Ben Affleckin həyat qanunları. Los Ancels, 47 yaş, akyor

Mən – lənətə gəlmiş super ulduzam, Holluvudda böyük adamam, bütün qadınların və bəzi kişilərin sevimlisiyəm.

Böyümüşəm – mənə diqqət yetirilməyən mühitdə. Biraz idmanla məşğul idim, ancaq heç vaxt böyük əzələli olmamışam. Atam möhkəm içən idi. Orta məktəbi tez-tez dəyişdiyimdən özümü tənha hiss edirdim.

Əgər – Matt Damon olmasaydı mən heç vaxt kinoya gəlməzdim. Biz tanış olanda mənim 8 yaşım var idi. Mattin isə 10. O məndən bir iki ev uzaqda qalırdı və mənim kimi basketbolu, kinoları sevirdi. Sonradan Mattin 16 yaşı olanda, mənim isə 14, biz Nyu Yorkun küçələrində bütün günü dolaşıb çəkiliş meydançalarına, müsahibələrə gedirdik. Bizə sadəcə iş lazım idi. Kinoda olmaq istəyirdik. O çox fərqli dövürlər idi. Xalq Expresinə (təyyarə) bilet cəmi 20 dollar idi və orda siqaret çəkməyə icazə verilirdi. Təyyarəyə oturan kimi dayanmadan çəkirdik. Əminidik ki, belə etsək tez böyüyəcəyik.

Əgər – haçansa ucuz oteldə ölü fahişə ilə oyanaramsa, Mett ilk zəng edəcəyim insan olar.

Haqqımda – fərqli dedi-qodular gəzirdi. Bəziləri deyirdi ki, Calista Kay Flockhartla (amerikalı aktrisa) görüşürəm, bəziləri deyirdi ki, Pamela Andersonla görüşürəm, bəziləri isə ümumiyyətlə Matt Damona məni uyğunlaşdırırdılar. Mənə qalan isə yalnız hər üç şayə ilə bağlı fikir bildirməməkidi.

Əgər məngey olsaydım kimlə yatağa girərdim? Yəqinki Kevin Smithlə (amerikalı rejisor). Hər şeyi demək olarki, ondan örgənmişəm. İkinci növbədə isə yəqinki Leonardo DiCaprio – oda yalnız uzun saçlarına görə. “Dəmir maskalı adam” filmində saçlarını açıq buraxması xoşuma gəlir.

Mən hərzaman – hər yerdə açıq şəkildə bildirmişəm: ailə həyatını sevmirəm. Bütün geyləri bəribaşdan xəbərdar etmək istiyirəm: bunu siqnal kimi qəbul etməyin və məndən uzaq durun.

Həyat – heçnədi. Xoşbəxtəmmi mən? Demək olarkı. Mənim qızım var, deməli xöşbəxtəm.

Ben Affleckin həyat qanunları

Mənim həyatımda – o qədərdə qanqaraçılıq yoxdur. Yəqinki həyatımda bir dəfə pis halla rastlaşmışam – oda Vermont Universitetində oxuyan zaman. Mən ora yalnız o vaxtlar sevdiyim qıza görə daxil olmuşdum. O özü həmin universitetdə oxumasada mən oxudum. O sadəcə ora yaxın yaşayırdı. Düşünürdüm ki, orda oxusam gec ya tez bizdə nəsə alınar, daha çox rastlaşarıq. Dərslər başlayandan iki həfdə sonra mən ona zəng etdim. Telefonun dəstəyini bir oğlan qaldırdı. Sonra özü yaxınlaşdı. Ondan soruşdum. “O oğlan kimdir?” – “O mənə dərslərdə kömək edir” dedi. “Hə əlbətdə kömək edir” – dəstəyi asdım.

Bundan pis heçnə yoxdur – 13 yaşlı olmaqdan. Valideyinlərindən utanırsan, sərbəst görünmək istəyirsən. Ancaq ürəyinin dərinliyində anlayırsan ki, anan olmadan addım belə ata bilmirsən.

Mənim anam – bugünə qədər gördüyüm ən ağıllı insandır. Onun ən yaxşı tərbiyəsi: “Əsas odur –  özünə inan” sözləri idi. Anama elə gəlirdiki, bu sözlə məni tamamilə dəyişdirir.

Mənim anam – yaşadığı yerdə – Bostonda olanda idarə edilməycək dərəcədə əsəbi olur. Orda olanda oteldə qalıram. Bu zaman ona deyirəm: “Ana mən səni həddindən artıq çox sevirəm, ancaq zirzəmidə və nəm yataqda yatmaq mənlik deyil. Bu utancvericidir ana”.

Düzdü – kasıb olmaq və yataqda deyil, divanda yatmağın özündə fərqli böyüklük və romantika var.

Mən o deyiləm – bir gecəlik qadınları sevən kişilrdən deyiləm. Hərdən belə hallar olur düzdü, ancaq bundan sonra özümü boşluqda və mənasız hiss edrəm. Mənə sadəcə bundan daha güclü münasibətlərin yaranacağına ümüd etmək qalır.

Hamı düşünür ki – kinoya çəkilirsənsə qız tutmaq rahatdır. Yox oğlanlar, qız tutmağın ən rahat yolu ABŞ prezidenti olmaqdır.

Məşhurluq –  bu hər zaman şeytanla müqavilə bağlamaqdır. Sən nəyinki ruhunla, ürəyinlə borcunu ödəyirsən, sən həmdə şəxsi həyatınlada borc ödəyirsən.

Tanınmış olmaq – ağır işdir. Evdən rahat şəkildə çıxa bilmirsən. Ətrafda səni sevənlər dolaşır. Sən isə onların hamsı ilə yatada bilmirsən.

Yadımdadır – Oskar təqdimatından sonra dəhlizdə addımlayaraq öz heykəlimi aparırdım. Təxmini qurşaq ətrafında tutmuşdum. Hələ həyatımda məndən bu qədər qadınlar soruşmamışdı. “Oy toxunmaq olar?” Heyif onlar yalnız heykəli nəzərdə tuturdular.

Yadımdadır – uşaq olarkən “Plastik adam” komiksi satılırdı. O qəhramanın fantastik plastik bədəni var idi. Onun əlləri və ayaqları uzana bilirdi. Uşaqlıqda heç vaxt onun həyatı haqqında düşünməmişəm. Böyüyəndə isə yəqin onun hər yerinin uzana bilən olması qadınların xoşuna gələr deyə düşündüm.

Nifrət edirəm – əzələli, yağla yağlanmış, alt paltarında poza verənlərdən. Onlar hətda sex-simvol olmağın necə pis olması bardə fikirdə yürüdürlər.

İndi – kino istənilən vasitələrin reklamı ilə məşğuldur. Ancaq tamami ilə əminəm ki, bunların heçdə hamsı yaxşı şeylər deyil.

Jurnallar – hamsı zibildi. Bunların hamsı paxıllıq yaradan, çirkliliyi tərənnüm edən zibil yığınağıdır.

Mən – səsverməyə həvəsli insanlar qrupundan deyiləm.

İnanıram – konkret insanlara inanıram. Siyasi partiyalara deyil.

Deyə bilmərəm – Buşdan acığım gəlir. Bir dəf bəxtim gətirib və onu “Dayton 500” yarışlarında görmüşəm. Pis insan fikri formalaşdırmayıb məndə. Hətda onunla biraz söhbətdə etdik. Nəsə heç bir nifrət hissi hiss etmədim özümdə ona qarşı, bəlkədə buna vaxt olmadı.

Ben Affleckin həyat qanunları

Hamı diktatordur – gözəlliyi ilə fərqlənməyən bütün tanışlarım.

Hamı – milliqram beyni olanlarda bilirki Səddam “Alkaida” ilə münasibət saxlamayıb.

Kimki – siyasi oponentini müzakirə edir, özüdə ona bənzəyir.

Yalnız – təhsilə görə xərclədiyim pula heyfim gəlmir.

Hər şey – eydiyim hər şeyin sadə səbəbi var: işə gedirəm, profisional olmaq istəyirəm, çalışıram heç vaxt gecikmiyim, ehtiyyatı əldə vermirəm.

Yəqin ki, – kinoda heçnə alınmasaydı, sodomozaxist klublarında koryera qurardım.

Həqətdə nəyi bacarıram – kimlərisə bezdirməyi.

Bacarıram – “Armagedon” və “Perl Harber” kimi milyard filmə çəkilməyi. Produser hər zaman “Biz Beni çağırsaq filim partladar” deyir. Ancaq heç kim məni komedik filmə dəvət etməz. Mən bunu həqiqətən bacararam.

Hörmət edirəm – bərk gedən yaşlılara. Əgər Harrison Ford kino çəksəydi, ilk bilet alan mən olardım.

Sevmirəm – kinoindustriya haqqında filimləri. Bu sosiskaya bənzəyir. Hamı yemək istəyir, ancaq necə yeyiləcəyini bilmir.

Mən – supermen rolunu oynayanda anladım ki, o özü superqəhrəman olmaq istəmirmiş. Onlardan xoşu gəmirdi. Ancaq onun agenti onun qulağına pıçıldadı: “Mücadilə apar rola görə. Çeki al və nəğdləşdir.”. Bir tərəfdən pula görə filmə çəkilməkdən xoşum gəlmir, digər tərəfdən anlayıram ki, bu ömürlük deyil. Çətinki, həmişə mənə görə bu qədər pul versinlər. Deməli, verirlərsə, götürmək lazımdır. Bəlkədə atama görə beləyəm. O hər zaman içirdi, çox uğursuz idi və pul qazanmırdı. Yəqinki elə olmaq istəmirəm deyə beləyəm.

Heç kim – aktyrolardan heç kim işsiz qaldığı günləri unuda bilməz.
Hesab edin ki – məsləhət alına biləcək ən axırıncı insan mənəm.

Jan Klod Vandamın həyat qanunları

Fikirlərinizi bildirin.