirik. Dünən sənin hərracdakı biabırçı davranışından sonra səni şapalaqlamağıma icazə verdin. — О, incə tərzdə gülümsəyir. — Səni cəzalandırmaq xoşuma gəlir. Düşünmürəm ki, bu istək nə vaxtsa keçib getsin… amma mən çalışıram, öz üzərimdə işləyirəm və bu, düşündüyüm qədər də çətin iş deyil.

Qızardım və yerimdə qurcalandım, valideynlərin evində onun otağına gedişimizi xatırlayıram.

— Mən etiraz eləmirdim, — xəfif təbəssümlə pıçıldayıram.

— Bilirəm, — Onun dodaqları inamsız təbəssümlə uzanır. — Elə mən də. Amma izn ver səni əmin edim ki, Аnasteyşa, bütün bunlar mənimçün yeni şeylərdir və son bir neçə gün həyatımın yaxşı günləridir. Heç nəyi dəyişmək istəmirəm.

Оhо!

— Elə mənim də həyatımda onlar ən yaxşı günlər olub, bu dəqiqdi, — kəkələyirəm və o gülümsəyir. Daxili ilahəm başıyla elə hey dediklərimi təsdiqləyir və məni dümsükləyir: davam elə, davam elə! — deməli, daha məni öz Oyun otağına aparmaq istəmirsən?

Оnun rəngi qaçır və ağır-ağır nəfəs alır; şən ovqatın bütün izləri yox oldu.

— Yox, istəmirəm.

— Niyə? — pıçıldayıram. Yox, belə bir cavab gözləmirdim.

Hə-hə, budur o – kiçik məyusluq sancısı. Daxili ilahəm ayaqlarını yerə döyəcləyir və dodaqlarını şişirir, lap acıqlı balaca uşaq kimi.

— Məni məhz biz sonuncu dəfə orda olarkən atıb getdin, — Kristian sakitcə deyir. — Məni yenidən atıb gedə biləcəyin hər cür səbəbdən qorxuram. Sən çıxıb getdikdə tam məyus idim, bunu artıq sənə demişəm. Bu durumun təkrarlanmasını istəmirəm. Sən mənə lazımsan, — boz gözlərində səmimilik görürəm.

— Məncə, bu ədalətsizlikdir. Sənin daimi işin mənim qeydimə qalmaqdı, bu çox yorucudur. Mənə görə o qədər şeydən vaz keçmisən ki… Məncə, mən də davranışımda nəyisə dəyişməliyəm. Bilmirəm, bəlkə də… sınayaq… hansısa oyunlara başlayaq.

Bu sözləri kəkələyə-kəkələyə tələffüz elədim, sifətim isə Oyun otağı divarlarının rəngini aldı.

Niyə bu haqda danışmaq mənimçün çətindir? Axı bu kişiylə hər cür s..işmişəm, hələ bir ay əvvəl haqqında heç nə bilmədiyim min cür oyundan çıxmışam, hətta təsəvvür edə bilməzdim ki, belə şeylər var… Hər halda onunla bu mövzuda danışmaq çox çətindir.

— Аnа, sən mənə lazım olandan da çox güzəştə gedirsən. Zəhmət olmasa, xahiş edirəm bu haqda heç düşünmə.

Qayğısız Kristian yox oldu. İndi onun gözlərində həyəcan görürəm və bu, qəlbimi ağrıdır.

— Qızcığaz, bu, yalnız bir cüt istirahət günüydü, — Kristian sözünə davam edir. — Bir az səbr elə. Sən məni atıb getdikdən sonra çox düşündüm. Bizə vaxt lazım idi. Sən mənə, mənsə sənə etibar eləməliyəm. Bəlkə də zamanla əvvəlki zarafatlara qayıda bilərik, amma indi olduğun kimi xoşuma gəlirsən.

Səni xoşbəxt, qayğısız və hüzurlu görmək xoşuma gəlir, bilərək ki, bütün bunların səbəbkarı özüməm. Mən hələ heç vaxt… — О susur və barmaqlarını saçlarında gəzdirir. — qaçmağa başlamazdan öncə yeriməyi öyrənmək lazımdır. — Qəfildən gülümsəyir.

— Səni nə şənləndirdi?

— Flinn. О, daim bu cümləni söyləyir. Heç fikirləşməzdim ki, onu təkrarlayacam.

— Buna deyirlər “flinnnizm”?

— Düzdü, — Kristian gülür.

Ofisiant peyda olur qəlyanaltı və bruskettlə, söhbət dayandı və Kristian sakitləşir.

Amma qarşımıza iri boşqablar qoyduqda ixtiyarsız olaraq Kristianın bugünkü davranışını xatırlayıram: qayğısız, şən, sərbəst. İndi o yenə də gülür və bu, çox yaxşıdır.

Nahatlanıb köks ötürürəm, o, məndən bu vaxtacan olduğum yerlər haqda soruşur. Söhbət qısa çəkir, axı Birləşmiş Ştatlardan başqa heç yerdə olmamışam. Amma Kristianın özü artıq bütün dünyanı dolaşıb. Hiss olunmadan boşboğazlığa keçirik, Kristianın səfər elədiyi yerlərin hamısını müzakirə edirik.

Dadlı və doyumlu yeməkdən sonra Kristian bizi geriyə, “Eskala”ya aparır, Eva Kessidinin həzin ifası altında. Mən sakitcə düşünmək imkanı qazanıram. Yaddaqalan gün oldu: doktor Qrin; bir yerdə duşda çimməyimiz; Kristianın etirafı; oteldə və katamaranda sevişmə; avtomobil alqısı. Hətta Kristian da tam başqa cür olub, əvvəlki kimi deyil. О sanki özüyçün yeni bir şey açıb, ya da nədənsə qurtulub, – demək çətindir.

Kim deyərdi ki, o bu cür mehriban olacaq? Heç özü də güman eləmirdi?

Ona baxıram. Deyəsən, o da fikrə dalıb. Və bu an anlayıram ki, o, əslində, heç vaxt yeniyetmə olmayıb, hər halda normal yeniyetmə. Başımı yelləyirəm.

Fikirlərim ziyafətə, doktor Flinnlə rəqsimə qayıdır. Kristianın necə qorxduğunu xatırlayıram, Flinin mənə nəsə dediyinə. Kristian hələ də məndən nəsə gizləyir. Bu halda münasibətlərimiz necə irəliləyə bilər?

О fikirləşir ki, əgər mən hər şeyi sonadək öyrənsəm, onu atıb gedəcəm. О fikirləşir ki, olduğu kimi qarşıma çıxarsa, hər şey bitəcək. Ох, necə də qəliz adamdır…

Biz evə yaxınlaşdıqca, Kristian daha da gərilir. О, tin küçələri və səkiləri gözdən keçirir, gözləri hər yeri ələkvələk edir və bilirəm ki, Leylanı axtarır. Eyni şeyi özüm də edirəm. Hər bir gənc qarayanız qız şübhəli görünür, amma Leylanı gözümüz tutmur.

O, maşını qaraja sürərkən ağzı hüznlü bir xətdə yumulur. Təəccüblüdür, bura niyə qayıtdıq, əgər hələ də narahatdırsa? Soyeri qarajda görürük. Zədəli “Audi” yoxa çıxıb. Kristian maşını yolsuzluq avtomobiliylə yanaşı qoyur və Soyer bizə yaxınlaşıb qapını mənimçün açır.

— Salam, Soyer, — salamlaşıram.

— Salam, miss Stil, mister Qrey, — başıyla işarə edir.

— Heç nə? — Kristian soruşur.

— Yox, ser.

Kristian baş hərəkətiylə razılıq bildirir, əlimdən tutur və liftə doğru aparır. Beyninin daim işlədiyini duyuram, düşüncəlidir, kefi yoxdur. Liftdə mənə sarı çönür.

— Burdan tək çıxmamalısan. Aydındı? — bağırır.

— Yaxşı.

İlahi, bircə bu çatışmırdı! Onun sərtliyi məndə təbəssüm oyadır. Dözüm və səbrə görə fikrən özümü tərifləyirəm. Hələ bir həftə əvvəl mənimlə bu cür tonda danışsaydı, kefim pozulacaqdı. Amma indi onu daha yaxşı tanıyıram. Kristianın özünü ələ alma mexanizmi – kopinq mexanizm məhz bu cürdür. İndi o, Leylaya görə stress keçirir. О məni sevir və müdafiə eləmək istəyir.

— Burda gülməli nə var? — kiçik təəccüblə soruşur.

— Nə yox, kim. Sən.

— Mən? Miss Stil, məndə gülməli nə var? — Dodaqlarını şişirir.

Necə də seksualdır!

— Dodaqlarını şişirmə.

— Niyə? — О daha çox təəccüblənib.

— Çünki bu mənə bax elə bu cür təsir edir, — dodağımı dişləyirəm.

О, qaşlarını qaldırır, heyrətlənmiş və eyni zamanda özündən razı halda.

— Doğrudan? — О, yenə dodaqlarını uzadır və əyilərək məni öpür, cəld və məsum şəkildə.

Dodaqlarımı ona sarı uzadıram və öpüşlərimiz toqquşanda öpüşün təbiəti ani olaraq dəyişir: ehtiras məsamələrimlə süzülüb axır və məni Kristiana təslim edir.

Qəfildən barmaqlarım onun saçlarını darayır, Kristiansa məndən yapışır, lift kabinəsinin divarına sıxır, sifətim ovuclarının arasında qalır, dillərimizsə bir-biriylə toqquşur. Bilmirəm, bəlkə də liftin dar məkanı hər şeyi daha gerçək edir, amma cismani olaraq onun təşnəsini, həyəcanını, ehtiraslını duyuram.

Lənət şeytana onu istəyirəm, burda istəyirəm, dərhal!

Lift dayanır, qapılar açılır. Öpüşümüz yarıda qaldı, amma Kristian hələ də ombalarıyla divara sıxıb; onun ereksiyasını duyuram.

— Uf, — ağır-ağır nəfəs alaraq o donquldanır.

— Uf! — təkrar edirəm, lazımi havanı ciyərlərimə doldururam.

О, odlu baxışlarla mənə baxır.

— Gör mənimlə nə edirsən, Аnа! — Kristian uzun barmağını alt dodağımda gəzdirir.

Gözucu Teylorun geri çəkildiyini görürəm, o nəzərimdən itir. Barmaqlarımın ucunda duraraq Kristianı öpürəm, onun füsunkar ağzının kənarını.

— Gör mənimlə neyləyirsən, Kristian!

О, bir addım geri atır və əlimdən yapışır. Gözləri tündləşib, dumanla örtülüb.

— Gedək, — o, əmr edir.

Teylor nəzakətlə kənarda dayanıb, bizi gözləyir.

— Axşamın xeyir, Teylor, — Kristian mehribanlıqla salamlaşır.

— Salam, mister Qrey, miss Stil.

— Dünən mən missis Teylor idim, — ona baxıb gülümsəyirəm.

— Bu çox xoşdur, miss Stil, — xəcalətlə cavab verir.

— Mən də belə hesab edirəm.

Kristian əlimi daha bərk sıxır və üzünü turşudur.

— Əgər söhbəti bitirmisinizsə, mən durumu bilmək istərdim.

О, acıqlı halda Teylora baxır. Cangüdən narahatlıqla çiyinlərini çəkir, mənsə məyuslaşıram. Cızığı keçmişəm.

— Bağışlayın, — dodaqlarımdan güclə qopur. Teylor yenidən çiyinlərini çəkir və incə tərzdə gülümsəyir, mənsə çevrilir və Kristianın ardınca gedirəm.

— İndi qayıdacam. Mən miss Stillə danışmalıyam, — Kristian Teylora deyir və mən anlayıram ki, tənbeh olunacağam.

Kristian məni öz yataq otağına aparır və qapını bağlayır.

— Xidmətçilərlə heç bir dilxoşluq olmaz, Аnasteyşa, — sərt şəkildə deyir o.

Ağzımı açıram, özümü müdafiə eləməkçün nəsə demək istəyirəm, sonra ağzımı yumuram, daha sonra yenə açıram.

— Dilxoşluq etmirdim. Sadəcə, dostcasına söhbət edirdim — fərq bundadı.

— Xidmətçilərlə dostcasına danışma, dilxoşluq eləmə. Bunu xoşlamıram.

Hə, əlvida, qayğısız Kristian…

— Bağışla, — mızıldanıram və barmaqlarıma baxıram. Bütün günü özümü günahkar uşaq kimi duymama imkan verməmişdi. İndisə çənəmdən tutub və cəhd edir ki, onun gözlərinin içinə baxım.

— Axı bilirsən ki, mən qısqancam, — Kristian pıçıldayır.

— Kristian, sənin qısqanmağın üçün səbəb yoxdur. Mən cismim və ruhumla sənə məxsusam.

О, kirpiklərini döyür, sanki bunu anlamaqda çətinlik çəkir. Sonra əyilərək cəld məni öpür, amma bizi liftdə yaxalamış ehtirasın əlamətləri bu öpüşdə yoxdur.

— Bir azdan qayıdıram. Özünü evindəki kimi hiss elə, — kobud şəkildə deyərək çıxıb gedir. Mənsə yataq otağında qalıram, xəcalətli və özünü itirmiş halda.

“O niyə məni Teylora qısqansın ki?” İnamsız halda başımı yırğalayıram.

Zəngli saata baxıram: artıq saat doqquzdur. Sabaha paltar hazırlamaq gərəkdir, axı işə getməliyəm. Yuxarı qalxıram, öz otağıma və şkaf-kupeni açıram. Bütün paltarlar yoxa çıxıb. Ola bilməz! Kristian mənim acığıma bütün paltarları yığışdırıb. Lənət!..

Təhtəlşüurum acıqlı halda gözlərini sayrışdırır. “Öz günahındı, dilini dinc saxlayaydın”.

Niyə mənim sözlərimə bu cür münasibət göstərdi? Anamın söylədiyi yadıma düşür: “Kişilər hər şeyi hərfi mənada anlayır, əzizim”. Acıqlı halda bomboş şkafa baxıram. Axı orda elə gözəl libaslar vardı ki… məsələn, bala geyindiyim gümüşü don.

Ölgün halda yataq oyağına keçirəm. Dayan bir, nə baş verir? Ayped yoxa çıxıb. Bəs “mak”ım hanı? Yoox! Əvvəlcə ağlıma xoşagəlməz fikir gəlir: onları Leyla oğurlayıb.

Aşağı qaçıram və Kristianın yataq otağına qayıdıram. Çarpayının yanındakı masada “mak”, ayped və çantam durur. Hər şey burdadır.

Şkafın qapısını açıram. Libaslarım burdadır, hamısı, Kristianın libaslarıyla birgə. Bu nə vaxt baş verib? Niyə məni bu cür şeylərlə bağlı heç vaxt xəbərdar eləmir?

Çevrilirəm. Kristian astanada dayanıb. Siması qayğılıdır.

— Аa, deməli hər şeyi bura gətiriblər, — yayğın halda mızıldanır.

— Noolub? — soruşuram.

— Teylor hesab edir ki, Leyla mənzilə qəza çıxışı yoluyla daxil olub. Ola bilsin ki, onda oranın açarı var. Bütün qıfılları dəyişiblər. Teylor köməkçiləriylə birgə hər bir otağı yoxlayıb. O burda yoxdur, — o susur və əlini saçlarında gəzdirir. — Onun harda olduğunu bilmək istərdim. Axı ona təcili kömək lazımdı. O isə bizdən qurtulub qaçır.

Kristian üzünü turşudur və bütün qəzəbim yoxa çıxır. Onu qucaqlayıram. Kristian da çiyinlərimdən tutur və qulağımı öpür.

— Onu tapanda neyləyəcəksən?

— Doktor Flinn onunla məşğul olacaq.

— Bəs Leylanın əri?

— О, Leyladan imtina edib, — Kristian kədərlə cavab verir. — Onun ailəsi Konnektikutda yaşayır. Deyəsən, bu şəhərdə tamam təkdir.

— Kədərlidi.

— Əşyalarının bura daşınmasında eyibli bir şey yoxdu ki? İstəyirəm ki, mənimlə bir otaqda yaşayasan.

Aha, mövzunun becid dəyişməsi…

— Yaxşı.

— İstəyirəm ki, mənimlə yatasan. Onda yuxuda kabuslar görmürəm.

— Sən yuxunu qarışdırırsan?

— Hə.

Onu daha möhkəm qucaqlayıram. Acıma hissindən bağrım yarılır.

— Sabaha paltar hazırlamalıyam. Səhər işə gecikməmək üçün, — deyirəm.

— İşə! — Kristian bəyan edir, sanki bu, ədəbsiz sözdür, məni köksündən ayıraraq acıqlı halda üzümə baxır.

— Hə, işə, — onun münasibətindən çaşqın hala düşərək cavab verirəm.

O, təəccüb və qəzəblə mənə baxır.

— Axı Leyla hələ də şəhərdədi, — bir qədər susur. — İşə getməyini istəmirəm.

Nə?

— Bu, gülməli deyil, Kristian. Mən işləməliyəm.

— Yox.

— Yeni işim var və bu, çox xoşuma gəlir. Əlbəttə, mən işə getməliyəm. — “Daha nə uydurub deyim?”

— Yox, — o, acıqlı halda təkrar edir.

— Fikirləşirsən ki, burda oturub milçək tutacam, sənsə öz iş yerində kainatın sahibi olacasan?

— Sözün düzü, hə.

“Ah, Qrey, Qrey, Qrey… mənə qüvvət ver!”

— Kristian, mən işləməliyəm.

— Yox.

— Hə. İşləməliyəm, — yavaş-yavaş və aydın şəkildə təkrar edirəm, sanki sözü uşağa deyirəm.

О, qaş-qabaqlı halda mənə baxır.

— Bu, təhlükəlidi.

— Kristian, mən özümə çörəkpulu qazanmalıyam. Hər şey yaxşı olacaq.

— Yox, sən özünə çörəkpulu qazanmamalısan, bir də ki hardan bilirsən ki, hər şey yaxşı olacaq? — О demək olar ki, qışqırır.

O nəyi nəzərdə tutur? Mənim xərclərimi ödəmək fikrindədir? Axı bu lap gülməlidir. Onu haçandan tanıyıram, beş həftədir?

Kristian hirslidir, gözləri parlayır, amma vecimə də deyil.

— Tanrı xətrinə, Kristian, başa düş, Leyla çarpayımın yanında dayanmışdı, amma mənə xətər yetirmədi. Və mən işləməliyəm, hə, işləməliyəm. Səndən asılı olmaq istəmirəm. Mən təhsil haqqımdan qalan borcu ödəməliyəm.

Onun dodaqları nazik bir xətdə birləşir, mənsə əllərimi ombalarıma dayaqlayıram. Sözümün ağası olacam. Sən bir bunun fikrinə bax!

— Sabah işə getməyini istəmirəm.

— Bu sənin işin deyil, Kristian. Özüm bilərəm.

О, əlini saçlarında gəzdirir və mənə baxır. Saniyələr, dəqiqələr ötür, bir-birimizə baxırıq.

— Soyer səninlə gedəcək.

— Kristian, buna ehtiyac yoxdur. Ciddi düşün.

— Ciddi, — o bağırır. — Ya Soyer səninlə gedir, ya da mən, həqiqətən, qeyri-ciddi hərəkət edib səni burda dustaq edəcəm.

О bunu edər. Yoxsa etməz?..

— Necə?

— Оо, mən bir üsul taparam. Məni özümdən çıxarma.

— Yaxşı-yaxşı! — razılaşıram və əllərimi qabağıma qoyuram, onu sakitləşdirirəm. Lənət şeytana, Əlli çalar yerinə qayıdıb, tam şəkildə…

Dayanmışıq, qaş-qabaqlı halda bir-birimizə baxırıq.

— О’key, Soyer sabah mənimlə gələ bilər, əgər bu səni sakitləşdirəcəksə, — göz süzdürərək güzəştə gedirəm.

Kristian gözlərini qıyır və acıqlı görkəmlə mənə doğru bir addım atır. Dərhal geri çəkilirəm. О, ayaq saxlayır, gözlərini yumur və hər iki əlini saçlarında gəzdirir. Оyоy, Əlli çalar gərgindir.

— İstəyirsən səninçün ekskursiya təşkil edim?

“Ekskursiya? Zarafatdı?”

— Olar, — ehtiyatla mızıldanıram. Növbəti mövzu dəyişikliyi — mister Civə yerinə qayıdıb. Kristian əlini uzadır və mən onun əlini tutduqda, o, barmaqlarımı incə tərzdə ovcunda sıxır.

— Səni qorxutmaq istəmirdim.

— Səni qorxutmadın. Mən, sadəcə, qaçmağa hazırlaşırdım.

— Qaçmaq? — Kristian gözlərini geniş açır.

— Zarafat elədim! — İlahi!

Bir anlıq sakitləşməyə çalışıram. Bədənimdəki andrenalin çoşur, Qreylə münaqişə eləmək asan deyil.

О məni mənzildə gəzdirir, otaqları bir-bir göstərir. Təəccüblə öyrənirəm ki, yuxarıda, Oyun otağı və üç salondan başqa, Teylor və missis Consun yaşadığı mənzil var, – mətbəx, geniş salon və yataq otaqları. Missis Cons hələ də Portlenddə, bacısıgildədir.

Aşağıda diqqətimi kabinetlə üzbəüz olan otaq cəlb edir: iri plazma televizorlu və oyun konsolları olan. Çox rahat otaqdır.

— Sənin “Xbox”un var? — gülümsəyirəm.

— Hə, amma bu məsələdə ustad deyiləm. Eliot həmişə məni udur. Bunun mənim Oyun otağı olmağını düşünməyin çox gülməli idi. — Kristian gülür, artıq qəzəbini unudub. Tanrıya şükür, yaxşı əhval-ruhiyyə yenidən geri dönüb.

— Mənə görə kefinizin açılmasına çox şadam, mister Qrey, — təkəbbürlə deyirəm.

— Siz beləsiz də, miss Stil, özünüzü dözülməz şəkildə aparmadıqda.

— Adətən, siz özünüzü zəkalı aparmadıqda mən dözülməz oluram.

— Mən? Zəkasız?

— Bəli, mister Qrey. “Zəkasız” sözünü adınızın ortasına da əlavə eləmək olar.

— Bununçün səbəb görmürəm.

— Nahaq yerə. Bu, sizə çox yaraşır.

— Məncə, burda rəylər müxtəlifdir, miss Stil.

— Mənimçün doktor Flinnin peşəkar rəyini bilmək maraqlıdır.

Kristian gülümsəyir.

— Məncə, Trevelyan ikinci adındır.

— Yox. Soyadım. Trevelyan-Qrey.

— Amma bu soyaddan istifadə eləmirsən.

— Belə çox uzun olur. Gedək, — o, əmr edir.

Teleotaqdan da böyük otaqdan keçib dəhlizə çıxırıq. Yolda geniş və heyranedici şərab anbarına baş çəkirik. Və budur biz Teylorun böyük, əla hazırlanmış kabinetindəyik (içəri keçirik və Teylor ayağa qalxır). Otaqda altınəfərlik masa var. Üzərində monitorlu rəflər. Heç ağlıma da gəlməzdi ki, mənzildə CCTV videomüşahidə sistemi var. Kameralar eyvana, pilləkənə, yük liftinə və foyeyə tuşlanıb.

— Xoş gördük, Тeylor. Burda Anasteyşa üçün ekskursiya təşkil eləmişəm.

Teylor baş hərəkətiylə salamlaşır, amma gülümsəmir. Yəqin ki, o da tənbeh alıb. Onda niyə Teylor hələ də burda işləyir? Ona baxaraq gülümsəyirəm. Kristian yenidən qolumdan tutaraq məni kitabxanaya aparır.

— Burda artıq olmusan, — Kristian qapını açır. Bilyard masasının yaşıl mahud üzlüyünü görürəm.

— Oynayaq? — təklif edirəm.

Ktistian təəccüblə gülümsəyir.

— Gəl oynayaq. Nə vaxtsa bilyard oynamısan?

— Bir neçə dəfə.

О, başını yana əyir və gözlərini qıyır.

— Yaman gopçusan, Аnasteyşa. Ya heç vaxt bilyard oynamamısan, ya da…

Dodaqlarımı yalayıram.

— Uduzmaqdan qorxursan?

— Bu qızcığaza? — Kristian mehribanlıqla fınxırır.

— Mərc gələk, mister Qrey.

— Özünüzə belə arxayınsınız, miss Stil? — О, inamsız halda gülümsəyir. — Nədən mərc gəlirik?

— Uduzsam, məni yenidən Oyun otağına aparacaqsan.

Kristian mənə elə baxır ki, sanki eşitdiklərinə inanmır.

— Bəs mən udsam? — uzun-uzadı susduqdan sonra Kristian soruşur.

— Özün seç.

Dodaqlarını əyərək o, cavabı düşünür.

— Yaxşı, — O, gülümsəyir. — Nə oynamaq istəyirsən: “pul”, “snuker”, yoxsa “karambol”?

– “Pul”. Başqa oyun bilmirəm.

Kitab rəflərindən birinin üzərindəki şkafdan Kristian böyük dəri futlyar çıxarır. İçində şarlar var. O, cəld və məharətlə şarları mahud üzlük üzərinə düzür. Deyəsən, mən hələ heç vaxt böyük masada bilyard oynamamışam. Kristian kiy və bir parça tabaşiri mənə uzadır.

— Şarları dağıdarsan? — О — ədəb-ərkan mücəssəməsi. Üstəlik, düşünür ki, oyunu udacaq.

— Əlbəttə.

Kiyin ucuna tabaşir sürtürəm və qalıntıları üfürürəm, kirpiklərimin arasından Kristiana baxıram. Gözləri dərhal tündləşir. Ağ şarı nişan alıram və cəld, dəqiq bir hərəkətlə üçbucağın orta şarını vururam, həm də elə bir güclə ki, zolaqlı şar fırlanır və sağdakı üst luza şappıltıyla düşür. Yerdə qalan şarlar masada dağınıq vəziyyətə düşür.

— Mən zolaqlıları seçirəm, — məsum ahənglə Kristiana deyirəm. О, təəccüblə gülümsəyir.

— Buyur, — o, nəzakətlə razılaşır.

Bir-birinin ardınca daha üç şarı luza endirirəm. İçimdə coşqu hiss edirdim. Bu an Xoseyə hədsiz dərəcədə minnətdaram ki, mənə “pul” oynamağı öyrətmişdi, həm də yaxşı. Kristian hərəkətlərimi laqeyd halda izləyir, amma onun heyrəti açıq-aydın şəkildə artır. Yaşıl zolaqlı şarı vurarkən tük qədər səhvə yol verirəm.

— Bilirsənmi, Аnasteyşa, bütün günü durub bilyard masası qarşısında əyilməyinə və kiylə necə davrandığına tamaşa etməyə hazıram, — şadyanalıqla dedi.

Utanıram. Tanrıya şükür, əynimdə cins şalvar var. О gülümsəyir. Əclaf, məni oyundan yayındırmaq istəyir! Bu arada o, krem rəngli sviteri başı üzərindən çıxarır, onu stulun belinə aşırıb qoyur və rişxəndlə masaya yaxınlaşır ki, oyuna başlaya bilsin.

О, masa qarşısında aşağı əyilir. Dodaqlarım quruyur. Аa, indi anladım o nəyi nəzərdə tuturdu. Kristianın əynində dar cins şalvar və ağ mayka var, əyilərkən… hə, bunu gözlə görmək gərəkdir. Mən oyunun gedişini demək olar ki, unuduram. О, cəld dörd şarı … salır, sonra səhvə yol verib öz şarını luza göndərir.

— Bağışlanmaz səhvdir, mister Qrey, — məzəmmətlə deyirəm.

О gülümsəyir.

— Аh, miss Stil, mən fani bəndəyəm. Deyəsən, sizin növbənizdir.

— Ümid edirəm, mənə güzəştə getmirsiniz?

— Yoox. Mən elə bir uduş fikirləşmişəm ki, zəfər qazanmaq istəyirəm, Аnasteyşa, — o, biganəliklə çiyinlərini çəkir. — Həm də mən həmişə qalib gəlmək istəyirəm.

Ona baxaraq gözlərimi qıyıram. Di yaxşı, özündən küs! Yaxası geniş açıq olan bluz geyinməyimə elə sevinirəm ki. İndi də masanın ətrafında gəzişirəm və hər bir münasib halda masa üzərində əyilirəm: Kristiana dalıma və başqa bir yerimə baxmaq imkanı yaradıram. İki sevgili belə oyunlar da oynaya bilər. Gözlərimi ona zilləyirəm.

— Bilirəm nə edirsən, — ehtirasdan tündləşmiş baxışları ilə Kristian pıçıldayır.

İşvəylə başımı əyirəm, kiyi sığallayıram, ovcumun içində oynadıram.

— Аa, sadəcə, seçirəm hansı şarı vurum, — yayğın halda mızıldanıram.

Əyilərək narıncı, zolaqlı şarı daha rahat mövqeyə göndərirəm. — Sonra qəddimi düzəldir və düz Kristianın qarşısında dayanıram və yerdə qalan şarları vurmağa hazırlaşıram. Növbəti zərbəni masa qarşısında əyilərək edirəm. Kristianın necə eşidiləcək tərzdə nəfəs aldığını duyuram və əlbəttə, zərbədə səhvə yol verirəm. Lənət şeytana!..

О mənə yaxınlaşır, mənə qəddimizi düzəldərkən və əlini dalıma qoyur. Hmm…

— Miss Stil, dalınızı bilərəkdən oynadırsınız ki, məni yoldan çıxarasınız? — Və ağrıdıcı şəkildə ombamı şapalaqlayır. Ah çəkdim.

— Hə, — mızıldanıram, çünki düz tapıb.

— Öz istəklərində ehtiyatlı ol, qızcığaz.

Vurduğu yerini ovuşdururam, o isə masanın başqa bir küncünə gedir, əyilir və kiylə zərbə endirir. Zərbə qırmızı şara dəyir və o, sol künc luza düşür. Kristian sarı şarı nişan alır, yuxarıdakı sağı və səhvə yol verir. Gülümsəyirəm.

— İndi Qırmızı otağa gedəcəyik, — deyə onu cırnadıram.

О, yalnız qaşlarını qaldırır və mənə davam etməyi buyurur.

Yaşıl zolaqlı şarların öhdəsindən çox tez gəlirəm və hansısa hiyləylə sonuncu narıncı zolaqlı şarı da vurmağa hazırlaşırdım.

— Öz luzunu de, — Kristian mızıldanır, sanki başqa bir şeyi də nəzərdə tutur.

— Yuxarıdakı sol, — qara şarı nişan alıram, ona toxunuram, amma… Şar kənara sıçrayır. Lənət!

Kristian məkrli təbəssümlə masa üzərində əyilir və cəld bir hərəkətlə yerdə qalan birrəngli şarların öhdəsindən gəlir. Nəfəsimi içimə çəkərək ona baxıram, onun mütəhərrik bədəninə. Kristian qəddini düzəldir və kiyin ucuna tabaşir çəkir. Baxışları demək olar ki, məni yandırıb yaxır.

— Əgər mən udsam …

Nə?

— Səni şapalaqlamaq istəyirəm, sonra da bu bilyard masasında s..mək.

Lənət şeytana!.. Bədənimi şirin ürpənti bürüyür, qarnımın əzələləri sıxılır.

— Yuxarıdakı sağ, — o mızıldanır, “qara”nı nişan alır və əyilərək zərbə endirir.

11-ci fəsil

Kristian ağ şara zərbə endirir, şar masada fırlanaraq “qara”nı “öpür” və asta-asta diyirlənir, küncdə donub qalır və nəhayət, yuxarı, sağ luza düşür.

Lənət.

Kristian qəddini düzəldir, dodaqlarında zəfər təbəssümü peyda olur, yəni indi – Stil – sən – mənimsən. Kiyi yerə qoyaraq o mənə sarı gəlir, ağ mayka və cinsdə, üstəlik, pırtlaşıq saçlar. О, holdinqin baş direktoruna deyil, kasıb məhəllədən olan xuliqana oxşayır. Lənət şeytana, necə də seksualdır.

— Sən ləyaqətlə uduzmağı bacarırsan, elə deyil? — kinayəli gülüşünü güclə saxlayaraq mızıldanır.

— Bu sənin məni nə qədər ağrılı şapalaqlamandan asılıdır, — pıçıldayır, dəstək üçün kiydən yapışıram. О, kiyi əlimdən alır, kənara qoyur, şəhadət barmağıyla bluz köynəyimdən yapışaraq özünə sarı çəkir.

— Hə, indi sizin səhvlərinizi hesablayarıq, miss Stil, — Kristian uzun barmaqlarını qatlamağa başlayır. — Bir — məni xidmətçiləri qısqanmağa məcbur elədin. İki — işlə bağlı mənimlə mübahisə edirdin. Və üç — son iyirmi dəqiqədə qabağında öz cazibədar dalını oynadırdın.

Boz gözlərdə valehlik işıldayır; əyilərək burnunu burnuma sürtüşdürür.

— İstəyirəm ki, cins şalvarını və bu qəşəng bluzunu əynindən çıxarasan. Elə indi, — Kristian incə tərzdə dodaqlarımı öpür, qapıya yaxınlaşır və onu bağlayır.

О, geri çönür və gözlərimə baxır, gözləri alışıb yanır. Dayanmışam, iflic olaraq, lap zombi kimi, ürəyim dəlicəsinə döyünür, qanım coşub-daşır, bircə əzələmi belə tərpədə bilmirəm. Yalnız fikrən təkrarlayıram: “Məqsədinə yetişdi” – yenidən və bir daha mantra kimi təkrar edirəm.

— Paltar, Аnasteyşa. Hələ də əynindədi. Çıxart, yoxsa bunu özüm edəcəm.

— Onda elə, — nəhayət, səsim özümə qayıdır, xırıltılı və sakit. Kristian gülümsəyir.

— Ah, miss Stil. Yaxşı iş deyil, amma neyləmək olar, çalışaram öhdəsindən gəlim.

— Mister Qrey, öz problemlərinizin öhdəsindən yaxşı gəlirsiniz, — mən ifadəli şəkildə qaşlarımı qaldırıram və o gülür.

— Nəyi nəzərdə tutursunuz, miss Stil?

Mənə doğru gəlir, kitab rəfinin bitişik kiçik masana ayaq saxlayır və orqşüşədən olan on iki düyümlük xətkeşi çıxarır. Uclarından tutaraq onu əyir, gözünü məndən çəkməyərək.

İşə düşdük də! Budur seçdiyi silah. Ağzım quruyur.

Qəfildən məni dözülməz istək bürüyür; bütün aşağı ətraflarım nəmlənir. Yalnız Kristian xətkeşi əlində oynatmaqla məni haldan çıxara bilər. О, xətkeşi cins şalvarının arxa cibinə qoyur və tələsmədən mənə doğru gəlir, gözləri tündləşib və həzz intizarıyla dolub.

Bir kəlmə söyləmədən qarşımda diz çökür, ayaqqabılarımın bağını məharətlə açır və ketlə corabları cəld çıxarıb kənara atır. Yıxılmamaq üçün bilyard masasının kənarından yapışıram. Yuxarıdan aşağıya baxıram və bu kişiyə qarşı hisslərimin dərinliyinə təəccüblənirəm. Onu sevirəm.

Kristian ombalarımdan yapışır, barmaqları qurşağımdakı cins şalvara keçir, düymə və zənciri açır. Uzun kirpiklərinin arasından mənə baxır, ən şəhvani təbəssümü ilə gülümsəyir və yavaş-yavaş şalvarı əynimdən çıxarır. Şalvarın yerə düşdü və sevindim ki, naxışlı ağ tumanımı geymişəm, o isə ayaqlarımdan tutaraq burnunu ombalarımın ətrafında gəzdirir. Demək olar ki, əriyirəm.

— Səninlə sərt olmaq istəyirəm, Аnа. Dözülməz olduqda mənə “stop” deməlisən, — güclə eşidiləcək tərzdə deyir o.

İlahi… О, düz… oramı öpür. Məndən incə inilti çıxır.

— Stop-sözlər? — soruşuram.

— Yox, stop-söz yox, sadəcə “stop” və mən dayanacam. Başa düşdün? — О, yenə də məni öpür, diliylə sığallayır. Ох, necə də ləzzətlidir! Kristian ayağa qalxır və nüfuzedici tərzdə mənə baxır. — Cavab ver, — ipək kimi zərif səslə əmr edir.

— Hə, başa düşdüm. — Onun inadından qayğılanaraq cavab verirəm.

— Sən bütün gün ərzində mənə qəribə eyhamlar vururdun, — o deyir. — Deyirdin ki, görəsən, mən özümü itirməmişəmmi? Başa düşmürəm ki, nəyi nəzərdə tuturdun, bilmirəm bunu nə dərəcədə ciddi deyirdin, amma indi bunu aydınlaşdırarıq. Hələ ki Oyun otağına qayıtmaq istəmirəm; burda aydınlaşdırmağa çalışarıq. Amma xoşuna gəlməsə, söz ver ki, bunu mənə deyəcəksən. — Onun əvvəlki özünə arxayınlığı yoxa çıxıb; indi gözlərində narahatlıq görürəm.

Xahiş edirəm, Kristian, narahat olma…

— Sənə xəbər edəcəm. Stop-söz yox, sadəcə “stop”, — təkrar edirəm.

— Biz sevgililərik, Аnasteyşa. Sevgililərə stop-sözlər gərək deyil, — o, qayğılı halda üzünü turşudur. — Düzdü?

— Elə də vacib deyil, — mızıldanıram. Hardan bilim?.. — Amma söz verirəm.

Kristian üzümə nəzər yetirir, nəsə əlamət axtarır, mənim güman ki, sözlərim kimi cəsarətli olmağımı isbatlayacaq nişanələr. Özümsə əsəbiləşirəm, amma valehlik hissi keçirirəm. Bu işlə məşğul olmaq mənimçün daha maraqlıdır, çünki onun məni sevdiyini bilirəm. Mənimçün hər şey çox sadədir və mən elə bu an fikrimi dəyişmək fikrində deyiləm.

Onun simasına asta-asta təbəssüm yayılır və o, yavaş-yavaş bluz köynəyimin düymələrini açmağa başlayır. Mahir barmaqlar öz vəzifəsinin öhdəsindən çox tez gəlir, amma köynəyi əynimdən çıxarmır. О əyilərək kiyi kötürür.

“Ох, lənət şeytana, ağlından nə keçir?” Qorxu dalğası bütün bədənimi bürüyür.

— Çox yaxşı oynayırsınız, miss Stil. Düzü, mən təəccüblənmişəm. Niyə qara şarı vura bilmədiniz?

Qorxu hissi keçib getdi. İxtiyarsız olaraq kirpiklərimi döyürəm, onun, bu özündən razı, müştəbeh əclafın nəyə təəccübləndiyini anlamıram. Daxili ilahəm arxa planda əllərini yelləyir, elə bil məşq edir, sevincli təbəssümlə.

Ağ şarı yerinə qoyuram. Kristian masanın ətrafında dövrə vurur və arxamda dayanır, mən əyilirəm ki zərbə endirim. О, ovcunu ombama qoyur və barmaqlarını ayağımda gəzdirir, yanbızıma qədər və geri, astaca məni sığallayaraq.

— Şarı vura bilməyəcəm, məni yayındırdığın təqdirdə, — pıçıldayıram, gözlərimi yumuram və onun toxunuşlarından həzz alıram.

— Vecimə də deyil, şarı vura biləcəksən, ya bilməyəcəksən, balaca. Sadəcə, baxmaq istəyirdim ki, yarıgeyimli halda bilyard masasına necə əyilirsən. Heç bilirsən bu zaman necə seksual görünürsən?

Qızarıram daxili ilahəmsə qızıl gülü dişləri arasında sıxır və tanqo rəqs edir. Sinəmi havayla dolduraraq Kristianı yaddan çıxarmağa çalışıram və şarı nişan alıram. Amma bu mümkün deyil. Kristian ombamı sığallayır, yenə və bir daha.

— Yuxarı sol, — mızıldayıram və ağ şarı vururam. Kristian yanıma zərbə endirir, ağrılı və cingiltili.

Elə qəfil olur ki, çığırıram. Ağ şar qarayla toqquşur, öz növbəsində qara şar masanın kənarına dəyir, luzanın dəliyinə düşür. Kristian yenə də g..ümü sığallayır.

— Ah, məncə, bir daha sınamalısan, Аnasteyşa, — o pıçıldayır. — Diqqətini topla.

Ağır-ağır nəfəs alıram, oyundan ehtiraslanmışam. О, masanın sonuna doğru gedir, yenidən qara şarı yerinə qoyur, ağı isə mənə tərəf diyirlədir. Tünd gözlər və şəhvani təbəssümlə Kristian cilvəli görünür. Özümü necə ələ ala bilərəm ki? Şarı tuturam və yenidən ona zərbə endirməyə hazırlaşıram.

— Ey-ey! — deyə haylayır. — Dayan bir.

Eh, əzab verməyi davam etdirməkdə necə də israrlıdır! О geri qayıdır və yenidən arxamda durur. Gözlərimi yumuram, o isə bu dəfə sol ombamı sığallayır, sonra da g..ümü.

— Nişan al, — pıçıldayır.

İniltimi boğa bilmirəm; ehtiras içimi bürüyüb. Çalışıram, həqiqətən, çalışıram ki, düşünüb tapım: ağ şarla qaranı necə vurum. Azca sağa doğru hərəkət edirəm, Kristian da mənim ardımca hərəkət edir. Bir daha masa üzərində əyilirəm. İçimdəki gücün son qalıqlarını toplayıb (gücüm xeyli azalıb, çünki ağ şarı vurduqda başıma nə gələcəyini bilirəm), ağ şara zərbə endirirəm, nişan alaraq. Kristian məni şapalaqlayır, ağrıdıcı.

Оy!.. Yenə də yanılıram.

— Yoox! — məyusluqla deyirəm.

— Bir daha, balaca. Yenə səhv eləsən, payını verəcəm.

Nə? Nə edəcək?..

О, bir daha qara şarı lazımi yerə qoyur, asta-asta geri çəkilir, arxamda durur, dalımı sığallayır.

— Bunu eləyə bilərsən, — məni dilə tutur.

Yox, bacarmaram, çünki məni yayındırırsan… G..ümlə onun əlini itələyirəm, Kristian astaca məni şapalaqlayır.

— Ehtiraslanmışsınız, miss Stil? — mızıldanır.

Hə… Səni istəyirəm…

— Noolar gəl bundan xilas olaq.

О, ehtiyatla tumanımı aşağı endirir və əynimdən tam çıxarır. Bilmirəm tumanımı neyləyir, çünki bunu görmək imkanım yoxdur, amma özümü müdafiəsiz hiss edirəm, o, yanbızlarımı bir-bir öpür.

— Vur, balaca.

Az qala ağlayım, bu baş verməməliydi. Bilirəm ki, yenə də vura bilməyəcəm. Kiyi ağ şara yaxınlaşdırıram, onu vururam və o, qaraya toxunmadan yanından ötür. Növbəti zərbə olmur. Kristian üstümə əyilir, məni masaya sıxır, kiyi əlimdən alır və onu masaya qoyur. G..ümlə onun ereksiyasını duyuram.

— Düz vurmadın, — düz qulağıma nəvazişlə deyir. Sifətim mahud parçaya sıxılıb, — ovuclarını masaya qoy.

Onun dediyi kimi edirəm.

— Yaxşı. İndi səni şapalaqlayacam və növbəti dəfə ola bilsin ki, daha belə etməyəcəksən, — o məndən sol tərəfdə durur. Onun ereksiyasını ombamla duyuram.

İnləyirəm; ürəyim sinəmdən atılır. Tənəffüsüm sürətlənir, damarlarımda isti, qaynar şəhvət dalğası axıb gedir. Kristian arxamı sığallayır, digər əliylə boynumda saçlarımdan tutub, dirsəyiylə kürəyimi sıxıb, qəddimi düzəltməyə imkan vermir. Tamamilə köməksizəm.

— Ayaqlarını arala, — deyir; qərarsızam. Bu an məni möhkəm vurur — xətkeşlə! Zərbənin səsi ağrıdan güclüdür və bu məni heyrətləndirir. Ufuldayırdım və o məni yenidən vururdu. — Ayaqlarını arala, — əmr eləyir. Təngnəfəs halda ayaqlarımı aralayıram. Yenidən xətkeşlə zərbə. Оy, ağrıdır! Zərbənin dəridəki şaqqıltısı zərbənin özündən qorxuludur.

Gözlərimi yumur və ağrını içimə çəkirəm. Hər şey elə də qorxulu deyil, Kristianın tənəffüsü isə daha da sərtləşir. О məni bir daha vurur, yenə, iniltilərimi dinləyərək. Bilmirəm neçə zərbəyə dözə bilər, amma onun tənəffüsünü eşidirəm, ereksiyasını duyuram, və bu, ehtirasımı və davam etmək istəyimi artırır.

Qaranlıq tərəfə keçirəm, ruhumun o tərəfinə, güclə tanıdığım yön, amma bu yönə artıq əvvəllər baş çəkmişəm, Oyun otağında, Tallisin musiqisi altında. Xətkeş yenidən yanıma enir, ucadan inləyirəm, Kristian da inləyir. О, bir daha vurur, yenə və sonra bir daha… bu dəfə ağrıdıcı və mən üzümü turşuduram.

— Stop, — onu tələffüz etdiyimi dərk etməyə macal tapmamış kəlmə ağzımdan çıxır.

Kristian dərhal xətkeşi yerə atır və məni buraxır.

— Bəsdi? — pıçıldayır.

— Hə.

— Səni s..mək istəyirəm, — boğuq səslə deyir.

— Hə, — ehtirasdan boğularaq mırıldanıram. О, şalvarın zəncirini açır, mənsə masaya uzanıram, bilirəm ki, kobud olacaq.

Yenə də özümə heyrətlənirəm, mənimlə elədiklərini göz önünə gətirərək, hə, mən bundan həzz alırdım. Bütün bu zülmətdən, onunla bağlı olan hər şeydən!

О, iki barmağını içimə soxur və onları dairəvi fırladır. Əla duyğudur, məstlikdən əriyirəm. Sonra paketin xışıltısını eşidirəm, arxamda durur, ayaqlarımın arasında, ayaqlarımı geniş aralayır.

Kristian asta-asta içimə girir, məni özüylə doldurur, həzdən inləyir və bu mənə xoş gəlir. Оmbalarımdan möhkəm tutub, içimdən kəskin hərəkətlə penisini çıxarır, sanki zərbə endirir, yenidən içimə soxur, məni qışqırdaraq. Bir anlıq donub qalır.

— Yenə? — incə tərzdə soruşur.

— Hə… Hər şey yaxşıdı. Sərbəst ol… mənimlə birgə, — boğularaq deyirəm.

O, astaca inləyir, xırıltılı inilti, kəskin hərəkətlərlə; içimə soxub-çıxarır; bunu yenidən və bir daha təkrarlayır, bilərəkdən, kobud, cəzalandırıcı, məstedici ritm.

Aman Tanrım! İçimdə hər şeyin nəbzi vurur. О da bunu duyur və ritmi sürətləndirir, içimi dürtmələyir, sərt hərəkətlərlə, tez-tez və mən təslim oluram, onun ətrafında partlayıram – boşaldıcı orqazm içimi çölə çıxarır, enerjimin son qalıqlarını.

Dumanlı şəkildə dərk eləyirəm ki, Kristian da qurtarır, adımı qışqıraraq; onun barmaqları ombalarıma hopur; sonra o susqunlaşır və əzginləşir. Biz sürüşüb döşəməyə uzanırıq və o məni bağrına basır.

— Çox sağ ol, balaca, — pıçıldayır, üzümü incə, pərqu kimi öpüşlərə bələyərək.

Gözlərimi açıb ona baxıram, o isə məni daha möhkəm qucaqlayır.

— Üzün mahuddan qırmızı rəngə boyanıb, — o mızıldanır və zərif tərzdə üzümü silir. — Hə, necədi? — Gözlərindən ehtiyatlılıq oxunur.

— Əla, Kristian, — pıçıldayıram. — Kobudluq xoşuma gəlir, zərifliyi də. Səninlə bağlı olan hər şeyi xoşlayıram.

О, gözlərini yumur və məni daha möhkəm qucaqlayır.

Оy-оy, necə də yorulmuşam…

— Məni heç vaxt peşman eləmirsən, Аnа. Gözəlsən, parlaqsan, ağıllısan, əyləncəlisən, seksualsan və hər gün bu ilahi təcəssümə görə şükür edirəm ki, məndən müsahibə almağa Ketrin Kavana yox, sən gəlmisən, — o, saçlarımı öpür.
Gülümsədim və eyni zamanda əsnədim, başım onun köksündə idi. — Səni yorub əldən saldım, — o, davam eləyir. — Gedək. Hamama, sonra da yatağa.

Çənəmizə qədər köpüyün içində, vannada oturmuşuq. Jasminin şirin ətri bizi əhatə edir. Kristian növbəylə ayaqlarımı ovxalayır. Elə kefi kökəm ki, heç inana bilmirəm.

— Olar səndən bir şey xahiş edim? — pıçıldayıram.

— Əlbəttə, Аnа. Ürəyin istəyəni xahiş elə.

Sinəmi havayla doldurub otururam, azca üzümü turşuduram.

— Sabah işə gedəndə qoy Soyer məni yalnız ofisin giriş qapısınadək ötürsün, günün sonundasa ardımca gəlsin. Yaxşı? Xahiş edirəm, Kristian. Xahiş edirəm, — yalvarıram.

Onun əlləri donub qalır, alnında qırışlar peyda olur.

— Mənsə fikirləşirdim ki, biz razılaşmışıq, — deyinir.

— Xahiş edirəm.

— Bəs lanç?

— Özüm bir şey hazırlayıb işə apararam, odur ki, çölə çıxmalı olmayacam. Di xahiş edirəm.

О, dabanımı öpür.

— Bunu demək asan deyil, — mızıldanır, sanki bunu xəta hesab edir. — Çölə çıxmayacaqsan?

— Yox.

— Yaxşı.

Sevincə gülümsəyirəm.

— Çox sağ ol. — Diz üstə qalxıram, suyu ətrafa sıçradaraq və onu öpürəm.

— Sizə xidmət göstərməyə həmişə hazıram, miss Stil. Dalınız necədir?

— Ağrıyır. Çox yox. Su ağrını çəkir.

— Şadam ki, məni dayandırdın.

— Elə mənim dalım də şaddır.

О gülümsəyir.

Yatağa yorğun halda uzanıram. Hələ saat on birin yarısı idi, amma mənə elə gəlir ki, artıq gecə saat üçdür. Bu, həyatımda ən yorucu istirahət günləri idi.

— Bu nədi, məgər miss Ekton gecə köynəklərini gətirməyib? — Kristian çarpayının yanında duraraq narazı halda soruşur.

— Bilmirəm. Sənin futbol köynəyində yatmaq xoşuma gəlir, — yuxulu halda mızıldanıram.

Onun üzündə zəriflik peyda olur; Kristian əyilərək alnımı öpür.

— Mən işləməliyəm. Səni tək qoymaq istəmirəm. Olar sənin noutbukunu götürüm, ofislə əlaqə saxlamaq üçün? Burda işləsəm sənə mane olacam?

— Yox… götür… – Yuxu məni basır.

Zəngli saat canlanır və məni yollardakı durumla bağlı xəbərlə oyadır. Kristian hələ də yanımda uyuyur. Gözlərimi ovuşdurub baxıram. Yeddinin yarısı – hələ çox erkəndir.

Küçədə yağış yağır, son günlərdə ilk dəfə, buna görə də səhər günəşi solğun və yumşaqdır. Yerim rahatdır və geniş çarpayıda Kristian böyrümdə yatır. Dartınır və bu yaraşıqlı kişiyə sarı çevrilirəm. О, gözlərini açır və yuxulu halda gözlərini döyür.

— Sabahın xeyir, — gülümsəyir, Kristianın üzünü sığallayır və öpürəm.

— Sabahın xeyir, körpəm. Adətən mən zəngli saatın işarəsindən qabaq oyanıram, — təəccüblə donquldanır.

— Onu niyə bu vaxta qurmusan…

— Düzdü, miss Stil, — Kristian gülümsəyir. — Yataqdan qalxmaq vaxtıdı.

О məni öpür və yataqdan qaldırmağa cəhd edir. Mən balışdan yapışdım. Оhо, Kristian Qreyin yanında iş günü yuxudan ayılma. Bu necə baş verib? Gözlərimi yumub yatıram.

— Ey, yatağan, qalx, — Kristian başım üstə əyilir. Üzü qırxılıb, təravətlidir (mmm, necə də xoş qoxusu var), dümağ köynək və qara kostyum geyinib, qalstuksuz — holdinqin baş direktoru qiyafəsi. — Nə? — soruşur.

— İstəyirəm ki, yatağa uzanasan.

Ağzı açıla qaldı, sözlərimdən təəccüblənərək və demək olar ki, ürkək halda gülümsəyir.

— Doyumsuzsunuz, miss Stil. İdeyanız çox xoşuma gəlir, amma doqquzun yarısında işgüzar görüşüm var, ona görə də getmək vaxtıdır.

Оh, ilahi, düz bir sat yatıb qalmışam! Kristianı təəccübləndirərək yataqdan atılıb qalxıram.

Cəld duş qəbul edib dünən hazırladığım libasımı geyinirəm: dar boz ətəyi, solğun-boz ipək bluz köynəyi və hündür daban, qara çəkmələri – hər şey yenidir. Saçlarımı darayıb səliqəylə yığdım, sonra böyük otağa çıxdım, nə edəcəyimi dəqiq bilmədən. İşə necə gedəcəkdim?

Kristian barda qəhvə içir. Missis Cons mətbəxdə oladya və bekon hazırlayır.

— Əla görünürsən, — Kristian deyir. Belimi qucaqlayır və boynumu öpür. Gözucu görürəm ki, missis Cons gülümsəyir. Qızardım.

— Sabahınız xeyir, miss Stil, — deyir və nahar yeməyimi qarşıma qoyur.

— Оy, çox sağ olun. Sabahınız xeyir, — mızıldanıram. İlahi, buna hələ alışmaq lazımdır.

— Mister Qrey dedi ki, lançı özünüzlə işə aparmaq istəyirsiniz. Sizinçün nə hazırlayım?

Kristiana baxıram, o isə təbəssümünü boğmağa çalışır. Gözlərimi qıyıram.

— Sendviç, salat. Mənimçün fərqi yoxdur, — Missis Consa baxaraq gülümsəyirəm.

— Sizinçün lanç bağlaması düzəldərəm, mem.

— Xahiş edirəm, missis Cons, məni “Ana” deyə çağırın.

— Аnа, — o, təbəssümlə təkrar edir və mənimçün çay hazırlamaqdan ötrü üzünü döndərir.

Оhо… pis deyil!

Kristiana baxıram, başımı əyərək, onu cırnadıram, yəni gəl məni indi də missis Consla dilxoşluqda ittiham elə.

— Getmək vaxtımdı, balaca. Teylor Soyerlə birgə qayıdacaq və səni işə aparacaq.

— Yalnız qapıyadək.

— Hə, yalnız qapıyadək, — Kristian məyusluqla göz süzdürür. — Ehtiyatlı ol.

Geri boylanır və astanada dayanmış Teyloru görürəm. Kristian ayağa qalxaraq məni öpür, çənəmdən tutaraq.

— Hələlik, balaca.

— Hələlik, əzizim, işində uğurlar! — arxasınca qışqırıram.

Kristian geri boylanır və öz füsunkar təbəssümü ilə məni ovsunlayır. Missis Cons qarşıma bir fincan çay qoyur. İndi ikilikdə qaldıqda qəfildən xəcalət hissi məni bürüyür.

— Kristianın yanında çoxdan işləyirsiniz? — soruşuram, söhbətə bənzər nəsə yaratmağa çalışıram.

— Dörd ildi, — nəzakətlə cavab verir o və mənimçün lanç hazırlamağa başlayır.

— Bilirsiniz, bunu özüm də edə bilərəm, — xəcalətlə pıçıldayıram.

— Nahar edirsiniz, Аnа. Bu mənim işimdir. Bunu məmnuniyyətlə edirəm. Mənimçün mister Qrey və mister Teylordan başqa kiməsə xidmət göstərmək çox xoşdur, — missis Cons nəzakətlə gülümsəyərək cavab verir.

Yanaqlarım sevincdən pörtdü, bu qadına suallar yağdırmaq istəyirəm. Güman ki, o, Qrey haqda çox şey bilir. Hərgah onun hərarətli və dostyana ünsiyyət üslubunda yüksək peşəkarlıq görür və anlayıram ki, əgər sorğu-sual etsəm, münasibətlərimizə naqolaylıq əlavə etmiş olaram. Buna görə də nahar yeməyimi sakit tərzdə tamamlayıb arada-bərədə yemək zövqümlə bağlı sualları cavablandırırdım.

İyirmi beş dəqiqə sonra böyük otağın qapısında Soyer peyda olur. Artıq dişlərimi fırçalamışam və getməyə hazıram. О, içində lanç olan kağız çantanı götürür, – nə vaxtsa bunu mənim yerimə anamın elədiyini heç xatırlamıram, – liftlə birinci mərtəbəyə enirik. Cangüdənim susqun və laqeyd simalıdır. Teylor bizi “Audi”də gözləyir. Soyer mənimçün qapını açdıqda arxa oturacaqda özümə yer edirəm.

— Sabahınız xeyir, Тeylor, — şən halda salamlaşıram.

— Salam, miss Stil, — o gülümsəyir.

— Teylor, dünən söylədiyim yersiz sözlərə görə məni bağışlayın. Ümid edirəm o sözlər sizinçün xoşagəlməzliklər yaratmadı.

— Miss Stil, mən çox nadir hallarda xoşagəlməzliklərlə üzləşirəm, — məni əmin edir.

Lap yaxşı. Bəlkə Kristian ona ümumiyyətlə heç nə deməyib. Ancaq mən…

— Bunu eşitməyə şadam, — təbəssümlə deyirəm.

Cek dəyərləndirici nəzərlə mənə baxır, mən masaya yaxınlaşıram.

— Sabahınız xeyir, Аnа. İstirahət günlərini necə keçirdiniz? Yaxşı?

— Bəli, çox sağ olun. Bəs siz?

— Mən də yaxşı. Yerinizi rahatlayın, sizə tapşırılacaq iş var.

Başımla razılıq bildirir və kompüter arxasına keçirəm. Mənə elə gəlir ki, bir əbədiyyət qədər işdə olmamışam. Kompüteri işə salıb poçtuma baxıram. Əlbəttə ki mənə Kristiandan gəlmiş məktub var.

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Boss

Tarix: 13 iyun 2011-ci il. 08.24

Kimə: Аnasteyşa Stil

Sabahınız xeyir, miss Stil

Bütün dramatik kolliziyalara baxmayaraq, xoş keçmiş istirahət günləri ilə bağlı sizə minnətdarlıq bildirmək istərdim.

Ümid edirəm heç vaxt məni tərk etməyəcəksən, heç vaxt.

Bir daha xatırladım ki, SİP haqında xəbərlər dörd həftə məxfilik altındadır.

Bu məktubu oxuyan kimi dərhal məhv et.

Sənin Kristian Qreyin, “Qrey enterprayzes” holdinqinin baş direktoru & sənin müdirinin müdirinin müdiri

Ümid edir ki, heç yerə çıxıb getməyəcəm? Deməli, istəyir ki, onun mənzilində yaşayım? Müqəddəs Musa, bu adamı heç tanımıram! “Sil” düyməsini basıram.

Kimdən: Аnasteyşa Stil

Mövzu: Təkəbbürlü

Tarix: 13 iyun 2011-ci il. 09.03

Kimə: Kristian Qrey

Əziz mister Qrey

Xahiş eləyirsiniz ki, mənzilinizdə məskən salım? Və əlbəttə, yadda saxladım ki, sayagəlməz bacarıqlarınızın sübutu dörd həftə məxfi saxlanılacaq. Mən “Bir yerdə öhdəsindən gələrik” üçün çek yaza və onu atanıza göndərə bilərəmmi? Xahiş edirəm bu məktubu silməyəsiniz. Ona cavab verin.

İLY ххх

Anasteyşa Stil, Cek Haydın katibi, redaktorun, SİP

— Аnа! — Cek deyir. Gözlənilməzlikdən diksinirəm.

— Nə? — Qızardım və Cek təəccüblə mənə baxır.

— Bir şey olmayıb ki?

— Yox, əlbəttə.

Bloknotumu götürüb onun otağına gedirəm.

— Yaxşı. Xatırlayırsınız, yəqin, cümə axşamı mən Nyu-Yorka, belletristika üzrə simpoziuma gedirəm. Artıq biletim də var və otel nömrəsi də sifariş verilib, amma istəyirəm ki, siz də mənimlə gedəsiniz.

— Nyu-Yorka?

— Bəli. Çərşənbə axşamı yola düşmək və gecəni orda keçirmək lazımdır. Məncə, bu, sizinçün faydalı və ibrətamiz olacaq, — bu an onun gözləri tündləşir, amma Cek hələ də nəzakətlə gülümsəyir. — Xahiş edirəm özünüzçün bilet sifariş edin və oteldə bir nömrə də ayırtdırın. Deyəsən, Sabrina, keçmiş katibəm, bütün lazımi ünvanları və telefonları saxlayıb.

— Yaxşı, — Cekə baxaraq güclə gülümsəyirəm.

İşə düşdük də. Öz masama qayıdıram. Bu, Kristianın xoşuna gəlməyəcək. Amma əsas odur ki, mən getmək istəyirəm. Deyəsən, bu, nəsə yeni bir şey öyrənməkdən ötrü əsl imkandır. Həm də əminəm ki, Ceki özümdən məsafədə saxlaya biləcəm, əgər o nəyəsə ümid edirsə. Masama qayıdıb Kristiandan gəlmiş cavabı görürəm.

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Mən? Təkəbbürlü?

Tarix: 13 iyun 2011-ci il. 09.07

Kimə: Аnasteyşa Stil

Hə, zəhmət olmazsa.

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin baş direktoru

O, doğrudan da istəyir ki, yanında yaşayım. Оy, Kristian, hələ çox tezdir. Əllərimlə başımı tutur və qəlbimdəki təlaşın öhdəsindən gəlməyə çalışıram. Bu, qeyri-adi istirahət günlərindən sonra vacibdir. Bircə rahat boş vaxtım olmayıb ki, son iki gündə özümçün kəşf etdiyim və yaşadığım hadisələri düşünüb-daşınım.

Kimdən: Аnasteyşa Stil

Mövzu: Flinnizm

Tarix: 13 iyun 201-ci il. 09.20

Kimə: Kristian Qrey

Kristian

“Qaçmağa başlamazdan öncə yeriməyi öyrənmək lazımdır” məşhur məsəlini xatırlayırsanmı?

Gəl bu haqda axşam danışaq, yaxşımı?

Məndən cümə axşamı Nyu-Yorkdakı konfransda iştirak etməyi xahiş edirlər.

Bu o deməkdir ki, çərşənbə günü gecələməklə ora yollanmalıyam.

Fikirləşirəm ki, bunu sənə demək lazımdır.

А х

Anasteyşa Stil, Cek Haydın katibi, redaktorun, SİP

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: NƏ?

Tarix: 13 iyun 2011-ci il. 09.21

Kimə: Аnasteyşa Stil

Hə, gəl bunu axşam müzakirə edək.

Tək gedəcəksən?

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin baş direktoru

Kimdən: Аnasteyşa Stil

Mövzu: Bazar ertəsi ucadan heç nə deyilməməlidir

Tarix: 13 iyun 2011-ci il. 09.30

Kimə: Kristian Qrey

Gəl bu haqda axşam danışaq.

А х

Anasteyşa Stil, Cek Haydın katibi, redaktorun, SİP

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Sən hələ ucadan heç nə eşitməmisən

Tarix: 13 iyun 2011-ci il. 09.35

Kimə: Аnasteyşa Stil

De görüm.

Əgər bir yerdə işlədiyin o vecsizlə gedəcəksənsə, onda cavab bu olacaq: “Meyitimin üstündən”.

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin baş direktoru

Lənət şeytana, özünü elə aparır ki, elə bil atamdır! Kefim pozulur.

Kimdən: Аnasteyşa Stil

Mövzu: Yox, sən hələ haray-həşir eşitməmisən

Tarix: 13 iyun 2011-ci il. 09.46

Kimə: Kristian Qrey

Hə. Ceklə.

Mən getmək istəyirəm. Bu, mənimçün yaxşı fürsətdir.

Mən heç vaxt Nyu-Yorkda olmamışam.

Ağ eləmə.

Anasteyşa Stil, Cek Haydın katibi, redaktorun, SİP

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Yox, haray-həşiri hələ ki eşitməyən SƏNSƏN

Tarix: 13 iyun 2011-ci il. 09.50

Kimə: Аnasteyşa Stil

Anasteyşa

Mən elə-belə narahat olmuram.

Cavab – YOX.

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin baş direktoru

— Yox! — kompüterə bağırıram. Bütün həmkarlarım donub qalır və mənə baxırlar. Cek kabinetindən boylanır.

— Hər şey qaydasındadır, Аnа?

— Hə. Bağışlayın, — mızıldanıram. — Faylı yaddaşa vurmaq yadımdan çıxdı.

Xəcalətdən qıpqırmızıyam. О, təəccüblə mənə baxaraq gülümsəyir. Bir neçə dəfə nəfəsimi alıb-buraxıb cəld cavabı yazıram. İçimdə fırtına cövlan edir.

Kimdən: Аnasteyşa Stil

Mövzu: Əlli himayə

Tarix: 13 uyun 2011-ci il. 09.55

Kimə: Kristian Qrey

Kristian

Sən anlamalısan.

Mən Ceklə yatmaq fikrində DEYİLƏM – necə olursa-olsun.

Mən səni SEVİRƏM. İnsanlar bir-birini sevərkən həm də bir-birinə ETİBAR EDİRLƏR.

Mən düşünmürəm ki, sən kimləsə YATMAĞA, SİKİŞMƏYƏ, kimisə ŞAPALAQLAMAĞA və KÖTƏKLƏMƏYƏ hazırlaşırsan. Sənə İNANIR və ETİBAR ELƏYİRƏM.

Xahiş edirəm mənə EYNİ MÜNASİBƏTİ GÖSTƏR.

Ana Anasteyşa Stil, Cek Haydın katibi, redaktorun, SİP

Oturub cavabı gözləyirəm. Agentliyə zəng edib Ceklə eyni reysə bilet sifariş verirəm. Yeni məktub barədə siqnalı eşidirəm.

Kimdən: Linkoln, Yelena

Mövzu: Lanç dəvəti

Tarix: 13 iyun 2011-ci il. 10.15

Kimə: Аnasteyşa Stil

Əziz Anasteyşa

Çox istərdim ki, lanç vaxtı sizinlə görüşüm. Məncə, münasibətlərimiz düzgün təşəkkül tapmayıb və mən buna düzəliş vermək istərdim. Bu həftə vaxt tapa bilərsinizmi?

Yelena Linkoln

Lənət şeytana, bircə missis Robinson çatışmırdı! Mənim elektron ünvanımı o, hardan öyrənib? Başımı əllərimin arasına endirirəm. Bu gün bəxtimiz əcəb gətirir! Bundan betəri ola bilməz!

Telefon zəng çalır. Başımı qaldırıb cavab verirəm, saata baxıram. On birə iyirmi dəqiqə işləyir, mənsə Kristianla birgə çarpayıya sərilmək istəyirəm.

— Cek Haydın ofisi, danışan Ana Stildir.

Çox tanış bir səs dəstəkdən bağırır:

— Zəhmət olmasa, göndərdiyin sonuncu məktuba bax, bundan sonra elektron poçtda istifadə etdiyin sözləri diqqətlə seç. Axı sənə demişəm ki, kənardan poçt oxunur. Bu andan etibarən xoşagəlməz nəticələri azaltmaqdan ötrü bir sıra məhdudiyyətlər tətbiq edəcəm, — o, dəstəyi qoyur.

Lənət şeytana… Gözlərimi telefona zilləyərək oturmuşam. Kristian məni ittiham edir. Bu adam yenicə ayaq açmış bütün karyeramı tapdalayırdı və həm də bu zaman bütün əməllərdə məni təqsirləndirir? Telefona baxıram və o, cansız əşya olmasaydı, qəzəbli baxışlarım altında yumağa dönərdi, buna əminəm.

Öz poçtumu açıram və lənətə gəlmiş o məktubu silirəm. O elə də dəhşətli deyil. Mən yalnız şapalaqlamanı və… hə, bir də kötəkləməni qeyd eləmişəm. Əgər bundan utanırsansa, onda heç eləmə! “Blekberi”ni götürüb onun mobil telefonuna zəng edirəm.

— Nə? — o bağırır.

— Mən Nyu-Yorka gedəcəm, istər xoşuna gəlsin, istər gəlməsin, — dəstəyə fısıldayıram.

— Heç ümid eləmə.

Əlaqəni kəsirəm, onun cümləsini yarıda qoyaraq. Adrenalin bədənimdə coşub daşır. Payını verdim. Ох, necə hirsliyəm! Havanı sinə dolusu içimə çəkirəm, özümü ələ almağa çalışıram. Gözlərimi yumub fikrən xoş bir yerdə məskən salıram. Katamaran kayutu və Kristian… Mənzərəni başdan çıxarıram, axı məhz ona görə hirsliyəm və mənimçün xoş olan yerdə ona yer yoxdur.

Gözlərimi açır və bloknotu artıq sakitləşmiş halda götürüb bu görməli olacağım işlərin siyahısına baxıram. Bir daha dərindən nəfəs alıb buraxıram. Ardıcıllığı bərpa etdim.

— Аnа! — qəfildən Cek qışqırır. — Bilet alma!

— Оy, artıq gecdir. Mən artıq bileti almışam, — cavab verirəm.

Kabinetindən çıxaraq mənə doğru gəlir. Əhvalı təlxdir.

— Qulaq as, nəsə qəribə bir şey baş verir. Hansısa səbəbdən qəfildən məlum olub ki, bütün nəqliyyat və otel xərclərini baş rəhbərlik təsdiqləməlidir. Əmr lap yuxarıdan gəlib. Mən qoca Roçla danışmalıyam. Görünür qadağa elə indicə qüvvəyə minib. Heç nə anlamıram, — Cek burnunun üstünü ovuşdurur və gözlərini yumur.

Üzüm ağarır, məni soyuq tər basır. Əlli Çalar!

— Zənglərimi qəbul elə. Qoy gedib baxım Roç bu haqda nə deyir, — О mənə göz vurur və öz müdirinin yanına yollanır — o onun müdiri idi, müdirininsə öz müdiri var idi.

Alçaq Kristian Qrey… Qanım yenə qaralmışdı.

Kimdən: Anasteyşa Stil

Mövzu: Sən neylədin?

Tarix: 13 iyun 2011-ci il. 10.43

Kimə: Kristian Qrey

Xahiş edirəm mənə söz ver ki, işimə müdaxilə etməyəcəksən.

Mən bu konfransa getmək istəyirəm.

Nahaq yerə bunu sənə yazdım.

O məktubu sildim.

Anasteyşa Stil, Cek Haydın katibi, redaktorun, SİP

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Sən neylədin?

Tarix: 13 iyun 2011-ci il. 10.46

Kimə: Аnasteyşa Stil

Mən yalnız özümə məxsus olanı müdafiə edirəm.

Sənin acıqla göndərdiyin məktub SİP-in serverindən silinib, mənim sənə yazdığım bütün məktublar kimi.

Yeri gəlmişkən, sənə tam etibar edirəm. Amma ona yox.

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin baş direktoru

Yoxlayıram ki, görüm poçtumda məktublar qalıbmı. Yox, hamısı silinib. Bu adamın nüfuzu sərhəd tanımır. Buna necə nail olur? Kim serverə daxil ola və məktublaşmaları silə bilər? Özümü tamamilə itirmişəm.

Kimdən: Аnasteyşa Stil

Mövzu: Yetkin

Tarix: 13 iyun 2011-ci il. 10.48

Kimə: Kristian Qrey

Kristian

Mən öz müdirimdən müdafiəyə ehtiyac duymuram.

Əgər o mənimlə dilxoşluq eləməyə başlasa, ona “yox” deyəcəm.

Qarışma. Diktator olma. Bu bir sıra səbəblərə görə yaxşı deyil.

Anasteyşa Stil, Cek Haydın katibi, redaktorun, SİP

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Cavab – YOX

Tarix: 13 iyun 2011-ci il. 10.50

Kimə: Аnasteyşa Stil

Аnа

Arzuolunmaz diqqətə necə “effektli” müqavimət göstərdiyini artıq görmüşəm. Səninlə ilk gecəni necə keçirtdiyimi xatırlayıram. Fotoqrafa meylin var. O vecsizə isə – yox. О, köhnə arvadbazdır və səni yoldan çıxarmağa çalışacaq. Ondan əvvəlki katibəsi və ondan da qabaqkı katibəsiylə bağlı soruş.

Bu haqda daha mübahisə eləmək istəmirəm.

Əgər Nyu-Yorku görmək istəyirsənsə, səninlə gedəcəm. Növbəti istirahət günləri. Orda mənzilim var.

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin baş direktoru

Ay Kristian!.. Axı məsələ bunda deyil. О məni yamanca kədərləndirir. Hə, əlbəttə, onun Nyu-Yorkda mənzili var. Özünə daha harda daşınmaz əmlak alıb? Niyə onda mən Xoseni dayandırmadım? Haçansa məni bununla iyləmədiyi bir gün olacaqmı? İlahi, axı onda içib dəmlənmişdim. Cekləsə içib keflənməyəcəm.

Ekrana baxıb başımı yelləyir, amma başa düşürəm ki, onunla bundan artıq e-maillə mübahisə edə bilmərəm. Axşamı gözləyəcəkdim. Saata baxıram. Cek hələ Cerrinin yanından qayıtmayıb. Mənə hələ Yelena məsələsini də çözməliyəm. Onun məktubunu təkrar oxuyub Kristianın poçtuna yollayıram. Qoy mən yox, o bu məsələdə başını sındırsın.

Kimdən: Аnasteyşa Stil

Mövzu: FW: Lanç dəvəti, yaxud Zəhlətökən ləçər

Tarix: 13 iyun 2011-ci il. 11.15

Kimə: Kristian Qrey

Kristian

Sən karyerama qarışdığın və məni ehtiyatsız ismarışlarımdan sığortalandığın dəqiqələrdə mən missis Linkolndan bu məzmunda məktub almışam. O qadınla görüşmək istəmirəm, amma istəsəydim belə, mənə bu binadan çıxmaq izni verilməyib. Bilmirəm elektron poçt ünvanımı hardan öyrənib. Nə etməyimi təklif edirsən? Məktubu olduğu kimi sənə çatdırıram:

Əziz Anasteyşa

Çox istərdim ki, lanç vaxtı sizinlə görüşüm. Məncə, münasibətlərimiz düzgün təşəkkül tapmayıb və mən buna düzəliş vermək istərdim. Bu həftə vaxt tapa bilərsinizmi?

Yelena Linkoln Anasteyşa Stil, Cek Haydın katibi, redaktorun, SİP

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Zəhlətökən ləçər

Tarix: 13 iyun 2011-ci il. 11.23

Kimə: Аnasteyşa Stil

Mənə hirslənmə. Mən səninçün yaxşı olmasını istəyirəm.

Əgər sənə bir şey olsa, özümü heç vaxt bağışlamaram.

Missis Linkolnla məsələni özüm həll edərəm.

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin baş direktoru

Kimdən: Аnasteyşa Stil

Mövzu: Sonra

Tarix: 13 iyun 2011-ci il. 11.32

Kimə: Kristian Qrey

Lap yaxşı, gəl bunu axşam müzakirə edək.

Mən işləməyə çalışıram və sənin məktubların işimə mane olur.

Anasteyşa Stil, Cek Haydın katibi, redaktorun, SİP

Cek günortaya qədər qayıdır və məlumat verir ki, Nyu-Yorka səfərim ləğv edilir, doğrudur, özü gedir və baş rəhbərliyin siyasətini heç cür dəyişə bilməz. О, kabinetinə keçir, qapını gurultuyla bağlayır. Açıq şəkildə görünür ki, hirslidir. Maraqlıdır niyə…

Qəlbən anlayıram ki, niyyətləri saf deyil, amma əminəm ki, onun öhdəsindən gələ bilərəm. Üstəlik, Cekin əvvəlki katibələri haqda Kristianın etdikləri məni maraqlandırır. Bu fikirləri beynimdən kənarlaşdırıram və diqqətimi işə cəmləyirəm, amma qəlbimdə Kristianın mövqeyini dəyişməklə bağlı tam qərarlıyam, hərgah ümidlərim dumanlıdır.

Saat birdə Cek başını kabinetdən çıxarır.

— Аnа, zəhmət olmasa mənə lanç gətirə bilərsiniz?

— Əlbəttə. Nə istəyirsiniz?

— Çovdarlı çörəklə pastrami, xardallı. Pulu geri dönərkən sizə verərəm.

— Bəs içməyə?

– “Kola” zəhmət olmasa. Çox sağ olun, Аnа, – o, qapı arxasına keçir, mənsə pulqabımı götürürəm.

Lənət olsun. Kristiana söz vermişəm ki, çölə çıxmayacam. Köks ötürürəm. О heç nə bilməyəcək, cəld qayıdacam.

Kler qəbul otağında mənə çətir təklif edir, çünki küçədə hələ də yağış yağır. Küçəyə çıxaraq pencəyimi əynimə möhkəm bürüyürəm və oğrun-oğrun küçədə yanımdan ötən adamlara baxıram. Deyəsən hər şey normaldır. Kabus-qız görünmür.

Mən cəld, həm də məncə, heç kimin diqqətini cəlb etmədən səkiylə mağazaya gedirəm. Amma dükana yaxınlaşdıqca — xoşagəlməz fikir içimi yeyir: məni izləyirlər və anlamıram bu, paranoyanın şiddətlənməsi, yoxsa gerçəkdir-. Lənətə gəlsin! Ümid edirəm bu, tapançalı Leyla deyil.

“Bu, sadəcə təxəyyüldür, – təhtəlşüurum deyinir. – Sənə atəş açmaq kimə lazımdır?”

İyirmi dəqiqə sonra geri qayıdıram – sağ-salamat, amma rahatlıq duymadan. Ola bilsin ki, Kristianın paranoyası və onun yetərindən artıq diqqətliliyi mənə də yoluxub.

Cekin kabinetinə girib lançı verirəm. О, telefonla danışır.

— Аnа, çox sağ ol. Bir halda ki mənimlə getmirsiniz, bu gün sizi işdə ləngidəcəm. Biz məktublar hazırlamalıyıq. Əminəm sizin planları pozmayacam, — o, hərarətli baxışlarla gülümsəyir və mən qızarıram.

— Yox, hər şey qaydasındadı, — geniş təbəssümlə cavab verirəm. Bunun axırı yaxşı olmayacaq, deyə düşünürəm. Kristian özündən çıxacaq, yüzə-yüz.

Yerimə qayıdaraq hələ Kristiana bu haqda heç nə deməməyi qərara alıram, yoxsa necə olursa-olsun buna müdaxilə edəcək. Oturub missis Consun hazırladığı toyuq ətli və kahılı sendviç yeyirəm. Çox dadlıdır.

Əlbəttə, mən Kristianın yanına köçsəm, missis Cons hər gün mənimçün lanç hazırlayacaq. Bu fikir xoşagələn deyil. Heç vaxt zənginlik və geyim düşkünü olmamışam, ancaq eşq. Məni sevəcək kişini arzulamışam, hər addımımı izləməyən kişi. Telefon zəng çalır.

— Cek Haydın ofisi…

— Məni inandırırdın ki, ofisdən kənara çıxmayacaqsan, — Kristian sözümü kəsir. Səs ahəngi soyuq və sərtdir.

Ürəyim sıxılır, bu gün milyonuncu dəfə. Lənət şeytana, o hardan xəbər tutdu?

— Cek məni lanç almağa göndərmişdi. İmtina eləyə bilmədim. Nədi, məni güddürürsən? — Bunu düşünərkən məni qəzəb bürüyür. Təəccüblü deyil ki, özümü paranoyak kimi hiss eləyirdim: kimsə, doğrudan da məni güdürmüş.

— Bax buna görə işə çıxmamağını istəyirdim, — Kristian bağırır.

— Kristian, xahiş edirəm. İndi bütün Əlli Çaların üzə çıxıb, mənə təzyiq edirsən.

— Təzyiq? — təəccüblə pıçıldayır.

— Hə. Bəsdi özünü belə apardın. Bunu axşam müzakirə edərik. Təəssüf ki, işdə ləngiməli olacam, çünki Nyu-Yorka gedə bilməyəcəm.

— Аnasteyşa, sənə qətiyyən təzyiq göstərmək fikrində deyiləm, — o, sakitcə deyir.

— İnkar edirsən, amma təzyiq edirsən. Mən işləməliyəm. Sonra danışarıq, — düyməni basıram və özümü əzgin, ölgün hiss edirəm.

Füsunkar istirahət günlərindən sonra gerçəkliklə qarşı-qarşıya gəlmişəm. Hələ heç vaxt indiki qədər sakit bir yerə qaçmaq istəməmişəm; elə bir yerə ki, bu kişi haqda, onunla necə davranmaq haqda düşünə bilim.
Digər tərəfdən, bilirəm ki, onun psixikası pozulub – indi bunu aydın şəkildə görürəm, – onunçun ürəyim ağrıyır. Kristianın həyatına dair kiçicik bir məlumatla bunu anlamışam. Arzuolunmaz uşaq, dəhşətli mühit, zorakılığın adi norma olduğu mühit; anası gözləri qarşısında ölür, onu müdafiə edə bilməmiş ana.

Ürpənirəm. Zavallı Əlli! Bütünlüklə ona məxsusam, ruhən və cismən, amma qızıl qəfəsdə qalmaq niyyətim yoxdur. Onu buna necə inandırım?

Ürək ağrısıyla əlyazmasını dizlərim üstə qoyuram, Cek resenziya yazmağı tapşırıb, əlyazmasını oxuyuram. Kristianın məni nəzarətdə saxlamaq cəhdləriylə bağlı problemlərin sadə həllini görmürəm. Sadəcə, onunla səmimi söhbət eləməliyəm.

Yarım saat sonra Cek mənə sənəd göndərir, onu üslubi cəhətdən redaktə etməli və çapa hazırlamalıyam. Bu iş işdən sonrakı vaxtla bərabər, axşamın xeyli hissəsini əlimdən alacaq. Vaxtı boşa vermirəm.

Gözlərimi qaldırdıqda görürəm ki, artıq saat səkkizə işləmişi göstərir, ofis bomboşdur, amma Cekin kabinetində işıq yanır. Adamların işdən nə vaxt getdiyini heç sezməmişəm, amma işimi artıq bitirmişəm. Sənədi təsdiqləməsi üçün Cekə göndərirəm və poçt qutuma baxıram. Kristiandan məktub yoxdur. Nəzərimi “blekberi”yə yönəldirəm və telefon dərhal canlanır – bu Kristiandır.

— Salam, — deyirəm.

— Salam, işi nə vaxt bitirirsən?

— Səkkizin yarısında.

— Səni küçədə gözləyəcəm.

— Yaxşı.

О, sakit danışır, amma aydındır ki, əsəbiləşir. Niyə? Reaksiyamdan qorxur?

— Hələ də sənə qarşı hirsliyəm, — pıçıldayıram. — Biz çox şeyi müzakirə etməliyik.

— Bilirəm. Səni dediyin vaxtda gözləyirəm.

Cek kabinetdən çıxır və etinasız yerişlə mənə doğru gəlir.

— Yaxşı. Hələlik, — Söhbəti bitirib Cekə baxıram.

— Bir-iki düzəliş eləmək lazımdır. Sənədi sənə göndərmişəm.

Cek mənə çox yaxın durub. Mənə əliylə toxunur. Təsadüfən? Üzümü turşuduram, o özünü elə göstərir ki, sanki heç nə görmür. Bir əliylə kreslomun belinə dayaqlanır, kürəyimə toxunur. Düz oturur və arxaya yayxınmıram.

— On altıncı və iyirmi üçüncü səhifələr, — astaca deyir o, ağzı qulağımdan bir düyüm məsafədədir.

Onun yaxınlığından bədənim ürpənir, amma əhəmiyyət verməməyə çalışıram. Sənədə düzəlişləri edirəm. Hələ də başım üzərindən asılı qalıb və mən gərilmişəm. Özümü narahat hiss edirdim, fikrimi toplaya bilməyib fikrən bağırdım: “kənara çəkil!”.

— Hə, artıq hazırdır, çapa vermək olar. Amma bunu sabah. Çox sağ ol, Ana, ləngiyib bu işi gördüyünə görə.

Cek oğrun-oğrun danışır, nəzakətlə, sanki yaralı heyvanı sakitləşdirir. İyrənirəm.

— Məncə, bu işə görə ən azı səni pivəyə qonaq etməliyəm. Sənin buna haqqın var.

О, telimi qulağımın arxasına keçirir və sırğalığı sığallayır.

Sıxılıram, dişlərimi qıcayıb başımı kəskin hərəkətlə geri çəkdim. Lənət olsun!.. Kristian haqlı idi. “Mənə toxunma”.

— Ümumiyyətlə, bu axşam mümkün deyil, — başqa bir gün də.

— Hətta yarım saatlıq vaxtın da yoxdur? — o məni dilə tutur.

— Yox, heç cür mümkün deyil. Çox sağ olun.

Cek masanın kənarına oturur və üzünü turşudur. Başımda həyəcan siqnalları uğuldayır. Ofisdə təkəm. Gedə bilmərəm. Əsəbi halda saata baxıram. Kristian beş dəqiqə sonra peyda olacaq.

— Аnа, məncə, biz yaxşı bir komandayıq. Heyf ki Nyu-Yorka səfəri təxirə sala bilmərəm. Sənsiz o elə də maraqlı səfər olmayacaq.

“Əlbəttə, olmayacaq”. Güclə gülümsəyirəm, nə cavab verəcəyimi bilmirəm. Gün ərzində ilk dəfədir ki, Nyu-Yorka getmədiyim üçün rahatlıq hiss edirəm.

— İstirahət günlərini yaxşı keçirtdin? — Cek oğrun-oğrun soruşur.

— Bəli, çox sağ olun. — O, nə demək istəyir?

— Dostunla görüşmüsən?

— Bəli.

— O nəylə məşğul olur?

“Sənin müdirin səfehdi…”

— Biznesmendi.

— Maraqlıdı. O nə biznesdi elə?

— Çox şey.

Cek başını yana və irəli əyir, şəxsi məkanıma təcavüz edir – yenə də.

— Çox qapalı adamsan, Аnа.

— Yox, onun telekommunikasiya, istehsal və kənd təsərrüfatı sahəsində biznesi var.

Cek təəccüblə başını qaldırır.

— Belə çox. O necə öhdəsindən gəlir?

— О özüyçün işləyir. Əgər sənəddən razısınızsa, mən gedim. Yaxşı?

О, qəddini düzəldir. Şəxsi məkanım yenə də təhlükəsizdir.

— Əlbəttə. Bağışla, səni ləngitmək istəmirdim, — ikiüzlülük edir.

— Binanın qapıları nə vaxt bağlanır?

— Gözətçi on birədək burdadır.

— Yaxşı.

Gülümsəyirəm, təhtəlşüurum isə rahatlanaraq kresloya yayxanır. Sən demə, binada tək deyilmişik. Kompüteri söndürərək çantamı götürür və ayağa qalxıram, getməyə hazırlaşıram.

— O xoşuna gəlir? Dostun?

— Onu sevirəm, — Cekin düz gözlərinin içinə baxaraq deyirəm.

— Aydındı. Cek üzünü turşudur. — Soyadı nədir?

Utanıram.

— Qrey. Kristian Qrey, — dilim dolaşır.

Cekin ağzı açıla qalır.

— Sietlin ən zəngin subayı? Həmin o Kristian Qrey?

— Bəli. Həmin Kristian Qrey, — hə, o Kristian Qrey, sənin gələcək müdirin. О, səni içalatınla birgə yeyəcək, əgər bir daha şəxsi məkanıma təcavüz eləsən, gicbəsər.

— Deyirəm axı mənə tanış gəldi, — Cek tutqun simayla mızıldanır və alnı qırışır. — Onda o, xoşbəxtdir.

Özümü itirmiş halda ona baxıram. Cekə nə deyə bilərəm ki?

— Axşamın xeyirli-uğurlu keçsin, Аnа, — Cek gülümsəyir, amma gözləri soyuq qalır. Sonra geri boylanmadan kabinetinə gedir.

Rahatlanaraq köks ötürürəm. Problem həll olundu. Kristian Qrey öz işini gördü. Onun adı tilsimimdir. Budur şorgöz geri çəkildi, quyruğu qısılmış halda. Qələbə təbəssümü ilə gülümsəyirəm. “Görürsən, Kristian? Məni, hətta sənin adın-soyadın belə qoruyur, mənə qarşı hansısa məhdudiyyət qoymaya ehtiyac yoxdur”. Masada səliqə-sahman yaradıram və saata baxıram. Kristian indilərdə gəlib çıxmalıdır.

“Audi” səkinin yanında dayanıb. Teylor maşından atılıb çıxır ki, mənimçün qapını açsın. Hələ heç vaxt onu görərkən bu qədər sevincli olmamışam. Tələsik maşına atılıram, yağışda islanmamaqdan ötrü.

Kristian arxa oturacaqdadır, mənə ehtiyatlı nəzərlə baxır. Çənəsində qırışlar var, mənim qəzəb tufanıma hazırdır.

— Xoş gördük, — mızıldanıram.

— Salam, — Kristian ehtiyatla cavab verir və əlimdən tutur. Azca əriyirəm. Xəcalət çəkirəm və hətta nə deyəcəyimi bilmirəm.

— Hələ də hirslisən? — soruşur.

— Bilmirəm, — burnumda mızıldanıram. О, əlimi dodaqlarıma yaxınlaşdırır və onları incə, kəpənək kimi öpüşlərə qərq edir.

— Dəhşətli bir gün idi, — deyir.

— Hə, düzdü.

İlk dəfədir ki, onun işə gəlişindən sonra gərginlik azalır. Mənimçün sakitləşdirici məlhəm onun yanımda olmasıdır. Bizim acıqlı məktublaşmamız arxa plana keçir — və Ceklə bağlı bütün zir-zibil, bir də Yelenanın müəmmalı məktubu. Yalnız özümüz – mən və sevimli diktatorum.

— İndi sən burda olduqdan sonra həyat axarına düşür, — Kristian deyir.

Oturmuşuq və susuruq. Teylor axşamın nəqliyyat axınında rahatlıqla özünə yol açır. Və mən tədricən özümlə bərabər, Kristianın da günün ağır yükündən necə qurtulduğunu duyuram və indi sakitləşdirici ritmdə barmaqlarını xırda sümüklərimdə gəzdirir.

Teylor avtomobili girişdə saxlayır və biz qaçaraq içəri giririk. Kristian hələ də əlimdən tutub, lifti gözləyirik, gözləriylə məkanı skanerdən keçirir.

— Anladığım qədərilə, hələ də Leylanı tapmamısınız.

— Yox. Uelç onu axtarır, — Kristian cavab verir.

Liftin qapıları açılır, içəri keçirik. Kristian boyunun ucalığından mənə baxır, gözlərindən heç nə oxuya bilmirəm. Ah, füsunkar görünür: gur saçlar, ağ köynək, tünd kostyum. Və qəfil, heç nədən yaranan hiss. İlahi, ehtiras, şəhvət, elektrik! Bu gözlə görünən olsaydı, ətrafımızda intensiv mavi aura asılı qalardı, çox güclü aura.

— Hiss eləyirsən? — o pıçıldayır.

— Hə.

— Ох, Аnа! — o inləyir və titrəyən əlləriylə məni qucaqlayır.

Bir əl barmaqlarla boynumdakı saçlara daraqlanır, başımı geri çəkir, dodaqlar dodaqlarımı tapır. Mənim barmaqlarım da onun saçlarını qarışdırır, yanaqlarını sığallayır, o isə məni liftin divarına qısnayır.

— Səninlə mübahisə eləməyi heç xoşlamıram, — dodaqlarıma pıçıldayır və onun öpüşündə məyusluqla ehtiras rəqabət aparır.

İçimdəki istək partlayır, günün bütün gərginliyi çıxış yolu axtarır, içimdə qaynayır. Biz hər şeyi unuduruq, bir-birimizdə əriyirik. Yalnız dillərimiz, tənəffüsümüz, əllərimiz və nəhəng, nəhəng istək. О, əllərini ombalarıma qoyur, ətəyimi qaldırır, baldırlarımı sığallayır.

— Aman Tanrım, sən corab geyinirsən, — məstlik içində donquldanır, barmaqlarısa corabımın altındakı dərimi tumarlayır. — Mən baxmaq istəyirəm… — Ətəyi daha da yuxarı qaldırır, qurşağadək.

Bir addım geri çəkilərək “stop” düyməsini basır. Lift ahənglə iyirmi ikinci ilə iyirmi üçüncü mərtəbə arasında dayanır. Kristianın gözləri tündləşib, dodaqları aralanıb, tənəffüsü xışıltılıdır. Bir-birimizə toxunmadan dayanmışıq. Sevinirəm ki, arxamda divar var, mənə ayaqda durmaqda yardımçı olan divar, nə qədər ki bu şəhvani kişinin baxışları altındayam.

— Saçlarını çiyinlərinə tök, — o, əmr edir. İtaət edirəm, saçlarım çiyinlərinə enir. — Bluzundakı iki üst düyməni aç, — dumanlanmış baxışları ilə əmr edir.

Özümü pozğun bir qadın kimi təsəvvür edirəm. Əllərimi qaldırıram və asta-asta düymələri açıram. İndi yaxası açıq bluz köynəkdən döşlərim işvəli şəkildə çölə çıxıb.

O, qurumuş dodaqlarını yalayır.

— Sən heç təsəvvürünə gətirməzsən ki, məni necə yoldan çıxarırsan!

Bilərəkdən dodağımı dişləyib başımı yelləyirəm. О, bir anlıq gözlərini yumur, yenidən açdıqda isə gözlərindən od çıxdığını görürəm. Mənə doğru gəlir və ovucları ilə liftin divarlarından tutur, üzümün hər iki tərəfindən. Kristian mənə elə yaxındır ki… mümkün olduğu qədər, mənə toxunmadan.

Üzümü qaldırıram, ona doğru, o əyilir və burnunu burnuma sürtüşdürür, bu, liftin dar məkanında aramızdakı yeganə əlaqədir. Ehtirasdan alışıb yanıram. Onu istəyirəm, dərhal.

— Əminəm ki, bunu bilirsiniz, miss Stil. Əminəm ki, məni sonsuzluğa qədər ehtiraslandırmaq xoşunuza gəlir.

— Doğrudan? — pıçıldayıram.

— Hər şeydə, Аnasteyşa. Sən dəniz pərisi, ilahəsən.

Kristian ayağımdan tutaraq yuxarı qaldırır və qurşağına qoyur. Bir ayağım üstə dayanıb ona söykənmişdim. Baldırımla onun necə ehtiraslandığını, məni necə istədiyini duyuram. Dodaqları boğazımda gəzir. İniltiylə boynunu qucaqlayıram.

— İndi səni s..əcəm, — o pıçıldayır və mən belimi əyirəm, ona sıxılıram, özümü ona sürtüşdürürəm, friksiyadan həzz alıram.

О, xırıltılıyla inildəyirdi, məni tutaraq yuxarı qaldırır və şalvarının önünü açır.

— Möhkəm tut, balaca, — mızıldanır və sehrbaz kimi hardansa — paket çıxarır və düz ağzımın yanında tutur. Paketi dodaqlarımla sıxıram, о dartır və biz paketi açırıq. — Afərin.
— О, azca kənara çəkilir və prezervativi penisinə taxır. — İlahi, altı günün keçməsini gözləməyə səbrim yoxdur, — donquldanır və dumanlanmış gözləriylə mənə baxır. — Məncə, tumanın vecinə olmayacaq. — О, tumanı ustalıqla cırır. Qanım damarlarda coşub daşır. Ehtirasdan ağır-ağır nəfəs alıram.

O sanki məni sərxoş edir, günün bütün qorxuları buxarlanıb itir. Bütün dünyada yalnız o və mən varam və biz hər şeydən yaxşı bacardığımız şeylə dolub daşırıq. Gözlərini məndən çəkmədən asta-asta içimə girdi. Qıvrılır, başımı geri atır, gözlərimi yumur və həzz alıram. О, elə aramla, elə şirin ehtirasla içimə girib-çıxırdı ki…

— Sən mənimsən, Аnasteyşa, — o mızıldanır, boğazımı hərarətli nəfəsinə bələyir.

— Hə. Sənin. Buna haçan alışacaqsan? — boğularaq cavab verirəm. О inləyir və cəld hərəkət eləməyə başlayır. Onu ritminə uyuşuram, hər bir hərəkətindən, ahəngsiz tənəffüsündən, mənə olan ehtiyacından həzz alıram.

Bundan özümü güclü, hökmlü, istənilən və sevimli hiss eləyirəm, bu qəliz kişinin sevimlisi, onu özüm də sevirəm, bütün qəlbimlə. О məni daha möhkəm s..ir, kəsik-kəsik nəfəs alır, o, mənim içimdə əriyirdi, mən də onunla birgə.

— Оh, balaca! — Kristian inləyir, yanağımı yavaşca dişləyir və mən onun ətrafında pərvanə kimi dövrə vururam. Kristian donub qalır, məndən barmaqları ilə yapışır və adımı çəkərək mənimlə bir qurtarır.

İndi Kristian başqa cürdür, yorğun və sakit; tənəffüsü rəvanlaşır. О, zərifliklə məni öpür, sonra alınlarımızı toqquşduraraq dayanırıq, bədənim jele kimidir, zəifləmişdim, amma eşqdən doymuş halda.

— Оh, Аnа, — o, iniltiylə deyir və alnımı öpür. — Sənə elə ehtiyacım var ki.

— Elə mənim də sənə, Kristian.

Sonra ətəyimi aşağı endirir və bluz köynəyimin düymələrimi bağlayır. Bundan sonra paneldə rəqəm kombinasiyasını yığır və lift canlanır.

— Teylor yəqin heyrətlənib ki, görən harda itmişik, — Kristian ədəbsiz təbəssümlə deyir.

Lənət şeytana! Tələsik saçlarımı qaydaya salıb çılğın məhəbbətin izlərini yox etməyə tələsirəm, sonra təslim olaraq saçlarımı, sadəcə, arxaya yığıram.

— Normaldı, — şalvarının önünü bağlayıb prezervativi cibinə qoyaraq gülümsəyir.

İndi o, yenidən Amerika biznes aləminin təcəssümüdür, amma saçları hələ də sevişdiyini xatırlatdır. Kristian gülümsəyir, gözlərində dəcəl oğlan ifadəsi var. Doğrudanmı bütün kişiləri bu cür ram etmək olar?

Liftin qapıları açılır, Тeylor bizi gözləyir.

— Liftin problemləri var, — Kristian mızıldanır, çölə çıxırıq, mənsə cangüdənin sifətinə baxmadan Kristianın ikiqat qapılı yataq otağına sıçrayaraq özümə təmiz alt paltar axtarıram.

Mən geri dönərkən Kristianın pencəksiz halda artıq bar arxasında oturaraq missis Consla çənə döydüyünü görürəm. О, nəvazişlə gülümsəyir və içində isti şam yeməyi olan iki boşqabı masaya qoyur. Оoo, dadlı qoxu: kok-o-ven, şərab içində xoruz, səhv etmirəmsə. Acından ölürəm.

— Nuş olsun, mister Qrey, Аnа, — qadın deyir və bizi ikilikdə qoyur.

Kristian soyuducudan ağ şərab şüşəsi çıxarır və biz yemək yediyimiz ərəfədə mənə mobil telefona günəş batareyasını necə quraşdırdığından danışır. О, bu layihəyə əməllicə başını qatıb, anlayıram ki, bütün günü ağır keçməyib.

Kristiana onun daşınmaz əmlakı ilə bağlı sual verirəm. О gülümsəyir və mən öyrənirəm ki, təkcə Nyu-Yorkda, Aspendə və “Eskala”da evi var. Başqa heç yerdə — yoxdur. Biz yeməyi bitiririk, boşqabları götürüb yumaq istəyirəm.

— Qoy qalsın. Geyl yuyar, — deyir.

Çevrilib ona baxıram, o isə məni diqqətlə izləyir. Mənim bulaşığımı kiminsə yığışdırmasına öyrəşə biləcəkdimmi?

— Hə, miss Stil, indi görünüşümüz az-çox sakitdir. Bugünkü hadisələrdən danışaq?

— Məncə, sən daha sakit görünürsən. Mənə elə gəlir ki, səni ram etməklə yaxşı iş görürəm.

— Məni? Ram etməklə? — heyrətlə fınxırır. Başımın hərəkətiylə təsdiqləyirəm, o alnını qırışdırır, sanki söylədiyim sözlər haqda düşünür. — Hə. Deyəsən, sən haqlısan, Аnasteyşa.

— Ceklə bağlı haqlı idin, — artıq ciddi şəkildə deyirəm və Kristiana sarı əyilirəm ki, onun reaksiyasını görə bilim. Kristian dartınır, baxışları sərtləşir.

— Sənə ilişirdi? — buz kimi ölümcül ahənglə soruşur.

Əminliklə başımı yelləyirəm.

— Yox, heç ilişməyəcək də, Kristian. Bu gün ona dedim ki, sənin sevgilinəm və yerində oturdu.

— Dəqiq? Yoxsa o yabını işdən çıxaracam, — o, acıqla bağırır.

Bir qədəh şərab içdikdən sonra köks ötürürəm.

— Mənə imkan verməlisən ki, bu savaşı udum. Məni daim himayə edə bilməzsən. Bu məni sıxır, Kristian. Əgər həyatıma daim müdaxilə eləsən, heç nəyə nail ola bilməyəcəm. Mənə müəyyən azadlıq lazımdır. Axı mən sənin işlərinə müdaxilə eləmirəm.

O, diqqətlə məni dinləyir.

— Yalnız sənin təhlükəsizliyini istəyirəm, Аnasteyşa. Əgər başına bir iş gəlsə, onda mən… — Susur.

— Bilirəm və başa düşürəm ki, niyə məni qorumağa çalışırsan. Və bu müəyyən qədər xoşuma gəlir. Bilirəm ki, mənə lazım olsan, yanımda olacaqsan, elə mən də sənin yanında. Amma ümumi gələcəyə ümid ediriksə, mənə və mənim dəyərləndirmələrimə etibar eləməlisən. Hə, bəzən səhv, düzgün olmayanı eləyirəm, amma nəticəni özüm çıxarmalıyam.

О, narahatlıqla mənə baxır, bar stulunda oturaraq məni məcbur edir ki, stulun başına fırlanaraq qarşısında durum. Əllərindən tutaraq qurşağıma qoyuram.

— Mənim işimə qarışmamalısan. Bu düzgün deyil. İstəmirəm ki, sən xeyirxah cəngavər kimi peyda olub duruma müdaxilə edəsən. Aydındı ki, hər şeyi nəzarətdə saxlamaq istəyirsən, amma bunu eləmək lazım deyil. Onsuz da bu mümkün deyil. Dözümlü olmağı öyrən, — əlimi qaldırıb yanağını sığallayıram.

Kristian geniş açılmış gözləriylə mənə baxır. — Səbirli olmağı öyrənsən və mənə hərəkət sərbəstliyi versən, sənin yanında yaşayacam, — sakitcə əlavə edirəm.

Təəccübdən o, kəsik-kəsik nəfəs alır.

— Doğrudan? — pıçıldayır.

— Hə.

— Amma məni tanıyırsan, — Kristian üzünü turşudur və qəfildən onun boğuq səsindən təlaş duyulur. İndi əsla özünə oxşamır.

— Səni heç də pis tanımıram, Kristian. İndi heç nədən qorxmuram, özün haqda nə danışsan da, — qatlanmış barmağımı nəvazişlə yanağında gəzdirirəm. Üzündəki həyəcan şübhəylə əvəzlənir. — Bircə mənim üzərimdəki nəzarəti zəiflətsəydin, pis olmazdı, — yalvarışla sözümü bitirirəm.

— Mən çalışıram, Аnasteyşa. Amma o vecsizlə Nyu-Yorka getməyinə icazə verə bilməzdim. Onun çox pis ad-sanı var. Katibələrindən heç biri şirkətdə üç aydan artıq işləmir. Belə bir durumun sənin başına gəlməsini istəmirəm. — O, köks ötürür. — İstəmirəm ki, sənin başına ümumiyyətlə nəsə bir iş gəlsin. Kiminsə xətrinə dəyə biləcəyi fikri belə məni dəhşətə gətirir.
Sənə söz verə bilmərəm ki, müdaxilə etməyəcəm, xüsusən, gözümlə gördükdə ki, kimsə səni təhdid edir. — Kristian susur, sonra ah çəkir. — Səni sevirəm, Аnasteyşa. Qabil olduğum hər şeyi edəcəyəm ki, müdafiə olunasan. Həyatımı sənsiz təsəvvür edə bilmirəm.

Lənət şeytana… Daxili ilahəm, təhtəlşüurum və özüm şok içində Əlli Çalara baxırıq.

Üç qısa söz. İçimdəki dünyam donub qalmışdı, yana əyilib sonra öz oxuna qayıtdı. Bu füsunkar andan həzz alıram, səmimi, ecazkar gözlərə baxaraq.

— Mən də səni sevirəm, Kristian.

Əyilib Kristianı öpürəm. Öpüş uzanır.

Sezilmədən içəri girmiş Teylor heç nə görmürmüş kimi öskürür. Kristian məndən aralanır, amma baxışını məndən çəkmir. Belimdən tutaraq ayağa qalxır.

— Nə? — Teylordan kəskin şəkildə soruşur.

— Missis Linkoln yuxarı qalxır, ser.

— Nə?

Teylor çiyinlərini çəkir, sanki üzr istəyir. Kristian ağır-ağır köks ötürür və başını yelləyir.

— Olsun, bu maraqlı durum olacaq, — mızıldanır və ikibaşlı gülümsəyir, mənə baxaraq.

Sənin ananı! Bu ləçər bizdən niyə əl çəkmir?

12-ci fəsil

— Onunla bu gün danışmısan? — Kristiandan soruşuram; missis Robinsonu gözləyirik.

— Hə.

— Nə dedin?

— Dedim ki, onu görmək istəmirsən və sənin istəyinin səbəblərini anlayıram. Üstəlik dedim ki, məndən xəbərsiz sənlə yaxınlaşmasını düzgün hesab etmirəm.

Baxışları biganədir, heç bir hissi ələ vermir. Di yaxşı.

— Bəs o?

— Əhəmiyyət vermədi, bunu ancaq Yelena bacarır, — dodaqları bic təbəssümlə uzanır.

— O bura niyə gəlir, səncə?

— Heç nə anlamıram. — Kristian çiyinlərini çəkir.

Teylor yenidən otağa girir.

— Missis Linkoln, — o, elan edir.

Bu da o. Lənət şeytana, o niyə bu qədər gözəldir? Başdan-ayağa qara geyinmişdi: dar cins şalvar və köynək ideal quruluşlu bədənini gözə soxur, başının ətrafındasa parlaq saçlar.

Kristian belimi qucaqlayır və özünə sarı çəkir.

— Yelena, — təəccüblü səs ahəngiylə deyir.

Qadının gözü məni dəhşət hiss ilə alır və o, yerində donub qalır. Bir an gözlərini döyür, sonra nitq qabiliyyəti yerinə qayıdır.

— Bağışla, Kristian. Tək olmadığını bilmirdim. Axı bu gün bazar ertəsidi, — qadın deyir, sanki burda niyə olmağını əsaslandırır.

— Sevgilimləyəm, — Kristian deyir, sanki izah edərək, başını çiyninə doğru əyir və soyuq tərzdə gülümsəyir.

Parlaq təbəssümü düz Kristiana istiqamətlənib, qadın məni əsəbiləşdirir.

— Əlbəttə. Salam, Anasteyşa. Sənin burda olduğunu güman edirdim. Bilirəm ki, mənimlə danışmaq istəmirsən. Özün bil.

— Doğrudan? — ona baxaraq sakitcə soruşur, hamını heyrətləndirirəm.

Azca üzümü turşuduram, qadın otağa keçir.

— Hə, mən cavab almışam. Bura səninlə görüşməkçün gəlməmişəm. Mən artıq dedim ki, həftə ərzində Kristianın nadir hallarda qonaqları olur, — Yelena azca susur. — Mənim problemlərim var və mən onları Kristianla müzakirə eləməliyəm.

— Hə? — Kristian qəddini düzəldir. — Bir şey içəcəksən?

— Hə, çox sağ ol, — qadın minnətdarlıq edir.

Kristian qədəh götürməyə gedir, bizsə Yelena ilə dayanıb naqolay tərzdə bir-birimizə baxırıq. О, orta barmağındakı iri gümüş üzüyü barmağında fırladır, mənsə hara baxacağımı bilmirəm. Nəhayət, o, gərgin halda mənə baxaraq gülümsəyir, “mətbəxt adası”na yaxınlaşır və küncdəki bar stulunda oturur. Aydın şəkildə görünür ki, o bura yaxşı bələddir və özünü rahat hiss edir.

Bəs mən nə eləyim? Qalım? Gedim? Hə, çətin sualdır. Təhtəlşüurum bu qadına ən vəhşi üzlər göstərir.

Ümumiyyətlə, ona çox şey demək istəyirəm. Amma o, Kristianın dostudur, həm də yeganə dostu, buna görə də bu qadına olan bütün nifrətimə baxmayaraq, özümü nəzakətli aparıram.
Qalmağı qərara alaraq malik olduğum bütün işvə-nazla bar stuluna otururam, məndən əvvəl burda Kristian oturmuşdu. Ev sahibi isə bizimçün şərab süzərək barda, ikimizin arasında oturur. Maraqlıdır o durumun nə qədər qəribə və xoşagəlməz olduğunu dərk edirmi?

— Nə baş verib? — Kristian soruşur.

Yelena əsəbi halda mənə baxır, bu zaman Kristian əlimdən tutaraq onu sıxır.

— Аnasteyşa mənə yad adam deyil, — deyir və bununla da deyilməyən suala cavab verir. Allanıram, təhtəlşüurum işıq saçır və daha üzünü əymir.

Yelenanın simasındakı gərginlik itir, o sanki Kristiançün şaddır. Həqiqətən, sevinclidir. Yox, mən bu qadını qətiyyən anlamıram və onun yanında özümü naqolay hiss eləyirəm.

Qadın köks ötürür və stulun kənarına çəkilir. Əsəbi halda əllərinə baxır və yenidən barmağındakı iri gümüş üzüyü fırladır.

Ona nə mane olur? Mənim burda olmağım? Onun davranışına təsir edirəm? Çünki mən də eyni hissi keçirirəm – onu görmək istəmirəm.

Yelena başını qaldırır və düz Kristianın gözlərinə baxır.

— Məni şantaj edirlər.

Bax ha! Buna təzə xəbər deyərlər. Kristian donub qalır. Doğrudanmı kimsə onun azyaşlı oğlanları kötəkləmək və s..mək meylini aşkarlayıb? Nifrətimi içimdə boğuram, beynimdə qızardılmaq üçün evə gətirilən “cücələr” haqda fikir keçir. Təhtəlşüurum məkrlə əllərini bir-birinə sürtür. Sənə bu da azdır!

— Necə? — Kristian soruşur; səsin ahəngindən açıq-aşkar dəhşət oxunur.

Qadın yetərindən artıq iri dəri çantasını eşələyir, bir kağız parçası çıxarır və Kristiana təqdim edir.

— Kağızı aç və ora qoy, — Kristian başçının hərəklətiylə bar piştaxtasını göstərir.

— Ona toxunmaq istəmirsən?

— Yox. Barmaq izləri.

— Kristian, axı bilirsən ki, bunu polisə göstərə bilmərəm.

Bütün bunları niyə dinləyirəm ki? О, hansısa səfehi s..ir?

Qadın məktubu bar piştaxtasına qoyur, Kristian əyilərək oxuyur.

— Оnlar cəmi-cümlətanı beş min dollar tələb edir, — deyir, demək olar ki, etinasızlıqla. — Ağlına batan bir fikir varmı ki, bunu kim edə bilərdi? Tanışlardan kimsə?

— Yox, — qadın incə, nəvazişli səsiylə deyir.

— Link?

“Link? O kimdi elə?”

— Nədi, gör neçə il sonra? Güman eləmirəm, — mızıldanır qadın.

— Ayzekin bundan xəbəri var?

— Ona deməmişəm.

“Ayzek kimdir?”

— Məncə, onu xəbərdar eləmək lazımdır, — Kristian deyir.

Qadın başını yelləyir və qəfildən anlayıram ki, burda artıq adamam. Heç nə bilmək istəmirəm. Öz əlimi Kristianın ovcunun içindən çıxarmaq istəyirəm, amma Kristian əlimi daha da möhkəm sıxır və mənə sarı çevrilir.

— Nə?

— Yorulmuşam. Gedib uzansam yaxşıdır.

Kristian sınayıcı nəzərlə mənə baxır. O, gözlərimdə nəyi oxumaq istəyir? Mühakimə? Təqdiretmə? Düşmənçilik? Çalışıram ki, baxışlarım mümkün qədər laqeyd olsun.

— Yaxşı, — Kristian deyir. — Mən tezliklə gələcəm.

О, əlimi buraxır və mən ayağa qalxıram. Yelena ehtiyatla gözucu mənə baxır. Dodaqlarımı kip sıxaraq dayanmışam və onun baxışlarına tab gətirirəm.

— Gecən xeyrə qalsın, Аnasteyşa, — qadın mənə zəif bir təbəssüm bəxş edir.

— Xeyrə qarşı, — soyuq tərzdə mızıldanıram və çıxışa doğru gedirəm.

Gərginlik dözülməzdir. Qapıya çatarkən yarımçıq qalmış söhbətlərini davam etdirdiklərini eşidirəm.

— Yelena, əmin deyiləm ki, nəsə edə bilərəm, — Kristian deyir. — Söhbət yalnız puldan getsəydi… — Səsi qırılır. — Uelçdən xahiş edə bilərəm ki, bununla məşğul olsun.

— Yox, Kristian, sadəcə, dərdimi səninlə bölüşmək istəyirdim, — qadın cavab verir.

Artıq qapı arxasında olduğum zaman Yelenanın sözlərini eşidirəm:

— Büsbütün xoşbəxtlik saçırsan.

— Hə, elədi, — Kristian cavab verir.

— Buna haqqın var.

— Ümid eləmək qalır.

— Kristian, — o, sərt şəkildə deyir.

Yerimdə donub qalır və söhbətin ardını gözləyirəm. Başqa çıxış yolu görmürəm.

— О, sənin özünə qarşı necə bədgüman olduğunu bilirmi? Bütün problemlərindən xəbərdardırmı?

— O mənə hamıdan yaxşı bələddir.

— Hə? Bunu eşitmək istəməzdim.

— Bu həqiqətdir, Yelena. Onunla oyun oynamaq məcburiyyətində qalıram. Və sənə ciddi şəkildə deyirəm: onu rahat burax.

— Niyə mənə qarşı belə düşmənçilik edir?

— Sənin… Bizim … Bizim eləməyimiz… О bunu başa düşmür.

— Anlatmağa çalış.

— İş işdən keçib, Yelena. Bizim münasibətlərlə onun kefini niyə korlayım ki? О xoşsima, məsum, yaxşı qızdır və hansısa möcüzə nəticəsində məni sevib.

— Bu, möcüzə deyil, Kristian, — Yelena xeyirxahlıqla mızıldanır. — Özünə heç olmasa bir azca əmin olmalısan. Özünə heç dəyər vermirsən. Sən parlaq bir kişisən, bunu sənə dəfələrlə demişəm. Qız da yaraşıqlıdır. Güclüdür. Çətin anda sənə dəstək ola bilər.

Kristianın cavabını eşitmirəm. Deməli, mən güclüyəm? Nədənsə özümdə xüsusi bir güc duymuram.

— Darıxmırsan? — Yelena davam edir.

— Niyə?

— Oyun otağı üçün.

Nəfəsimi içimə çəkmişəm.

— Ümumiyyətlə bunun sənə dəxli yoxdur, — Kristian acıqlanır.

Оhо!

— Di bağışla, — Yelena fınxırır.

— Getsən yaxşıdır. Və xahiş edirəm gələn dəfə zəng elə və peyda olacağını xəbər ver.

— Kristian, üzr istəyirəm, — qadın deyir və səsinin ahəngindən duyulur ki, bu dəfə səmimi danışır. Hərgah elə bu dəm acı sualdan yayınmır: — Nə vaxtdan belə hissiyyatlı olmusan?

— Yelena, bizim işgüzar münasibətlərimiz var. Bu, hər ikimizə böyük mənfəət gətirir. Qoy münasibətlərimiz bundan sonra da beləcə qalsın. Əvvəllər aramızda olanlarsa keçmişdə qaldı. Аnasteyşa mənim gələcəyimdi və mən gələcəyimlə risk eləmək istəmirəm, odur ki, söhbəti bitir.

Onun gələcəyi!..

— Aydındı.

— Qulaq as, xoşagəlməz duruma düşməyinə heyfsilənirəm. Ümid edirəm ki, hər şeyi aydınlaşdıra biləcəksən və sonda bu həyəcanın saxtalığı üzə çıxacaq, — artıq yumşaq tərzdə deyir.

— Səni itirmək istəmirəm, Kristian.

— Yelena, sənin deyiləm ki, məni itirə biləsən, — Kristian yenidən dişlərini qıcadı.

— Mən bunu nəzərdə tutmurdum.

— Bəs nəyi? — Kristian acıqlanır.

— Bilirsən, səninlə mübahisə eləmək istəmirəm. Dostluğuna yüksək qiymət verirəm. İndi Anasteyşanı qıcıqlandırmayacam. Amma sənə lazım olaramsa, de. Həmişə yanında olacam.

— Аnasteyşa, əmindi ki, ötən şənbə yanımda olmusan. Axı yalnız zəng eləmişdin, vəssalam. Niyə ona başqa şey demisən?

— İstəyirdim ki, anlasın, onun gedişindən sonrakı durumunu. Kefini pozmaq istəmirdim.

— O elə də bilir. Anasteyşaya bunu dedim. Odur ki, bəsdi müdaxilə elədin. Sözün düzü, lap qırt toyuq kimisən.

Kristian bu sözləri sakit tərzdə tələffüz edir. Yelena gülür, amma onun gülüşündə qüssə duyulur.

— Aydındı. Bağışla. Axı bilirsən ki, səninçün narahatam. Kristian, mən heç vaxt güman eləməzdim ki, sən kiməsə aşiq ola bilərsən. Bunu görmək mənə xoşdur. Amma o xətrinə dəysə, buna dözə bilmərəm.

— Bunsuz keçinərəm, — quru tərzdə etiraz edir. — Hə, istəyirsən ki, Uelç bu şantaj məsələsinə müdaxilə eləsin?

— Məncə, bu pis olmaz, — Yelena ağır-ağır köks ötürərək cavab verir.

— Yaxşı, sabah ona zəng edərəm.

Onların bir-birinə dediyi qırıq ifadələri eşidirəm, problemi müzakirə edirlər. Köhnə dostlar kimi danışırlar. Hə, deməli, Kristian dostlarla bu tərzdə danışır. Qadınsa onun qeydinə qalır, bəlkə də yetərindən artıq. Başqa yöndən, onu tanıyan digər şəxslər də Kristian üçün narahat olmaya bilərmi?

— Çox sağ ol, Kristian. Bir daha da bağışla. Müdaxilə eləmək istəmirdim. Yaxşı, gedirəm. Gələn dəfə zəng edərəm.

— Oldu.

Qadın gedir! Lənət olsun!.. Dəhlizlə cəld Kristianın yataq otağına yürüyürəm və çarpayıda otururam. Bir neçə dəqiqə sonra Kristian içəri daxil olur.

— О getdi, — ehtiyatla məlumat verir, mənim reaksiyamı izləyir.

Kristiana baxıram və sualımı qurmağa çalışıram.

— Mənə Yelena haqda danışa bilərsənmi? Anlamaq istəyirəm, niyə hesab edirsən ki, o sənə kömək edib, — susuram və ciddi-cəhdlə sonrakı cümləmi düşünürəm. — Ona nifrət edirəm, Kristian. Mənə elə gəlir ki, məhz o, səni pis yola çəkib. Budur, dostların yoxdur. Buna o imkan vermir?

О, köks ötürür və ovcunu saçlarına çəkir.

— Yelena haqda nəyisə bilmək nəyinə lazımdı? Onunla uzun müddət münasibətlərimiz olub, tez-tez beynimi pis fikirlərdən təmizləyib, mənsə onu hər cür s..mişəm, heç ağlına gəlməyəcək tərzdə. Bu da son.

Rəngim qaçır. Lənət şeytana, o hirslənir. Ona baxaraq gözlərimi döyürəm.

— Niyə bu qədər hirslənirsən?

— Çünki hər şey keçmişdə qaldı! — gözlərini parıldadaraq bağırır. Sonra köks ötürür və başını yelləyir.

Özümü itirirəm. Lənətə gəlsin… Əllərimə baxıram, dizlərimdə üst-üstə qoymuşam. Sadəcə, anlamaq istəyirəm.

О, yanımda əyləşir.

— Nəyi anlamaq istəyirsən? — yorğun halda soruşur.

— Mənə cavab verməyə bilərsən. Qarışmaq istəmirəm.

— Anasteyşa, məsələ bunda deyil. Bu haqda danışmaq istəmirəm. İllərlə sanki batiskafda yaşamışam; mənə heç nə təsir eləmirdi və mən kimsə qarşısında hesabat vermirdim. Yelena həmişə yanımda olub, ortağım kimi. İndisə keçmişlə gələcək bir-biriylə elə toqquşub ki, bunu heç gözləmirdim.

Kristiana baxıram, оsa mənə, gözlərini geniş açaraq.

— Аnasteyşa, heç vaxt düşünməzdim ki, kiminləsə gələcəyim ola bilər. Mənə ümid bəxş etdin və mümkün variantların təsəvvürünü yaratmağa kömək elədin. — О susur.

— Mən söhbətinizə qulaq asdım, — güclə eşidiləcək tərzdə pıçıldayıram və əllərimə baxıram.

— Nə? Söhbətimizə?

— Hə.

— Nə anladın? — inamsız halda soruşur.

— О, səninçün narahatdı.

— Hə, düzdü. Mən də onunçun, özümə görə. Amma bunu sənə olan münasibətimlə əsla müqayisə eləmək olmaz. Bütün məsələ də bundadı.

— Qısqanmıram. — Onun bu cür düşünməyi xətrimə dəyir. Yoxsa mən həqiqətən qısqanıram? Lənət şeytana, məsələ elə bundadır. — Sən onu sevmirsən, — mızıldanıram.

О, köks ötürür. Məyusdur.

— Nə vaxtsa, lap çoxdan fikirləşirdim ki, onu sevirəm, — dişlərinin arasından mızıldanır.

Bax ha!

— Biz Corciyada olarkən… dedin ki, onu heç vaxt sevməmisən.

— Düzdü.

Qaşlarımı çatıram.

— O vaxt artıq səni sevirdim, Аnasteyşa. Sən yeganə qadınsan ki, sənə görə üç min mil yol qət eləmişəm.

Aman Tanrım! Heç nə anlamıram. Axı o vaxt istəyirdi ki, onu köləsi olum. Qaşlarımı daha möhkəm çatıram.

— Sənə qarşı duyduğum hisslər Yelenaya olan hisslərimdən çox-çox fərqlidir, — deyir, sanki durumu izah edir.

— Bunu haçan anladın?

О, çiyinlərini çəkir.

— Qəribə olsa da, məhz Yelena bunu mənə başa saldı. Elə o, mənə Corciyaya getməyi tövsiyə etdi.

Elə belə də bilirdim. Bunu Savannada anlamışdım.

Qayğılı halda Kristiana baxıram. Bütün bunları necə anlamalı? Bəlkə Yelena məni tərəfimdədi və yalnız qayğılanır ki, Kristianın xətrinə dəyə bilərəm?

Sağlam fikir deyil. Kristianın xətrinə heç vaxt dəymərəm. Qadın haqlıdır, Kristianı onsuz da çox incidiblər.

Bəlkə Yelena elə də pis adam deyil. Başımı yelləyirəm. Yox, onların münasibətinə bəraət qazandıra bilmərəm. Bu cür münasibətləri dəstəkləmirəm. Hə, hə, dəstəkləmirəm. Kristian nə deyirsə-desin, bu nifrətamiz qadın məsum uşağı yoldan çıxarıb və onun yeniyetməlik dövrünü qəsb edib.

— Ona yazığın gəlirdi? Yeniyetmə ikən?

— Hə.

Оh.

— О mənə çox şey öyrətdi. Məsələn, özümə inamı.

Оh.

— Axı səni kötəkləyirdi.

— Hə, düzdü, — incə təbəssümlə razılaşır.

— Bu, xoşuna gəlirdi?

— O zaman hə.

— O qədər xoşuna gəlirdi ki, bunu başqalarına tətbiq eləmək istəyirdin?

Kristianın gözləri genişlənir və ciddiləşir.

— Hə.

— О bu işdə sənə kömək elədi?

— Hə.

— Kölən oldu?

— Hə.

İşə bir bax …

— Sən güman edirsən ki, mən Yelenaya qarşı münasibətimi dəyişəcəm? — Səsimdə qüssə duyulur.

— Yox. Hərgah o zaman həyatım daha sadə idi, — o, yorğun halda deyir. — Mən sənin ünsiyyətə hazır olmadığını başa düşürəm.

— Hazırlıqsızlıq? İlahi, Kristian, bu sənin oğlun olsaydı, nə hiss eləyərdin?

О, qayğılı halda mənə baxır, sanki sualı anlamır. Üzünü turşudur.

— Аnasteyşa, bu mənim seçimim idi. Məni heç kim məcbur eləməyib.

Bu dəm etiraz eləməyimin heç yeri yoxdur.

— Link kimdi?

— Keçmiş əri.

— Linkoln Timber?

— Özüdür ki var, — Kristian kinayəylə gülümsəyir.

— Bəs Ayzek?

— İndiki sabmissivi.

Bilmədiyimiz nə qədər şey varmış.

— Onun təxminən iyirmi beş yaşı var. Bilirsən necə itaətkar qoyundu, — tələsik əlavə eləyir, mənim simamı əydiyimi görüb belə deyir.

— Sənin yaşıdındı, — dişlərimin arasından mızıldanıram.

— Qulaq as, Anasteyşa, artıq dediyim kimi, Yelena keçmişimin bir hissəsidi. Sənsə gələcəyim. Xahiş edirəm imkan vermə ki, aramıza girsin. Səmimi etiraf eləyirəm: artıq bu haqda danışmaqdan bezmişəm. İşləməliyəm. — О, ayağa qalxaraq mənə baxır. — Başından çıxart. Xahiş edirəm.

İnadla üzünə baxıram.

— Hə, az qala unudacaqdım, — o əlavə edir. — Sənin maşının bir gün əvvəl gətirilib. Qarajdadı. Açarlar da Teylorda.

A-ha-aa… “Saab”?

— Sabah sürə bilərəm?

— Yox.

— Niyə?

— Özün bilirsən niyə. Bir də bunu yadda saxla. Əgər ofisdən çıxmaq istəsən, mənə bildir. Dünən Soyer ordaydı, səni müşahidə edirdi. Deyəsən, sənə ümumiyyətlə etibar eləmək olmaz.

О, üzünü turşudur, özümü yenə də lap əyalət uşağı kimi hiss eləyirəm. Başqa bir kərə onunla mübahisə edərdim, amma indi Yelena haqda söhbətə görə əsəbləri gərilib və mən durumu bundan da artıq gərginləşdirmək istəmirəm. Bununla belə, acı sözlərimi gizlədə bilmirəm:

— Mən də sənə etibar edə bilmərəm. Heç olmazsa xəbərdar edə bilərdin ki, Soyer məni müşahidə edir.

— Mənimlə dava axtarırsan? — dişlərini qıcadı.

— Dalaşdığımızı heç bilmirdim. Elə bilirdim, sadəcə, söhbət eləyirik, — narazı halda mızıldanıram.

О, gözlərini yumur, sanki qəzəbini boğmağa çalışır. Udqunuram və həyəcanla onu izləyirəm. Bilmirəm bundan sonra nə olacaq.

— Mən işləməliyəm, — Kristian sakitcə deyir və otaqdan çıxır.

Nəfəsimi buraxıram. Onu içəri aldığımı belə bilməmişəm. Çarpayıya yıxılıb gözümü tavana zilləyərək uzandım.

Biz normal söhbət edə biləcəyikmi, mübahisə eləmədən? Bu, necə də yorucudur.

Sadəcə, bir-birimizi o qədər də yaxşı tanımırıq. Onun yanına köçmək istəyirəmmi? Heç bilmirəm, görən ona bir fincan çay, yaxud qəhvə aparımmı, o işləyərkən. Ona ümumiyyətlə mane ola bilərəmmi? Onun nədən xoşlandığını, nədən zəhləsi getdiyini belə yaxşı bilmirəm.

Yelena ilə bağlı söz-söhbətlərdən bezib, o haqlıdır, nəsə qərar qəbul eləməliyəm. Sakitləşməliyəm. O heç olmasa Yelenayla dostlaşacağımızı gözləyir. Mən də ümid eləyirəm ki, bundan sonra Yelena mənə görüş təklifiylə ilişməyəcək.

Çarpayıdan durub pəncərəyə yaxınlaşıram. Balkon qapısını açır və şüşə relinqə yaxınlaşıram. О şəffafdır və bu, bir qədər əsəbiləşdirir, axı bura çox hündürdür. Hava sakit və təmizdir.

Sietlin bərq vuran işıqlarına baxıram… Burada, öz qalasında Kristian hər şeydən uzaqdadır. Оnun hesabat verməli olduğu heç kim yoxdur. О dedi ki, məni sevir, sonra da bu həyasız Yelena ucbatından hər şey korlandı… ağır-ağır köks ötürürəm. Onun həyatı elə ağır, özü də elə ağır xasiyyətlidir ki!

Ayaqlarımın altına xalı kimi sərilmiş Sietlə son dəfə nəzər yetirərək Reyə zəng eləmək qərarına gəlirəm. Onunla neçə gündür ki, danışmamışam. Həmişə olduğu kimi, söhbətimiz uzun çəkmədi, amma əmin oldum ki, işləri qaydasındadır və onu mühüm futbol matçına baxmaqdan ayırdım.

— Əminəm ki, Kristianla münasibətləriniz yaxşıdır, — sanki sözarası deyir. Anlayıram ki, məndən söz alır, amma eşitməyə elə də həvəsli deyil.

— Hə. Hər şey yaxşıdı, — yəni yanına köçməyə hazırlaşıram. Amma hələ müddəti razılaşdırmamışıq və s. — Öpürəm səni, ata.

— Elə mən də, Enni.

Saata baxıram. 10-dur. Gərgin söhbətimizdən sonra əsəbilik keçirirəm, sakitləşə bilmirəm.

Cəld duş qəbul edərək yataq otağına qayıdıram və gecə köynəklərindən birini geyinmək istəyirəm; Kerolayn Ekton onları mənə “Neyman Markus” şirkətindən göndərib. Kristinan həmişə öz futbol köynəklərinə görə deyinir. Üç gecə köynəyi var. Solğun-qırmızısını əynimə geyinirəm.
Parça incə tərzdə dərimdə sürüşür, onu sığallayır və bədənimə kip oturur. Gözəl duyğudur, incə atlas. Оhо! Otuzuncu illərin kinoaktrisalarına bənzəyirəm. Köynək uzun və yaraşıqlıdır, heç özümə oxşamıram.

Gecə köynəyinə uyğun xələti çiyinlərimə atıram və kitabxanadan mütaliə üçün nəsə seçmək istəyirəm. Aypeddə da nəsə oxuya bilərdim, amma indi əlimə əsl kitab götürmək istəyirəm, bu adamı sakitləşdirir. Kristianı rahat buraxacam. Ola bilsin ki, işdən sonra yaxşı əhval-ruhiyyədə olacaq.

Kitabxanada nə çox kitab var! Bircə adları oxumaqçun əbədiyyət gərəkdir. Baxışlarım təsadüfən bilyard masasına yönəlir və dünənki axşamı xatırlayaraq qızardım. Təbəssümlə xətkeşə baxıram, o hələ də döşəmədədir. Xətkeşi qaldırıb ovcuma vururam. Оy! Ağrıtdı.

Niyə görə sevimli kişimə görə azca artıq ağrıya dözmürəm? Qüssələnərək xətkeşi kiçik masaya qoyur və yaxşı bir kitab axtarmağa davam edirəm.

Kitabların əksəriyyəti ilkin nəşrlərdir. Qısa müddətdə bu qədər zəngin kitabxananı necə yarada bilib? Ola bilsin ki, Teylorun vəzifələrinə kitab almaq da daxildir. Dafna dyu Moryenin “Rebekka” əsərini seçirəm. Çoxdandır onu təkrar oxumuram. Gülərüzlə kürsülərin birində ayaqlarımı yığaraq özümə yer eləyib ilk cümləni oxuyuram:

“Ötən gecə yuxuda Manderliyə qayıtdığımı gördüm …”

Mürgüdən oyanıram, Kristian məni qolları üstünə götürüb.

— Ey, — donquldanır. — Səni axtarmaqdan bezmişəm, sənsə burda yatmısan.

О, dodaqlarıyla saçlarıma qısılır. Yarıyuxulu halda boynunu qucaqlayıram və ətrini içimə çəkirəm: ah, necə də doğma və xoş qoxudur, – o isə məni yataq otağına aparır. Məni çarpayıya qoyub üstümü örtür.

— Yat, balaca, — pıçıldayır və dodaqlarını alnıma qondurur.

Qəfildən yuxudan oyanıram və harda olduğumu dərhal anlamıram. Nəsə təlaşlı yuxu görmüşəm. Qaranlığa boylanıram, çarpayının ayaq tərəfində durmuş kiminsə siluetini görürəm. Yox, yox, sadəcə, gözümə göründü. Böyük otaqdan royal akkordlarının güclə eşidiləcək səsi gəlir, hansısa mürəkkəb ritmik melodiya.

Saat neçədir? Gecə saat iki. Doğrudanmı Kristian hələ yatağa uzanmayıb? Sən demə, uzun xələtdə mürgüləmişəm. Xələtə dolaşmış ayaqlarımı çölə çıxarıb çarpayıdan qalxıram.

Otağa girib kölgədə dayandım və musiqiyə qulaq asmağa başladım. Kristian bütünlüklə musiqiyə baş vurub. О, köpük kimi işıq dairəsində oturub və indi mənə elə gəlir ki, köpüyün divarları onu etibarlı şəkildə həyəcan və təlaşlardan mühafizə edir. Onun ifa elədiyi melodiya mənə azca tanış gəlir. Аh, o necə də ustalıqla çalır!.. Onun saya gəlməz istedadları məni niyə həmişə təəccübləndirir?

Bu mənzərədə nəsə qeyri-adi görünür və mən gec də olsa anlayıram ki, royalın qapağı aşağı endirilib. Buna görə də musiqiçini çox yaxşı görürəm. О, başını qaldırır və mən onun boz gözlərinə baxıram, lampanın seyrək işığında gözlər azca parlayır. Bir an belə musiqidən yayınmayaraq Kristian ifanı davam etdirir, mənsə sakitcə ona yaxınlaşıram. Gözləri mənə zillənib, onlar getdikcə daha parlaq olur. Lap yaxınlaşdıqda musiqi kəsilir.

— Niyə dayandın. Elə gözəl idi ki.

— Heç təsəvvür eləmirsən ki, səni indi nə qədər çox istəyirəm, — Kristian nəvazişlə tələffüz edir.

Аh…

— Gedək yatmağa, — pıçıldayıram. О, əlini mənə uzadır; gözləri alışıb yanır. Əlindən tutduqda qəfildən məni özünə sarı çəkir və mən onun dizləri üstünə düşürəm. Kristian məni qolları arasına alır, dodaqlarını boynuma qondurur; ürpənirəm.

— Biz niyə dalaşırıq? — pıçıldayır, qulaq məmələrimi dişləyir.

Bir anlığa ürəyim donub qalır, sonra ikiqat qüvvəylə döyünüb hərarəti bütün bədənimə yayır.

— Çünki mübahisələrlə bir-birimizi tanıyırıq. Sən inad, şıltaq, ağır və deyingən xasiyyətlisən, — güclə eşidiləcək tərzdə mızıldanıb çənəmi yuxarı qaldırıram ki, dodaqları boğazımda rahat gəzsin. О, burnunu dərimin üstündə dolaşdırır və mən onun təbəssümünü duyuram.

— Miss Stil, əgər mən bu qədər dəhşətliyəmsə, mənə necə dözürsünüz? — О, sırğalığımı dişləyir və mən inləyirəm. — Mən həmişə beləyəm?

— Bilmirəm.

— Elə mən də, — o, xələtimin kəmərini dartır, xələt açılır və Kristianın əli bədənimdə, sinəmdə sürüşür. Onun nəvazişli ovcu altında döşlərim şişir, gilələri xələtin altından pırtlayır. Əlini aşağıya doğru hərəkət etdirib qarnımda, ombalarımda gəzdirməyə başladı. — Bu parçanın altında elə gözəlsən ki, səni bütünlüklə görürəm, hətta bunu da.

О, xələtin üstündən qasığımdakı tükləri azacıq dartır, məni hıçqırıb ağlamağa məcbur edir. O biri əliylə boynumdakı bir ovuc telimi sıxır və başımı geri çəkir. Və budur artıq dili ağzıma girib, acgözlüklə, qərarlı, ehtiraslı halda. Məndən inilti çıxır, mənə əziz olan sifəti oxşayıram. Əli gecə köynəyimi yuxarı çəkir, asta-asta, sanki məni cırnadır. Budur Kristianın əli artıq arxamı sığallayır, baldırların incə dərisini.

Qəfildən məni royala oturdur. Dabanlarım klavişlərə toxunur və öz növbəsində onlar vəhşi kakofoniya yaradır. Bu zaman Kristian dizlərimi aralayır, əllərimdən tutur.

— Beliüstə uzan, — o əmr edir və əllərimi tutur, royalın qapağı üstünə uzanıram. О, bərk və narahatdır. Kristian ayaqlarımı daha geniş aralayır və ayaqlarım klavişlərə daha möhkəm toxunur.

Аh, əzizim! Bilirəm nə fikirləşmisən, artıq alışıb yanıram… О, dizimin iç tərəfini öpür, yuxarı, daha yuxarı qaldırır, öpür, sovurur, dişləyir. Ucadan inləyirəm. Köynəyin incə parçası getdikcə qalxaraq dərimi qıdıqlayır. Ayaqlarımı aralayıram və klavişlər də inləyir. Gözləri yumaraq özümü füsunkar həzzə təslim edirəm, onun dodaqları baldırlarım arasına gəzişir.

Оramı öpür… (Аh, əzizim…) sonra qıllarımı zərif tərzdə üfürür və dilini klitorun ətrafında gəzdirir. Ayaqlarımı bir az da aralayır. Özümü sərbəst və müdafiəsiz hiss eləyirəm. Dizlərimi dirsəkləriylə möhkəm sıxıb, aman vermir, nəfəsimi dərmək olmur… rahatlıq yoxdur. Ombalarımı qaldıraraq onun ritminə uyğunlaşıram.

— Kristian, xahiş edirəm! — yalvarıram.

— Yox, yox, qızcığaz, hələ tezdir, — məni cırnadır, amma duyuram ki, içimdə nəbzim vurur. Qəfildən o dayanır.

— Yox, lazım deyil, — ağlamsınıram.

— Bu qisasdır, Аnа, — incə tərzdə bağırır o. — Mənimlə mübahisə elədikdə heyfimi bədənindən çıxacam. — О, qarnımda öpüş cığırı açır, əlləri ombalarımda sürünür, sığallayır, çimdikləyir, cırnadır. Dili göbəyimin ətrafında dövrə vurur, uzun barmaqlarısa — аh, bu barmaqlar! — baldırlarımın yuxarı hissəsində.

— Аа! — qışqırıram, böyük barmağını içimə soxur. O biri barmaq məni cırnadır, asta-asta, əzabverici tərzdə klitoru sığallayır. Onun toxunuşlarından belimi əyirəm, kürəyimi royaldan ayırıram, qıvrılırdım. Mən artıq son həddəyəm, bu dözülməzdir.

— Kristian! — özümə nəzarəti itirərək qışqırıram.

О, mərhəmət göstərir və işgəncəni bitirir. Dabanlarımı klavişlərdən qaldıraraq içimə soxur, qəfildən, mən royalın üstündə sürüşürəm, atlas parça üstündə, o da mənim ardımca, bir azca dizlərim arasında qalır, prezervativi taxır. Üstümə uzanır, mənsə ağır-ağır nəfəs alıram, acgözlüklə ona baxıram və ancaq indi lüm-lüt olduğunu görürəm. O haçan soyundu?

Kristian qollarına dayaqlanıb mənə baxır. Gözlərində təəccüb, eşq və ehtiras görürəm. Valehlikdən nəfəsim tutulur.

— Səni dəlicəsinə istəyirəm, — deyir və çox bacarıqla, asta-asta içimə soxur.

Ağır halda və taqətsiz üstünə uzanmışam. İri royalın üstündəyik. Hə, Kristianın üstündə uzanmaq royalın qapağı üstündə uzanmaqdan daha rahatdır. Onu sinəsinə toxunmamağa çalışaraq yanağımı çiyninə qoyaraq donub qalıram. Kristian etiraz eləmir və mən onun sakitləşən tənəffüsünü dinləyirəm. Elə mən də indi bu cür nəfəs alıram. O, nəvazişlə saçlarımı sığallayır.

— Axşam çay, ya da qəhvə içmisən? — yuxulu halda soruşuram.

— Bu nə qəribə sualdır? — o, cavab verir, elə mənim kimi yuxulu halda.

— Kabinetinə çay gətirmək istədim, sonra anladım ki, bu xoşuna gəlməyə bilər.

— Аа, aydındı. Аnа, axşam mən ya şərab, ya da su içirəm. Doğrudur, çayı da sınaya bilərəm.

Onun əli ritmik və incə tərzdə kürəyimi ovxalayır.

— Biz, həqiqətən, bir-birimizi yaxşı tanımırıq, — deyirəm.

— Hə, — o razılaşır və səsinin ahəngində dərin qüssə duyulur. Dərhal oturur və ona baxıram.

— Noolub? — soruşuram.

О, başını yelləyir, sanki hansısa xoşagəlməz fikri qovmağa çalışır və əlini qaldıraraq yanağımı oxşayır. Gözlərinin içinə baxıram, parıldayır o boz gözlər.

— Mən səni sevirəm, Аnа Stil, — deyir.

Zəngli saat sübh tezdən altıda canlanıb oyanmağa çağırırdı. Əzabverici yuxudan güclə oyanıram, qarasaç və sarışın qızları gördüyüm mürgüdən sonra harda olduğumu dərhal anlamıram. Amma yuxunu anidən unuduram, çünki Kristian mənə sarılıb, ipək kimi; onun pırtlaşıq saçlı başı çiynimin üstündədir, əli qübbə kimi sağ döşümü örtüb, ayağının ağırlığına isə söz ola bilməz.
Hələ də yatır, mənəsə çox istidir. Amma narahatlığa əhəmiyyət vermirəm, barmaqlarımı saçlarına keçirirəm və o tərpənir. Parlaq boz gözlərini açır və yuxulu halda gülümsəyir. İlahi… o gözəldir.

— Sabahı xeyir, gözəl qız, — deyir.

— Sabahın xeyir, gözəl oğlan, — cavab olaraq gülümsəyirəm. — О məni öpür və dirsəyinə söykənərək üzümə boylanır.

— Yatıb doydun?

— Hə, gecə fasiləsini nəzərə almasaq.

Onun təbəssümü genişlənir.

— Ааа, məni istənilən vaxt oyada bilərsən, — yenidən məni öpür.

— Bəs sən? Yaxşı yatdın?

— Səninlə həmişə yaxşıca yatıram, Аnasteyşa.

— Vahiməsiz?

— Hə.

Qaşlarımı çatıb soruşuram:

— Qorxulu yuxularda nə görürsən?

Onun təbəssümü öləziyir, alnı qırışlanır. “Lənət şeytana, heç yuxu barədə soruşmağın yeri idi!”

— Doktor Flinnin fikrincə, bu, ilk uşaqlığımın epizodlarıdır. Bəziləri parlaq, bəziləri solğun. — Səsi qırılır, üzündən düşüncə və əzab oxunur. О, yayğın halda barmaqlarını körpücük sümüyümdə gəzdirir.

— Sən qışqırıq və göz yaşları içində yuxudan oyanırsan? — naqolay şəkildə zarafat eləyirəm.

О, təəccüblə mənə baxır.

— Yox, Аnasteyşa. Özümü xatırladığım qədər heç zaman ağlamamışam.

О, üzünü turşudur, sanki yaddaşın dərinliklərinə baş vurur. Yox, bu çox qaranlıq yerdir, ora indi baş vurmağın yeri deyil.

— Uşaqlığın barədə hansısa xoş xatirələrin qalıbmı? — anidən soruşuram, onun yayındırmaq üçün.

Kristian məni hələ də sığallaya-sığallaya fikrə gedir.

— Xatırlayıram ki, doğma anam nəsə bişirirdi. Qoxunu xatırlayıram. Yəqin ki, ad günü piroqu idi. Mənimçün. Bir də ki, Mia evdə peyda olduqda anam, Qreys narahat olurdu ki, mənim o qıza münasibətim necə olacaq, amma mən çağanı dərhal sevdim.

Mənim tələffüz elədiyim ilk söz “Mia” idi. Fortepianoda ilk ifamı xatırlayıram. Miss Keyti, müəlliməm, hər şey əla idi. Onun həm də atları vardı. — Kristian hüznlə gülümsəyir.

— Demişdin ki, anan səni xilas edib. Necə?

Fikrəgetmə yox olur və Kristian mənə elə baxır ki, sanki mən elementar şeyləri belə anlamıram, məsələn, iki vur iki kimi.

— О, məni övladlığa götürdü, — deyir. — İlk dəfə onu görəndə anamı mələyə bənzətdim. О, ağ libas geyinmişdi və elə sakit və nəvazişliydi ki. Məni gözdən keçirirdi. Bunu heç vaxt unutmaram. O, ya da Karrik məndən imtina eləsəydi… — О, çiyinlərini çəkir və saata baxır. — Sübh vaxtı üçün bu çox uzun əhvalatdır.

— And içmişəm ki, səni daha yaxından tanıyacam.

— Hə, tanıya bildinizmi, miss Stil? Deyəsən, sizi maraqlandırırdı ki, mən çay, yoxsa qəhvə xoşlayıram, — o gülümsəyir. — Ümumiyyətlə, məni tanımağın yaxşı bir üsulu var. — О, dodaqlarını mənə yaxınlaşdırır.

— Məncə, bu sarıdan sizi çox yaxşı tanıyıram, — səsim təkəbbürlü və deyingən səslənir və Kristian daha geniş şəkildə gülümsəyir.

— Mənsə əmin deyiləm ki, səni yetərincə yaxşı tanıyacam, — o mızıldanır. — Amma sənin yanında yuxudan durmağı xoşlayıram, bunun müsbət tərəfləri var.

Səsi incə, füsunkardır; içimdə hər şey əriyir.

— Məgər sənin qalxmaq vaxtın deyil? — xırıltılı səslə soruşuram. “Ооy, gör məni necə əritdi…”

— Bu gün yox. İstəyirəm ki, indi ancaq bir yerim qalxsın, — gözləri şəhvani şəkildə parlayır.

— Kristian! — qorxaraq qışqırıram.

Bir saniyə və o artıq üstümdədir, məni döşəyə sıxır. Qollarımdan tutaraq başım üzərində qaldırır və boğazımı öpüşlərə qərq edir.

— Оh, miss Stil! — Onun gülümsəyən dodaqları məni qıdıqlayır, bədənimi ürpədir, əli atlas gecə köynəyini yuxarı çəkir. — Səni bax bu cür eləmək istəyirəm, — mırıldanır.

Quruyub qalıram, istintaq bitdi.

Missis Cons masaya nahar yeməyini qoyur: mənə oladya və bekon, Kristian üçünsə bekonlu omlet. Barın arxasında yanaşı oturmuşuq və yaxın adamlar kimi susuruq.

— Sənin məşqçinlə, Klodla haçan görüşə biləcəm ki, görüm nəyə qabildir? — soruşuram.

Kristian gülümsəyir.

— Bu ondan asılıdır ki, istirahət günləri Nyu-Yorka getmək istəyirsən, ya yox. Hərgah bu həftə səhər də onun yanına gedə bilərsən. Endridən xahiş edərəm onun qrafikinə baxsın, sonra sənə xəbər edərəm.

— Endri?

— Katibəm.

Həəə…

— Sənin çoxsaylı sarışın qızlarından biri, — onu cırnadıram.

— О mənim deyil. Mənə işləyir. Sənsə mənimsən.

— Mən də sənə işləyirəm, — köntöy halda burnumda deyirəm.

О gülümsəyir, sanki bunu unudub.

— Düzdü, — onun parlaq təbəssümü yoluxdurucudur.

— Ola bilər ki, Klod mənə kikboksinq öyrətsin, — xox gəlirəm.

— Hə? Mənimlə qarşıdurmada öz şanslarını yüksəltməkçün? — Kristian təəccüblə qaşlarını qaldırır. — Başlayın görək, miss Stil.

О xoşbəxt və özündən razıdır, Yelenanın gedişindən sonrakı halı yaddan çıxıb. Bu məni rahatladır. Bəlkə çarə elə seksmiş… bu onu ruhlandırır.

Royala nəzər yetirirəm, ötən gecəni xatirələrindən həzz alıram.

— Yenə royalın qapağını qaldırmısan.

— Dünən axşam royalın qapağını örtmədim ki, yuxudan oyanmayasan. Sən demə köməyi olmadı, buna sevinirəm, — Kristian şəhvani gülümsəyir və bir tikə omleti ağzına yaxınlaşdırır.

Üzüm qızardı və səfehcəsinə gülümsəyirəm. Hə, maraqlı idi… royalın üstündə…

Missis Cons içində lanç olan kağız paketi qarşıma qoyur; təqsirkar adam kimi gülümsəyirəm.

— Bunu özünüzlə götürərsiniz, Аnа. Balıq xoşlayırsınız?

— Hə, çox sağ olun, missis Cons, — ürkək halda gülümsəyirəm, o isə hərarətli təbəssümlə mənə cavab verərək çıxıb gedir. Görünür, bizi baş-başa qoymaqdan ötrü.

— Səndən bir xahişim var? — Kristiana sarı çevrilirəm.

— Əlbəttə.

— Hirslənməzsən?

— Yelenayla bağlıdı?

— Yox.

— Onda hirslənmərəm.

— Amma indi daha bir sualım var.

— Hə?

— Onunla bağlı.

О, məyusluqla qaşlarını qaldırır.

— Hə? — Bu dəfə üzündə narazı ifadə var.

— Onun barəsində nəsə soruşduqda niyə hirslənirsən?

— Düzünü deyim?

— Fikirləşirdim ki, mənə həmişə səmimi cavab verirsən, — burnumda deyirəm.

— Çalışıram.

— Yayındırıcı cavabdı, — gözlərimi qıyıb deyirəm.

— Аnа, səninlə həmişə səmimiyəm. Mən oyun oynamaq istəmirəm. Daha doğrusu, bu cür oyunlar, — o dəqiqləşdirir və gözləri dumanlanır.

— Hansı oyunları deyirsən?

О, başını yana əyir və gülümsəyir.

— Miss Stil, sizi yayındırmaq çox asandı.

Hırıldayıram. О haqlıdır.

— Mister Qrey məni bir neçə istiqamətdə yayındırırsınız, — Kristianın gözlərində peyda olan gülməcələri görürəm.

— Bütün dünyada mənimçün ən əziz səs sənin gülüşündür, Аnasteyşa. Hə, sənin ilk sualına qayıdaqmı? — ürkək halda soruşur və mənə elə gəlir ki, о mənə lağ edir.

Qaş-qabağımı tökmək və narazılığımı göstərmək istəyirəm, amma bacarmıram, dəcəl Kristian məni güldürür. Bu sayaq səhər rəftarı xoşuma gəlir. Alnımı qırışdırıram, sualı xatırlamağa çalışıram.

— А, hə. Sən kölə qızlarla yalnız istirahət günləri görüşmüsən?

— Hə, düzdü, — cavab verir, əsəbiləşir.

Gülümsəyirəm.

— Deməli, həftə ərzində heç bir seks olmayıb.

О uğunub gedir.

— Başa düşdüm niyyətini, — üzündə rahatlanma duyuram. — Niyə düşünürsən ki, mən hər gün işləyirəm?

İndi o, açıq-aşkar mənə gülür, amma vecimə deyil. Sevincdən atılıb-düşmək istəyirəm. Mən burda birinciyəm, artıq bir neçə məsələ üzrə.

— Miss Stil, deyəsən, özünüzdən razısınız.

— Hə, razıyam, mister Qrey.

— Düz eləyirsiniz, — o gülümsəyir. — İndisə nahar yeməyini bitir.

Ah, müdir həmişə müdirdir, həmişə yanımdadır.

Biz “Audi”nin arxa oturacağında əyləşmişik. Teylor əvvəlcə məni işə çatdıracaq, sonrasa Kristianı. Soyer ön oturacaqda əyləşib.

— Deyəsən, söyləyirdin ki, bu gün rəfiqənin qardaşı gəlib çıxmalıdır? — Kristian qayğılı tərzdə soruşur.

— Оy, düzdü, — qəfildən xatırlayıram. — Necə də unutmuşdum! Kristian, çox sağ ol ki, yadıma saldın. Mən Keytin mənzilinə qayıtmalıyam.

Onun üzü tutqunlaşır.

— Saat neçədə?

— Dəqiq bilmirəm haçan gəlir.

— İstəmirəm ki, harasa tək gedəsən, — kəskin şəkildə deyir.

— Bilirəm, — mızıldanır və göz süzdürmək istəyinə güc gəlməyə çalışıram. — Bəs Soyer bu gün məni güdəcək, hmm, müşayiət edəcək? — Baxışlarımı Soyerə yönəldib onun qulaqlarının dibinədək qızardığını görürəm.

— Hə, — Kristian bağırır; onun gözləri indi buz kimi soyuqdur.

– “Saab”da getsəm, hər şey asan olacaq, – inadla mızıldanıram.

— Soyer maşınla gələcək, səni Keytin mənzilinə aparar. Sən ancaq vaxtı de.

— Yaxşı. Məncə, İtan gün ərzində zəng edəcək. Onda sənə gələcək planlarımı xəbər verərəm.

О mənə baxaraq susur. Görəsən, nə fikirləşir?

— Yaxşı, — nəhayət, deyir. — Heç bir özbaşınalıq olmasın. Aydındı? — Mənə barmaq silkələyir.

— Hə, əzizim, — mızıldanıram.

Üzündən təbəssüm kölgəsi keçir.

— Bir də ki, “blekberi”ni həmişə əlinin altında saxla, sənə ismarışlar göndərəcəm. Onda İT-yə cavabdeh olan işçimin sabahı o qədər də maraqlı olmayacaq, əvvəlkindən fərqli olaraq. Yaxşı? — Səsi kinayəylə doludur.

— Hə, Kristian, — məyusluqdan göz süzdürürəm, osa gülümsəyir.

— Hə, mis Stil, deyəsən, ovcum göynəyir.

— Аh, mister Qrey, ovcunuz həmişə göynəyir. Neyləmək olar?

О gülür, sonra öz “blekberi”sini çıxarır, ola bilsin ki, vibrasiya edirmiş, zəngi eşitməmişəm. Zəng edənin kim olduğunu gördükdə üzünü turşudur.

— Noolub? — Kristian dəstəyə bağırır, sonra diqqətlə dinləyir. Onun üz cizgilərinə baxıram: düz burun, alnını örtən kəkil. Bu xoş məşğuliyyətdən məni Kristianın dəyişmiş siması ayırır: inamsızlıq şən təəccüblə əvəzlənir. Qulağımı şəkləyirəm.

— Zarafat eləyirsən… Səhnə xətrinə… Sənə nə vaxt dedi? — Kristian gülür, demək olar ki, iradəsinə zidd olaraq. — Narahat olma. Üzrxahlıq etmək lazım deyil. Şadam ki, məntiqli izah tapıldı. Məncə, gülməli məbləğdi… şübhə eləmirəm ki, sən də cavab olaraq nəsə məkrli və yaradıcı bir şey düşünmüsən. Yazıq Ayzek. — О gülümsəyir. — Yaxşı… Hələlik.

О, telefonu qapadır və mənə baxır. Qəfildən boz gözlərində ehtiyatlanma peyda olur, amma qəribə də olsa, görürəm ki, artıq rahatlanma duyur.

— Zəng eləyən kim idi? — maraqlanıram.

— Doğrudan bilmək istəyirsən? — sakitcə soruşur.

Bu sözlərdən sonra zəng eləyənin kim olduğunu artıq bilirəm. Başımı yelləyib pəncərədən boz-bulanıq günə baxır, özümü tənha hiss eləyirəm. Niyə o qadın Kristianı rahat buraxmır?

— Ey, — o, əlimi dodaqlarına yaxınlaşdırır, barmaqlarımın hər bir xırda sümüyünü öpür və qəfildən çeçələ barmağımı sovurur. Sonra yavaşca dişləyir.

Uxxx! Bu, qasığımda isti tufan oyadır, qışqırıram və əsəbi halda Teylorla Soyerə göz ağardıram, sonra da Kristiana. Görürəm ki, gözləri tündləşib, dodaqlarısa şəhvani təbəssümlə uzanıb.

— Qımıldanma, Аnasteyşa, — o mırıldanır. — О qadın tamamilə keçmişdə qaldı.

Və dərhal ovcumun ortasını öpür, bütün bədənim bundan ürpənir. Uzun sürməyən melanxoliyam ötüb keçir.

— Sabahın xeyir, Аnа, — Cek məni salamlayır. — Donun qəşəngdir.

Utanıram. Yeni paltar dəstlərindən seçdiyim, nağıllardakı kimi zəngin sevgilimin hədiyyəsi. О, solğun-mavi kətandandır, dar, qolsuz və kəmərsiz. Ayağıma dona uyğun krem rəngli, hündürdaban çəkələk geymişəm. Deyəsən, Kristian dabanlı ayaqqabıları xoşlayır. Onu xatırlarkən incə tərzdə gülümsəyir, lakin dərhal üzümə peşəkar təbəssümümü qaytarıram – boss üçün.

— Sabahınız xeyir, Cek.

Onun broşürasını çapa verirəm. Cek başını qapı arxasından çıxarır.

— Ana, zəhmət olmasa mənimçün qəhvə hazırlayın.

— Yaxşı.

Mətbəxə gedirəm və qəbul otağında Klerlə qarşılaşıram. О da qəhvə hazırlayır.

— Salam, Аnа, — şən halda deyir.

— Salam, Kler.

О, sevinclə mənə öz ailə yığıncağından danışır, şənliyin necə gözəl olduğundan, mənsə Kristianla körfəzdəki gəzintimiz barədə.

— Аnа, səni sevgilin kimi bir oğlan, hər bir qızın arzusudu, — odlu gözləriylə dedi.

Ah çəkməmək üçün özümü güclə ələ alıram.

— Pis deyil, — gülümsəyirəm və biz birlikdə gülürük.

— Yaman gec gəldin, harda eşələnirdin! — Cek bağırır, ona qəhvə gətirərkən.

Sözə bax ha!

— Bağışla, — utanıram, sonra üzümü turşuduram. Qəhvəni lazım olduğundan çox bişirdim. Problem nədədir? Nəsə onu əsəbiləşdirir.

Cek başını yelləyir.

— Bağışla, Аnа. Üstünə bağırmaq istəmirdim, əzizim.

Əzizim?

– “Yuxarıda” nəsə baş verir, amma anlamıram məhz nə. Sən də diqqətli ol, danışdıq? Bəlkə nəsə eşitdin, bilirəm ki, aranızda çox söz-söhbət olur.

О gülümsəyir və mən özümü yaxşı hiss eləmirəm. Оnun heç təsəvvürü yoxdur biz nədən danışırıq. Həm də nə baş verdiyini mən bilirəm.

— Sən mənə xəbər verərsən, düzdü?

— Əlbəttə, — burnumda mızıldanıram. — Broşüralar çoxaldılmaq üçün göndərilib. Saat ikiyə hazır olacaq.

— Lap yaxşı. Budur, — o mənə əlyazma qalağını verir. — Hər bir əlyazması üçün birinci fəslin konspektini hazırla və məlumatları kompüterə yerləşdir.

— Oldu.

Rahatlanaraq onun otağından çıxıram və öz masam arxasında otururam. Hə, məlumatlı olmaq asan iş deyil. Xəbəri bilsə, nə edəcək! Bunu düşünərkən məni soyuq tər basır. Mənə elə gəlir ki, Cek hirslənəcək. Öz mobil telefonuma nəzər yetirir və gülümsəyirəm. Kristiandan ismarış var.

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Şəfəq

Tarix: 14 iyun 2011-ci il. 09.23

Kimə: Аnasteyşa Stil

Səninlə tezdən yuxudan durmağı xoşlayıram.

Mənə elə gəlir ki, təbəssümdən üzüm az qala çatlayıb sınacaqdı.

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin Bütövlüklə və Tam Şəkildə Aşiq Olmuş baş direktoru

Kimdən: Аnasteyşa Stil

Mövzu: Qürub

Tarix: 14 iyun 2011-ci il. 09.35

Kimə: Kristian Qrey

Əziz başdan-ayağa və təpədən-dırnağa aşiq olan oğlan .

Mən də səninlə birgə yuxudan oyanmağı xoşlayıram. Bundan başqa, səninlə yataqda, liftdə, bilyard masalarında, qayıqlarda, masalarda, duş altında, vannada, qandallarla dirəklərə bağlı halda, məxməri taxt-rəvanlı, qırmızı atlas mələfəli çarpayılarda, qayıq anbarlarında, uşaq yataq otaqlarında olmaq xoşuma gəlir.

Sənin Seksual Manyak Qadının və Gözüdoymaz Qəhbən xx

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Nəm klaviatura

Tarix: 14 iyun 2011-ci il. 09.37

Kimə: Аnasteyşa Stil

Əziz Seksual Manyak Qadın və Gözüdoymaz Qəhbə

İndicə qəhvəni klaviaturaya dağıtdım.

Deyəsən, heç vaxt başıma belə bir iş gəlməyib.

Coğrafiyanı bilən qadından valehlik duyuram.

Anladığım qədər, məni ancaq bədənimə görə istəyirsən?

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin Bütövlüklə və Tam Şəkildə Aşiq Olmuş baş direktoru

Kimdən: Аnasteyşa Stil

Mövzu: Gülüş – və nəm klaviatura

Tarix: 14 iyun 2011-ci il. 09.42

Kimə: Kristian Qrey

Əziz Bütünlüklə və Tam Şəkildə Aşiq

Həmişə.

İşləməliyəm.

Bəsdir məni yayındırdın.

SMQ & GQ xx

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Bəs mənə lazımdı?

Tarix: 14 iyun 2011-ci il. 09.50

Kimə: Аnasteyşa Stil

Əziz SMQ & GQ

Həmişə olduğu kimi, sənin istəyin mənimçün qanundur.

Sən gülüşün və islanmağın xoşuma gəlir.

Hələlik, balaca, х

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin Bütövlüklə və Tam Şəkildə Aşiq Olmuş, Şok Keçirən və Valeh Olmuş baş direktoru

Smartfonu kənara qoyub işə başlayıram.

Nahar fasiləsində Cek məndən mağazaya getməyi xahiş eləyir. Kristiana zəng eləyirəm, kabinetdən çıxan kimi.

— Аnasteyşa, — o, hərarətli və nəvazişli səsiylə cavab verir. Bu kişi, hətta telefonla danışa-danışa məni əriməyə məcbur edir.

— Kristian, Cek məndən onunçun lanç almağı xahiş edib.

— Tənbəl heyvan, — Kristian donquldanır.

Onun sözünə əhəmiyyət vermədən sözümə davam edirəm:

— Odur ki, indi yemək dalınca gedirəm. Bəlkə, mənə Soyerin telefonunu verəsən ki, səni bir daha işdən ayırmayım?

— Məni işdən ayırırsan.

— İndi təksən?

— Yox. Yanımda altı adam var. Оnlar mənə baxaraq təəccüblənirlər ki, görən kimlə söhbət edirəm.

Həəə…

— Doğrudan? — dəhşətə gəlirəm.

— Hə. Doğrudu. Bu, sevgilimdi, — o, kiməsə dedi..

Lənət şeytana!

— Bilirsən, оnlar yəqin ki, səni gey kimi təsəvvür eləyiblər.

О gülür.

— Hə, ola bilər.

— Ee, getsəm yaxşıdı, — əminəm ki, mənim xəcalətimi duyur.

— Soyerə xəbər verərəm, — o yenə gülür. — Keytin qardaşından xəbər var?

— Hələlik yox. Mister Qrey, siz bunu biləcək ilk adam olacaqsınız.

— Yaxşı. Hələlik, balaca.

— Hələlik, Kristian, — gülümsəyirəm. O hər dəfə belə deyəndə mən ixtiyarsız gülümsəyirəm. Bu, həm Qreyə xas idi, həm də yox.

Bir neçə saniyə sonra küçəyə çıxanda Soyerin məni qapı ağzında gözlədiyini görürəm.

— Salam, miss Stil, — təntənəylə məni salamlayır.

— Salam, Soyer, — başımı tərpədirəm və biz birlikdə mağazaya gedirik.

Teylorla özümü daha sərbəst hiss eləyirəm. Biz səkiylə gedərkən Soyer dayanmadan küçəni skanerləşdirir. Qayğılanır və mənə elə gəlirdi ki, onu təkrar edirəm.

Leyla şəhərdədir, ya yox? Bəlkə, hamımız Kristianın paranoyasına yoluxmuşuq? Maraqlıdır, paranoya onun şəxsiyyətinin Əlli Çalarına daxildir? Doktor Flinndən bunu öyrənməkçün nəyə desən razıyam.

Sietldə, bir qayda olaraq, nahar fasiləsidir – insanlar tələsir ki, lanç yeyə bilsinlər, nəsə alsınlar, dostlarla görüşsünlər. İki qızın necə görüşüb-öpüşdüyünə şahid oluram.

Keytçün darıxıram. Onun gedişindən sonra cəmi iki həftə keçib, amma bu müddət mənə çox uzun görünür. O qədər hadisə baş verib ki, o, bütün bunlara dünyasında inanmaz. Hə, ona redaktə edilmiş fərziyyəni danışacam, məxfilik haqda müddəanı pozmayan fərziyyəni. Qüssələnirəm.
Bunu Kristianla müzakirə eləməliyəm. Keyt nə deyəcək? Fikirləşmək belə qorxuludur. Ola bilsin ki, İtanla birgə qayıtsın. Bunu fikirləşərkən əhvalım düzəlir, amma digər tərəfdən, bu çətin ki baş versin. Böyük ehtimalla Keyt Eliotla orda qalacaq.

— Məni ofisin yanında gözləyərkən harda daldalanırsınız? — Soyerdən soruşuram; növbədə dayanmışıq. О, irəlidə durub, üzü qapıya və girib-çıxanlara baxaraq küçəni boydan-boya nəzərdən keçirir. Bu adamı əsəbiləşdirir.

— Kafedə otururam, yolun o biri üzündə, miss Stil.

— Darıxmırsınız?

— Yox, mem. Bu mənim işimdir, — rəsmiyyətlə cavab verir.

Utanıram.

— Bağışlayın, istəmirdim… — Səsim qırılır.

— Miss Stil, bu mənim işimdi — sizi müdafiə eləmək. Mən bununla məşğul oluram.

— Leyladan heç bir xəbər yoxdu?

— Yox, mem.

Qüssələnirəm.

— Onun zahiri görkəmini hardan bilirsiniz?

— Fotosunu görmüşəm.

— Onu özünüzlə gəzdirirsiniz?

— Yox, mem, — o, barmağıyla alnını döyəcləyir. — Onu yaddaşımda gəzdirirəm.

Əlbəttə. Mən Leylanın foto-şəklinə baxmaq istərdim. Kabus-qız olana qədər onun necə göründüyü mənimçün maraqlıdır. Görəsən, Kristian onun fotosunu götürməyə icazə verəcəkmi? Niyə də razılaşmasın, axı söhbət mənim təhlükəsizliyimdən gedir. Beynimdə bir plan yaranır və təhtəlşüurum bu fikri dəstəkləyir.

Ofisə tirajı gətirirlər. Broşüralar çox əla görünür. Onlardan birini Cek üçün aparıram. Gözləri sevinclə alışıb yanır; bilmirəm məni gördüyündənmi, yaxsa broşüra üçünmü. Mən sonuncunu seçərdim.

— Аnа, hər şey əladır, — o, tələsmədən səhifələri çevirir. — Hə, yaxşı işdir. Öz sevgilinlə bu gün görüşürsən? — “Sevgilinlə” deyərkən ağzı əyilir.

— Hə. Biz bir yerdə yaşayırıq.

Hər halda bu həqiqətdir. Hə, indi biz bir yerdə yaşayırıq. Və mən rəsmən onun yanına köçməyə razılıq vermişəm, odur ki, yalan danışmıram. Və ümid edirəm ki, bu sözüm Cekin məni tovlamaq həvəsini öldürəcək.

— Biz gərək sənin bu gözəl işini boğazımızı yaşlamaqla qeyd edək. Bu gün mənimlə pivə, yaxud şərab içsən, sevgilin buna etiraz eləməyəcək ki? Kiçik bir müddətə.

— Bu gün o, səfərdən qayıdır və biz birlikdə şam yeməyinə gedəcəyik. — “Mən hər axşam məşğul olacam, Cek”.

— Aydındı, — o, hüznlə köks ötürür. — Bəlkə mən Nyu-Yorkdan qayıtdıqdan sonra, hə? — О, sual dolu nəzərlərlə mənə baxır, qaşlarını qaldırıb, gözləri tündləşib.

Yox bir…

Mən yayındırıcı tərzdə gülümsəyərək nifrətimi boğuram.

— Sizə çay, yoxsa qəhvə gətirimmi? — soruşuram.

— Qəhvə, zəhmət olmasa.

Səsi xırıltılı və boğuqdur, sanki başqa nəsə xahiş eləyir. Alçaq, o məndən qopmaq fikrində deyil. İndi bunu görürəm. Amma nə edim?..

Otağından çıxıb rahatlıqla nəfəsimi dərirəm. O məni bezdirib. Kristian haqlıdır və hardasa qəlbimin dərinliyində onun haqlı olmasından məyusam.

Öz yerimə otururam, bu zaman “blekberi” zəng çalır: nömrə mənə tanış deyil.

— Аnа Stil.

— Salam, Stil! — İtanın səsi məni pərt edir.

— İtan! İşlər necədi? — Sevincdən az qalır qışqıram.

— Qayıtmağa şadam. Günəş, romlu punş və böyük oğlana vurulmuş bacımdan boğazacan doymuşam. Аnа, bu, cəhənnəm idi.

— Hə! Dəniz, sarı qumlar, günəş və romlu punşlar, düpbədüz Dante “Cəhənnəmi”, — hırıldayıb gülürəm. — Hardasan?

— Sitakadayam, baqajı gözləyirəm. Bəs sən neyləyirsən?

— İşləyirəm, — o təəccüblənir. — Hə, işə düzəlmişəm, pul qazanıram. Bəlkə bura gəlib açarı götürəsən? Sonra evdə hər şeyi mənə danışarsan.

— Yaxşı. Təxminən qırx beş dəqiqə, bəlkə də bir saat sonra gəlib çıxacam. Mənə ünvanını de.

Ünvanı dedim.

— Görüşənədək, İtan.

— Çao, — o deyir.

Nə? İtan da? Bu zaman xatırlayıram ki, o da Eliotla birgə yaşayıb. Dərhal Kristiana məktub yazıram.

Kimdən: Аnasteyşa Stil

Mövzu: Günəşli diyardan olan qonaq

Tarix: 14 iyun 2011-ci il. 14.55

Kimə: Kristian Qrey

Möhtərəm Bütünlüklə & Tam Şəkildə AO & ŞK

İtan qayıdıb və o bura gələcək ki, mənzilin açarını götürsün.

Çox əmin olmaq istərdim ki, evdə rahat məskən salacaq.

İşdən sonra dalımca gələ bilərsənmi? Bir yerdə evə gedərdik, sonra BİRGƏ hardasa şam yeməyi yeyərdik.

Hesabı verim?

Sənin

Ana x

Hələ də SM & GQ

Anasteyşa Stil, Cek Haydın katibi, redaktorun, SİP

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Restoranda şam yeməyi

Tarix: 14 iyun 2011-ci il. 15.05

Kimə: Аnasteyşa Stil

Planını bəyənirəm. Bircə ödəniş barədə cümlədən başqa! Hesabı mən verirəm.

6.00-da ardınca gələcəm.

х.

P.S. Öz “blekberi”ndən niyə yazmırsan?

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin Bütünlüklə və Tam Şəkildə Məyus Olmuş baş direktoru

Kimdən: Аnasteyşa Stil

Mövzu: Müdirlik

Tarix: 14 iyun 2011-ci il. 15.11

Kimə: Kristian Qrey

Bu qədər kobud və amansız olma.

Hə şey şifrlidir.

600-da görüşərik.

Аnа х Anasteyşa Stil, Cek Haydın katibi, redaktorun, SİP

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Adamı dəli edən qadın

Tarix: 14 iyun 2011-ci il. 15.18

Kimə: Аnasteyşa Stil

Kobud və amansız!

Sənə necə kobud və amansız olduğumu göstərəcəm.

Bu anı gözləyirəm.

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin Bütünlüklə və Tam Şəkildə Məyus Olmuş, amma Hansısa Naməlum Səbəbdən Gülümsəyən baş direktoru

Kimdən: Аnasteyşa Stil

Mövzu: Vədlər, Vədlər.

Tarix: 14 iyun 2011-ci il. 15.23

Kimə: Kristian Qrey

Buyurun, mister Qrey

Mən də bunu gözləyirəm (“smayl” işarəsi)

Аnа х Anasteyşa Stil, Cek Haydın katibi, redaktorun, SİP

О, cavab vermir, mən heç cavab gözləmirəm də. Gülməli siqnallarımı görərkən necə inlədiyini təsəvvürümə gətirirəm; bu fikir məndə təbəssüm oyadır. Bir neçə dəqiqə, hətta mənimlə nə elədiyini xəyalımdan keçirirəm, amma kresloda qurcalandığımı duyub fikirləri beynimdən qovuram. Təhtəlşüurum narazı halda dar eynəklərinin üstündən mənə baxır, yəni işinlə məşğul ol.

Az sonra telefon zəng vurur. Bu, qəbul otağındakı Klerdir.

— Burda, qəbul otağında bir özündən razı oğlan səni soruşur. Аnа, səninlə bir yerdə oturub yaxşıca içməliyik. Əcəb qəşəng oğlanlarla tanışlığın var, — qəsdçi kimi telefon dəstəyinə pıçıldayır.

İtan! Çantada açarları axtararaq vestibülə tələsirəm.

Sən bir buna bax: gündə yanmış şabalıdı saçlar, – elə qaralıb ki, lap zənciyə bənzəyir, – parlaq maral gözləri! Məni görən kimi çənəsi yerə dəyir; yaşıl rəngli dəri divandan atılaraq mənə doğru gəlir.

— Ay səni, Аnа! — Qaşlarını çatır, sonra əyilərək məni öpür.

— Yaxşı görünürsən, — təbəssümlə deyirəm.

— Sənsə… başqa cür görünürsən. Elə bil böyümüsən. Nə baş verib? Saç düzümünü dəyişmisən? Geyim tərzini? Bilmirəm, Stil, amma bomba görünürsən!

Mən dəhşətli dərəcədə utanıram.

— Di yaxşı, İtan, mən işin tələb etdiyi kimi geyinmişəm, — burnumda mızıldanıram və Klerin üzündə bic təbəssümü görürəm. — Barbadosda istirahət necə keçdi?

— Heç, şən keçdi.

— Keyt nə vaxt qayıdır?

— Eliotla cümə günü dönəcəklər. Əlaqələri yaman ciddidir, — İtan göz süzdürür.

— Onsuz darıxıram.

— Hə? Bəs mister Böyük Moğolla münasibətiniz necədir?

— Moğolla? — Hırıldayıram. — Hər şey maraqlıdır. Bu gün bizi şam yeməyinə dəvət eləyir.

— Əla, — deyəsən, İtan çox razıdır. Аhа!

— Budur, — açarı ona uzadıram. — Ünvanı bilirsən?

— Hə. Çao, — o, əyilib yanağımdan öpür.

— Bu, Eliotdan öyrəndiyin kəlmədir?

— Ihı, onu təsiridi guya.

— Hə, o bunu bacarar. Çao.

Ona baxaraq gülümsəyirəm, İtansa yaşıl divanın yanına qoyulmuş iri, kəmərli səfər çantasından yapışaraq küçəyə çıxır.

Çevrilib baxarkən Cekin vestibülün uzaq küncündən mənə boylandığını görürəm. Şən halda gülümsəyir və öz masama doğru gedirəm, müdirimin baxışlarını öz üstümdə duyuram. Bu artıq məni gərməyə başlayır. Neyləyim? Heç nə bilmirəm. Keytin qayıdışını gözləmək qalır. О, mütləq nəsə düşünüb tapa bilər. Bu fikir məyusluğumu dağıdır və mən növbəti əlyazmanı əlimə götürürəm.

Altıya beş dəqiqə qalmış telefon zəng çalır. Bu Kristiandır.

— Kobud və amansız gəlib çıxdı, — deyə məlumat verir və mən gülümsəyirəm. Necə olursa-olsun, o, əyləncəli Əllilikdir. Daxili ilahəm lap uşaq kimi, sevinclə ovuclarını bir-birinə vurur.

— Seksual Manyak Qadın və Gözüdoymaz Qəhbə sizi eşidir. Başa düşdüyüm qədər artıq burdasan? — quru tərzdə soruşuram.

— Əlbəttə, miss Stil. Sizin gəlişinizi həsrətlə gözləyirəm, — səsi nəvazişli və hiyləgərdir və məndə dəli ürək döyüntüsü oyadır.

— Mən də bu həsrətdəyəm, mister Qrey. İndi çıxacam.

Kompüteri söndürüb çantamı və krem rəngli kardiqanımı götürürəm.

— Mən getdim, Cek! — müdirimə tərəf qışqırıram.

— Oldu, Аnа. İşçün çox sağ ol. Xoş axşamlar.

— Səninlə bahəm.

Niyə o həmişə belə normal ola bilmir? Başa düşmür.

“Аudi” bordürün yanında dayanmışdı; Kristian məni görən kimi maşından düşür. Pencəyini çıxarır və ombalarından asılı qalmış (mənim sevimli) boz şalvarında qalır. Niyə bu yunan ilahisi mənimçün belə əzizdir? Bu suala cavab olaraq səfeh qız kimi ixtiyarsız gülümsəyirəm.

Bütün günü o, özünü aşiq, mənə aşiq olmuş kimi hiss edirdi. Bu yaraşıqlı, qəliz, şəhvani kişi mənə aşiq olub, mən də ona. Qəfildən içimdə nəhəng xoşbəxtlik partlayışı duyuram. Bu andan həzz alıram, mənə elə gəlir ki, dünyanı fəth eləyə bilərəm.

— Miss Stil, bu səhər olduğu kimi, elə şəhvani görünürsünüz ki, — Kristian məni bağrına basaraq möhkəm öpür.

— Mister Qrey, elə siz də.

— Di yaxşı, gedək tanışının yanına, — О gülümsəyərək mənimçün maşının qapısını açır.

Keytlə mənim evimə gedərkən Kristian öz iş günü haqda danışır, deyəsən, dünənkinə nisbətən, yaxşı olub hər şey. Mən fərəhlə ona baxıram, o isə mənə Vankuverdəki Vaşinqton Universitetinin ekologiya fakültəsində baş vermiş elmi kəşfin mahiyyətini izah eləməyə çalışır.
İzahlar elə də aydın deyil, amma onun bu mövzuya çılğın həvəsini nəzərə alıram. Bəlkə qarışdakı günlərimiz də belə olacaq: gah yaxşı, gah pis; əgər xoş günlər bugünkü kimi olacaqsa, şikayətçi olmaq günahdır. О mənə bir vərəq uzadır.

— Bu, Klodun iş gündəliyidir.

Аaa, məşqçi!

Biz ünvana çatdıqda Kristian cibindən “blekberi”ni çıxarır.

— Qrey, — o, cavab verir. — Ros, orda vəziyyət necədi? — Ona söylənənə diqqətlə qulaq asır.

— Gedib İtanı gətirim. İki dəqiqəyə qayıdıram, — Kristiana baxaraq pıçıldayır və iki barmağımı göstərirəm.

О, yayğın halda başını tərpədir, görünür, məlumatı beynində çözür. Teylor hərarətli təbəssümlə mənimçün qapını açır. Gülümsəyirəm. Sonra ev xəbərçisinin düyməsini basıram və şən halda qışqırıram:

— Salam, İtan, bu mənəm. Qapını aç.

Qıfıl xışıldayır, qapı açılır. Qapımıza doğru qaçaraq gedirəm. Demə, şənbə günündən bəri burda olmamışam, düz dörd gün, elə bil əbədiyyət keçib. İtan qapını açıq qoyub. Mənzildə gəzişirəm və nədənsə instinktiv olaraq yerimdə donub qalıram. Bir andan sonra bunun səbəbini anlayıram: “mətbəx adası”nın yanında solğun bir fiqur dayanıb və tapançanı mənə tuşlayıb. Bu Leyladır.

13-cü fəsil

İşə bir bax …

О, burdadır. Üzündəki biganə ifadəylə mənə baxır, üstəlik nişan alıb. Təhtəlşüurum huşunu itirərək yerə sərilir, onu ayıltmaq belə mümkün deyil.

Leylaya baxıram, beynimsə həyəcanla işləyir. O necə bura gəlib çıxıb? İtan hardadır? Lənət şeytana! İtan hardadır?

Buz kimi qorxu ürəyimi sıxır, başımın dərisi göynəyir, hər bir telim biz-biz durub. Bəlkə Leyla İtana nəsə edib? Təngnəfəs oluram, bədənimə adrenalin və vahimə dalğaları yayılır. “Sakit, sakit”, – bu sözləri mantra kimi təkrarlayıram.

О, başını yana əyir və məni nəzərdən keçirir, sanki yarmarkada seyrə çıxarılmış kabus idim. İlahi, axı mən belə deyildim.

Mənə elə gəlir ki, min il keçib getdi, hərgah cəmi bir neçə saniyə idi. Amma Leylanın siması hələ də biganə maska olmağında qalır, elə əvvəlki kimi, çirkli və pinti görkəmdədir. Duş qəbul eləməsi heç də pis olmazdı, əynində də həminki tençkot var. Çirkli saçları başına yapışıb, tellərin bəzisi yanlardan sütun kimi sallanıb; solğun gözlər dumanlanıb və o gözlərdə azca çaşqınlıq görürəm.

Ağzım qupquru qurusa da, səhradakı kimi, Leylayla söhbətə başlamağa cəhd eləyirəm.

— Salam. Sən Leylasan, hə? — xırıltıyla qarıldayıram. Onun dodaqları dartınır, təbəssümü təsvir edir.

— O danışır, — Leyla pıçıldayır, səsi həm incə və xırıltılıdır, həm də vahiməli ahəngdədir.

— Hə, mən danışıram, — bu sözləri incə tərzdə tələffüz edirəm, sanki uşağı dilə tuturam. — Burda təksən?

İtan hardadır? Onun zərər çəkə biləcəyi fikrindən ürəyim sıxılır.

Onun sifəti dartınır, mənə elə gəlir ki, o hönkürüb ağlamağa hazırdır – o məhz bu cür bədbəxt görünür.

— Tək, — Leyla pıçıldayır. — Tək.

Bu sözdə o qədər hüzn ifadə olunur ki, ürəyim sıxılır. O nəyi nəzərdə tutur? Mən təkəm? O təkdir? O təkdir, çünki İtana nəsə edib? Bircə bu olmasın… Qorxumu güclə adlayıram, boğazımı qom sıxıb.

— Burda nə edirsən? Sənə kömək eləyim?

Boğucu vahiməyə baxmayaraq, sözlərim sakit, xoşməramlı səslənir. О, alnını qırışdırır, sanki suallar onu haldan çıxarır, amma heç bir aqressiv addım atmır. Əlindəki silahı hələ də inamlı şəkildə tutur.

Onda başqa bir taktika seçirəm, öz əsəblərimə əhəmiyyət verməməyə çalışıram.

— Bəlkə çay istəyirsən?

Niyə bunu soruşuram? Çünki Rey istənilən emosional yüklənməyə bu cür münasibət bildirirdi. İlahi, məni bu durumda görsəydi, onun ürəyi partlayardı. Ümumiyyətlə, Rey özünün hərbi hazırlığı ilə Leylanın silahını çoxdan əlindən almışdı… İndi artıq məni nişan almır o. Bəlkə yerimdə tərpənim. Leyla başını yelləyir və gah o, gah da bu tərəfə əyir.

Havanı sinədolu içimə çəkirəm, təlaşı sakitləşdirməyə çalışıram və “mətbəx adası”na doğru gedirəm. O üzünü turşudur, sanki davranışımı başa düşmür və bir qədər kənara çəkilir ki, mənimlə üz-üzə dayansın.

Çaydanı götürüb titrəyən əllərimlə onun içinə krandan su doldururam. Tənəffüsüm tədricən rəvanlaşır. Hə, əgər o, ölümümü istəyirsə, artıq çoxdan atəş açmışdı. Leyla məni müşahidə eləyir, hüdudsuz maraqla. Qızdırıcını yandırıram, özümsə əzabla İtan haqda düşünürəm. О yaralıdır? Əl-qolu bağlıdır?

— Mənzildə daha kimsə var? — inamsız soruşuram.

О, başını əyir və sağ əliylə – tapançanı tutduğu əliylə – özünün uzun, çirkli saçlarının bir yığın telindən tutub fırlatmağa və didməyə başlayır. Yəqin ki, bu onun vərdişidir, əsəbiləşərkən belə edir; mənimlə oxşarlığına heyran qalıram. Nəfəsimi içimə alaraq cavab gözləyirəm. Həyəcan dözülməz dərəcədə artır.

— Tək. Tamamilə yalqız, — o donquldanır. Onun sözləri məni bir qədər sakitləşdirir. Bəlkə İtan burda deyil.

— Sən çay, yaxud qəhvə içmək istəmirsən?

— İçmək istəmirəm, — Leyla sakitcə cavab verir və kənara ehtiyatlı bir addım atır.

Duruma nəzarət etməyim haqda duyumum buxarlanıb yox olur. İblis! Yenidən vahimə hissindən ağır-ağır nəfəs alıram, qorxu bütün məsamələrimə yayılır. Buna baxmayaraq, çevrilərək şkafdan iki fincan götürürəm.

— Səndə məndə olmayan nə var ki? — Leyla soruşur, daha doğrusu, uşaq kimi zümzümə edərək deyir.

— Nəyi nəzərdə tutursan, Leyla? — bacardığım qədər nəvazişlə soruşuram.

— Usta, mister Qrey, onu adıyla çağırmağa sənə izn verir.

— Mən sabmissiv deyiləm, Leyla. Hə, Usta başa düşür ki, mən sabmissiv ola bilmərəm, bu iş üçün uyğun gəlmirəm.

О, başını başqa yana əyir. Çox qeyri-təbii və bu məni əsəbiləşdirir.

— Uy-ğun gəl-mir-sən, — sözləri heca-heca tələffüz edir, sanki diliylə dadına baxır. — Amma Usta xoşbəxtdir. Onu gördüm. O gülümsəyir və gülür. Bu onda çox nadir hallarda olur, çox nadir.

Bax a.

— Mənə oxşayırsan zahirən, — Leyla mövzunu dəyişir, məni təəccübləndirir; gözləri, deyəsən, ilk dəfə məndə cəmləşib. — Usta itaətli qızları xoşlayır, mənə və sənə oxşayan qızları. Başqalarına fikir vermir… fikir vermir… amma onunla bir yataqda yatırsan. Səni görmüşəm.

Lənət şeytana! Leyla yataq otağında olub. Bu heç ağlıma da gəlməyib.

— Məni onun yatağında görmüsən? — pıçıldayıram.

— Mən heç vaxt Ustanın yatağında yatmamışam, — donquldanır.

О mənə ilğımı xatırladır. Natamam şəxsiyyət. Leyla elə keçici görünür ki… Əlində silah tutsa da, qəfildən ona rəğbət duyuram. Bu zaman tapançadan iki əlli yapışır və gözlərim az qala hədəqəsindən çıxsın.

— Niyə biz Ustanın xoşuna gəlirik? Fikirləşirdim ki… ki… Usta zalım adamdır… zalım, amma onu sevirəm.

“Yox, o belə deyil!” – qəlbən etiraz edirəm. О zalım deyil. О, yaxşı adamdır, zülmətin tərəfində deyil. О mənə işıqlı tərəflə könül bağlayıb. Və budur Leyla bura gələrək onu geriyə aparmaq istəyir, hansısa ziyanlı ideyayla, guya onu sevir.

— Leyla, silahı mənə vermək istəmirsən? — nəvazişlə soruşuram. Əliylə tapançanı möhkəm tutub, sinəsinə sıxıb.

— Bu mənimdir. Bu, əlimdə qalan yeganə şeydir, — o, tapançanı nəvazişlə oxşayır. — О mənə sevgimi qaytarmaqda kömək edəcək.

Lənət olsun!.. Hansı eşq, Kristiandan danışırdı? Sanki mənim nəfəs yolumu bağlayır. Başa düşürəm ki, bir azdan Kristian bura gələcək ki, ləngiməyimin səbəbini bilsin. Doğrudanmı Leyla onu güllələmək istəyir? Elə vahimə fikirdir, boğazımda iri ağrılı qom yaranır, məni demək olar ki, boğur; o, qarnımda yığılan qorxuya bərabərdir.

Elə bu an qap açılır, Kristian astanada dayanıb. Arxasında da Teylor.

Kristian məni başdan-ayağa süzür və mən onun baxışlarında rahatlıq işıltısı görürəm. Amma bu işıltı ani olaraq yox olur, Kristianın gözləri Leylanı alır və baxışlar ona yönəlir. О, Leylaya elə nüfuzedici baxır ki, bunu onda heç vaxt görməmişəm. Kristianın gözlərində qəzəb və vahimə parıltısı var.

Yooox… yox…

Leyla gözlərini geniş açır və hansısa anda mənə elə gəlir ki, ağlı başına qayıdıb. О, tez-tez kirpiklərini qırpır, tapançanı da əlində möhkəm sıxır.

Hava boğazımda ilişib qalır, ürəyim elə möhkəm döyünür ki, qan qulaqlarımda səs salır. Yox, yox, yox!..

Bütün dünyam indi bu zavallı, ağılsız qadının əlindədir. O, atəş açacaqmı? Hər ikimizəmi? Yoxsa təkcə Kristiana? Bütün variantlar dəhşətlidir.

Lakin bütöv bir əbədiyyətdən kimi keçən andan sonra, ətrafımızdakı vaxt anlayışı itdikdə, onun başı aşağı enir və Leyla uzun kirpiklərinin arasından Kristiana baxır. Üzündən itaət oxunur.

Kristian əlini qaldırır, Teylora yerində qalmaq əmri verir. Teylorun ağarmış sifəti onun qəzəbini üzə çıxarır. Mən hələ heç vaxt onu bu cür görməmişəm. Amma o sakitcə dayanıb, Kristianla Leyla isə bir-birinə baxırlar.

Demə, nəfəsimi içimə almışam. Leyla nə edəcək? Bəs Kristian? Amma onlar bir-birinə baxmaqda davam edir. Kristianın simasında müəmmalı emosiyalar əks olunub. Bu nədir: yazıqlıq, qorxu, bağlılıq… yoxsa eşq? Yox. Yəqin ki, eşq yox!

Kristianın gözləri Leylanı alıb və mənzilin ab-havası əzabverici tərzdə dəyişir. Gərginlik o dərəcədə artır ki, mən onlar arasındakı əlaqəni, elektriki duyuram.

Yox! Qəfildən hiss eləyirəm ki, mən onların münasibətlərinə basqın etmişəm; onlar dayanıb bir-birinə baxırlar. Mən kənar adamam – vuayerist-qadın, qapalı pərdələr arasından yasaq intim səhnəyə baxan qadın.

Kristianın nüfuzlu baxışları daha da parlaqlaşır, duruşu azca dəyişir. О daha ucaboy, soyuqqanlı və kənarlaşmış görünür. Bu sima mənə tanış gəlir. Kristianı bu sayaq artıq görmüşəm, onun Oyun otağında.

Tüklərim biz-biz durur. Qarşımda Dominant Kristian durur. Bilmirəm, o bu rol üçün yaradılıb, yoxsa buna öyrədilib, amma mən qısılmış ürəyimdəki və böyrümdəki xəstə ağrıya, Leylanın ona necə cavab verməsinə, necə dodaqlarını tərpətməsinə, təngnəfəsliyinə, üzündə yüngülvarı qızartıya baxıram. Yox! Kristianın keçmişinə aid bu əzabverici səhnəni görmək istəmirəm.

Nəhayət, o, dodaqları ilə nəsə pıçıldayır. Sözü eşitmirəm, amma o, Leylaya anidən təsir eləyir. О diz çökür, başını əyir, tapança əlindən çıxaraq taxta döşəməyə düşür. Bax a!..

Kristian sakitcə tapançaya sarı gedir və ahənglə əyilərək silahı yerdən qaldırır. Çox pis gizlədilən nifrətlə silaha baxaraq onu pencəyinin cibinə qoyur. Yenidən Leylaya baxır, qız itaətlə “mətbəx adası”nın yanında qalıb.

— Аnasteyşa, Teylorla get, — Kristian əmr edir. Teylor astanadan içəri keçərək mənə baxır.

— İtan, — pıçıldayıram.

— Aşağı, — Kristian sakit ahənglə təkrarlayır, gözünü Leyladan çəkmir.

Aşağı düşmək lazımdır. Burda qalmaq olmaz. İtana zərər dəyməz. Rahatlıq dalğası sürətlə bütün bədənimə yayılır və hansısa anda mənə elə gəlir ki, huşumu itirəcəyəm.

— Anasteyşa, — Kristianın səsi sərt və xəbərdaredicidir.

Kirpiklərimi döyərək ona baxır və qımıldana bilmirəm. Kristianı tərk eləmək, onu Leylayla yalqız qoymaq istəmirəm. О, bir neçə addım atır və itaətkar Leylanın yanında dayanır, sanki onu müdafiə eləmək istəyir. Leyla nəsə qeyri-təbii sakitləşib. Gözümü onların hər ikisindən çəkə bilmirəm…

— Tanrı xətrinə, Аnasteyşa, heç olmasa həyatda bircə dəfə sənə deyiləni elə və çıx get!

Kristian gözlərimin içinə baxır, səsi buz parçasına oxşayır. Bu sakit sözlərdə qəzəb duyuram.

О mənə hirslənir? Yox, bircə bunu eləmə! Mənə elə gəlir ki, yanağıma sillə vurub. Niyə o, Leylayla qalmaq istəyir?

— Teylor, miss Stili aşağı aparın. Dərhal.

Teylor baş hərəkətiylə cavab verir, mənsə Kristiana baxıram.

— Niyə? — pıçıldayıram.

— Get. Mənzilimə qayıt, — Kristianın gözlərində soyuq parıltı var. — Mən Leylayla təkbətək qalmalıyam, — qərarlı şəkildə deyir o.

Mənə elə gəlir ki, o nəsə demək istəyir, amma mən baş verənlərdən o qədər təsirlənmişəm ki, buna əmin deyiləm. Baxışlarımı Leylaya yönəldir və onun dodaqlarında — açıq-aşkar təbəssüm görürəm, hərgah hələ də yerində qımıldanmır. Əsl kölə. İblis!.. İçim buz bağlayır.

Ona bu lazımdır. Xoşuna gələn budur. Yox!.. Ağlamaq istəyirəm.

— Miss Stil, Аnа, — Teylor əlini mənə uzadır, aparmaq istəyir, məni qucağına alır. Dəhşətli səhnədən yerimdəcə keyimişəm. Bu səhnə ən pis ehtimallarımı təsdiqləyir: Kristian və Leyla bir yerdədir — Usta və onun köləsi.

— Teylor, — Kristian tələsdirir və Teylor əyilərək əlimdən tutur.

Biz gedərkən görürəm ki, Kristian nəvazişlə Leylanın başını sığallayır və ona nəvazişli nəsə deyir.

Yox!

Теylor pillələrlə məni aşağı aparır, mənsə ixtiyarsız onun qolları arasındayam, son on dəqiqədə (yaxud daha çox vaxtda) nə baş verdiyini anlamağa çalışıram. On dəqiqə? Bəlkə bundan az? Zaman anlayışını tamamilə itirmişəm.

Kristian və Leyla, Leyla və Kristian… birgə? İndi onunla nə edir?

İlahi, Аnа! Nə baş verir, lənət şeytana?

Rahatlanaraq görürəm ki, İtan əlindəki iri çantayla kiçik vestibüllə gedir. Tanrıya şükür, onunla hər şey qaydasındadır!.. Teylor məni yerə qoyduqda İtana doğru qaçır və onun boynundan asılı qalıram.

— İtan! Tanrıya şükür! — Onu qucaqlayıb bağrıma basıram. Elə narahat idim ki, indi kiçik rahatlıqdan sonra içimdəki təlaşı dəf edib sevinirəm.

— Nə baş verir, hə? Аnа, bu kişi kimdir?

— Оy, bağışla, İtan. Bu Teylordur. Kristianın işçisi. Teylor, bu, İtandır, rəfiqəmin qardaşı.

Оnlar bir-birini salamlayır.

— Аnа, orda, yuxarıda nə baş verir? Mən cibimdən açarları çıxararkən bu oğlanlar üstümə cumdu və açarları məndən aldılar. Onlardan biri Kristian idi…

— Sən gec gəlib çıxmısan… Tanrıya şükür.

— Hə. Pullmandan olan tanışıma rast gəldim, oturub içdik. Axı yuxarıda nə baş verir?

— Kristianın keçmiş sevgilisi ordadı. Bizim mənzildə. Başı xarab olub və Kristian… — Səsim titrədi, gözlərimdənsə yaş axdı.

— Ey, – İtan pıçıldayır və məni daha möhkəm bağrına basır. – Kimsə polis çağırıb?

— Yox, onlara ehtiyac yoxdu.

Hönkürüb ağlayıram, başımı onun sinəsinə qoymuşam və dayana bilmirəm; son saatın gərginliyi məndən göz yaşlarıyla çıxır. İtan məni qucaqlayır, amma onun təəccübünü duyuram.

— Ey, Ana, gedək içək.

О, naqolay şəkildə kürəyimə vurur. Qəfildən utancaqlıq və naqolaylıq duyuram; sözün düzü, tək qalmaq istəyirəm. Amma başımı tərpədərək onun dəvətini qəbul eləyirəm. Burdan uzaqda olmaq istəyirəm, yuxarıda baş verənlərdən.

Teylora sarı çevrilirəm.

— Mənzili yoxlamısınız? — göz yaşları arasından soruşuram, əlimin arxa tərəfiylə burnumu silirəm.

— Bu gün səhər, — Teylor təqsirkarcasına çiyinlərini çəkir və mənə cib yaylığı uzadır. О özünü itirib. — Bağışlayın, Аnа.

Mən qüssələnirəm. İlahi, onun elə təqsirkar görkəmi var ki! Onu bundan da artıq kədərləndirmək istəmirəm.

— O, hər dəfə qeyri-təbii məharətlə əlimizdən çıxırdı, — Teylor qüssəli halda əlavə edir.

— Biz İtanla qısa müddətə burdan ayrılıb içki içməyə gedirik, — göz yaşlarımı silirəm.

Teylor bir ayağını qaldırıb o birini qoyur.

— Mister Qrey sizin mənzilə qayıtmanızı istəyirdi, — Teylor sakitcə xatırladır.

— Axı Leylanın harda olduğu sizə məlumdur, — Səsimdəki kədəri gizlətmək gücündə deyiləm. — Buna görə də mühafizəyə zərurət qalmayıb. Kristiana deyin ki, onunla sonra görüşərik.

Teylor ağzını açaraq nəsə demək, etiraz eləmək istəyir, amma sonra duruxur.

— Bəlkə çantanı Teylorun yanında saxlayasan? — İtana təklif edirəm.

— Yox, çox sağ ol, onu özümlə götürərəm.

İtan baş hərəkətiylə Teylorla sağollaşır və məni çıxışa doğru aparır. Çox gec xatırlayıram ki, çantamı “Audi”nin arxa oturacağında unutmuşam, odur ki, cibimdə bir sentim belə yoxdur.

— Çantam…

— Narahat olma, — İtan qayğılı görkəmlə donquldanır. — Mən qonaq edirəm.

Küçənin o biri tərəfindəki bara üz tuturuq, pəncərə önündəki taxta stullarda otururuq. Mən nə baş verdiyini görmək istəyirəm: kim gəlir, daha da önəmli, kim çıxır. İtan pivə şüşəsini mənə uzadır.

— Keçmiş sevgilisi ilə problemləri var? — o, ehtiyatla maraqlanır.

— Hər şey yetərindən də artıq qəlizdir, — mızıldanıram, kəskin şəkildə özümə qapanıram.

Bu haqda danışa bilmərəm, müqavilə imzalamışam. İlk dəfə olaraq buna heyfsilənirəm ki, Kristianın müqavilənin qüvvədə olma müddəti haqda mənə heç nə deməyib.

— Vaxtım çoxdur, — İtan incə tərzdə deyir və pivədən böyük bir qurtum alır.

— Onlar bir neçə il bundan əvvəl bir yerdə olublar. Qız ərə gedib, sonra hansısa oğlanla ər evindən qaçıb. Bir-iki həftə əvvəl oğlan avtomobil qəzasında həlak olub və indi o, Kristianın ovuna çıxıb, — çiyinlərimi çəkirəm. Mahiyyətcə burda gizlətməli heç nə yoxdur.

— Ovuna çıxıb?

— Onun tapançası vardı.

— Lənət şeytana!

— Ümumiyyətlə, o, heç kimi təhdid eləmirdi. Bəlkə də intihar etmək fikrindəydi. Buna görə də səninçün narahat idim. Bilmirdim mənzildəsən, ya yox.

— Aydındı. Deyəsən, psixikası sabit deyil.

— Hə, düzdü.

— Bəs Kristian indi onunla neyləyir?

Üzümdəki qan qaçır, ödüm ağzıma gəlir.

— Bilmirəm, — pıçıldayıram.

İtan gözlərini bərəldib, nəhayət ki, o hər şeyi anlayıb.

Bütün problemim də bundadır. Lənətə gəlsin, onlar orda neyləyirlər? Söhbət eləyirlər, ümidim bunadır. Sadəcə, söhbət eləyirlər. Bununla belə, fikrən Kristianın Leylanın saçlarını oxşadığınmı görürəm.

“Psixikası pozulub və Kristian onun qeydinə qalır, vəssalam” – özüm-özümü inandırıram. Amma təhtəlşüurum kədərlə başını yelləyir.

Məsələ ancaq bunda deyil. Leyla mənim bacarmadığım kimi onun tələbatını ödəmək qabiliyyətindədir. Bu fikir məni dəli edir.

Son günlər elədiklərimizin hamısını xatırlayıram: onun sevgi etirafı, işvəli yumoru, yaxşı əhval-ruhiyyəsi. Amma yaddaşımda daim Yelenanın sözləri canlanır. Nahaq yerə deyilmir ki, başqasının söhbətinə qulaq asdınsa, özünə aid yaxşı heç nə eşitməzsən.

Sənə… Oyun otağı lazımdır?”

Pivə şüşəsini cəld başıma çəkirəm və İtan yenisini qarşıma qoyur. İndi onun üçün çox pis partnyor idim, amma o, sağ olsun, məni tək qoymayıb nəsə danışır, məni şənləndirməyə çalışır, Barbados haqda xatirələrini, Keytin Eliotla çıxartdığı oyunları söyləyir və bu məni düşüncələrdən yaxşıca yayındırır. Sadəcə, yayındırır.

Zəkam, qəlbim, ruhum əvvəlki kimi orda, mənzildədir, Kristian və Leylanın, haçansa sabmissiv olmuş qadının yanındadır. Leyla hesab edir ki, hələ də onu sevir. Belə də görünür.

Üçüncü şüşəni boşaltdıqda evin qarşısında, “Audi”nin yanında böyük, tünd şüşələri olan “Lendkruzer” dayanır. Maşından doktor Flinn düşür (onu tanıyıram), solğun-mavi rəngli tibb forması geymiş bir qadının müşayiəti ilə. Teylorun onları giriş qapısından içəri keçirdiyini görürəm.

— Bu kimdi? — İtan soruşur.

— Doktor Flinn. Kristianın tanışı.

— Nə həkimidir?

— Nevropatoloqdu.

— Аа.

Biz sonrasını gözləyirik. Bir neçə dəqiqə sonra onlar qayıdırlar. Kristian adyala bükülü halda Leylanı aparır. Nə? Dəhşətlə onların maşına necə oturduğuna və çıxıb getmələrinə baxıram.

İtan mərhəmətlə mənə sarı boylanır, mənsə özümü atılmış və tənha hiss edirəm.

— Bəlkə alkoqolu çox olan bir şey içim? — İtandan xahiş eləyirəm.

— Əlbəttə. Nə istəyirsən?

— Brendi. Zəhmət olmasa.

İtan başıyla razılıq bildirir və bara sarı gedir. Mən pəncərədən binaya baxıram. Bir neçə dəqiqə sonra Teylor çölə çıxır və “Audi”yə oturub “Eskala” istiqamətində yola düşür… Kristianın ardınca? Bilmirəm.

İtan böyük brendi şüşəsini qabağıma qoyur.

— Hə, Stil. Gəl içib keflənək.

Mənə elə gəlir ki, bu, son saatlarda eşitdiyim ən yaxşı təklifdir. Badələri toqquşdururuq və mən yandırıcı mayeni içirəm. Nəhayət, qəlbimdə məskən salmış dəhşətli ağrıdan yayınıram.

Artıq gecdir, dəmlənmişəm. İtanla məndə mənzilin açarı yoxdur. O, inad edir ki, məni “eskala”ya qədər ötürsün, özü isə getməyə yer tapar. Artıq tanışına (səhər görüşdüyü) zəng edib ki, onunla görüşsün.

— Sənin Moğolun harda yaşayır, — İtan fışıltıyla deyir.

Mən başımı tərpədirəm.

— Sən yəqin ki, mənimlə yuxarı çıxmaq istəmirsən? — soruşur.

— Yox, mən hər şeyi aydınlaşdırmalıyam, ya da yıxılıb yatmalıyam.

— Sabah görüşürük?

— Hə. Çox sağ ol, İtan, — onu qucaqlayıram.

— Hər şey normaldı, Stil, — qulağıma mızıldanır. Sonra ağuşumdan çıxaraq binaya necə girməyimə tamaşa eləyir.

— Çao-kakao, — qışqırır. Gülümsəyir və ona əl yelləyirəm, sonra liftin düyməsini basıram.

Liftdən çıxıram və Kristianın mənzilinə sarı gedirəm. Teylor yoxdur və bu qəribədir. İkiqat qapıları açıram, böyük otağa daxil oluram. Kristian otaqda gəzişərək telefonla danışır.

— Qız burdadır, — o bağırır və mənə sarı çönür. — Hardaydın, sənin ananı? — bağırır, amma yerindən tərpənmir.

О mənə hirslənib? Bu odur? Özü Tanrı bilir o başıxarab qızla nə qədər vaxt keçirib? İndi mənə hirslənir?

— Əyyaşlıq edirdin? — dəhşətlə məndən soruşur.

— Bir azca, — məncə, elə də bilinmir.

О, ağır-ağır nəfəs alır və əlini saçlarında gəzdirir.

— Sənə bura qayıtmağı tapşırmışdım, — səsi vahiməli olsa da, sakitdir. — Artıq on birə on beş dəqiqə işləyib. Mən narahat idim.

— İtanla içki içməyə getmişdim, sən keçmiş kölənlə eşələnənə qədər, — cavab olaraq fısıldayıram. — Bilmirdim onunla… nə qədər vaxt keçirəcəksən.

О, gözlərini qıyır, mənə doğru bir neçə addım atır, amma dayanır.

— Niyə bunu bu formada deyirsən?

Çiyinlərimi çəkir və barmaqlarıma baxıram.

— Аnа, noolub? — İlk dəfədir ki, onun səsində təkcə qəzəb yox, nəsə başqa bir şey də duyuram. Nə? Qorxu?

Güclə udqunur və nə deyəcəyimi düşünməyə çalışıram.

— Leyla hardadır? — Altdan-altdan onu süzürəm.

— Fermontdakı psixiatriya xəstəxanasında, — o cavab verir, diqqətlə üzümə baxır. — Аnа, noolub? — İndi düz qarşımda dayanıb. — Axı noolub?

Başımı yelləyirəm.

— Mən sənə layiq deyiləm.

— Nə? — Gözlərində həyəcan yaranır. — Niyə belə hesab eləyirsən? Bu hardan ağlına gəldi?

— Sənə lazım olan hər şeyi vermək qabiliyyətində deyiləm.

— Sən mənə lazım olan hər şeysən.

— Sadəcə, səni onunla gördüm… — Səsim qırıldı.

— Niyə məni incidirsən? Məsələ səndə deyil, Аnа. Məsələ ondadır, — o, kəsik-kəsik havanı içinə çəkir və əlini saçlarında gəzdirir. — Hazırda Leyla çox xəstədir.

— Amma mən sizi… birləşdirən səbəbi duyurdum.

— Nə? Yox, — o, əlini mənə uzadır, mənsə instinktiv olaraq geriyə bir addım atıram. Kristianın əli ixtiyarsız olaraq aşağı enir, gözlərini məndən çəkmir. Mənə elə gəlir ki, o təlaş içindədir.

— Çıxıb gedirsən? — pıçıldayır; gözləri qorxuyla doludur.

Susuram, dağınıq fikirlərimi toplamağa çalışıram.

— Lazım deyil, — o yalvarır.

— Kristian… mən… — Ona nə demək istəyirəm? Mənə vaxt lazımdır ki, hər şeyi düşünüb daşınım. — Mənə vaxt ver.

— Yox. Yox! — deyir.

— Mən…

О, otağı dəlisov baxışla nəzərdən keçirir. Niyə? İşıqlanmanı gözləyir? Gözəgörünməz qüvvənin müdaxiləsini? Bilmirəm.

— Sən gedə bilməzsən, Аnа. Mən səni sevirəm!

— Mən də səni sevirəm, Kristian, sadəcə…

— Yox… yox! — məyusluqla deyir o və əlləriylə başını tutur.

— Kristian…

— Yox, — o pıçıldayır, təlaşdan gözləri bərəlmişdi və qəfildən qarşımda diz çökür və başını endirir. Ağır-ağır nəfəs alır və qımıldanmır.

Bu nədir?..

— Kristian, sən neyləyirsən?

О beləcə dayanmaqda davam edir, mənə baxmadan.

— Kristian, neyləyirsən! Neyləyirsən? — təkrarlayır, demək olar ki, qışqırıram. Kristian qımıldanmır. — Kristian, mənə bax! — təlaş içində əmr edirəm.

О dərhal başını qaldırır və itaətlə mənə baxır, boz gözləriylə, demək olar ki, hissiz… intizarla.

Lənət şeytana! Kristian sabmissivdir.

14-cü fəsil

Kristian ayaqlarımın yanında diz üstə dayanıb, cansız boz gözləriylə mənə baxır – həyatımda ən dəhşətli mənzərə. Tapançalı Leyla bu mənzərənin qarşısında heç nədir. O dəqiqə ayılıram, üzümün qanı qaçır, alkoqolun təsiri birdən dağılır, onu talesizlik, fanilik duyğusu əvəz edir.

Mən kəskin şəkildə, hönkürtüylə ah çəkirəm. Mən şokdayam. “Yox. Yox, bu, düzgün deyil, çox yanlış və çox dəhşətlidir”.

— Kristian, xahiş edirəm, belə eləmə! Mən istəmirəm.

О, hələ də passiv şəkildə mənə baxır, tərpənmir, heç nə demir.

“Axı nə baş verir! Zavallı Əlli Çalarım”. Hüzndən qəlbim sıxılır. Ona neyləmişəm? Göz yaşlarımı saxlaya bilmirəm.

— Bunu niyə eləyirsən? Mənimlə danış, — pıçıldayıram.

О, gözlərini döyür.

— Məndən nə eşitmək istəyirsən? — yumşaq və hissiz halda dedi və bir anlığa rahatlıq duyuram ki, o danışır… Yooox, amma bu cür yox. Yox.

Göz yaşları artıq yanaqlarımdan axır. Qəfildən anlayıram ki, onun Leyla kimi zavallı bir məxluq tək itaətkar görkəmlə qarşımda diz çökməsinə baxa bilmirəm. Güclü bir kişinin hələ də azyaşlı oğlan uşağı tək qalmasını görmək ürəyimi parçalayır: dəhşətli dərəcədə incidilmiş və heç kimə lazım olmayan, özünü nə sevgiyə, nə də normal ailəyə layiqli bilməyən… yazıq oğlan.

Mərhəmət, məyusluq, qorxu ürəyimi doldurur, boğazımda qom yaranır. Mən mübarizə aparacaq və onu geri qaytaracam, Kristianımı geri qaytaracam.

Kiminsə üzərində dominantlıq edəcəyim fikri ürəyimi bulandırır. Xüsusən, Kristian üzərində. Onda mən ona oxşayacam – onu bu hala gətirmiş qadına.

Bu fikirdən ürpənir və ağzımda öd qoxusu hiss eləyirəm. Bunu heç vaxt eləməyəcəm. Heç vaxt istəməyəcəm.

Düşüncələrim aydınlaşdıqda bircə çıxış yolu görürəm. Göz yaşlarımı əlimin arxa tərəfiylə silərək, gözümü ondan çəkməyərək, Kristian qarşısında diz çökürəm.

Taxta döşəmə sərt və narahatdır. Amma indi bərabər mövqedəyik. Amma indi onu necə geri qaytarım.

Kristianın gözləri bir qədər geniş açılır, amma üzünün ifadəsi dəyişmir.

— Kristian, belə eləmək lazım deyil, — yalvarıram. — Heç yerə qaçmaq fikrində deyiləm. Sənə neçə dəfə demişəm ki, heç yerə gedəsi deyiləm. Baş verənlərin hamısı mənə təsir eləyib. Mənə düşünməkçün zaman lazımdı… özümlə təkbətək qalmaqçün. Niyə həmişə ən pis variantı təklif edirsən?

Yazıqlıq hissindən ürəyim yenə də sıxılır. Cavabı bilirəm: çünki Kristian özünü sevmir, inanmır ki, kiməsə lazımdır.

Yelenanın sözlərini xatırlayıram.

“О bilir ki, sən özünə neqativ yanaşırsan? Sənin bütün problemlərini bilirmi?”

Ah Kristian… qorxu hissi yenidən ürəyimi bələyir və mən məyusluqla danışmağa başlayıram:

— Bu axşam öz mənzilimə qayıtmaq istəyirdim. Mənə zaman ayırmırdın… həyatımda baş vermiş bütün dəyişikləri düşünməkçün zaman, — hönkürüb ağlayıram və üzümdən kölgə keçir. — Sadəcə, düşünmək.

Biz demək olar ki, bir-birimizi tanımırıq, özünlə daşıdığın yük… mənə lazımdır… mənə hər şeyi dərk eləməkçün zaman lazımdır. İndisə, Leyla, Leyla… hə… o, küçədə dolaşmadıqda, təhlükə olmadıqda… fikirləşdim ki … fikirləşdim ki…

Səsim qırılır, Kristiana baxıram. О da diqqətlə mənə baxır, məncə, qulaq asır.

— Səni Leylayla gördükdə… — Gözlərimi yumuram, onun keçmiş köləsi ilə əlaqəsinə dair ağrılı xatirə yenidən qəlbimi göynədir. — Mən şok keçirdim. Elə bil sənin keçmiş həyatına baş vurdum… və… — Onun möhkəm yumruqda düyünlənmiş əllərinə baxıram, göz yaşları isə yanaqlardan durmadan axır. — Anladım ki, sənə tam layiq deyiləm.
Qorxdum ki, səni bezdirə bilərəm və sən çıxıb gedərsən… mənsə Leylanın durumuna düşərəm… kölgə olaram. Çünki səni sevirəm, Kristian və sən məni atıb getsən, sanki günəş sönəcək. Mən zülmətdə qalacam. Heç yerə qaçmaq istəmirəm. Sadəcə, çox qorxuram ki, məni atıb gedəcəksən…

Bunu ona deyərkən – o ümidlə ki, Kristian bunu dinləyir – anlayıram ki, həqiqi problemim nədədir. Sadəcə, anlamıram ki, o məni niyə sevir. Heç zaman başa düşməmişəm ki, o məni niyə sevir.

— Başa düşmürəm ki, niyə məni cazibədar hesab edirsən, — mızıldanıram. — Sən… hə, sən sənsən, mənsə… — Çiyinlərimi — çəkir və ona baxıram. — Sadəcə, anlamıram. Sən gözəlsən, seksualsan, uğurlusan, mehribansan, qayğıkeşsən və s. və i.a. və mən sənin xoşuna gələnləri edə bilmərəm.
Sənin istədiyini edə bilmərəm. Məgər mənimlə xoşbəxt olacaqsan. Səni necə ram eləyim? — Özümün ən böyük narahatlıqlarımı dilə gətirdikdə səsim pıçıltıya qədər qısılır. — Heç vaxt anlamamışam ki, məndə nə tapmısan. Səni Leyla ilə gördükdə isə hər şey mənə aydın oldu.

Burnumu çəkir, əlimlə göz yaşlarımı silir, onun hissiz üzünə baxıram.

İlahi, bu, necə də dözülməzdir! “Mənimlə danış, lənət şeytana!”

— Bütün gecəni burda qalacaqsan? Çünki məndə burda qalacağam, — bağırıram.

Deyəsən, onun sifəti yumşaldı, azca canlandı. Amma bunu anlamaq elə çətindir ki.

Mən əlimi uzada və ona toxuna bilərdim, amma bu vəziyyətdən kobud sui-istifadə olardı. Bunu istəmirəm, amma onun nə etmək, yaxud nə demək istədiyini bilmirəm. Sadəcə, anlamıram.

— Kristian, xahiş eləyirəm, xahiş eləyirəm… mənimlə danış, — barmaqlarımı qatlayaraq yalvarıram.

Diz üstə dayanmağa heç taqətim yoxdur, amma mən dayanmışam, onun gözəl boz gözlərinə baxaraq gözləyirəm.

Və gözləyirəm.

Və gözləyirəm.

— Xahiş eləyirəm, — yenidən yalvarıram.

Qəfildən onun gözləri tündləşir. Kirpiklərini döyür.

— Elə qorxdum ki, — pıçıldayır.

Tanrıya şükür! Təhtəlşüurum öz kürsüsündə oturur, ah çəkir və “cin”dən böyük bir qurtum içir.

O, dil açdı! Məni sevinc bürüyür və udqunuram, emosiyalarımı ələ almağa və axmağa hazır olan göz yaşlarımı saxlamağa çalışıram.

Kristianın səsi sakit və nəvazişlidir.

— İtan evə yaxınlaşdıqda anladım ki, səni kimsə başqa bir adam mənzilə buraxıb. Teylorla maşından atılıb düşdük… sonra onu orda gördüm, səninlə, həm də silahlı. Yəqin ki, qorxudan az qala öləcəkdim. Səni kimsə təhdid eləyirdi… ən pis qorxularım gerçəkləşmişdi.
Elə hirslənmişdim ki, ona, sənə, Teylora, özümə, — o başını yellədi və əzabla üzünü qırışdırdı. — Onun nə dərəcədə dəyişdiyini bilmirdim. Nə edəcəyimi bilmirdim. Məni gördükdə nə edəcəyini bilmirdim. — О susdu və üzü-gözünü turşutdu. — Sonrasa Leylanın özü mənə çıxış yolunu göstərdi; о elə itaətkar olmuşdu ki. Bu zaman anladım nə etmək lazım olduğunu. –О susdu, mənə baxır, reaksiyamın nə olacağını tapmağa çalışır.

— Sonra, — pıçıldayıram. О köks ötürür.

— Onu bu durumda gördükdə başa düşdüm ki, ola bilsin ki, bu məsələdə mən də günahkaram. Axı həmişə istiqanlı və dəcəl olub.

О, yenidən gözlərini yumur, ağır-ağır köks ötürür, az qala hönkürüb ağılayır. Bunu görmək əzabvericidir, amma diz üstə qalaraq bütün diqqətimlə ona qulaq asıram.

— О sənə ziyan vura bilərdi. Mən də bunun günahkarı olacaqdım, — Kristianın gözləri dəhşətə bələnir və o, yenidən susur.

— Axı ziyan vermədi, — pıçıldayıram. — Onun dəliliyində də günahkar sən deyilsən, Kristian. — Ona baxır və söhbətin davamını gözləyirəm.

Bu an başa düşürəm ki, o mənim təhlükəsizliyim üçün hər şey edib və ola bilsin ki, Leylanın təhlükəsizliyi üçün də, çünki onunçün narahatdır. Amma niyə, çünki ona biganə deyil? Bu arzuolunmaz sual mənə rahatlıq vermir. Kristian deyir ki, məni sevir, axı onda o, kobud şəkildə məni evimdən qovdu.

— Mən yalnız sənin getməyini istəyirdim, — mızıldanır, fikirlərimi oxuyaraq. — Sənin təhlükədən uzaq olmağını istəyirdim, sənsə… İstəmirdin. Getmək, — qıcırdılmış dişləri arasından fısıldayır və başını yelləyir. Onun məyusluğu açıq-aşkar görünür.

Kristian diqqətlə mənə baxır.

— Аnasteyşa Stil, siz tanıdığım qadınlar arasında ən tərs adamsınız, — o, gözlərini qapadır və yenə də inamsızcasına başını yelləyir.

“Аaa, о qayıdıb”. Mən rahatlanaraq köks ötürürəm, sanki təlaşdan xilas oluram.

Kristian yenidən gözlərini açır, üzündə hüzn var, əsl hüzn.

— Sən qaçmağa hazırlaşırdın? — o soruşur.

— Yox!

Kristian gözlərini yumur və bir qədər sakitləşir. Gözlərini açanda isə üzündəki kədər və ağrını görürəm.

— Fikirləşdim… — Susur. — Аnа. Budur qarşındayam… bütünlüklə sənin. Neyləyim ki, bunu anlayasan? Görəsən ki, səni bütünlüklə istəyirəm, tam, olduğun kimi. Səni sevdiyimi.

— Mən də səni sevirəm, Kristian və səni bu cür görmək… — Səsim titrədi və göz yaşlarım axdı. — Elə bilirdim ki, səni sındırmışam.

— Sındırdın? Məni? Yooox, Аnа, əksinə, — o əlimdən tutur. — Sən mənə düzgün həyat yolunu göstərirsən, — pıçıldayır və barmaqlarımı öpür, sonra ovcunu ovcuma qoyur.

Qorxudan genişlənmiş gözləriylə o, ehtiyatla əlimi özünə sarı çəkir və öz sinəsinə qoyur, ürəyindən bir az aralı – yasaq zonaya. Tənəffüsü sürətlənir. Ürəyi barmaqlarımın altında dəlicəsinə döyünür. Dişlərini qıcayaraq gözlərini məndən çəkmir.

Məəttəl qalmışam. Mənim Kristianım! O mənə yasaq zonaya toxunmaq imkanı verdi. İndi mənə elə gəlir ki, ciyərlərimdə hava qalmayıb. Qan qulaqlarımda cingildəyir; ürəyimin ritmi onun ürəyinin ritminə uyğundur.

О, əlimi buraxır, onu qoyduğu yerdə saxlayaraq, ürəyindən bir qədər yuxarıda. Azca barmaqlarımı əyirəm və köynəyin altından onun dərisinin hərarətini duyuram. О, nəfəsini içinə çəkib. Buna tab gətirmirəm və əlimi götürmək istəyirəm.

— Yox, — o dəqiqə dillənir və yenidən əlimin üstünü ovucuyla örtür, barmaqlarımı sinəsinə sıxır. — Lazım deyil.

Cəsarətlənərək ona yaxınlaşıram, dizlərimizin bir-birinə toxunmasını istəyirəm və asta-asta o biri əlimi qaldırıram, o, niyyətimi anlayıb. Kristian gözlərini geniş açır, amma məni dayandırmır.

Ehtiyatla onun köynəyinin düymələrini açıram. Bir əlimlə bunu eləmək çətindir. O biri əlimin barmaqlarını tərpədirəm, o, əlimi buraxır, iki əllə köynəyini açmağıma imkan verir. Gözlərini çəkmədən köynəyini çıxarıram, döş qəfəsi çılpaqlaşır.

О udqunur, dodaqlarını aralayır; tənəffüsü sürətlənir və hiss eləyirəm ki, içindəki təlaş böyüyür. Amma məndən aralanmır. Bəlkə o hələ də sabmissiv vəziyyətində idi? Anlamıram.

Davam edim, ya yox? Ona ziyan vurmaq istəmirəm, fiziki, yaxud mənəvi. Dərketmə siqnalı mənimçün Kristianın özünü mənə təslim eləməsi idi.

Əlimi uzadıram, o, əlimi sinəsinə yaxınlaşdırır, mənsə ona baxıram… onun iznini istəyirəm. Güclə seçiləcək dərəcədə başını yana əyir mənim toxunuşumun intizarında yumaq kimi yığılır; ondan gərginlik dalğası yayılır, amma bu dəfə qəzəb deyil, qorxu dalğası.

Mən tərəddüd edirəm. Bunu eləyə biləcəyəmmi?

— Hə, — pıçıldayır, yenə də mənim səslənməmiş fikirlərimi oxumaq kimi nadir qabiliyyətini göstərir.

Barmaqlarımın ucuyla onun sinəsindəki tüklərə toxunur və astaca onları sığallayıram. О, gözlərini yumur, üzünü qırışdırır, sanki dözülməz ağrı çəkir. Bunu görmək əzabvericidir və mən dərhal əlimi geri çəkirəm, amma o, dərhal əlimdən tutur və sinəsinə basır, elə basır ki, tükləri ovcumu qıdıqlayır.

— Yox, — o, güclə deyir. — Belə lazımdı.

O, gözlərini bərk sıxdı. İndi ona çox çətindir. Amma mənimçün də asan deyil. Barmaqlarımı ehtiyatla onun sinəsində gəzdirir, dərisinin formasından həzz alıram və qorxuram ki, cəsarətim lazım olduğundan artıqdır.

О, gözlərini açdı; gözlərindən od yağırdı.

Lənət şeytana… baxışları yandırıcıdır, inanılmaz dərəcədə intensiv, vəhşi, tənəffüsü rəvanlığını itirib. Naqolay şəkildə qurcalanıram, amma qanımın coşduğunu duyuram.

Kristian məni dayandırmır və mən yenə də barmaqlarımla onun sinəsini sığallayıram. О, ağır-ağır nəfəs alır, ağzını açaraq və mən anlamıram bu qorxudandır, yoxsa başqa bir şeydən.

Mən çoxdandı ki, onu öpmək istəyirəm, hələ diz üstə oturaraq onun baxışlarına öz istəklərimlə cavab verib anlatmağa çalışıram. Sonra ürəyindən yuxarıdakı hissəni öpürəm və dodaqlarımla onu isti, şirin qoxulu dərisini duyuram.

Onun boğuq iniltisi məni ürküdür. Amma mən dərhal dizlərim üstə oturur və qorxa-qorxa onun sifətinə baxıram. Kristian gözlərini möhkəm şəkildə yumub, o tərpənmir.

— Yenə də, — pıçıldayır; yenidən onun sinəsinə doğru əyilir və bu dəfə çapıqlardan birini öpürəm. О, heyrətlənir, mənsə o birini öpürəm, sonra üçüncünü. Kristian ucadan inləyir və qəfildən məni qucaqlayır, bir əliylə saçlarımdan tutur, ağrıdıcı və kəski şəkildə aşağı dartır. Dodaqları o dəm acgöz dodaqlarımın yanında peyda olur. Öpüşürük, barmaqlarımı onun saçlarına keçirirəm.

— Ох, Аnа, — pıçıldayır və məni döşəməyə uzadır. Bir andan sonra artıq onun altında uzanmışam. Gözəl simasını ovuclarımın arasına alıb barmaqlarımın altında göz yaşlarını hiss eləyirəm.

О ağlayır… Yox. Yox!

— Kristian, xahiş eləyirəm, ağlama! Mən ciddi deyirəm ki, səni atıb getməyəcəm. Heyf ki, sən başqa cür düşünürsən… xahiş eləyirəm məni bağışla. Mən səni sevirəm. Mən həmişə səni sevəcəm.

О mənə baxır və sifətində ağrılı ifadə donub.

— Noolub?

İri gözlərindən məyusluq oxunur.

— Niyə hesab eləyirsən ki, səni atıb gedəcəm? Bu nə sirdir? Səni bu fikrə gəlməyə nə məcbur eləyir? De, Kristian, xahiş eləyirəm…

О, bardaş quraraq oturdu, mən də ayaqlarımı uzadıb yanında özümə yer elədim. Döşəmədən qalxmaq istəyirəm, amma onun fikirlərini qarışdırmaq istəmirəm. Deyəsən, о, nəhayət ki, mənə inanmağa hazırdır.

Kristian məyusluqla mənə baxır. Lənət şeytana, çox pis oldu…

— Аnа… — О susur, lazımi sözlər axtarır; Kristianın sifətində donmuş ağrı ifadəsi var. Biz hara gedirik?..

О, ağır-ağır nəfəs alır və boğazındakı qomu udur.

— Аnа, mən sadistəm. Mən şabalıdı saçlı balaca qızları qamçılamağı xoşlayıram, sənin kimiləri, çünki mənim qəhbə anama oxşayırsınız. Əlbəttə, sən yəqin ki, bilirsən nəyə görə.

О bu sözləri birnəfəsə deyir, sanki onlar çoxdan hazırlanıb və o bu kəlmələrdən qurtulmaq istəyir.

Mənim dünyam silkələnir və əyilir. Bircə bu yox…

Mən bunu gözləmirdim. Bu pis oldu. Həqiqətən, pis oldu. Kristiana baxıram, indicə dediklərinin mənasını anlamağa çalışıram. Bax buna görə bir-birimizə oxşayırıq.

İlk fikrim: Leyla haqlı idi, “Usta zalım adamdır”.

Kristianla onun meylləri barədə ilk söhbətimizi xatırlayıram, o zaman, Qırmızı ağrı otağındakı söhbəti.

— Axı sən dedin ki, sadist deyilsən, — pıçıldayıram, ona nə cürsə bəraət verməyə çalışıram.

— Yox, mən dedim ki, dominant olmuşam. Əgər yalan demişəmsə, bu sirri gizlətməkçün olub. Bağışla. — О özünün ucları vurulmuş dırnaqlarına baxır.

Mənə elə gəlir ki, o öləziyib. Mənə yalan dediyi üçünmü? Yoxsa, həqiqətən, dediyi kimi olduğundan?

— Sən mənə bu sualı verdikdə, mən deyirdim ki, aramızda tam başqa münasibətlər olacaq, — donquldanır. Baxışlarına əsasən görürəm ki, dəhşət içindədir.

Sonra durumumuzun bütün dəhşətliliyini anlayıram. Əgər o sadistdirsə, ona, həqiqətən, bu kötəkləmə və s. zir-zibil gərəklidir. İblis. Mən üzümü ovcumda gizlədirəm.

— Deməli, belə, — Kristiana baxaraq pıçıldayıram. — Mən sənə intizarında olduğun şeyləri verə bilmərəm. — Hə, bu, həqiqətən, o deməkdir ki, bir-birimizə uyğun gəlmərik.

Təlaş boğazımı düyünləyir, daxili aləmim ayaqlarım altında dağılır. Bax belə. Biz bir yerdə ola bilmərik.

О, üzünü turşudur.

— Yox-yox-yox, Аnа. Yox. Sən bacararsan. Sən mənə lazım olanı verirsən, — o, barmaqlarını yumruqda düyünləyir. — Xahiş eləyirəm mənə inan, — donquldanır; onun sözləri –yalvarışdır.

— Kristian, nəyə inanacağımı bilmirəm. Hər şey o qədər xoşagəlməzdir ki, — xırıltıyla pıçıldayıram, axmağa hazır olan göz yaşlarından boğuluram.

О, baxışlarını mənə yönəldir və indi gözləri ümidlə parlayır.

— Аnа, mənə inan. Səni cəzalandırdıqdan və sən çıxıb getdikdən sonra mənim dünyam dəyişdi. Mən o hissdən uzaqlaşacam deyəndə zarafat eləmirdim, — o, ağrı dolu yalvarışla mənə baxır. — Sən deyəndə ki, məni sevirsən, bu mənimçün kəşf idi.
Əvvəllər heç kim mənə bu sözləri deməyib və mənə elə gəldi ki, mən nəyisə üstümdən atdım, ya da sən üstümdən nəyisə götürdün, bilmirəm. Biz doktor Flinnlə hələ də bununla bağlı mübahisə eləyirik.

Оoo! Ürəyimdə bir anlığa ümid yaranır. Bəlkə hər şey düzələcək? İstəyirəm ki, münasibətlərimizdə hər şey yaxşı olsun, düz demirəm?

— Bu nə deməkdir? — pıçıldayıram.

— Bu o deməkdir ki, mənim buna ehtiyacım yoxdur. Daha ehtiyac hiss etmirəm.

Nə?

— Hardan bilirsən? Bunu əminliklə necə deyə bilərsən?

— Mən, sadəcə, bilirəm. Sənə ağrı vermək fikri… istənilən fiziki ağrı fikri… nifrətamizdir.

— Başa düşmürəm. Bəs xətkeş, kötəkləmə və eybəcər seks necə olsun?

О, əlini saçlarında gəzdirir və azca gülümsəyir, amma sonra təəssüflə köks ötürür.

— Mən ağır seksdən danışıram, Аnasteyşa. Sən hələ taxta və qamçı ilə nələr edə bildiyimi görməmisən.

Heyrətdən ağzım açıla qalır.

— Nəsə bunu istəmirəm.

— Bilirəm. Əgər istəsəydin, onda yaxşı… amma sən istəmirsən və mən bunu başa düşürəm. Səninlə bu oyunları — çıxarmaq istəmirəm, hər şey öz ixtiyarındadır. İndi, sən qayıtdıqdan sonra bu sayaq oyunlara ehtiyac duymuram.

Hansısa anda ağzı açıla halda ona baxıram və söylənənləri dərk eləməyə çalışıram.

— Deməli, biz görüşdükdə sən bunu istəyirdin?

— Hə, şübhəsiz.

— Kristian, hansısa səbəbdən sənin ehtiyacın yox ola bilərdimi? Mən məlhəm deyiləm və sən elə sağala bilməzsən. Mən bunu qavramıram.

О, yenidən köks ötürür.

— Mən bunu müalicə adlandırmazdım. Mənə inanmırsan?

— Mən, sadəcə, hesab eləyirəm ki, buna inanmaq çətindir. Bunlar fərqli şeylərdir.

— Əgər sən məni atıb getməsəydin, mən ola bilsin ki, bunu duymazdım. Sənin gedişin mənimçün… bizimçün edə biləcəyin ən yaxşı şey idi… Bu davranışın mənə səni, məhz səni necə istədiyimi anlamağa məcbur elədi və mən tam məsuliyyətlə deyirəm ki, səni olduğun kimi qəbul edirəm.

Gözlərimi geniş açaraq Kristiana baxıram. Buna inanmaq olarmı? Bunu dərketmə cəhdlərindən başım ağrıyır, içimin dərinliyində isə… keyləşmə duyuram.

— Sən hələ də burdasan. Fikirləşirdim ki, bu sözlərimdən sonra dərhal gedəcəksən, — o pıçıldayır.

— Niyə? Çünki fikirləşə bilərəm ki, sən seksual baxımdan ağlını itirmisən; çünki anana oxşayan qadınları kötəkləmək və s..məyə meyllisən? Bu hardan ağlına gəldi? — kirpiklərimi döyərək fısıldayıram.

Qəzəbli sözlərimdən Kristianın rəngi ağarır.

— Hə, demək olar ki, — incik halda cavab verir.

Onun hüznlü gözlərinə baxaraq öz hikkəmdən məyusluq duyuram və günahımı anlayaraq üzümü turşuduram.

Nə etməli? Ona baxıram: məyus, səmimi görünür… Əlli Çalarım kimi görünür.

Bu an qəfildən uşaq otağındakı foto-şəkli xatırlayır və anlayıram ki, niyə həmin fotodakı qadın mənə belə tanış gəlir. O qadın Kristiana oxşayır. Güman ki, bu, bioloji anadır.

Ağlıma bu sualı verərkən cavabdan yayınması gəlir: “Belə də… Mühüm deyil…” Bütün bunlarda o qadın günahkardır… və mən ona bənzəyirəm… İblis!

Kristian ağrılı nəzərlə mənə baxır və mən başa düşürəm ki, o, növbəti addımımı gözləyir. Deyəsən, o, səmimi dedi ki, məni sevir, amma başım hərlənir.

Hər şey elə dolaşıqdır ki. О, Leyla haqda tamamilə başqa şeylər deyirdi, amma indi dəqiq bilirəm ki, o qız Kristianın bütün eybəcər tələbatlarını ödəyirdi. Bu fikir dözülməzdir və adama qüssə gətirir.

— Kristian, mən dəhşətli dərəcədə yorulmuşam. Gəl hər şeyi sabah müzakirə edək. Yatmaq istəyirəm.

О, təəccüblə gözlərini döyür.

— Çıxıb getmirsən?

— Bəs sən çıxıb getməyimi istəyirsən?

— Yox! Mən elə bilirdim ki, bunları bildikdə çıxıb gedəcəksən.

Bütün bu müddətdə o gedəcəyimi gözləyirmiş, onun qaranlıq sirlərini bilən kimi… və artıq bu sirləri bilirəm. Bax ha, Usta, doğrudan da zalım adammış.

Bəlkə çıxıb getməliyəm? Ona baxıram, sevdiyim, bəli, sevdiyim bu ağılsıza.

Onu ata bilərəmmi? Bir dəfə artıq onu atıb getmişəm və bu az qala məni sındıracaqdı… elə onu da. Onu sevirəm. Bunu bilirəm, özü etiraf eləməsə də.

— Məni atıb getmə, — pıçıldayır.

— Nədi ucadan “yox” qışqırmalıyam? Getmək fikrim yoxdur! — bağırıram, bu, katarsisdir. Budur, dedim. Getmirəm.

— Doğrudan? — О, gözlərini geniş açır.

— Neyləyim ki, çıxıb getməyəcəyimi anlayasan? Nə deyim?

О mənə baxır və baxışında yenidən həyəcan görürəm. Kristian boğazındakı qomu udur.

— Sən bir şeyi edə bilərsən.

— Nəyi? — qışqırıram.

— Mənə ərə getmək, — pıçıldayır.

“Nə? Doğrudanmı o…”

Bu yarım saatda daxili aləmim ikinci dəfə intizarla donub qalır.

Lənət şeytana! Bu dərindən zədələnmiş kişiyə baxıram, sevdiyim kişiyə. İndicə tələffüz etdiyinə inana bilmirəm.

Nikah? О mənə qanuni nikah təklifi edir? Kristian zarafat eləyir? Özümlə bacara bilmirəm: sinəmdən əsəbi, inamsız hırıltı çıxır. Dodağımı dişləyirəm ki, bu isteriyalı gülüşə çevrilməsin, çünki sonra bunun qarşısını ala bilməyəcəm. Yerə sərilərək hırıldayıram, əvvəllər heç vaxt bu cür gülməmişəm. Bu, təmizləyici, məlhəmli gülüşdür, arada-bərədə ulamaya dönən gülüş.

Hansısa anda mən özüm özümlə baş-başa qalıb bu absurd duruma baxıram: yaraşıqlı və özünü itirmiş oğlanın yanındakı qəhqəhə çəkən, ağlını itirmiş qıza. Biləyimlə gözlərimi örtürəm və gülüş yandırıcı göz yaşlarına çevrilir. “Yox, yox! Mən buna dözə bilmərəm”.

İsteriya bitdikdə Kristian nəvazişlə əlimi üzümdən götürür. Başımı çevirərək ona baxıram.

О mənə sarı əyilir. Üzündə təəccüblü təbəssüm var, amma boz gözlər alışıb yanır; bəlkə də bu gözlərin dərinliyində inciklik var. Оy, yox…

Barmağını qatlayaraq o, yanağımdakı göz yaşı damcısını silir.

— Mənim təklifimi gülməli hesab edirsiniz, miss Stil?

Ay səni Əlli Çalar!.. Əlimi uzadaraq Kristianın yanağını sığallayıram, həzlə üzündəki tükləri duyuram. İlahi, mən bu kişini sevirəm!

— Mister Qrey… Kristian. Bundan da münasib vaxtı sən… — Ona baxıram, lazımi sözləri tapa bilmirəm.

О gülümsəyir, amma gözünün ətrafındakı qırışlar deyir ki, o inciyib. Bu həyəcanlıdır.

— Аnа, məni tələsməyə məcbur eləyirsən. Mənə ərə gedərsən?

Oturur və ona söykənir, ovuclarımı onun dizlərinə qoyuram. Onun doğma simasına baxıram.

— Kristian, sənin o başıxarab eks-kölənlə qarşılaşmışam, əli silahlı və təhlükəli, məni öz evimdən çölə atıblar və mən sənin nüvə effektli hücumunla üzləşmişəm…

O, ağzını açır, nəyəsə etiraz eləmək istəyir, amma ovcumla — qarşıma sədd çəkirəm. Kristian itaətlə ağzını yumur.

— İndicə mənə şokedici məlumat vermisən, ardınca da sənə ərə getməyi təklif eləyirsən.

O, başını əyir, sanki söylənən faktları beynində çözür. Gülümsəyir. Tanrıya şükür.

— Hə, yəqin ki, bu, duruma dəqiq və düzgün rəy vermədir, — quru tərzdə deyir.

— Bəs təxirə salınmış həzzvermə necə olsun?

— Fikrimi dəyişdim və indi ani həzzvermə tərəfdarıyam. “Carpe diem”, anı əldən vermə, Аnа.

— Kristian, özün fikirləş, mən səni demək olar ki, tanımıram, haqqında hələ o qədər şey öyrənməliyəm ki. Bu gün yetərindən artıq spirtli içki içmişəm, acam, yorulmuşam və yatmaq istəyirəm.
Sənin təklifini düşünüb-daşınmalıyam, eynilə mənə verdiyin o müqavilə kimi. Onda … — bu an dodaqlarımı bir-birinə sıxıram ki, narazılığımı bildirim və bir azca yumorla söhbətimizi şənləndirim. — O zaman bu, heç də ən romantik təklif deyildi.

О, başını yelləyir və azca gülümsəyir.

— Həmişəki kimi, haqlı narazılıqdır, miss Stil, — bir azca rahatlanmış halda deyir o. — Deməli, “yox” kəlməsi səslənmədi?

Köks ötürürəm.

— Yox, mister Qrey, bu nə “yox”dur, nə də “hə”. Bunu ancaq ona görə edirsiniz ki, qorxmusunuz və mənə etibar eləmirsiniz.

— Yox, mən bunu ona görə edirəm ki, nəhayət ki ömrümün yerdə qalanını bir yerdə keçirə biləcəyim qadını tapmışam.

İşə bir bax da. Ürəyim ani olaraq dondu, özüm də əriyib axdım. O bu cür romantik sözləri necə də deyə bilir, həm də ən inanılmaz durumlarda? Heyrətdən, hətta ağzım açıla qalıb.

— Heç vaxt fikirləşməzdim ki, belə bir hala düşəcəyəm, — o, sözünə davam edir və siması saf, qarışığı olmayan səmimilik saçır.

Mən yalnız gözlərimi bərəltmişəm və lazımi sözlər axtarıram.

— Olar ki mən bu məsələni fikirləşim… xahiş eləyirəm? Yerdə qalanları da fikirləşib qərar verərəm, bu gün baş verənləri? İndicə mənə nə dedin? Məndən səbir və etibar xahiş eləyirdin. İndi xahişini sənə qaytarıram, Qrey.

Onun gözləri sınayıcı nəzərlə mənə sarı baxır, sonra Kristian əyilir və sürüşmüş saç tellərimi qulağımın arxasına keçirir.

— Di yaxşı, — o, tələsik dodaqlarımı öpür. — Çox da romantik deyil, hə? — Kristian qaşlarını sual verirmiş kimi qaldırır, mənsə ehtiyatlanaraq başımı yelləyirəm. — Aşiq-məşuq? — soruşur.

Başımla təsdiqləyirəm və o gülümsəyir.

— Acsan?

— Hə.

— Heç nə yeməmisən, — gözlərinin ifadəsi sərtləşir.

— Heç nə, — dizlərim üstə oturur və yorğun nəzərlərlə ona baxıram. — Məni mənzilimdən çölə atıblar, buna qədərsə boyfrendimin özünün eks-köləsi ilə intim söhbətinin şahidi olmuşam. Bütün bunlar iştahamı qaçırdı.

Kristiana baxıram, yumruqlarını böyürlərimə qoyaraq.

O, başını yelləyir və ayağa qalxır. “Nəhayət ki, döşəmədən qalxdıq”. О, əlini mənə uzadır.

— Gəl səninçün yeməyə nəsə hazırlayım, — deyir.

— Bəlkə birbaşa yatağa girim? — yorğun halda mızıldanıb əlimi ona uzadıram.

О məni ayağa qaldırır və incə tərzdə gülümsəyir.

— Yox, yemək yeməlisən. Gedək, — həmin amiranə Kristian qayıdıb və bu mənə rahatlıq verir.

О məni “mətbəx adası”na aparır və bar kətilində oturdur, özüsə soyuducuya sarı gedir. Saata baxıram: demək olar ki, on ikinin yarısıdır, mənsə tezdən durub işə getməliyəm.

— Kristian, mən, həqiqətən, ac deyiləm.

О mənim xahişimə məhəl qoymur və iri soyuducuda eşələnir.

— Pendir? — soruşur.

— Gecənin bu vaxtı?

— Krendel?10

— Soyuq? Yox, — burnumda mızıldanıram.

О, təbəssümlə mənə sarı çönür.

— Krendel xoşlamırsan?

— Gecə saat on ikidə yox, Kristian. Mən gedib yatıram. Sənsə öz soyuducunda səhərədək eşələn. Yorulmuşam, gün çox maraqlı keçdi. Elə maraqlı ki, dərhal unutmaq istəyirsən. — Kətildən düşürəm və o, qaşlarını çatır, amma heç vecimə də deyil. Uzanıb yatmaq istəyirəm, dəhşətli dərəcədə yorğunam.

— Pendirli makaron? — Əlində ağ konteyner tutub, üstü paketli və ümidlə mənə baxır.

— Pendirli makaron xoşlayırsan? — soruşuram.

О, əzmlə başını tərpədir və mən əriyirəm. Qəfildən o mənə çox yeniyetmə kimi görünür. Bu kimin ağlına gələ bilərdi? Kristian uşaq yeməklərini bəyənir.

— İstəyirsən? — soruşur. Acam və buna görə də makaron təklifinə razılaşıram.

Başımın hərəkətiylə təsdiqləyirəm. Оnun cavan təbəssümündən kefim açılır. О, qabın paketini açır və onu mikrodalğalı sobaya qoyur. Yenidən kətilə oturur və mən mister Kristian Qrey adlı gözəl kişinin – məni özünə arvad edən kişinin mətbəxdəki hərəkətlərinin izləyirəm.

— Deməli, mikrodalğalı sobanı işlədə bilirsən? — nəvazişlə onu qıcıqlandırdım.

— Əgər yemək qablaşdırılıbsa, adətən, öhdəsindən gəlirəm. Mənim problemlərim açıq ərzaqladır.

Heç inana bilmirəm ki, bu həmin adamdır, yarım saat əvvəl qarşımda diz çökmüş adam. İndi o, sıradan bir adamdır – enerjili və işgüzar. О, piştaxtaya boşqablar, çəngəl-bıçaq və salfet düzür.

— Çox gecdir, — burnumda mızıldanıram.

— Sabah işə getmə.

— Mən orda olmalıyam. Sabah müdirim Nyu-Yorka gedir.

Kristian üzünü turşudur.

— Bu həftənin istirahət günləri ora getmək istəyirsən?

— Hava proqnozuna baxdım; deyəsən, orda yağışlar yağacaq, — başımı yelləyərək deyirəm.

— Bəs sən neyləmək istəyirsən?

Mikrodalğalı soba ciyiltiylə xəbər verir ki, şam yeməyimiz qızdırılıb.

— İndi ancaq sabahkı günü sakit yaşamaq istəyirəm. Bütün bu həngamə… yorucudur.

Kristian mənim narazılığıma məhəl qoymur.

O, ağ konteyneri boşqablarımız arasına qoyur və yanımda əyləşir. İndi nəsə haqqında möhkəm fikrə gedib. Makaronu boşqablara çəkirəm. Yeməyin xoş ətrindən ağzım sulanır. Acmışammış.

— Bağışla ki, Leylayla belə alındı, — mızıldanır.

— Niyə üzrxahlıq edirsən? — Mm, makaronun dadı damağıma dəydi. Mədəm quruldadı.

— Təsəvvür edirəm onu öz mənzilində gördükdə nə cür şok keçirmisən. Halbuki Teylor əvvəldən oranı yoxlamışdı. О yaman pərişandır.

— Teyloru təqsirkar saymıram.

— Mən də. О, bütün axşamı səni axtarıb.

— Doğrudan? Niyə?

— Harda olduğunu bilmirdim. Axı çantanı və telefonu maşında saxlamışdın. Səni tapa bilmirdim. Hardaydın? — soruşur. Səsi nəvazişli səslənir, amma sözlərin arasından rəhmsiz ahəng duyulur.

— İtanla küçənin o biri üzündəki bara getmişdik. Oradan baş verənləri izləyirdim.

— Aydındı, — aramızdakı atmosfer azca dəyişdi. Şən əhval itdi.

“Hə, noolar… bu oyunu ikilikdə oynayırlar. İndi cavab zərbəsini al, Qrey”.

— Leylayla mənzildə neyləyirdin, hə? — mümkün qədər laqeyd şəkildə soruşuram. İçimi yandıran maraqla soruşuram, amma alacağım cavabdan öncədən qorxuram.

Ona baxıram, o isə əlindəki çəngəllə donub qalıb. Yox, bu, xeyrə işarə deyildi…

— Doğrudan, bunu bilmək istəyirsən?

Qarnımdakı qom burulur; elə bil heç iştaham yoxmuş.

— Hə, — pıçıldayıram. “Doğrudan? Həqiqətən?” Təhtəlşüurum boş “cin” şüşəsini yerə atır, kürsüdə oturur və dəhşətlə mənə baxır.

Kristian tərəddüd edir. Dodaqları kip, nazik xətdə birləşib.

— Biz söhbət edirdik və mən onu çimizdirdim, — səsi xırıltılı gəlir; heç nə soruşmuram və o sözünə davam edir: — Ona sənin paltarını geyindirdim. Məncə, etiraz eləmirsən. Əynindəkilər elə çirkli idi ki.

Lənət şeytana… О, qızı çimizdirib?

Bircə bu çatışmırdı. İçimdə boğuluram, boşqabdakı makaronlara baxaraq. İndi yemək ürəyimi bulandırır.

“Buna soyuq məntiqlə yanaşmağa çalış”, – təhtəlşüurum mənə tövsiyə verir. Beynimin ayıq, intellektual hissəsi məsələnin əslini bilir, o bunu bircə ona görə edib ki, qız kir içində olub. Amma buna məntiqli yanaşmaq çətindir. İncə, qısqanc “mən”im buna dözməyə hazır deyil.

Qəfildən ağlamaq istəyirəm, ədəbli xanımlar kimi göz yaşlarını yanaqlarıma axıtmaq yox, Aya ulamaq istəyirəm. Dərindən köks ötürürəm ki, içimdəki istəyi boğa bilim, amma boğazım qupqurudur və axmayan göz yaşlarından halım çox pisləşib.

— Bu, edə biləcəyim yeganə şeylər idi, Аnа, — incə tərzdə deyir o.

— Amma Leyla qarşı hansısa hisslərin var?

— Yox! — dəhşətlə deyir və gözlərini yumur; üzündə əzab görürəm. Sifətimi yana tuturam, yenidən ürəkbulandıran yeməyə baxıram. Kristiana baxa bilmirəm.

— Onu bu durumda görmək ağırdır: sınıxmış, özünə oxşamayan. Onun qayğısına qalıram, insani niyyətlə, — o, çiyinlərini çəkir, sanki xoşagəlməz xatirələri kənara atır.

İlahi, o məndən mərhəmət gözləyir?

— Аnа, mənə bax.

Özümlə bacarmıram. Bilirəm ki, baxışımı ona yönəltsəm, hönkürüb ağlayacam. Bütün bunları həzm etmək gücündə deyiləm. Özümü benzinlə dolu sisternə bənzədirəm. Daha heç nəyə yer qalmayıb. Mən, sadəcə, heç bir yeniliyi qəbul eləmək gücündə deyiləm. Mən detanatorlaşıb partlayacam və bu, nifrətamiz bir şey olacaq. İlahi!

Kristian özünün eks-köləsinin qayğısına intim şəkildə qalır. Beynimdə mənzərə canlanır: о, Leylanı çimdirir, lənət şeytana, çılpaq qızı. Sərt, ağrılı ürpənti bütün bədənimdən keçib gedir.

— Аnа.

— Nə?

— Lazım deyil. Bunun heç bir əhəmiyyəti yoxdur. Elə bil körpə uşağın qayğısına qalırdım, zavallı, xəstə uşağın.

“Uşağın qayğısına qalırdım” nə deməkdir? Bu uşaq deyil, iyrənc seksual əlaqədə olduğu qadın.

Ağrılı məqamdır… sakitləşmək üçün sinədolusu nəfəs alıram. Bəlkə o özünü nəzərdə tuturdu. Xəstə uşaq özüdür? Bu halda hər şey mənə aydındır… yaxud bəlkə də heç nə aydın deyil. Оh, necə də qəliz oldu… mən dəhşətli dərəcədə yorulmuşam, uzanmalıyam.

— Аnа?

Ayağa qalxdım, boşqabların içindəki yemək qalıqlarını vedrəyə boşaldıb çanağa qoydum.

— Аnа, xahiş eləyirəm.

Kəskin şəkildə Kristiana sarı çevrilirəm.

— Bəsdi, Kristian! Nə tutmusan “Ana, xahiş eləyirəm”? — qışqırıram və üzümdən yenidən göz yaşları axır. — Bu gün nə qədər zəqqum uddum. Yatmağa gedirəm. Yorulmuşam, cismim və ruhumla. Məni rahat burax.

Yataq otağına demək olar ki, qaça-qaça gedirəm, qorxmuş boz gözlər haqda xatirələri də özümlə aparıram. Onu qorxuda bildiyimi dərk etmək xoşdur. Bir neçə saniyədə paltarları əynimdən soyundum, onun siyirmələrində eşələnib maykalardan birini çıxartdım və hamam otağına yollandım.

Aynada özümə baxıb sısqa, gözləri qıpqırmızı qızarmış, sifəti ləkəli eybəcər qızı güclə tanıyıram. Bu dəhşətdir. Döşəməyə oturub dağıdıcı emosiyalara baş vururam, onlar artıq məni əldən salıb; nəhayət, göz yaşlarımın əsarətinə düşürəm, elə ağlayıram ki, döş qəfəsim yerindən oynayır.

15-ci fəsil

— Ey, — Kristian məni qucaqlayaraq mızıldanır. — Xahiş eləyirəm ağlama, Аnа, xahiş eləyirəm. — О, hamam otağının döşəməsində oturub, mən də onun dizləri üstdə. Qollarımla ona sarılaraq və başımı boynuna qoyaraq hönkürüb ağlayıram. Kristian burnunu saçlarımın arasına keçirərək kürəyimi sığallayır.

— Bağışla, balaca, — pıçıldayır. Bu sözləri eşidərkən onu daha möhkəm qucaqlayır və daha möhkəm ağlayıram.

Sanki bütöv bir əbədiyyət boyu bu vəziyyətdə qalmışıq. Sonra, göz yaşlarım bitdikdə Kristian ayağa qalxır, məni qolları arasında yatağa aparır. Bir neçə saniyə sonra artıq işığı söndürərək yanımda uzanıb. Beləcə, onun ağuşunda nəhayət ki, həyəcanlı və kədərli yuxuya baş vururam.

Qəfildən yuxudan dururam. Mənə istidir, başım ağrıyır. Kristian mənə sarılıb, lap üzüm tənəyi kimi. Yuxuda nəsə mızıldanır, amma mən qolları arasından çıxarkən oyanmır. Oturub zəngli saata baxıram. Gecə saat üçdür. Susuzluqdan yanırdım və “advil” qəbul etməliydim. Çarpayıdan düşüb böyük otağa addımladım.

Soyuducuda portağal şirəsi qutusunu tapıb stəkana süzürəm. Mm, əla… o dəqiqə rahatladım. Şkafı ələk-vələk edirəm ağrıkəsici tapmaqçün, nəhayət, içi dərmanla dolu plastik qutunu tapıram. İki həb atıb yarım stəkan da meyvə şirəsi içirəm.

Şüşə divara yaxınlaşıb yatmış Sietli seyr edirəm. Şəhərin işıqları hardasa aşağıda sayrışır, göydələndən, daha doğrusu, qaladan aşağıda. Alnımı soyuq şüşəyə dayayıram, halım o dəqiqə yaxşılaşır. Dünənki etiraflardan sonra çox şeyi dərk eləməliyəm.

Sonra kürəyimi şüşəyə söykəyirəm və döşəməyə sürüşürəm. Böyük otaq qaranlıqda sirli mağaraya bənzəyir. Onu yalnız mətbəx piştaxtasının üzərindəki çox da parlaq olmayan üç lampa işıqlandırır.

Kristiana ərə getsəm, burda yaşaya biləcəyəmmi? Bütün bunlardan sonra, onun burda elədiyi saysız-hesabsız hoqqabazlıqlarından sonra? Axı burada yaşaya-yaşaya o həmin oyunbazlıqların təsirində olur.

Nikah. Təklif gözlənilməz və demək olar ki, inanılmazdır. Amma Kristianın bütün işləri bu cürdür. Kinayəylə gülümsəyirəm. Əgər Kristian Qreyin yanındasansa, ən gözlənilməz şeylərə hazır ol: ağılsızlıq və eyiblərin bütün əlli çaları mümkündür.

Təbəssümüm solur. Onun anasına bənzəyirəm. Bu qəlbimə toxunur və mən ucadan köks ötürürəm. Hamımız onun anasına oxşayırıq.

Axı o kiçik sirrin üstünü niyə açdırırdım? Təəccüblü deyil ki, niyə Kristian bunu mənə demək istəmirdi. O, anasını güclə xatırlayır. Yenidən doktor Flinnlə danışmaq istəyirəm. Amma Kristian buna izn verəcəkmi? Yoxsa özü suallarıma cavab verəcək?

Başımı yelləyirəm. Bütün bunlardan yorulmuşam, canım ağrıyır, amma otağın sakitliyi və qədim rəsmlərdən – soyuq və sərt, hətta yarızülmətdə gözəl olan rəsmlərdən həzz alıram; bu rəsmlərin hər biri yəqin ki, bütöv var-dövlətə dəyər. burda yaşaya bilərəmmi? Burda günüm yaxşı, yoxsa pis olacaq? Ağrılı, yoxsa sağlam? Gözlərimi yumur, arxamla şüşəyə söykənir və dərindən, ahəngdar nəfəs alır, həyəcandan təmizlənirəm.

Gecənin hüzuru vəhşi, heyvani qışqırıqdan partlayıb dağılır, tüklərim biz-biz durur. Kristian! Lənət şeytana, nə baş verib? Ayağa qalxaraq qorxudan bərk-bərk döyünən ürəyimlə hövlnak yataq otağına qaçıram, bu dəlisov qışqırığın əks-sədası bitməzdən öncə.

Kristianın yanındakı gecə lampasını yandırıram. О, əzabla yataqda çırpınır, çevrilir, qurcalanır. Yox! О, yenidən qışqırır və bu dəhşətli, damarlardakı qanı donduran bağırtı yenidən qəlbimi yaralayır.

Lənət olsun, yuxuda kabus görürdü!

— Kristian!

Onun üzərinə əyilib çiyinlərindən tutdum və var-gücümlə silkələdim. О, gözlərini açır, dəli olmuş və içi boş gözlərini, baxışlarını cəld otaqda gəzdirir, sonda nəzərini mənim üzərimdə saxlayır.

— Çıxıb getdin, çıxıb getdin, sən çıxıb getməliydin, — mızıldanır, demək olar ki, məni ittiham eləyir, özüsə elə bədbəxt görünür ki, ürəyim ağrıyır. Zavallım!

— Mən burdayam, səninləyəm, — mən çarpayının kənarında otururam. — Səninləyəm, –incə tərzdə mızıldanır, onu sakitləşdirməyə çalışıram. Ovcumu onun yanağına qoyur, sığallayır, oxşayıram.

— Sən çıxıb getmişdin, — pıçıldayır. Gözlərində hələ də dəhşətli qorxu var, amma ürpənti artıq geri çəkilir.

— Susamışdım, ona görə də mətbəxə getdim.

О, gözlərini yumur və ovcuyla üzünü silir. Sonra bədbəxt görkəmlə gözlərini açır.

— Burdasan. Tanrıya şükür! — О məni qucaqlayır və özüylə yanaşı uzanmağa məcbur eləyir.

— Sadəcə, su içməkçün çıxmışdım.

“Hə, cismani şəkildə onun qorxusunu duyuram…” Onun maykası tərdən nəmlənib, ürəyi dəlicəsinə döyünür, məni özünə sıxıb. О, acgözlüklə mənə baxır, sanki əmin olmaq istəyir ki, doğrudan da yanındayam. Nəvazişlə başını, yanaqlarını sığallayıram …

— Kristian, xahiş eləyirəm, qorxma. Burdayam. Heç yerə getmirəm, — onu dilə tuturam.

— Оh, Аnа, — o, köks ötürür.

Kristian çənəmdən tutur və dodaqlarını dodaqlarıma qondurur. Ehtiraslı istək bütün bədənimdən keçib gedir və bədənim ona qarşılıq verir – onlar bir-birinə belə bağlıdır, ona uyğun qurulub. Onun dodaqları qulağımı, boğazımı, yenidən dodaqlarımı öpür, dişləri incə tərzdə alt dodağımı dişləyir.
Əli qarnımda və sinəmdə gəzişir, maykanı yuxarı qaldırır. Məni oxşayır, bədənimin çökəklikləri və təpəcikləri ilə səyahət eləyir və məndə artıq tanış reaksiyanı yaradır – cismimin ehtiras ürpəntisini. Ovucları sinəmi örtür, barmaqları döşlərimi sıxır. Boğazımdan uzun bir inilti qopur.

— Səni istəyirəm, — mırıldanır.

— Bütünlüklə səninəm. Yalnız sənin, Kristian.

О inləyir və yenidən məni öpür, ehtirasla, ürpənti və pərişanlıqla; əvvəllər bunu duymamışdım. Maykanın aşağısından tutaraq onu yuxarı dartıram və onun köməyi ilə başının üstündən çıxarıram. Geniş aralanmış ayaqlarım arasında diz üstdə dayanaraq o, tələsik məni oturdur və mənim maykamı da əynimdən çıxarır.

Onun ciddi gözlərində istək və çoxlu məkrli niyyətlər görürəm. O, üzümü ovucları arasına alır və dodaqlarımdan öpür. Yatağa yıxılırıq, üstümdə uzanır, bokser-tumanın altındakı pensinin ereksiyasını duyuram. О məni istəyir, amma bu dəm yaddaşımda anası haqda dediyi sözlər canlanır. Bu sözlər məni təqib eləyir, şəhvət hissimə toxunur, bir vedrə soyuq su kimi. Onunla sevişə bilmirəm. Hələlik bilmirəm.

— Kristian… Stop. Bacarmıram, — onun dodaqlarına pıçıldayır və əllərimlə çiyinlərinə dayaqlanıram.

— Nə? Noolub? — boynumu öpüşlərə qərq edərək donquldanır, dilinin ucunu boyumda gəzdirir. Оy!

— Yox, xahiş eləyirəm! İndi bacarmıram, bacarmıram. Mənə özümə gəlməkçün zaman lazımdır, xahiş eləyirəm.

— Hə, Аnа, artıq-əskik iş çıxarma, — pıçıldayır və qulağımın sırğalığını oxşayır.

— Аh!.. — Qarnımda istilik duyuram, bədənim əzilib-büzülür, mənə xəyanət edərək. Məlum məsələdir niyə.

— Аnа, mən əvvəlki adamam. Səni sevirəm, mənə lazımsan. Məni sığalla, xahiş eləyirəm, — o, burnunun ucuyla boynuma sürtünür və onun sakit, səmimi yalvarışı məni mütəəssir eləyir, əriyirəm.

“Onu sığalla. O, xahiş eləyir ki, onu sığallayasan, sevişərkən. İlahi…”

Kristian yuxarıdan-aşağıya mənə baxır və alatoranda anlayıram ki, o mənim qərarımı gözləyir və o mənə məftundur.

Qərarsız halda əlimi Kristianın sinəsindəki tüklərin üstünə qoyuram. О, ah çəkir və gözlərini yumur, sanki ağrıdan, amma bu dəfə əlimi geri çəkmirəm. Yavaş-yavaş yuxarı qalxıram, çiyinlərə doğru və bədənindən keçən ürpəntini duyuram. О inləyir, mənsə onu özümə sarı sıxır və hər iki əlimi kürəyinə qoyuram, bura hələ bircə dəfə də toxunmamışam, – Kristianın kürəyinə. Onun boğuq iniltisi məni ehtiraslandırır.

О, sifətiylə saçlarıma, boynuma toxunur, dərimi öpür, sovurur, dişləyir, burnunu çənəmdə gəzdirir, məni öpür; dili ağzımın içində dolaşır, əlləri yenə də bədənimi oxşayır.

Dodaqları aşağı enir… aşağı… döşlərimə sarı, özündən sonra öpüş cığırı qoyaraq, əllərimsə hələ də onun çiyinləri və kürəyindədir, onun mütəhərrik və möhkəm əzələlərindən, elastik dərisindən həzz alıram, hələ də yuxudakı vahimədən nəmdirlər. О, dodaqları ilə döşlərimdən tutur, giləsini sıxır və dartır, döşlərim şişir, onu füsunkar hərəkətlərinə qarşılıq verir.

İnləyirəm və dırnaqlarımla kürəyində zolaq çəkirəm. О, ah çəkir, boğuq inilti çıxarır.

— Оh, Аnа! — ya inləyir, ya da qışqırır.

Bu səs qəlbimi oxşayır və içimin dərinliyində əks-səda verir, qarnımdakı əzələləri burub sıxır. Onunla neyləyə bilərəm ki! Ağır-ağır nəfəs alıram, demək olar ki, Kristian kimi.

Onun ovucu qarnımla aşağı sürüşür, ən incə yerimə və budur barmaqları klitorumdadır, sonra içimdə. İniltilərimin altında o içəridə, dairəvi halda hərəkət edir, ombalarımı qaldırıram, Kristianın nəvazişlərinə cavab verərək.

— Аnа, — pıçıldayır. Sonra qəfildən məni buraxır, oturur, tumanımı çıxarır və kiçik masaya doğru əyilir ki, paketi götürsün. Gözlərində boz alov şöləsi var. О, prezervativi mənə uzadır. — Bunu istəyirsən? İmtina eləyə bilərsən. Həmişə imtina eləyə bilərsən.

— Kristian, mənə düşünmək imkanı vermə. Səni istəyirəm.

Paketi dişlərimlə cırıram, о, baldırlarım arasında diz üstə oturub və mən titrəyən əllərimlə prezervativi geydirirəm.

— Yavaş, Аnа, — deyir. — Yoxsa məni kişilikdən məhrum eləyəcəksən.

Mən toxunuşumla bu kişiyə edə biləcəklərimə heyrətlənirəm. О, üstümə uzanır və budur bütün şübhələrim artıq psixikamın qaranlıq küncündə dustaq edilib. Mən bu kişinin sehrindəyəm, mənim kişimin, sevimli kişimin. Qəfildən o çevrilir və mən artıq onun üstündə oturmuşam. Оhо!

— Sən elə, — mızıldanır, gözlərindən od yağır.

İlahi! Asta-asta, necə də asta onun üstünə enirəm. Başını geri atır və gözlərini yumaraq inləyir. Əllərindən tutaraq hərəkət eləməyə başlayıram, bədənimin tamlığından həzz alıram, onu reaksiyasından, altımda necə uzanmasını seyr edirəm.

Özümü ilahə sanıram. Əyilərək çənəsini öpürəm, dişlərimi onun tüklü üzündə gəzdirirəm. Оnun əla dadı var. Kristiansa ombalarımı sıxır və ritmimi idarə eləyir, məni sərbəst və ahəngdar hərəkət etdirir.

— Аnа, mənə toxun… xahiş eləyirəm.

О… Əyilib əlimi onun sinəsinə qoyuram. О çığırır, demək olar ki, hönkürüb ağlayır və ombalarının sıçrayışı ilə içimin dərinliklərinə girir.

— А-а! — çığırır və ehtiyatla dırnaqlarımı onun sinəsində, yumşaq tüklərində gəzdirirəm. О, ucadan inləyir və birdən mən yenidən onun altına sərilirəm.

— Bəsdi, — inləyir. — Xahiş eləyirəm daha lazım deyil. — Bu sözlər yalvarış kimi səslənir.

Kristianın üzünü ovuclarım arasına alıram, yanaqlarındakı nəmliyi duyur və dartıram ki, dodaqlarından öpə bilim. Sonra qollarımı kürəyini sarıyıram.

О, boğuq şəkildə inləyir və içimə soxur, içimdə hərəkət etdirir, amma mən sona heç cür yetişə bilmirəm. Başımda problemlərlə qaynayır.

— Hə, Аnа, — məni dilə tutur.

— Yox.

— Hə, — bağırır. Sonra astaca tərpənir və ombalarını yenə və bir daha hərəkət etdirir.

О-о-о… А-а-аh!

— Hə, balaca, bu mənə lazımdı. Kömək elə.

Və partlayıram, bədənim ona əsir düşür, onun sarılıram, üzüm tənəyi kimi, o isə adımı çəkərək qışqırır və mənimlə birgə zirvəyə yetişir, sonra bədəninin bütün ağırlığı ilə məni döşəyə sıxır.

Kristianı qollarım arasında saxlamışam; onun başı sinəmin üstündədir, sevgimizin parıltısı altında uzanmışıq. Barmaqlarımla onun saçlarını sığallayıram, onun tənəffüsü tədricən rəvanlaşır.

— Məni heç vaxt atıb getmə, — pıçıldayır və mən gözlərimi süzdürürəm, bilirəm ki, üzümü görə bilmir.

— Bilirəm ki, gözlərini süzdürürsən, — mızıldanır və səsində şən qığılcımlar duyuram.

— Məni yaxşıca tanıyırsan, — mızıldanıram.

— Səni daha yaxşı tanımaq istərdim.

— Elə mən də, Qrey. Bu gün yuxuda nə görürdün elə?

— Həmişəki səhnəni.

— Mənə danış.

О, boğazındakı qomu udur, gərilir və ağır-ağır köks ötürür.

— Mənim təxminən üç yaşım var və anamın sutenyoru yenə hirsindən dəliyə dönüb. Bir siqarı digərinə calayır və külqabını tapa bilmir.

Kristian susur və mən ürpəntiylə donub qalıram, ürəyim sıxılır.

— Ağrıyıram, — deyir. — Bu ağrını xatırlayıram. Hələ də yuxuda bu ağrı məni təqib eləyir. Bir də anamın heç vaxt öz sutenyoruna mane olmaması.

Yoox, bu dözülməzdir! Onu özümə daha möhkəm sıxıram, əllərim və ayaqlarımla və pərişanlıqdan boğulmamağa çalışıram. Doğurdanmı uşaqla bu cür rəftar ediblər? O, başını qaldırır və məni baxışları ilə dəlir.

— Sən ona oxşamırsan. Heç vaxt bu haqda düşünmə, xahiş eləyirəm.

Ona baxaraq gözlərimi döyürəm. Bunu eşitmək mənə xoşdur. О, yenidən başını sinəmə qoyur və fikirləşirəm ki, o artıq yatıb, amma təəccüblü də olsa, o, hekayətini davam etdirir:

— Bəzən yuxularımda anam döşəmədə uzanmış halda olur. Fikirləşirəm ki, o yatıb. Amma bədəni tərpənmir. Daha tərpənmir. Mənsə acam. Çox acam.

Lənət şeytana!

— Möhkəm gurultu qopur, sutenyor qayıdır, məni döyür və anamı söyür. О, həmişə ya yumruğunu, ya da kəmərini ilk növbədə işə salırdı.

— Buna görə də toxunuşları bəyənmirsən?

О, gözlərini yumur və məni bərk-bərk özünə sıxır.

— Bu qəliz məsələdi, — mızıldanır. Burnunu sinəmə dayayır və məni yayındırmaqçün dodaqlarıyla dərimi qıdıqlayır.

— Danış, — inad edirəm.

О, köks ötürür.

— Anam məni sevmirdi. Mən də özümü sevmirdim. Yeganə toxunuşlar, bildiklərim… ağrılı idi. Hər şey burdan irəli gəlir. Flinn bunu məndən yaxşı izah edir.

— Mən Flinnlə görüşə bilərəm?

О, başını qaldırır və mənə baxır.

— Əlli çalar sənə keçir?

— Hə, onlardan bəziləri. Məsələn, indi, — təxribat doğuraraq bədənimi bədəninə sürtürəm və o gülür. — Bu xoşuma gəlir.

— Hə, miss Stil, mənim də xoşuma gəlir, — o əyilərək məni öpür, sonra müəyyən müddətə üzümə baxır.

— Аnа, sən mənimçün qiymətlisən. Mən nikah haqda ciddi danışıram. Sənin qayğına qalacam, biz bir-birimizi yaxşı tanıyırıq. Sən qayğıma qalacaqsan. Əgər istəyirsənsə, uşaqlarımız olacaq. Bütün dünyanı ayaqlarının altına qoyacam, Аnasteyşa. Səni bütünlüklə istəyirəm, cismini və ruhunu, həmişəlik. Xahiş eləyirəm, təklifim haqda düşün.

— Fikirləşərəm, Kristian, — onu əmin edirəm, yenidən hirslənərək. Uşaqlar? Həəə. — Mən, həqiqətən, doktor Flinnlə danışmaq istəyirəm, etiraz etmirsənsə.

— Nə istəyirsən elə, qızcığaz. Vəssalam. Onunla nə vaxt görüşmək istəyirsən?

— Nə qədər tez olsa, bir o qədər yaxşı.

— Yaxşı, səhər danışaram, — o, saatına baxır. — Yaxşı, hələ yatıb yuxumuzu almalıyıq. — Gecə lampasını söndürür və məni bağrına basır.

Zəngli saata baxıram. Lənət şeytana, dördə on beş dəqiqə qalır.

О məni bağrına basır, kürəyimə söykənir və burnunu boynuma dayayır.

— Səni sevirəm, Аnа Stil və istəyirəm ki, həmişə yanımda olasan, — mızıldanır və boynumu öpür. — Gəl yataq.

Gözlərimi yumuram.

Həvəssiz, iniltiylə ağır göz qapaqlarımı qaldırıram. Otaq parlaq işığa bələnib. Başım dumanlıdır, əl-ayağımdan elə bil qurğuşun sallanır, Kristiansa mənə sarılıb, sarmaşıq kimi. Həmişəki kimi, mənə istidir. Yəqin ki, saat beş olar, zəngli saat hələ susur. Kristianın qolları arasından qurtuluram, o biri böyrüm üstə çevrilirəm. О, yuxuda nəsə mızıldanır. Saata baxıram. Doqquza on beş dəqiqə qalıb.

Lənət şeytana, işə gecikirəm! Dəhşət! Çarpayıdan atılaraq hamam otağına qaçıram tələsik, dörd dəqiqəyə duş qəbul eləyirəm.

Kristian çarpayıda oturur və güclə gizlətdiyi təbəssüm və sevgiylə mənə baxır, mənsə qurulanaraq paltarımı axtarıram. Ola bilsin ki, o, dünənki etiraflara reaksiyamı gözləyir. Amma indi buna vaxtım yoxdur.

Öz libaslarıma baxıram: qara slakslar, qara köynək, bir qədər missis R. — nun üslubundadır, amma bunu düşünməyə zamanım yoxdur. Tələsik qara lifçiyi və tumanı geyinirəm, hiss eləyirəm ki, o, hər bir hərəkətimi müşahidə edir. Bu… adamı əsəbiləşdirir.

— Yaxşı görünürsən, — Kristian çarpayıdan deyir. — Bəlkə zəng edib deyəsən ki, xəstələnmisən?

Özünün füsunkar təbəssümü ilə məni valeh edir. Оy, adamı lap yoldan çıxarır! Daxili ilahə dodaqlarını şişirir və yalvarışla mənə baxır.

— Yox, Kristian, olmaz. Mən dişlərini təbəssümlə ağardan yekəxana müdir deyiləm ki, kefim istədiyi vaxt işə gəlim, kefim istəyəndə işimi qurtarıb gedim.

— Mən ürəyim istəyəndə qurtarmağı xoşlayıram, — o gülümsəyir və dodaqlarını təbəssümlə daha çox uzadır.

— Kristian! — onu söyüb məhrəbanı ona sarı atıram. О gülür.

— Gözəl gülüşüm var, hə?

— Hə. Özün bilirsən o mənə necə təsir eləyir, — saatı qoluma bağlayıram.

— Doğrudan? — məsum görkəmlə soruşur.

— Hə, bilirsən. Elə başqa qadınlara da bu cür təsir eləyirsən. Onların necə ekstaza düşmələrini görmək məni dəli eləyir.

— Doğru deyirsən? — О, maraqla mənə baxır.

— Özünüzü məsum göstərməyin, mister Qrey, bu sizə heç yaraşmır, — yayğın halda mızıldanıram, saçlarımı boynumda yığıb qara, hündürdaban tufliləri geyinirəm. Hə, indi görkəmim normal oldu.

Xudahafizləşmək üçün əyilib onu öpmək istədikdə Kristian məndən yapışır, məni çarpayıya qolazlayır və üzümə sarı əyilərək qulağının dibinədək gülümsəyir. İlahi! О, elə yaraşıqlıdır ki. Parlaq, şəhvani gözlər, gur saçlar və bu valehedici təbəssüm. İndi şıltaq əhval-ruhiyyəsi var.

Yorulmuşam, dünənki etiraflardan hələ özümə gəlməmişəm, o isə turp kimidir, üstəlik, cin kimi seksual. Ah bu Qrey!

— Səni nəylə yoldan çıxarım ki, burda qalıb heç yerə getməyəsən? — ürkək səslə deyir, ürəyim şirin ehtirasla donub qalır, sonra dəlicəsinə döyünür. О, şəhvətin təcəssümüdür.

— Heç nəylə, — donquldanıb ayağa qalxmağa çalışıram. — Burax.

О, dodaqlarını şişirərək təslim olur. Mən təbəssümlə barmağımı onun dodaqlarında gəzdirirəm – mənim Əlli Çalarım. Onu bütün eyibləriylə birgə sevirəm. Mən hələ dünənki hadisələr haqda və onlara olan reaksiyamı düşünməmişəm.

Kristianın çiyninə dayaqlanıb onu öpür, dişlərimi təmizləməyimə sevinirəm. O da məni uzun-uzadı öpür, sonra buraxır. Dayanmışam, mat-məəttəl, nəfəsimi dərə bilmirəm. Azca silkələnirəm.

— Teylor səni maşınla aparar. Bu, avtomobilə parkinq yeri tapmaqdan tez başa gələr. O, səni girişdə gözləyir.

Kristian bunu incə tərzdə deyir və sanki rahatlıq duyur. Bəlkə o narahat idi ki, səhər reaksiyam necə olacaq? Amma ötən gecə – ee, bu səhər – sübut elədi ki, heç yerə qaçıb getmək fikrim yoxdur.

— Çox sağ ol, — mızıldanıram, məyus halda, utanıram, onun qətiyyətsizliyindən azca gərilmişəm, çünki yenə öz “Saab”ımın sükanı arxasında otura bilməyəcəm. Hə, əlbəttə, o haqlıdır — Teylorla işə tez çataram.

— Tənbəllik eləyirsiniz, mister Qrey və mürgüləyirsiniz. Heyf ki, qala bilmərəm, işlədiyim şirkətin sahibi olan adamın xoşuna gəlməz ki, işçiləri seksə görə orda-burda veyllənirlər, — çantamı götürürəm.

— Miss Stil, mən şübhə eləmirəm ki, o bu fikri dəstəkləyərdi. Bundan başqa, o buna sövq edəcək.

— Niyə hələ də yataqdasan? Bu nəsə sənə xas iş deyil.

O, əlini başına qoyaraq gülümsəyir.

— Çünki bu ixtiyarı özümə verə bilərəm, miss Stil.

Cavab olaraq başımı yelləyirəm.

— Çao-kakao, balaca, — ona hava öpüşü göndərib otaqdan çıxıram.

Teylor məni gözləyir və deyəsən, başa düşür ki, işə gecikirəm, çünki maşını quduz sürətlə sürür ki, saat doqquz on beşdə işdə ola bilim. Mən bozarmış sifətimlə avtomobildə oturub nəfəsimi dərirəm, rahatlanıram, maşın səkinin kənarında dayanır: sevinirəm ki, hələ sağ-salamatam, yolda elə qorxmuşdum ki. Bir də sevinirəm ki, çox da gecikməmişəm – cəmi on beş dəqiqə.

— Çox sağ ol, Teylor, — mızıldanıb xatırlayıram ki, Kristian Teylorun tank sürücüsü olduğunu demişdi; bəlkə o HACKAP avtomobil yarışlarında da iştirak edir?

— Salamat qalın, Аnа.

О, xudahafizləşərkən başını tərpədir, mənsə ofisə yüyürürəm. Qəbul otağının qapısını açarkən birdən anlayıram ki, Teylor “miss Stil” rəsmiyyətindən imtina eləyib və gülümsəyirəm.

Kler məni görəcək gülümsəyir, mənsə qəbul otağından qaçaraq öz masama yan alırtam.

— Аnа! — Cek məni səslədi. — Bura gəl.

Əclaflığa bax da…

— Saat neçədir? — sərt şəkildə soruşur.

— Bağışla. Yatıb qalmışam, — üzüm allanır.

— Bir daha təkrarlanmasın. Mənə qəhvə hazırla, sonra istəyirəm ki, bir neçə məktubu yola salasan. Cəld! — bağırır və mən üzümü qırışdırıram.

O niyə hirslənir? Noolub? Neyləmişəm ki? Cəld mətbəxə gedib qəhvə bişirirəm. Bəlkə işdən çıxım? Mən… Kristianla hansısa maraqlı işlə məşğul ola bilərdim, onunla birgə nahar eləmək, yaxud söhbət etmək…

Cek heç mənə baxmır, qəhvə fincanıyla onun otağına qayıtmışam. О, vərəqi mənə uzadır, üstündə qarmaqarışıq xətlə nəsə yazılıb.

— Bunu çap elə, sonra ver imzalayım, nüsxələrini çıxar və bütün müəlliflərimizə göndər.

— Yaxşı, Cek.

О hələ də baxışlarını qaldırmayıb, otaqdan çıxıram. Hirslidir.

Nəhayət ki, rahatlanıb masamın arxasında otururam. Kompüter işə düşənədək bir qurtum çay içirəm. Sonra poçtu yoxlayıram.

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Sənsiz darıxıram

Tarix: 15 iyun 2011-ci il. 09.05

Kimə: Аnasteyşa Stil

Xahiş edirəm öz “blekberi”ndən istifadə elə.

х

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin baş direktoru

Kimdən: Аnasteyşa Stil

Mövzu: Bəzilərinin halı yaxşıdır

Tarix: 15 iyun 2011-ci il. 09.27

Kimə: Kristian Qrey

Müdir dəli olub.

Bütün təqsir səndədir, məni öz… zarafatlarınla gecikdirdin. Utan.

Anasteyşa Stil, Cek Haydın katibi, redaktorun, SİP

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Zarafatlarımla?

Tarix: 15 iyun 2011-ci il. 09.32

Kimə: Аnasteyşa Stil

Sən də işləmə, Аnasteyşa.

Heç təsəvvürünə gətirə bilməzsən, necə utanıram.

Amma səni ləngitmək xoşuma gəlir, işə gecikməyin üçün. 😉

Xahiş eləyirəm “blekberi”nlə yazış.

Hə, bir də mənə ərə get, xahiş eləyirəm.

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin baş direktoru

Kimdən: Аnasteyşa Stil

Mövzu: Nəsə eləməkçün yaşamaq

Tarix: 15 iyun 2011-ci il. 09.35

Kimə: Kristian Qrey

Sənin deyingənliyə meylli təbiətin mənə tanışdır, amma dayan.

Mən sənin psixiatrınla danışmalıyam.

Yalnız onda sənə cavab verərəm.

Mən günahla yaşamağın əleyhinə deyiləm.

Anasteyşa Stil, Cek Haydın katibi, redaktorun, SİP

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: BLEKBERİ

Tarix: 15 iyun 2011-ci il. 09.40

Kimə: Аnasteyşa Stil

Аnasteyşa, əgər doktor Flinnlə bağlı müzakirəyə başlamaq istəyirsənsə, ÖZ “BLEKBERİ”NDƏN İSTİFADƏ ELƏ.

Bu, xahiş deyil.

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin Artıq Qıcıqlanmış baş direktoru

İşə bax da! İndi də mənə hirslənir. Özü bilər, vecimə də deyil. Çantamdan “blekberi”ni çıxarıram və bədbin nəzərlə ona baxıram. Telefon zəng çalır. Kristian məni haçan rahat buraxacaq?

— Hə, — bağırıram.

— Аnа, salam…

— Хоse! Salam! İşlər necədir? — Onun səsini eşitməyə necə də şadam!

— Hər şey qaydasındadı, Аnа. Qulaq as, sən hələ də o Qreylə görüşürsən?

— Həəə… Nədi ki? — Bunu niyə soruşur?

— O sənin bütün fotolarını alıb və mən fikirləşdim ki, onları Sietlə gətirə bilərəm. Vernisaj cümə axşamı tamamlanır, odur ki, fotoları cümə günü axşamı gətirə bilərəm. Bəlkə onda görüşək, bir yerdə oturub eləyərik. Ümumiyyətlə, hardasa gecələməyim də lazımdır.

— Хоse, lap yaxşı. Əminəm ki, bir şey fikirləşərik. Qoy Kristianla danışım, sonra sənə zəng eləyərəm. Yaxşımı?

— О’key, zəngini gözləyirəm. Hələlik, Аnа.

— Hələlik.

Lənət şeytana, Xoseylə haçandır əlaqəm olmayıb, onun sərgisindən bəri nə qədər vaxt ötüb. İndi də heç soruşmadım ki, sərgi necə keçib, fotoları sata bilibmi. Hələ özümü onun dostu sayıram.

Beləliklə, cümə günü Xoseylə görüşə bilərəm. Bu, Kristianın xoşuna gələcəkmi?.. Fikrə getmişdim, dodağımı möhkəm dişləmişəm. Hə, bu adamın ikili standartları var. Özü başı xarab eks-kölələrini çimdirə bilir (bunu yada saldıqda ixtiyarsız diksinirəm), mənsə Xoseylə içki içmək istəsəm gərək göz yaşları axıdam. Vəziyyətdən necə çıxım?

— Аnа! — Cek kəskin şəkildə məni düşüncələrdən ayırır. О hələ də hirslidir? — Məktub hardadı?

— Hm… indi. — Lənət. Ona noolub?

Məktubun mətnini cəld yığıram, çapa verib onun kabinetinə aparıram.

— Budur, — məktubu masaya qoyub tələsik otaqdan çıxmaq istəyirəm. Cek cəld məktubu tənqidi baxışından keçirir.

— Bilmirəm sən nə işlə məşğulsan, amma mən sənə işə görə maaş verirəm, — qapır.

— Başa düşürəm, Cek, — günahkarcasına mızıldanıram və üzümün tədricən necə rəng alıb rəng verməsini duyuram.

— Mətn səhvlə doludur. Düzəlişləri elə.

Zibil. Mənimlə tanışım kimi söhbət eləməyə başlayır, Kristianın kobudluğunu bağışlayıram, amma Cek məni qıcıqlandırmağa başlayır.

— Həm də mənə qəhvə gətir.

— Bağışla, — pıçıldayıb güllə kimi onun kabinetindən çıxıram.

Lənət şeytana! Cek dözülməz olur. Oturur və tələsik məktubda düzəlişlər edirəm, cəmi iki yanlışlıq var və məktubu təkrar çapa verməzdən öncə onu bir daha oxuyuram. İndi hər şey normaldır. Cekə qəhvə aparıram. Klerin yanından keçərkən gözlərimi süzdürürəm, işarə edirəm ki, müdir məni təngə gətirib və dərindən köks ötürüb Cekin kabinetinə daxil oluram.

— İndi yaxşıdır, — həvəssiz mızıldanır və məktubu imzalayır. — Surətini çıxart, orijinalı qeydə al, qovluğa qoy. Məktubu bütün müəlliflərimizə göndər. Aydındı?

— Hə, — mən səfeh deyiləm. — Cek, nəsə olub?

О, gözlərini qaldırır və məni başdan-ayağa süzür. Özümü pis hiss eləyirəm.

— Yox.

Cavabı qısa, kobud və etinasızdır. Qarşısında səfeh bir qız kimi dayanmışam, – özümü heç vaxt səfeh saymasam da, – sonra özümü kabinetdən çıxarıram. Görünür, o da psixi pozğunluqdan əziyyət çəkir. Bu dəlilər məni əməlli-başlı mühasirəyə alıblar! Surətçıxarana sarı gedirəm, əlbəttə, o, vərəqləri çeynəyir, mən cihazı qaydaya salanda isə məlum olur ki, kağız qurtarıb. Bu gün işim heç gətirmir.

Nəhayət ki, öz masama qayıtdıqda və məktub nüsxələrini zərflərə yerləşdirdikdə “blekberi” zəng çalır. Şüşə divar arxasından Cekin telefonla danışdığını görürəm. Zəngə cavab verirəm, bu İtandır.

— Salam, Аnа. Gecəni necə keçirdin?

Necə keçirdim? Gözlərim qarşısından mənzərə kaleydoskopu keçir: Kristian diz üstə, onun etirafları, onun təklifi, pendirli makaron, mənim hıçqırıb ağlamağım, onun gecə kabusu, seks, Kristianın sinəsinə toxunuşlarım …

— Ee… normal, — inamsız şəkildə mızıldanıram.

İtan susur, sonra görürəm ki, mənə inanmaq qərarına gəlib.

— Lap yaxşı. Açarları götürə bilərəm?

— Əlbəttə.

— Mən yarım saatdan sonra gələcəm. Mənimlə qəhvə içməyə vaxtın olacaqmı?

— Bu gün yox. İşə gecikmişəm və müdirim dalına tikan batmış ayıya dönüb.

— Hə, qəmgin mənzərədir.

— Qəmgin və mənasız, — hırıldayıram.

İtan gülür və kefim azca açılır.

— Yaxşı. Yarım saat sonra görüşərik, — o söhbəti bitirir.

Baxışlarımı qaldırıb Ceki görürəm. О mənə baxır. Lənətə gələsən! Ona əhəmiyyət verməyib məktubları zərflərə yerləşdirməyə davam etdirirəm.

Yarım saat sonra telefonum zəng çalır. Bu Klerdir.

— O yenə də burdadı, qəbul otağında. O sarışın Tanrı.

Dünənki həyəcandan və müdirin bugünkü çığır-bağırından sonra İtanı görməyə şadam, amma o mənimlə tələsik xudahafizləşir.

 Axşam səni görə biləcəm?

— Yəqin ki, Kristianın yanında qalacam, — utanaraq deyirəm.

— Hə, sən ona həmişəlik yapışmısan, — İtan mehribanlıqla qeyd eləyir.

Çiyinlərimi çəkirəm. İndi anlayıram ki, Kristiana ömürlük yapışmışam. Deyəsən, elə Kristianın özü də eyni şeyi hiss eləyir. İtan tez məni qucaqlayır.

— Çao-kakao, Ana.

Öz masama qayıdıram, kəşfimi düşünüb-daşınıram. Hə, hər şeyi nəzərdən keçirtmək üçün bir sərbəst gün mənə baha başa gələrdi.

Qəfildən Cek qarşımda peyda olur.

— Hardaydın?

— Qəbul otağında, işlə bağlı, — o artıq əsəblərimə toxunur.

— Mənə lanç lazımdı. Həmişəki kimi, — kəsik şəkildə deyir müdirim və öz kabinetinə gedir.

“Niyə evdə Kristianla qalmadım?” daxili ilahəm dodaqlarını şişirib, əllərini sinəsində çarpazlayıb; o da bu sualın cavabını bilmək istəyir. Çantamı, “blekberi”ni götürüb çıxışa doğru gedirəm. Elə oradaca poçtu yoxlayıram.

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Sənsiz darıxıram

Tarix: 15 iyun 2011-ci il. 09.06

Kimə: Аnasteyşa Stil

Sənsiz çarpayım çox genişdir.

Deyəsən, əvvəl-axır işə getməli olacam.

Hətta mənim kimi holdinqin baş direktoru olan şöhrətpərəst də nəsə etməlidir.

х

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin Bekarçılıqdan Milçək Tutan direktoru

Daha bir məktub, bir müddət sonra gəlib.

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Ehtiyatlılıq

Tarix: 15 iyun 2011-ci il. 09.50

Kimə: Аnasteyşa Stil

Ehtiyat igidin yaraşığıdır.

Xahiş edirəm ehtiyatlı ol. İş kompüterindən göndərdiyin məktublar nəzərdən keçirilir.

BUNU SƏNƏ NEÇƏ DƏFƏ TƏKRARLAMAQ OLAR?

Hə. Qışqıran baş hərflərlə, özün dediyin kimi. ÖZ “BLEKBERİ”NDƏN YAZ.

Doktor Flinn bizimlə sabah axşam görüşməyə hazırdır.

х

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin Hələ də Qıcıqlanan direktoru

Daha bir məktub… Yoox!

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Narahatlıq

Tarix: 15 iyun 2011-ci il. 12.15

Kimə: Аnasteyşa Stil

Səndən cavab gəlmir.

Xahiş edirəm işlərin qaydasında olub-olmadığını mənə xəbər elə.

Necə narahat olduğumu bilirsən.

Teyloru göndərəcəm ki, səni yoxlasın!

х

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin Dəhşətli Dərəcədə Narahat Olmuş direktoru

Qəzəbdən gözlərimi süzdürüb zəng eləyirəm. Onun narahat olmasını istəmirəm.

— Kristian Qreyin telefonu, danışan Andrea Parkerdir.

Məyus olmuşdum mənə Kristian cavab vermədiyi üçün, ayaq saxlayıram və arxamca gələn hansısa oğlan acıqlı halda donquldanır, az qalır ki, üstümə yıxılsın. Mağazanın yaşıl tenti qarşısında dayanmışam.

— Аlo? Sizi eşidirəm, — Аndrea naqolay boşluğu doldurur.

— Bağışlayın… ee… Kristianla danışmağa ümid edirdim …

— Mister Qrey müşavirədədir, — Qadın işgüzarlığın təcəllisidir. — Məlumat saxlayacaqsınız?

— Ona çatdırın ki, Ana zəng eləmişdi.

— Аnа? Аnasteyşa Stil?

— Hə də, — onun sualı məni utandırır.

— Bir saniyə, miss Stil.

Onun dəstəyi necə yerə qoyduğunu eşidirəm, amma orda nə baş verdiyini bilmirəm. Bir neçə saniyə sonra Kristianın səsi eşidilir.

— Hər şey qaydasındadı?

— Hə, hər şey yaxşıdır.

О, rahatlanıb köks ötürür.

— Kristian, mənə nola bilər ki? — pıçıldayıram.

— Adətən, məktublarıma dərhal cavab verirsən. Dünən sənə söylədiyim şeylərdən sonra mən qayğılanıram, — Kristian sakitcə deyir, sonra ofisdə kiməsə müraciət eləyir: — Yox, Аndrea. Onlara de ki, gözləsinlər, — sərt şəkildə söyləyir.

Hə, onun bu tonu mənə tanışdır.

Andreanın nə cavab verdiyini eşitmirəm.

— Yox. Dedim ki, gözləsinlər, — sözünü kəsir.

— Kristian, sən məşğulsan. Mən ancaq ona görə zəng eləyirəm ki, deyim hər şey qaydasındadır, yüz faiz, həm də bu gün işim çoxdur. Cek qamçısını havada yelləyir. Ee… yəni… — Utanır və susuram.

Kristian uzun-uzadı susur, demək olar ki, bir dəqiqə.

— Qamçısını yelləyir, hə? Hə, yaxın zamanlara qədər onu xoşbəxt saymaq olardı, — onun səsində boğuq yumor duyulur. — Sənə minməyinə imkan vermə, balaca.

— Kristian! — onu çəkindirir və bilirəm ki, indi gülümsəyir.

— Sadəcə, onunla ehtiyatlı ol, vəssalam. Qulaq as, şadam ki, işlərin qaydasındadır. Səni işdən saat neçədə gəlib götürüm?

— Sənə yazaram.

– “Blekberi”dən, – sərt şəkildə xatırladır.

— Bəli, ser, — hirslənirəm.

— Çao-kakao, balaca.

— Hələlik…

О hələ də dəstəyi yerinə qoymayıb.

— Dəstəyi qoy, — təbəssümlə əmr edirəm.

О, ağır-ağır köks ötürür.

— Heyf ki, bu gün səhər işə getdin.

— Mən də heyfsilənirəm. Amma indi məşğulam. Dəstəyi qoy.

— Özün əlaqəni kəs, — gülüş eşidirəm. Оh, dəcəl Kristian! Mən dəcəl Kristianı sevirəm. Yəni Kristianı sevirəm, vəssalam.

— Mən birinci dedim.

— Dodağını dişləyirsən.

Lənət olsun, o düz deyir. Bunu necə bacarır?

— Аnasteyşa, elə bilirsən ki, səni tanımıram. Səni fikirləşdiyindən də yaxşı tanıyıram, — xumarlana-xumarlana mızıldanır və mən dərhal islanıram və qəlbim işıqlanır.

— Kristian, sonra danışarıq. Amma indi, doğrudan da heyfsilənirəm ki, səhər işə getdim.

— Məktubunuzu gözləyirəm, miss Stil.

— Sağ olun, mister Qrey.

Smartfonu söndürüb vitrinin soyuq şüşəsinə söykənirəm. İlahi, o, hətta məsafədən də mənə sahib olur, telefonla. Başımı silkələyib Qrey haqda fikirlərdən xilas olmaq üçün lanç dalınca gedirəm, Cek barədə düşüncələrdən pərişan oluram.

Geri qayıdanda müdir məni altdan-altdan süzür.

— Olar indi nahara gedim? — utana-utana soruşuram. О, üzünü daha möhkəm turşudur.

— Lazımdırsa, get, — donquldanır. — Qırx beş dəqiqə, bundan çox olmasın. Bu gün gecikdiyin müddəti qalıb işləyərsən.

— Cek. Olar bir söz soruşum?

— Nə?

— Nəsə bu gün hirslisən. Nəsə düz iş görməmişəm, sənin xətrinə dəymişəm?

О, heyrətlə başını geri dartır.

— Bircə sənin səhvlərini xatırlamaq qalmışdı. Mən məşğulam. Sənin hayında deyiləm, — o, kompüterin ekranına baxmaqda davam edir, mənə əhəmiyyət vermir.

“İşə bax a… Neyləmişəm ki?”

Çevrilib kabinetdən çıxıram; hansısa anda inciklikdən hönkürüb ağlamaq istəyirəm. Niyə birdən-birə mənə qarşı bu qədər acıqlıdır? Başımda çox xoşagəlməz bir fikir yaranır, amma mən onu beynimdən qovuram. İndi başqa haydayam, yetər.

Binadan çıxıram, qonşuluqdakı “Starbaks”a gedirəm, “latte” sifariş verib pəncərə önündə otururam. Çantamdan aypedi çıxarır, qulaqcığın ucluğunu yerinə taxıram. Gözəyarı bir mahnı seçib təkrar düyməsinə basıram ki, musiqi davamlı səslənsin. Mənə musiqi lazımdır, təsiri altında düşünə biləcəyim musiqi.

Fikirlərim nizamsız sağa-sola qaçır. Kristian – sadist. Kristian – sabmissiv. Kristian ona toxunmağa izn vermir. Kristianın Edip kompleksi. Kristian Leylanı çimdirir. Astaca inləyir və gözlərimi yumuram – sonuncu səhnə məni daha çox incidir.

Doğrudanmı bu adama ərə gedə bilərəm? O qədər qəliz adamdır ki. О elə ağır mürəkkəb və ağır adamdır, amma qəlbimin dərinliyində bilirəm ki, Kristianı atıb getmək istəmirəm, bütün nöqsanlarına baxmayaraq. Onu heç zaman atıb gedə bilmərəm. Onu sevirəm. Kristianı atıb getmək – sağ əli itirmək kimi bir şeydir.

Hələ heç vaxt bu cür tamlıqlı həyat yaşamamışam, belə həyat enerjisi axını duymamışam. Kristianla üzləşdikdən sonra dərin və inadkar hissləri tanımış, yeni təcrübə toplamışam. Onunla heç vaxt darıxmazsan.

Mən Kristiana qədərki həyatımı xatırlayıram və o mənə Xosenin fotoşəkillərindəki kimi ağ-qara görünür. İndi dünyam rəngarəng və parlaq olub. Gözqamaşdırıcı işıq altında uçuram və bu işıq selinin mənbəyi Kristiandır. Bununla belə, Günəşə çox yaxın uçan İkara bənzəyirəm. Astaca “hm”ıldayıram. Kristianla uçuş – uçmaq qabiliyyətinə malik kişi qarşısında kim duruş gətirə bilər?

Öz həyatımı ona həsr etməliyəmmi? Bunu istəyirəmmi? Elə bir hissə qapılmışam ki, elə bil o, düyməni basıb və məni içəridən işıqlandırıb. Elə bil tədris kursu keçmişəm. Son həftələrdə özüm haqda o qədər yeni şey bilmişəm ki.
Əvvəlki həyatımla müqayisədə çox şey. Öz bədənimin mahiyyətini dərk eləmişəm, hədlərimi, sərt və özümün çox da böyük olmayan dözümümü, mərhəmət hissimi və sevmək bacarığımı.

Və bu an ildırım zərbəsi kimi məni bu fikir diksindirir: təmənnasız eşq – mənə bu lazımdır, o məndən bunu gözləyir, onun buna haqqı var. О heç zaman öz fahişə anasından təmənnasız sevgi görməyib, bu isə ona çox lazımdır. Onu heç bir gizli niyyət olmadan sevə biləcəyəmmi? Onu elə bu cür, olduğu kimi qəbul edə biləcəyəmmi; ötən gecə etdiyi etiraflarına baxmayaraq?

Bilirəm ki, onun dərin psixoloji zədəsi var, amma bu mərəzin sağalmaz olduğunu düşünmürəm. Teylorun sözlərini yada salıb ah çəkirəm: “O, yaxşı insandır, miss Stil”.

Onun xeyirxahlığının inandırıcı sübutlarını görmüşəm: xeyriyyəçilik fəaliyyəti, səxavətlilik, işgüzar etika. Bununla belə, özündəki mehribanlığı görmür.
Özünü kiminsə eşqinə layiq bilmir. Onun həyat hekayəsini və meyllərini bilə-bilə bunun səbəblərini də dərk eləyirəm, məhz buna görə kimsəni qəlbinə yaxın buraxmayıb. Bu səddi adlaya biləcəyəmmi?

Bir dəfə demişdi ki, onun pozğunluğunun bütün dərinliyini dərk edə bilməyəcəm. Hə, indi bu haqda mənə danışıb. Onun həyatının ilk illərini xatırlasaq, bu məni heyrətləndirməz… hərgah söylənənlər məni şoka saldı.

Hər halda mənə olanları danışdı və məncə, indi Kristian rahatlanıb. Axı hər şeyi bilirəm.

Bəs o məni etiraflarından sonra azmı sevir? Yox, məncə. О, əvvəllər heç vaxt bu duyğuda olmayıb, elə mən də. Hər ikimiz.

Gözlərim yaşla dolur, onun sonuncu sədlərini dağılmasını xatırlayıram, Kristian ona toxunmağıma izn verdi. Bu işdə bizə öz dəliliyi ilə Leyla kömək elədi.

Məncə, o qıza minnətdar olmalıyam. Kristianın onu çimizdirməsi də artıq məndə acı hisslər oyatmır. Maraqlıdır, Leylaya hansı paltarımı verib? Ümid edirəm gavalı rəngli donum deyil. O, çox xoşuma gəlirdi.

Problemlərinə baxmayaraq, bu kişini təmənnasız necə sevə bilərəm? Axı o, miyanaçılığı sevmir. Amma istənilən halda yolverilən hədləri əxz etməli, mərhəmətlilik kimi xırdalıqları öyrənməli, indiki kimi diktator olmamalıdır. Kristian deyir ki, daha mənə ağrı vermək istəmir, ola bilsin ki, doktor Flinn bu dəyişikliyi mənə izah edə bilər.

Mahiyyətcə məni daha çox bu qayğılandırır ki, onun buna ehtiyacı var və həmişə buna ehtiyacı olan qadınlarla üzləşib. Qüssələnirəm. Hə, bu, bulanıq fikirlərimə açardır. Mən bu kişi üçün hər şey olmaq istəyirəm, ilk hərfdən son hərfədək, bu hərflər arasındakı hər şey, çünki o mənimçün hər şeydir.

Ümid edirəm ki, Flinn suallarımın cavabını verəcək və bəlkə o zaman mən Kristianın təklifinə “hə” deyəcəm. Onda Kristianla birgə günəş altındakı parçamızı tapacağıq.

Pəncərədən küçəyə, nahar fasiləsinin doğurduğu qələbəliyə baxıram. Missis Qrey, – bu kimin ağlına gələrdi? Saata baxıram. Lənət şeytana! Yerimdən atılır və çıxışa doğru qaçıram: düz bir saatdır ki, burda oturmuşam, vaxt necə tez keçib gedir! Cek başımı yeyəcək!

Oğrun-oğrun masama doğru gedirəm. Xoşbəxtlikdən Cek kabinetində deyil. Deyəsən, bəxtim gətirdi. Gözlərimi kompüterin ekranına zilləmişəm, heç nə görmür və düşüncələrimi iş rejiminə uyğunlaşdırmağa çalışıram.

— Hardaydın?

Gözlənilməzlikdən diksinib yerimdə atılıram. Cek arxamda durub, əllərini sinəsində çarpazlayıb.

— Surətçıxarma otağında, yazıları çoxaldırdım, — yalan deyirəm.

Cek narazı halda dodaqlarını kipləşdirir.

— Hava limanına saat yeddinin yarısında gedirəm. İstəyirəm ki, o vaxtacan işdə olasan.

— Yaxşı, — təbəssümlə dodaqlarımı uzadıram.

— Nyu-York üçün nəzərdə tutulmuş kağızlarımı çapa ver və on nüsxə çıxart. Broşüraların dəstələnməsinə nəzarət elə. Bir də mənimçün qəhvə hazırla! — bağırır və ofisinə keçir.

Rahatlanaraq köks ötürürəm və otağına çəkildikdə dilimi çıxarıram. Heyvan!

Saat dörddə qəbul otağından Kler zəng edir.

— Mia Qrey xətdədir.

Mia? Ümid edirəm ki, mənə mollda gəzişməyi təklif eləməyəcək.

— Salam, Mia!

— Аnа, salam. İşlər necədir? — Onun əzmkarlığı məni öldürəcək.

— Normal. Amma iş çoxdur. Sən necəsən?

— Elə darıxıram ki! Nəyləsə məşğul olmalıyam, odur ki, Kristianın ad gününə hazırlıq görürəm.

Kristianın ad günü? İlahi, mənim heç ağlımdan belə keçməyib.

— Ad günü haçandı?

 Elə bilirdim ki, sənə heç nə deməyəcək. Şənbə günü. Anamla atam istəyir ki, hamı bayram yeməyində bir yerə toplansın. Mən səni rəsmən dəvət eləyirəm.

— Çox xoşdur. Çox sağ ol, Mia.

— Mən də Kristiana zəng eləyib dedim, sənin nömrəni də mənə o verdi.

— Əla.

Beynim qaynayır: Kristiana nə hədiyyə edim?

— Bəlkə gələn həftə görüşüb bir yerdə yemək yeyək?

— Əlbəttə. Bəlkə sabah görüşək? Müdirim Nyu-Yorka gedir.

— Bu, əla olacaq, Аnа. Saat neçədə?

— Birə on beş dəqiqə qalmış olarmı?

— Gələcəm. Hələlik Ana.

— Hələlik.

Kristian. Ad günü. Ona nə hədiyə edim?

Kimdən: Аnasteyşa Stil

Mövzu: Nuh əyyamından qalma nüsxə

Tarix: 15 iyun 2011-ci il. 16.11

Kimə: Kristian Qrey

Əziz Mister Qrey

Nə vaxt mənə konkret bunları deyəcəksiniz:

Qocama nə bağışlasam, yaxşıdır?

Bəlkə eşitmə aparatı üçün yeni batareya?

Ах

Anasteyşa Stil, Cek Haydın katibi, redaktorun, SİP

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Adəmə qədərki hadisə

Tarix: 15 iyun 2011-ci il. 16.20

Kimə: Аnasteyşa Stil

Qocaya lağ eləmək yaxşı hərəkət deyil.

Şadam ki, sağ-salamatsan və kefin şuxdur.

Nədir, Mia sənə zəng eləyib…

Batareyalar təsərrüfatda həmişə lazım olur.

Ad günümü qeyd eləməyi xoşlamıram, х

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin Kötük kimi Kar direktoru

Kimdən: Аnasteyşa Stil

Mövzu: Hmmm

Tarix: 15 iyun 2011-ci il. 16.24

Kimə: Kristian Qrey

Əziz mister Qrey

Təsəvvür edirəm son cümləni yazarkən necə dodaqlarınızı şişirtmişsiniz.

Bu, mənimçün çox mühümdür.

А хох

Anasteyşa Stil, Cek Haydın katibi, redaktorun, SİP

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Gözlərimi süzdürürəm

Tarix: 15 iyun 2011-ci il. 16.29

Kimə: Аnasteyşa Stil

Miss Stil

ÖZ “BLEKBERİ”NİZDƏN İSTİFADƏ EDİN!

х

Kristian Qrey,

“Qrey entrprayzes” holdinqinin Ovcu Gicişən direktoru

Gözlərimi süzdürürəm. Niyə o, elektron poçt üçün bu qədər qayğılanır?

Kimdən: Аnasteyşa Stil

Mövzu: İlham

Tarix: 15 iyun 2011-ci il. 16.33

Kimə: Kristian Qrey

Əziz mister Qrey

Ah… gicişən ovuclarınız uzun müddət bekar qala bilməz, doğrudur?

Maraqlıdır, doktor Flinn bu haqda nə deyə bilər.

Amma indi bilirəm sənə ad gününçün nə hədiyyə eləmək olar və ümid edirəm ki, bu məni ağrıdacaq…

😉

Ax

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Döş anginası

Tarix: 15 iyun 2011-ci il. 16.38

Kimə: Аnasteyşa Stil

Əmin deyiləm ki, ürəyim, yaxud şalvarım daha bir belə bir məktuba dözsün.

Özünü yaxşı apar.

х

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin baş direktoru

Kimdən: Аnasteyşa Stil

Mövzu: Cəhd

Tarix: 15 iyun 2011-ci il. 16.42

Kimə: Kristian Qrey

Kristian

Çox ağır təbiətli bir müdir üçün iş görməyə çalışıram.

Xahiş edirəm, bəsdir məni və özünü yordun.

Sonuncu məktubundan sonra az qala partlayacaqdım.

X

P.S. Saat 6:30-da məni aparmağa gələ bilərsənmi?

Kimdən: Kristian Qrey

Mövzu: Gələcəm

Tarix: 15 iyun 2011-ci il. 16.47

Kimə: Аnasteyşa Stil

Böyük məmnuniyyətlə.

Ümumiyyətlə, mənə böyük həzz verən və içində sənin var olduğun bəzi şeylər var.

х

Kristian Qrey, “Qrey enterprayzes” holdinqinin baş direktoru

Onun cavabını oxuyaraq qızarıb başımı yelləyirəm. Əlbəttə, məktublaşma yaxşı işdir, amma biz, həqiqətən, danışmalıyıq. Ola bilsin ki, Flinnlə söhbətdən sonra. “Blekberi”mi kənara qoyub maliyyə yoxlamasını tamamlayıram.

Yeddiyə on beş dəqiqə işləmiş ofis boşalır. Cek üçün hər şeyi hazırlamışam. Hava limanına gedəcək taksinin pulu ödənib, yalnız sənədləri Cekə vermək qalır. Şüşə arxasından narahat halda ona baxıram, amma o, telefon zəngləriylə məşğuldur və mən onun danışığını yarıda kəsməyə qərar verə bilmirəm: bu gün o, həmişəki əhval-ruhiyyədə deyil.

Gözləyirəm ki, söhbətini bitirsin və qəfildən xatırlayıram ki, bu gün heç nə yeməmişəm. Lənət şeytana, Kristian hirslənəcək. Cəld mətbəxə qaçıram, görüm orda heç olmasa peçenye-filan qalıbmı?

Qutunu açdıqda mətbəxin astanasında Cek peyda olur. Diksinirəm.

Оy, o burda neyləyir?

Mənə baxır.

— Hə, Аnа, məncə, səhvlərinlə bağlı söhbət eləməyin əsl vaxtıdır.

O, mətbəxə daxil olub qapını bağlayır və anidən boğazım quruyur, başımdasa həyəcan siqnalı səslənir.

Nə baş verir!

Onun dodaqları səfeh bir gülüşlə əyilir, gözlərindəsə tünd alov işıldayır.

 Nəhayət ki, mənim hakimiyyətim altındasan, — deyir və asta-asta alt dodağını yalayır.

Nə?

— Hə… Sən ağıllı qız olacaqsan, elə isə söylədiklərimə diqqətlə qulaq asacaqsan?

16-cı fəsil

Ceki gözləri tünd-göy alovla alışıb yanır, о gülümsəyir və gözləriylə bədənimi yeyir.

Qorxu məni boğur. Nə baş verir? Ona nə lazımdır? İçimin dərinliyində, ağzımın qurumasına baxmayaraq, özümdə qüvvət və danışmaq cəsarəti tapıram. Müdafiə mantrası: “Onu söhbətə tutmaq lazımdır” beynimdə sədaqətli keşikçi kimi fırlanır.

— Cek, indi heç də münasib vaxt deyil. Taksin on dəqiqəyə gələcək, mənsə hələ sənədləri sənə çatdırmalıyam.

Səsim sakit, amma xırıltılıdır, qorxumu ələ verir.

О gülümsəyir və despotik, şəhvani təbəssüm nəhayət, onun gözlərində də əks olunur. Gözlər pəncərəsiz otağın yayğın işığında sərt işartıyla parlayır. О, mənə doğru bir addım atır, gözlərini məndən çəkmir. Bəbəkləri genişlənib – qara rəng demək olar ki, göyü örtüb. Yoox! Qorxum böyüyür.

— Bilirsənmi, sənə bu işi verməkçün mən Elizabetl